02-06-11

Drie kandidaten, twee kiezers, één winnaar

Slagenspellen. Ik ben er geen fan van.

Maar af en toe, heel af en toe, ligt er iets voor je op tafel waarvan je denkt: “Tiens, ik ben echt geen fan van dit soort spellen, maar nu gebeurt er toch iets met me dat die houding op los zand zet.” Zou dat kunnen omdat dit slagenspelatypisch specifiek voor twee spelers is bestemd? Of komt het omdat het gewoon erg leuk is?

Dit soort ervaring - zeg maar gerust openbaring - had ik met Triumvirate (Indie Boards and Cards).

Veel materiaal vindt u niet in de kleine doos: een set van 27 kaarten in drie kleuren, 13 grote houten schijven in 5 kleuren, een klein spelbordje waarop u de stemmen voor de consuls bijhoudt en drie - overigens erg duidelijke - spelregelboekjes in het Duits, Engels en Frans). Weinig materiaal, maar wel heel, heel mooi en kwalitatief dik in in orde.

Triumvirate is daarbovenop ook nog simpel als poep.

U legt het spelbordje in het midden van de tafel - u woont echt wel in een paddenstoel als u hierin niet slaagt - en schudt de 27 kaarten. Daarvan deelt u er aan u en uw tegenpartij 11 uit. De resterende 5 houdt u voorlopig even apart. De houten schijven (3 per consul: Caesar, Crassus en Pompeius) legt u ernaast, samen met de overwinningsschijven (wie als eerste twee partijtjes wint, wint het spel) en de delerschijf, die de startspeler aangeeft.

Vervolgens begint het steekspel.

De niet-deler begint en speelt een kaart uit de hand. De tegenpartij moet volgen en mag enkel indien dat niet kan een andere kleur uitspelen. Belangrijk: de hoogst uitgespeelde kaart wint de slag, ook als die van de andere kleur is! Een nul slaat de twee andere kleuren en garandeert dus winst in de uitgespeelde nulkleur.

Hier moet even een knop om.

U speelt immers niet direct om slagen te winnen voor uzelf, maar om een bepaalde consul in de senaat te krijgen, als opstapje naar de keizerstroon. U moet dus een omweg maken vooraleer u kunt beginnen denken aan de overwinning. Zodra een consul (kleur) drie slagen heeft gewonnen wordt hij immers naar de senaat gestuurd. Zodra dat gebeurt mag elke speler 1 handkaart gedekt naast de senaat (het spelbordje) leggen met het oog op de latere overwinning. Enkel en alleen de legionairkaarten - 3, 5 en 7 - leveren dan op het speleinde punten op. U mag uiteraard ook een andere kaart afleggen om te bluffen.

Zodra de keizer is gekozen - drie fiches in de senaat volstaan daarvoor -  worden de gedekte (punten)kaarten omgedraaid en wordt gekeken wie het partijtje heeft gewonnen. U moet er twee van de drie winnen om een rondedans te mogen maken.

Tussen de partijtjes door houdt u uw niet gespeelde kaarten klemvast op hand en worden de uitgespeelde samen met de bij spelaanvang terzijde gelegde kaarten geschud, waarna er dit keer drie worden apart gelegd. De resterende kaarten worden evenredig verdeeld. En u duikt weer het bruisende politieke leven van Rome in.

Het blijft wonderbaarlijk hoe sommigen erin slagen met zo weinig spelmateriaal zoveel spel te creëren. Een woordje van dank aan de heer Travis Worthington is dan ook op zijn plaats.

Aan de andere kant is het dan ook weer wonderbaarlijk te moeten vaststellen hoeveel zo weinig spelmateriaal in de winkel dan wel niet kost. Niet goedkoop, dit vogeltje, en u gaat het mogelijk net daarom op de, al dan niet digitale, winkelrekken laten liggen. En dat is jammer, want u had met uw (speel)partner aangename speeluurtjes in Rome tegemoet kunnen gaan. En dat is dan weer goedkoper dan een citytrip.

Goedgekeurd.

Dominique

 

Triumivirate

Travis Worthington

Indie Boards and Cards, 2010

2 spelers vanaf 12 jaar

15 minuten

 

18:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: triumvirate, kaartspel, oude rome |  Facebook |

26-05-11

Kortgerokt en langgezwaard

Op 17 april maakte ik in de rubriek “Uitkijkpost” melding van het kaartspel Lords of Scotland.

Na enkele sessies een neerslag van mijn - voor zover die ertoe doet - mening.

Wat het materiaal betreft heb ik al veel beters op mijn speeltafel zien passeren. De kaarten, toch het belangrijkste spelonderdeel in dit doosje, kunnen niet echt worden verdacht van het hebben van enige vorm van uitstraling. Met de clanleden waarmee we hier worden geconfronteerd zou ik in het oude Schotland niet graag ten strijde zijn getrokken. Lelijk als de nacht zijn ze, met gelaatsuitdrukkingen die ik in het echte leven nog nooit - zelfs niet in de donkerste nacht of tijdens de goorste griezelfilm - ben tegengekomen. Eigenaardige verhoudingen ook. Zo lijkt het sujet dat een lid van de clan Bruce moet voorstellen ten strijde te trekken op een Shetlandpony met een schofthoogte van 75 cm. En de leden van de clan Makgill houden met de linkerhand trots een object met pluimen in de hoogte geheven dat vaag iets weg heeft van een valk. Het is te zeggen, dat denk ik toch want de kop en de linkervleugel hebben de kaarthoek rechts bovenaan niet gehaald.

