26-05-11

Kortgerokt en langgezwaard

Op 17 april maakte ik in de rubriek “Uitkijkpost” melding van het kaartspel Lords of Scotland.

Na enkele sessies een neerslag van mijn - voor zover die ertoe doet - mening.

Wat het materiaal betreft heb ik al veel beters op mijn speeltafel zien passeren. De kaarten, toch het belangrijkste spelonderdeel in dit doosje, kunnen niet echt worden verdacht van het hebben van enige vorm van uitstraling. Met de clanleden waarmee we hier worden geconfronteerd zou ik in het oude Schotland niet graag ten strijde zijn getrokken. Lelijk als de nacht zijn ze, met gelaatsuitdrukkingen die ik in het echte leven nog nooit - zelfs niet in de donkerste nacht of tijdens de goorste griezelfilm - ben tegengekomen. Eigenaardige verhoudingen ook. Zo lijkt het sujet dat een lid van de clan Bruce moet voorstellen ten strijde te trekken op een Shetlandpony met een schofthoogte van 75 cm. En de leden van de clan Makgill houden met de linkerhand trots een object met pluimen in de hoogte geheven dat vaag iets weg heeft van een valk. Het is te zeggen, dat denk ik toch want de kop en de linkervleugel hebben de kaarthoek rechts bovenaan niet gehaald.

De spelregels lijken geschreven op enkellagig wc-papier, maar dan wel van het type dat schuurt en ze slagen erin de belangrijkste vraag niet te behandelen, namelijk: mag de eerste speler die een kaart open uitspeelt diens speciale vaardigheid benutten? Het antwoord vindt u wel als u uw gezonde boerenverstand gebruikt (het mag!), maar dat gezonde boerenverstand zou eigenlijk niet in actie moeten komen als u spelregels leest. U zou dat pas moeten aanspreken tijdens het spel, om uw tegenspelers een briljante hak te zetten.

Stapt u echter over deze oneffenheden heen wordt u getrakteerd op erg interessant en - hier mag ik dan toch de term meerlagig gebruiken - kaartspel.

Meer zelfs, u gaat likkebaarden.

Dat komt door de speciale vaardigheid die elke kaart heeft en de leuke dingen die u met die vaardigheden kunt uithalen. Leuke dingen die uitgehaald kunnen worden staan immers garant voor een aanzienlijke dosis interactiviteit. Wilt u een tegenspeler droog zetten op het eind van een ronde? Speel dan op het juiste moment een telg van de clan Cochrane uit. Dat wordt lachen bij het uitdelen van de punten! Ziet u iets lekkers liggen bij een tegenstander en wilt u dat graag voor uzelf? Een volgeling van de clan Fergusson lost dat wel op. Wilt u uw handkaartenaantal - het managen hiervan is heel belangrijk - op peil houden? Dan roept u toch even de clan Forsyth om u te komen depanneren. Negen speciale eigenschappen gaat u ontdekken als u dit speelt. Ruim voldoende om volop te experimenteren en u kostelijk te amuseren.

Probleem: u kunt slechts een vaardigheid aanwenden als de kaart die u uitspeelt de laagste kaartwaarde heeft van alle kaarten die op dat moment op tafel liggen. Laag = eigenschap gebruiken = minder kans om de ronde te winnen = een dilemma van heb ik jou daar = iets waar wij spelers allemaal gek op zijn.

Bijkomend probleem: u moet uw strategie aanpassen aan de puntenkaarten die op het einde van de ronde gaan worden verdeeld. Bijkomend probleem bij dit bijkomend probleem: die puntenkaarten willen tijdens het spelen al eens wijzigen. Grote schuldige: de clan Cockburn.

En dat is nog niet alles. U moet er ook voor zorgen dat u wat reserves achter de hand houdt voor de ronden die nog gaan komen. Vandaar dat kaartmanagen.

En nu we toch bezig zijn: als u op het einde van een ronde, die slechts vijf beurten duurt en waarin u als u aan de beurt bent enkel een clanlid uit de recruteringsrij mag nemen of een clanlid uit uw handje mag uitspelen, enkel kaarten van dezelfde clan hebt uitgespeeld tellen deze dubbel. En dat tikt aan. U kunt daarbovenop ook clanleden gedekt uitspelen als u dat wenst, wat een interessant blufelement introduceert. Wat op zijn beurt dan weer een interessante dynamiek van paranoia opwekt.

Ook erg leuk: de in het spelsysteem geïntegreerde rondeteller die een grote invloed heeft op de keuzes die u uiteindelijk wel of niet maakt.

