24-10-10

Messescherp!

Medespeler, 

Ik ben al een tijdje bezig aan een nieuwe nachtelijke leesmarathon van "De Beproeving" van Stephen King. De herwerkte en uitgebreide  versie. Ik mag me graag onderdompelen in het, zij het fictieve, leed van anderen. Ik ben ook maar een mens.

Toen ik mij enkele dagen geleden voortbewoog op de Messe Essen heb ik meermaals aan dat boek moeten denken. Iedereen, maar dan ook iedereen, die zich in die hallen bevond werd immers blootgesteld aan ongemakken die de vergelijking met de plagen van Egypte kunnen doorstaan.

Een kleine bloemlezing:

Het meest had ik te doen met de bemanning van het slagzij makende scheepje van Japon Brand. "The Games ale not deliveled yet. They ale somewhele in a containel. We don't really know whele they ale now. Solly, velly velly solly. Maybe come back tomollow? Let's play that they allive then." En dat allemaal onder begeleiding van een gebetonneerde glimlach en de obligatoire buiging. Ik was erbij toen de dozen op vrijdagmiddag werden afgeleverd. Als er zoiets als collectief menselijk geluk bestaat, ècht menselijk geluk, dan heb ik dat daar en op dat moment zelf mogen aanschouwen. Op de gezichten van een handvol Japanners.

De aan een milde vorm van obesitas lijdende bemanner van de stand van das Östereichiches Spiele Museum dan. In hal 9, op donderdag. De gratis extra tegels van Asara stonden ergens in enkele dozen in een vrachtwagen in een file, dubbel gefixeerd als het ware. Een vrij lange file blijkbaar want op vrijdagmiddag waren de verlossende dozen nog steeds nergens te bespeuren. Daar kwam nog bovenop dat de arme man zodanig veel andere gratis uitbreidingen moest uitdelen - die dan ook nog erg ergonomisch onderaan en erg diep in zijn desk waren weggestopt - dat zijn exponentieel toenemende kortademigheid tot in hal 12 te horen was, alwaar het verkeerdelijk werd aanzien als een hinderlijke ruis op het luchtverversingssysteem. Op vrijdag was de arme man volledig van het toneel verdwenen. Ik vrees het ergste.

De begrafenisstemming op de stand van Iello. Op die stand heb ik geleerd dat een depressie van een medemens letterlijk voelbaar kan zijn. Korte zinnetjes van een demoër met overslaande stem, tranen in de ogen: "Biblios niet tijdig klaar. Enkel een demo-exemplaar." Vervolgens afwezig in de verte starend. Op die enkele vierkante meter was het ook beduidend kouder dan elders op de beurs.

De promofilmpjes van de Conquest Mega Events dan, in hal 6. Mooi gedaan, maar met een zodanige aan overacting lijdende voice over dat het lachwekkend werd. Tijdens het aanschouwen van dit filmpje at ik een pizza salami. Hij kwam er van het lachen bijna onmiddellijk weer uit.

En hebt u ze ook gezien, die eenmansstandjes? Standjes van ongeveer twee vierkante meter oppervlakte waarin één man of vrouw zit, aan één tafel met één stoel met daarop uitgestald één spel en géén geïnteresseerden? Ze zijn meestal druk aan het schrijven, zoals een toptrainer van een voetbalploeg tijdens de wedstrijd. Ik vraag me steeds weer af wàt ze neerschrijven op dat papiertje. Zijn ze bezig aan een roman? Is het een liefdesbrief? Een boodschappenlijstje? Sudoku? Of is het een soort doelloos neerschrijven van zinnen als: "Ik verveel me hier dood. Niemand houdt van mij. Had ik maar een drankje. Zoveel leuke spellen vlakbij en ik mag mijn plek niet verlaten. Dit nooit meer." Volgend jaar ga ik het zeker vragen. Ik wìl het weten.

