29-05-14

License to thrill

Licentiespellen.

U, de veeleisende veelspeler, loopt er waarschijnlijk met een grote boog omheen, een monkelend en betweterig lachje met moeite onderdrukkend.

Dat u daarbij al eens een grote vergissing begaat komt tijdens dat monkelend lachen natuurlijk niet bij u op.

De kans is ook groot dat u onmiddellijk na het lezen van het woord ‘licentiespellen’ al lang een andere webpagina hebt opgezocht. U leest dit dan jammer genoeg niet meer, maar u maakte net een G-R-O-T-E (klik)fout.

Daar gaat uw onfeilbaarheid.

Voor de slimme medespelers die hier nu nog zijn: prijs u gelukkig! U gaat kennismaken met een licentiespel dat qua speelplezier niet moet onderdoen voor het zogenaamde betere, niet gelicenseerde, bordspel.

Het is te zeggen, het is eerder een kaartspel dat werd voorzien van een bord om het kaartenaanbod en uw puntenscore bij te houden, en het heet ‘Uncharted: The Boardgame’.

Uncharted, ik ken het alleen van naam maar ik weet wel dat het een succesvol Playstation spel was dat in 2007 verscheen en twee opvolgers kende, in 2009 en 2011. Deel 4 is ondertussen ook in de maak en bij Columbia Pictures wordt naarstig aan een filmadaptatie gesleuteld.

Maar het beste van de franchise is toch wel het bordspel zeker!

Inhoud van de, van een vrij ongewoon formaat voorziene, doos: 190 (!) kaarten, een overbodig spelbord, 27 fiches, 4 levenstellers, 1 startspelerfiche en een spelregelboekje waarvoor een wel hele erg klein fontje werd gebruikt (grote afwezige in de doos: een leesbril).

De inlay gooit u onmiddellijk weg, want onbruikbaar. Voor de kaarten en spelonderdelen zult u opvangrecipiënten moeten zoeken.

Deze ontgoochelende ervaring zet zich gelukkig niet door in het speltechnische compartiment en het daaruit voortvloeiende speelplezier.

In Uncharted: The Boardgame bent u een macho, al wil u dat zelf niet toegeven, op schattenjacht. Uw interessegebied beperkt zich tot relieken en kunstvoorwerpen, hou ouder hoe liever.

Jammer genoeg bent u niet de enige. Er zijn kapers op de kust, en de schatten waarop u aast werden al gelokaliseerd en geïnventariseerd door een bende slechteriken van heb ik je daar. U weet dat want u hebt zonet met uw infrarood nachtkijker de wachtposten aan de opslagplaats zien staan.

U zou echter Mister Macho niet zijn als u niet over de nodige uitrusting en vaardigheden zou beschikken waarmee u uw schatjes alsnog binnen kunt halen. Denk aan wapens, medisch materiaal, verleidingstechnieken, overredingskracht, onzichtbare inkt, een ultralicht watervliegtuig, een stel sportschoenen van een bekend merk, een rolletje staaldraad en de ruiterervaring die u opdeed op de ponyclub.

Nadat u een van de 8 beschikbare karakters hebt gekozen (doe maar onmiddellijk de versie voor gevorderden), de startkaarten voor u op tafel hebt gelegd en uw starthandje van 5 hebt getrokken van de actiestapel bent u er helemaal klaar voor.

Een ronde bestaat uit verschillende beurten waarin elke speler 2 acties kan doen, tot iedereen heeft gepast.

U kunt kiezen uit 5 mogelijkheden.

Een kaart in uw persoonlijke uitlage activeren door ze dwars te leggen en de actie die erop staat aangegeven uit te voeren, een kaart uit de hand in uw uitlage spelen mits betaling van de opgegeven kosten (andere kaarten afleggen) en rekening houdend met de limiet van 3 kaarten per kleur, het speciale kleureffect van een handkaart activeren door ze uit de hand af te leggen, een vijand aanvallen en passen.

U kunt dus tijdens een ronde acties blijven doen zolang u kunt of wilt. Kunnen is gekoppeld aan de nog niet geactiveerde kaarten die voor u op tafel liggen, willen heeft te maken met al dan niet strategisch passen. Snel passen kan voordelig zijn want als u niet de laatste bent mag u een actiekaart van de trekstapel op hand nemen of een onderzoekfiche op een van de uitgestalde schatten op het spelbord leggen. Vooral het belang van het trekken van een kaart mag u niet onderschatten. In dit spel trekt u immers nooit standaard kaarten op hand.

Die vijanden waartegen u vecht leveren u overwinningspunten op en u kunt ze alleen uitschakelen als u over voldoende vuurkracht beschikt om dat in één keer te doen. Het verdient dan ook aanbeveling het managen van uw wapenarsenaal niet te verwaarlozen. 

De schatten die u begeert bezaait u met onderzoeksfiches. Een schat wordt binnengehaald van zodra er voldoende fiches op liggen en de speler die het meeste onderzoek naar de schat heeft gedaan mag ze opeisen. Opeisen betekent overwinningspunten cashen en het voordeel van de schat onmiddellijk activeren. Het bronzen Varaha standbeeld bijvoorbeeld laat u toe onmiddellijk 2 kaarten van de actiestapel te trekken. Sommige schatten lokken u met buitenkansjes van zodra u een fiche op de kaart hebt geplaatst. De Zingende Fruitschaal bijvoorbeeld geeft elke speler met minstens 1 onderzoekfiche op de kaart een extra actie tijdens zijn of haar beurt.