Valt u als een blok voor tactische kaartspellen met een vleugje bluf, steeds weer interessante afwegingen als u aan de beurt bent, veel variatie, interactie waarbij pestgedrag wordt getolereerd, een spannend speleinde - zodra een speler de 40 puntengrens passeert volgt onmiddellijk de eindtelling - en ziet u er niet tegenop een oogje dicht te knijpen voor het grafisch onvermogen van de verder ongetwijfeld erg sympathieke Gabrielle Levion, sla dan gerust toe.

Dominique

 

Lords of Scotland

Richard James,

Z-Man Games, 2011

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

35 (!) minuten

 

20:20 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lords of scotland, kaartspel, z-man games |  Facebook |

17-04-11

Heren van Rokland

Medespeler,

Als u uw wilde nachten nog wat wilder wil maken en op zoek bent naar de ultieme achtergrondmuziek voor het bedrijven van de schone deugd der liefde, luister dan even naar de nieuwe van Sade, Love Is Found. Een heel toepasselijke naam voor dit afrodisiacum. En ondanks het risico dat ik loop uw aandacht nu onmiddellijk te verliezen aan die voor uw partner, plaats ik hieronder toch even de link naar waar u kunt gaan luisteren. Laat u voortal niet in slaap wiegen door de ouderwets aandoende intro. Vanaf seconde 54 wordt u volledig op uw seksuele wenken bediend.

http://www.youtube.com/watch?v=v29hLQnr1fo

Alles voor de liefde nietwaar?

Voor zij die zijn gebleven heb ik nu een interessant nieuwtje.

Z-Man Games komt met een kaartspel dat elementen in zich draagt van Three-Dragon Ante, Condottiere, Straw, Court Of The Medici en Havoc: The Hundred Years War. Wie een beetje mee is in de spellenwereld is de haringen van zijn tent aan de ingang van zijn favoriete spelleverancier al aan het inslaan.

De nieuweling heet Lords Of Scotland.

Ik zal u even meegeven waarom u voor dit spel extra opmerkzaam moet zijn.

U speelt gevechtsrondes met clanleden waarin na vijf beurten de winnaar wordt bepaald. Punten worden door middel van het kiezen van supportkaarten, die voor de aanvang van een gevechtsronde worden opengelegd, verdeeld. Elke speler krijgt er eentje op het einde van een gevechtsronde en hebt u zich niet voldoende ingezet blijft u met de restjes zitten. Restjes in dit spel zijn meestal kaarten van lage waarde. Het opbouwen van uw, hopelijk sterkste, hand vormt de kern van de gevechtsrondes. Ik vond dit in Havoc: The Hundred Years War al een heel leuke bezigheid, hier doet men er naar verluidt nog een schepje bovenop.

U kunt met z’n zessen aan de slag - al verliest het spel dan wel een beetje aan slagkracht - en u bent snel weer aan de beurt. Een beurt is immers snel afgehandeld omdat u slechts kunt kiezen tussen clanleden uitspelen of clanleden rekruteren (van de eventueel openliggende kaarten of van de trekstapel).

Elke clan heeft een speciale eigenschap die actief wordt als hun openliggende kaarten de laagste waarde hebben. Als u Three Dragon Ante al hebt gespeeld - indien niet: zeker doen, bij voorkeur de Emperor’s Gambit versie - weet u wat dit betekent. Hier zorgt dat voor nog meer problemen dan in Three Dragon Ante omdat het uitspelen van clanleden met een hoge waarde u meer perspectieven biedt voor het winnen van een gevechtsronde. Er staan u dus enerverende dilemma’s te wachten. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de afweging welke kaarten u opspaart voor, mogelijk lucratievere, gevechtsrondes die nog in het verschiet liggen.

U kunt kaarten gedekt uitspelen om te bluffen of als u iets te verbergen hebt. Speciale eigenschappen moet u dan wel achterwege laten.

Op een dik half uur bent u klaar en gaat u gegarandeerd opnieuw beginnen. Meer zelfs, de makers geven op de doos exact aan hoe lang een spelletje duurt: 35 minuten.

En het vraagt heel weinig plaats in uw spellenkast.

Bij Decathlon hebben ze momenteel interessante kampeerspullen in de aanbieding.

Dominique

 

11:25 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: lords of scotland, preview, z-man games |  Facebook |

02-04-11

Blub

Mermaid Rain (Gentosha Education / Z-Man Games)

Ik ken u. Ik weet dat u voortdurend in uw digitale kraaiennest zit, met uw beeldscherm de spellenhorizon afspeurend. Eigenlijk zou u uw tijd beter verdoen met het herspelen van wat oudere spellen, maar kom, ik knijp een oogje dicht en zal u helpen uw kijker de juiste kant op te richten.

Waar u naar op zoek moet gaan is het eiland genaamd Z-Man Games. Hebt u dat gevonden moet u even inzoomen op de dozen genaamd Mermaid Rain, die inscheepklaar op de kade liggen.

