12-11-16

Twee emmertjes water halen..

The Fires of Midway

Oorlogsspellen, ik hou er niet zo van. Het is te zeggen, oorlogsspellen die zich baseren op waar gebeurde feiten. Een steentrol hak ik wel met plezier de kop af, maar als ik met mortieren en ander realistisch wapentuig aan de slag moet bespeur ik toch enige morele terughoudendheid.

Die morele terughoudendheid wordt de laatste weken en maanden echter zwaar op de proef gesteld. Erger nog, ik ben helemaal overstag gegaan. 

Boosdoeners van dienst: Warfighter: The Tactictal Special Forces Card Game - u vindt meer details in de rechterkolom - en The Fires of Midway.  

The Fires of Midway, hier onder het voetlicht getrokken, evoceert met 200 kaarten, een handvol joekels van counters - zowel qua aantal als grootte niet bepaald beantwoordend aan de merites van het genre -, 12 rode en witte standaard zeszijdige dobbelstenen, 2 persoonlijke spelersborden, een manoeuverbord, een centraal spelbord, 16 grote schipkaarten en een voor een oorlogsspel redelijk dun spelregelboekje de slag om Midway.

U krijgt als Amerikaans of Japans admiraal - u kunt inderdaad de loop van de geschiedenis wijzigen - een vloot toegewezen en gaat vervolgens aan de slag.

Het begint allemaal met een verkenningsfase, een erg origineel voorspel waarin u de op zoek gaat naar de vloot van de tegenstander en tegelijkertijd uw starthand aan actiekaarten opbouwt. Erg leuk gevonden dit, en thematisch zeer sterk.

Vervolgens begint het kat- en muisspel waarbij u op een gebiedskaart uw vloot manoeuvreert en uw vliegtuigen uitstuurt om aan prospectie te doen én aan te vallen. Dat de afstand tussen uw vliegdekschepen en uw doelwit recht evenredig moet zijn aan de inhoud van de benzinetank van uw vliegtuigen is daarbij een niet na te verwaarlozen aandachtspunt.

Uw vliegtuigen zijn bewapend met bommen en torpedo's en het is uiteraard de bedoeling daarmee de vaartuigen (en lading) van uw tegenstander tot zinken te brengen, of toch ten minste zwaar te beschadigen. Dat is geen eenvoudige opdracht, temeer omdat u eerst met uw vliegend materieel uw doelwitten moet zien te bereiken. Dat vraagt om een secure selectie van uw vliegtuigen, het wapentuig waarmee ze worden uitgerust en een goed bestudering van de weersomstandigheden en de eventuele risico's die u onderweg zou kunnen lopen.

Hebt u eenmaal de vijand gespot kunt u de aanval inzetten. Actiekaarten, zowel door aanvaller als verdediger gespeeld, kunnen de resultaten van de dobbelsteenworpen beïnvloeden - u dobbelt heel wat af in dit spel.

Of u slaagt in uw offensieve opzet of niet, u moet daarna weer naar uw thuisbasis. Of u daar (heelhuids) geraakt is een heel ander paar mouwen. Die kerosine weet u wel, en daar bovenop hebt u mogelijk zoveel schade opgelopen dat uw landingspoging eerder gaat lijken op een aanvalspoging op uw eigen moederschip. Met mogelijk alle gevolgen van dien. Gelukkig hebt u ook teams aan boord die gespecialiseerd zijn in het blussen van branden en dichten van lekken, acties die u tussen de campagnes door kunt uitvoeren.

Zo ebt en vloedt het spel lekker verder tot een van de protagonisten het onderspit delft. Dat heuglijke feit dient zich aan na ongeveer een uurtje (als u met dit spel vertrouwd bent).

Roep zo hard u kunt 'Banzai!' want:

The Fires of Midway veegt vrolijk de vloer aan met alle clichés van het oorlogsspel genre. Kaarten in plaats van fiches, de weinige fiches die er te bespeuren zijn zijn zo groot dat gereputeerde oorlogsspelers er met een grote boog omheen lopen, een quasi volledige taalonafhankelijkheid van het spelmateriaal, joekels van letters en joekels van symbolen op dat spelmateriaal, een knotsgekke variant waarin een modern vliegdekschip (met alles erop en eraan) door een bizarre tijdscheur vanuit de jaren 80 naar de Grote Oceaan in 1942 wordt gekatapulteerd waarna de Jappen een al even modern lesje in bescheidenheid krijgen, een heerlijke vlot draaiende spelmotor en - hou u vast, collega's moreel terughoudenden - tonnen speelplezier.

Het spelmateriaal is prachtig - die vliegtuigkaarten! - en uitermate functioneel.

The Fires of Midway is - ook al een opvallende trendbreuk met andere oorlogsspellen - binnen een uurtje afgehandeld.

The Fires of Midway heeft een uitdagende solovariant die qua spelregels nauwelijks afwijkt van het meerspeler spel.

U krijgt hier een thematische omzetting van heb ik je daar. U kunt de kerosine als het ware aan uw keukentafel ruiken. The Fires of Midway doet immers erg leuke dingen met laaghangende mist, hagelstormen, verstoppertje spelen, actiekaarten, kerosinetekort, risicovolle landingen, luchtgevechten, bombarderen, torpederen en het schadevrij parkeren van een vliegdekschip van 40.000 ton.

Het brand- en lekvrij houden van uw vloot en wat zich daarop bevindt, niet in het minst uw vliegend materieel, is verschrikkelijk stresserend maar ook verschrik-ke-lijk leuk.

The Fires of Midway maakt het u makkelijk abstractie te maken van de oorlogsslachtoffers die deze mijlpaal in de geschiedenis heeft opgeëist. De slachtoffers hier zijn de schepen en de vliegtuigen. Dat helpt.

U volhardt in het ostentatief tonen van het vredesteken want:

Op uw campingtafel in Zuid-Frankrijk gaat u dit niet kunnen spelen. Meer nog, een standaard keukentafel  zorgt ook al voor uitstalproblemen.

Waar dit spel, net als de grote meerderheid van de andere oorlogsspellen, blijkbaar niet omheen kan is de procedurele aanpak van een spelbeurt. Vooral in de solovariant valt dit op. Dat biedt houvast, maar kleuren buiten de lijntjes is moeilijk.

Dobbelen is niet uw favoriete speltechnische activiteit.

Voor de bordkartonnen oorlogsveteraan is dit wellicht iets te lichte kost.

Dominique

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,598

 

The Fires of Midway

Clash of Arms Games (2010)

Steven Cunliffe

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

20:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the fires of midway |  Facebook |