Klein probleem: u beschikt slechts over 7 onderzoeksfiches, dus u moet goed uitkienen welke lucratieve plekjes u opzoekt. En vooral wanneer.

De voordelen van de speciale kleureffecten moet u ook altijd in overweging nemen. Die krijgt u door een corresponderende kaart uit de hand af te leggen. Voor een gele kaart mag u een onderzoeksfiche op een schatkaart naar keuze leggen, voor een blauwe mag u 1 leven helen en met een groene kunt u 2 extra acties generen.

Een ronde wordt afgesloten met een aanval van uw gemeenschappelijke vijand. Die gebruikt al zijn vuurkracht om alle spelers evenveel schade toe te brengen. U gaat daarmee lachen als u belaagd wordt door een gewone soldaat, maar ik garandeer u dat u een eerder piepend geluid zult produceren als u plots - ik noem maar iemand - Atoq Navarro in uw gezichtsveld ziet opduiken. Een confrontatie met een occasionele tank of helikopter behoort ook tot de mogelijkheden en het wordt al helemaal hopeloos als u ‘The Guardian Beast’ achter u aan krijgt. Dan kan Usain Bolt u zelfs niet bijhouden.

Bij het begin van een nieuwe ronde worden al uw geactiveerde kaarten weer gebruiksklaar gelegd en begint u weer van voren af aan.

Het spel eindigt wanneer een van de trekstapels is leeggehaald, er nog slechts 1 levende speler aan tafel zit of als iedereen op het einde van een ronde collectief het loodje legt. In het eerste geval wint de speler met de meeste overwinningspunten, in het tweede mag de overlever juichen en in het derde houdt u dat best allemaal stil.

Uncharted: The Board Game, medespeler, heeft heel wat te bieden.

Het al spelend samenstellen van uw persoonlijke display bijvoorbeeld, waarbij uw combovaardigheden aanzienlijk op de proef worden gesteld. Of het San Juan ‘kaarten betalen om kaarten te spelen principe’, een speltechnisch concept waarvoor ik een ongelooflijk zwak heb. Ook de beperking dat u te allen tijde slechts 3 kaarten van elke kleur mag hebben openliggen is een interessant gegeven, en de kleureffecten maken uw keuzestress nog hoger. Ga ik die kaart gewoon afleggen voor een snel effect of probeer ik ze later toch maar in mijn display te krijgen?

Over keuzestress gesproken: welke schatten viseer ik? Ga ik die wachter laten liggen zodat hij mijn tegenspelers op het einde van een ronde schade toebrengt, wetende dat ik met mijn nog niet onthulde medikit later weer kan genezen? Ga ik voor snelheid en haal ik zo snel mogelijk een trekstapel leeg of heb ik er eerder belang bij het spel zo lang mogelijk te rekken? Ga ik snel passen zodat ik een extra actiekaart kan trekken of pas ik beter als laatste, zodat ik startspeler wordt in de volgende ronde? Kies ik Tenzin als startkarakter, wetende dat die sterker wordt naarmate hij minder levens heeft of kies ik toch maar voor Victor Sullivan, die bij het begin van elke ronde een onderzoeksfiche mag plaatsen? Of nee, Chloe Frazer, die mooie meid die korting geeft als ik kaarten wil uitspelen en meer nog, aan het begin van elke ronde 2 levens recupereert als er minstens 2 rode en 3 blauwe kaarten in mijn display liggen!

Timing is ook erg belangrijk. U kunt tijdens een ronde al uw uitgespeelde kaarten slechts 1 keer activeren, dus de volgorde waarin, de combomogelijkheden en het moment waarop zijn primordiaal als u een goede kans wil maken op de overwinning.

Uncharted: The Boardgame is typisch zo’n spel dat onterecht onder menig rader voorbij komt gevlogen om vervolgens al even onterecht in de nevelen des tijds te verdwijnen.

De minpuntjes (de niet functionele inlay, de naar Bandai-gewoonte minder goede kaartkwaliteit, het te kleine lettertype van de spelregels en het eerder basale artwork) worden moeiteloos weggeblazen door wat er eigenlijk wel toe doet: het speelplezier.

Wat u ook niet mag vergeten is dat dit speelplezier u hier wordt aangeboden door niemand minder dan Hayato Kisaragi, de man achter Greedy Kingdoms en Grimoire. Toen ik dit vernam sloegen al mijn radarsystemen op rood, werd het onmiddellijk gelockt en door mijn trekstraal huiswaarts getrokken.

'Uncharted: The Boardgame' is een spel voor de liefhebbers van San Juan (present!), indirecte interactie, combozoekers, spelerseliminatie, keuzestress, overzichtelijkheid, snelheid en oude relieken.

Dominique

 

Uncharted: The Board Game

Bandai (2012)

Hayato Kisaragi

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

11:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uncharted: the boardgame |  Facebook |