Ik zou ook al plannen maken om een van die dozen te pakken te krijgen.

Ik zal u schrijven waarom.

Het moet een kleine zeven jaar geleden zijn dat ik Mermaid Rain voor de eerste keer speelde. Ik weet niet goed meer waar en met wie dat was, maar wat ik wel weet is dat ik mij toen enorm heb geamuseerd.

Dat amusement werd vooral gegenereerd door het tweefasige spelsysteem waarin u, zeemeermin zijnde, eerst kaartsetjes à la poker moet samenstellen om vervolgens met de kaarten die u daarvoor niet gebruikt - u leest dit goed - op de golven te gaan surfen. Tijdens dat surfen verzamelt u uit het blauwe sop al het moois waarop uw vinnen de hand kunnen leggen. Dat gaat van schelpen over koralen tot parels, vijf verschillende soorten in totaal. Zowel met de kaartsetjes als met uw verzamelobjecten kunt u punten scoren. De spanningsboog die het maken van kaartensets om te scoren en het tegelijkertijd opzij houden van kaarten om in de tweede fase naar de oceaanschatten op zoek te gaan creëert is een zeer aangename. U gaat kunnen maar niet willen en willen maar niet kunnen. Erg uitdagend. Als ik u daarbij ook nog wijs op het feit dat de speler met de beste “pokerhand” in de eerste fase de tweede fase als eerste mag aansnijden kunt u zich een beeld vormen voor welke dilemma’s u zoal komt te staan.

U scoort dus onmiddellijk voor pokersetjes en bij de eindtelling voor de setjes van uw verzamelde schatten, maar dit laatste pas na het betalen van een bescheiden bijdrage aan de zeeheks. Belastingen zeg maar. Afhankelijk van de hoeveelheid schatsoorten in uw resterende verzameling krijgt u bonuspunten. Hebt u bepaalde schatten niet krijgt u per ontbrekende soort vijf strafpunten. Spelen, beste medespeler, doet soms pijn. 

Als u vergelijkingspunten zoekt: Mermaid Rain heeft raakvlakken met Elfenland en Taj Mahal. Van Taj Mahal durf ik het niet beweren, maar Elfenland gaat moeiteloos in de achterzak.

Het ontschepen zou ergens in april plaats moeten vinden. Zet u al maar op een bankje aan de waterkant.

Dominique

 

19:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mermaid rain, preview, z-man games |  Facebook |

17-11-10

Geld en vrouwen. In die volgorde.

Dit is het plaatje:

Camelot is gevallen, koning Arthur is dood, Merlijn is vermist en de schatkamer is geplunderd. Niet te verwonderen dat de maaltijd die voor u en uw vijf mede rondetafelridders werd opgediend niet echt smaakt. 

Daarbovenop is er sprake van onenigheid aan de ronde tafel. Er wordt stevig geruzied over het verduisteren van goedgevulde goudzakjes. Zelfs Lancelot zou er stiekem enkele onder zijn maliënkolder hebben weggemoffeld.

Verwijten gaan over en weer, er wordt met bestanddelen van de maaltijd gegooid, vuisten worden in elkaars richting gebald, er wordt "Uw moeder is een hoer!" geroepen en zelfs Parcifal, door de band de redelijkheid zelve, heeft zijn broek afgestoken om rugwaarts aan zijn mederidders te laten zien hoe hij over hen denkt. Tot overmaat van ramp is de rouwende Guinevere na het aanschouwen van Parcifals derriére krijsend de de kamer uitgerend om zich vervolgens van de kantelen te storten.

Het ergste moet echter nog komen: er worden scherpe zwaarden getrokken. En gebruikt.

Het escaleert.

Niet alleen zwaarden worden in de strijd gegooid, ook de kristallen bol van Merlijn, Excalibur himself en Arthurs kroon - alle drie geladen met magische krachten - worden een onderdeel van het strijdtoneel.

En dat allemaal om enkele goudstukken.

U speelt in dit erg leuke kaartspel een van de zes hebzuchtige ridders die bij het conflict zijn betrokken en u mag al het bovengenoemde in de strijd gooien om uw onrechtmatige deel op te eisen, zijnde zoveel mogelijk goudstukken.

U begint met zes handkaarten en speelt vervolgens met uw concurrenten de trekstapel één keer door. Zodra dat is geschied kent u de winnaar.

Tijdens uw beurt doorloopt u drie fasen. U moet twee kaarten van de trekstapel trekken, u speelt (optioneel) een kristallen bol van Merlijn of de kroon van Arthur uit en u rondt af met een aanval op een tegenspeler of het afleggen van kaarten om nieuwe en vooral meer kaarten op hand te krijgen.