Het gepeupel dan. Wijzelf. Het kwijlende koopvee. Ook wij worden op de beurs niet gespaard. Een greep uit de plagen die op òns werden losgelaten:

De lange gezichten van de London voorbestellers, waaronder ondergetekende. Je haalde ze er zo uit. Meer dan 50 euro voorafbetaald om uiteindelijk met enig afgrijzen vast te stellen dat de niet voorbestellers - ze moesten snel zijn, dat wel - de gelimiteerde editie eerder en goedkoper in handen kregen dan jijzelf. Het wrong duidelijk. Wat dit nog erger maakte is het feit dat London - ik heb het ondertussen gespeeld - mogelijk het beste spel is dat dit jaar op Spiel te krijgen was.

De hoeveelheid waarmee we moesten zien om te gaan. Meer dan 650 nieuwe titels bevonden zich in de hallen, zo heb ik me laten vertellen. Het woord liefhebber krijgt dan plots een wel erg wrange bijsmaak. Liefhebben wordt dan een vloek.

De koopjes. Het is elk jaar weer hetzelfde. Men denkt dat men de slag van zijn of haar leven heeft geslagen tot men achteraf ergens op een forum leest dat hetzelfde spel door iemand anders voor nòg minder euro's van eigenaar wisselde.

De gevechten onder de waterlijn in de stand waar de koopjes te halen waren. Naar analogie met waterpolo ontaardt de anders zo gemoedelijke en naar eigen zeggen sociaal voelende bordspeler daar in een heimelijk en trappen uitdelend consumptiedier dat, naar analogie met de bankwereld dan weer, het woord graaicultuur ongegeneerd in de praktijk brengt. Ik zag een Duitssprekend exemplaar bezig waarvan ik dacht: die moet dringend tegen zichzelf worden beschermd en alle andere koopjesjagers tegen hem. Verbijsterend.

De drukte. Op donderdag was het nog redelijk te doen, maar vrijdag was het toch weer alle hens aan dek, waarbij het dek bij momenten toch neigde naar gevaarlijk uitpuilen. Buiten het zeer lokale ijsblok van Iello was er gelukkig geen andere ijsberg in de buurt.

De fluctuaties van de BGG-polls en de exit polls van Fairplay. Ik weet wat een jojo is, maar wat sommige spellen op die lijsten deden was jojo-en in het kwadraat. Ik beklaag de liefhebbers die op basis van die polls, geldbeugel in de aanslag, tussen de stand van BGG en de opgehemelde uitgeverijen pendelden.  

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het geldtekort, het nachtelijk binnensmokkelen van de gekochte spellen, de rugpijn, de hoofdpijn, dat enerverende "ik ben een spel vergeten mee te nemen, maar ik weet niet meer welk" gevoel en ik kan zo nog wel een tijdje blijven doorgaan. 

Spiel, beste medespeler, is een beproeving. Het is als een lange, uitputtende voettocht naar Santiago de Compostella. Dat geldt voor iedereen die zich in en zelfs buiten die hallen bevindt, van uitgever tot demoër tot vuilniszakleegmaker tot  ticketverkoper tot ticketscheurder tot nummerplaatafroeper tot restauranthouder tot hoteleigenaar (je zult ze maar over de vloer krijgen, al dat ongewassen schorem dat tot diep in de nacht spellen zit de spelen in de lobby en het betere cliëntèle wegjaagt) tot parkingwachter tot pendelbusbestuurder (je zult ze maar door je klapdeuren heen krijgen, dat ongewassen, hyperventillerende schorem dat is volgepakt met plastic zakken, trolleys en dozen) tot partners die thuis plots tot de vaststelling moeten komen dat er weer een hele hoop spellen zijn bijgekomen (hun genotsgevoel dat opkwam bij de betrapping tijdens het binnensmokkelen van de buit ebde na de confrontatie met de omvang ervan al snel weer weg) tot de collega's op het werk waarop je de naweeën van je post-Spiel-ruzie met je partner op maandagochtend gaat uitwerken.

Het moet zijn dat we enorm veel van spellen houden.

Morgen - of beter: vanaf morgen - het goede nieuws. En dat wat u ècht interesseert: de spellen.

Dominique

 

15:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (10) | Tags: spiel 2010 |  Facebook |