Aanvallen doet u met zwaarden. Ze duiken in uw agressieve handje op in vier kleuren. Daar kunt u aanvallen op uw tegenstanders mee uitvoeren. U kunt een speler naar keuze voorzichtig prikken met één zwaard, een aanval uitvoeren met twee zwaarden van een verschillende kleur, met drie zwaarden van dezelfde kleur, met vier zwaarden van een verschillende kleur, met vijf zwaarden van dezelfde kleur en tenslotte met Excalibur himself. Uw tegenstander kan zich proberen te verdedigen door uw aanval te blokkeren met schilden of Excalibur of te pareren met hetzelfde aantal zwaarden in dezelfde kleur als die van de aanvaller.

In de middeleeuwen had men blijkbaar erg grote handen.

Wat dit kaartspel zo speciaal maakt is de wijze waarop er wordt gescoord. Slaagt uw aanval moet uw tegenstander u, als hij er eentje op hand heeft, een goudzak overhandigen. Deze gaat in uw persoonlijke scorestapel en levert u op het einde van het spel vijf punten op. Daarbovenop gaan de zwaarden waarmee u de succesvolle aanval hebt uitgevoerd ook mee die scorestapel in. Wordt uw aanval gepareerd leggen zowel u als uw tegenstander de ingezette zwaarden elk in de eigen scorestapel. Wordt uw aanval geblokkeerd met een schild - afhankelijk van het soort aanval zijn de kleur en het aantal hier ook belangrijk - bent u uw ingezette zwaardjes kwijt, want die gaan dan doodleuk de scorestapel van uw tegenstander in, samen met diens schild(en). Elk zwaard, buiten Excalibur, is één punt waard, elk schild twee.

De" special ones" dan.

Excalibur

Deze jongen is nul punten waard, maar is alleen af te weren met een andere Excalibur (u leest dit goed). Daarbovenop kunt u met dit zwaard alle aanvallen blokkeren, behalve een aanval met vijf zwaarden van dezelfde kleur.

Merlijns kristallen bol

Deze geeft u drie mogelijkheden:

Als u deze aflegt mag u vier kaarten van de trekstapel nemen, u kiest er twee uit en de andere twee legt u bovenaan de trekstapel. U weet dus welke twee kaarten de speler na u op handen gaat nemen. Weten is ook in dit spel, misschien nog meer dan in andere, macht.

Het bolletje laat u ook toe om één kaart uit de aflegstapel te kiezen en op hand te nemen.

Tenslotte kunt u een tegenspeler verplichten zijn handkaarten aan u te laten zien. U wilt tenslotte graag weten waar die goudzakken zitten en welke verdedigingsgordel daarrond ligt, nietwaar?

Koning Arthurs kroon

Vijf mogelijkheden biedt dit hoofddeksel u:

U kunt al uw tegenstanders verplichten twee zwaarden af te leggen of, indien de koppigaards dat niet willen, hun volgende beurt over te slaan.

U kunt door hem af te leggen twee beurten na elkaar spelen.

U mag een niet te blokkeren aanval op een tegenstander naar keuze uitvoeren.

U kunt een tegenspeler verplichten twee kaarten aan u te overhandigen. Dat mogen geen goudzakken zijn.

U kunt de kroon gewoon in uw scorestapel leggen alwaar hij u op het einde van het spel drie punten oplevert.

Na het lezen van het voorgaande zult u wel beseffen dat dit spel aan aantal gemene trekjes heeft waar u zonder twijfel tenvolle en met heel veel graagte gebruik van zult maken.

Er wordt wel een loopje genomen met de legende. U wordt hier geconfronteerd met acht Excaliburs, acht Merlijnse bollen en acht kronen van Arthur. Als u een liefhebber van Engelse literatuur en geschiedenis bent zult u hier wel even door een zuur appeltje moeten.

Na het bijten stelt u echter tot uw grote verbazing en voldoening vast dat de nasmaak van die zure appel erg zoet smaakt. En vooral naar meer.

The King Commands is een erg leuk, interessant, subtiel en gemeen kaartspel dat snel aangeleerd is, bluf en "angst voor" hoog in het vaandel draagt, u constant onder druk zet en enorm snel speelt (in een half uurtje bent u klaar). De kers op deze voortreffelijke, zij het lichte, middeleeuwse taart zijn de intrigerende speltechnische elementen die u pas na enkele sessies tenvolle zult weten te doorgronden en vooral te waarderen. En dat allemaal ik een klein, handig doosje.

Nu die vrouwen nog..

Dominique

 

The King Commands

Z-Man Games (2010)

Magnus Esco

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

  

17:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the king commands, z-man games |  Facebook |