De spelregels lijken geschreven op enkellagig wc-papier, maar dan wel van het type dat schuurt en ze slagen erin de belangrijkste vraag niet te behandelen, namelijk: mag de eerste speler die een kaart open uitspeelt diens speciale vaardigheid benutten? Het antwoord vindt u wel als u uw gezonde boerenverstand gebruikt (het mag!), maar dat gezonde boerenverstand zou eigenlijk niet in actie moeten komen als u spelregels leest. U zou dat pas moeten aanspreken tijdens het spel, om uw tegenspelers een briljante hak te zetten.

Stapt u echter over deze oneffenheden heen wordt u getrakteerd op erg interessant en - hier mag ik dan toch de term meerlagig gebruiken - kaartspel.

Meer zelfs, u gaat likkebaarden.

Dat komt door de speciale vaardigheid die elke kaart heeft en de leuke dingen die u met die vaardigheden kunt uithalen. Leuke dingen die uitgehaald kunnen worden staan immers garant voor een aanzienlijke dosis interactiviteit. Wilt u een tegenspeler droog zetten op het eind van een ronde? Speel dan op het juiste moment een telg van de clan Cochrane uit. Dat wordt lachen bij het uitdelen van de punten! Ziet u iets lekkers liggen bij een tegenstander en wilt u dat graag voor uzelf? Een volgeling van de clan Fergusson lost dat wel op. Wilt u uw handkaartenaantal - het managen hiervan is heel belangrijk - op peil houden? Dan roept u toch even de clan Forsyth om u te komen depanneren. Negen speciale eigenschappen gaat u ontdekken als u dit speelt. Ruim voldoende om volop te experimenteren en u kostelijk te amuseren.

Probleem: u kunt slechts een vaardigheid aanwenden als de kaart die u uitspeelt de laagste kaartwaarde heeft van alle kaarten die op dat moment op tafel liggen. Laag = eigenschap gebruiken = minder kans om de ronde te winnen = een dilemma van heb ik jou daar = iets waar wij spelers allemaal gek op zijn.

Bijkomend probleem: u moet uw strategie aanpassen aan de puntenkaarten die op het einde van de ronde gaan worden verdeeld. Bijkomend probleem bij dit bijkomend probleem: die puntenkaarten willen tijdens het spelen al eens wijzigen. Grote schuldige: de clan Cockburn.

En dat is nog niet alles. U moet er ook voor zorgen dat u wat reserves achter de hand houdt voor de ronden die nog gaan komen. Vandaar dat kaartmanagen.

En nu we toch bezig zijn: als u op het einde van een ronde, die slechts vijf beurten duurt en waarin u als u aan de beurt bent enkel een clanlid uit de recruteringsrij mag nemen of een clanlid uit uw handje mag uitspelen, enkel kaarten van dezelfde clan hebt uitgespeeld tellen deze dubbel. En dat tikt aan. U kunt daarbovenop ook clanleden gedekt uitspelen als u dat wenst, wat een interessant blufelement introduceert. Wat op zijn beurt dan weer een interessante dynamiek van paranoia opwekt.

Ook erg leuk: de in het spelsysteem geïntegreerde rondeteller die een grote invloed heeft op de keuzes die u uiteindelijk wel of niet maakt.

Valt u als een blok voor tactische kaartspellen met een vleugje bluf, steeds weer interessante afwegingen als u aan de beurt bent, veel variatie, interactie waarbij pestgedrag wordt getolereerd, een spannend speleinde - zodra een speler de 40 puntengrens passeert volgt onmiddellijk de eindtelling - en ziet u er niet tegenop een oogje dicht te knijpen voor het grafisch onvermogen van de verder ongetwijfeld erg sympathieke Gabrielle Levion, sla dan gerust toe.

Dominique

 

Lords of Scotland

Richard James,

Z-Man Games, 2011

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

35 (!) minuten

 

20:20 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (5) | Tags: lords of scotland, kaartspel, z-man games |  Facebook |

29-04-11

De Heer van de Ringen: Het Hondsmoeilijke Kaartspel

Enkele belangrijke krantenkoppen van de voorbije week: Eva Longoria meent het serieus met toyboy; Sharon Stone is op haar 53ste goddelijk in bikini; Carla Bruni is zwanger; Elton John: “Ja, Lady Gaga is de meter van mijn zoon.”; kwart mannen vindt seks met partner saaier door porno; man lepelt ogen van bejaarde oom uit; fitnessgoeroe showt kleinste bikini ooit; ijsbeertje doet Winnie De Poeh na met emmer; Tijgertje niet in derde oh oh-reeks; advocate mag ‘vagina‘-nummerplaat behouden; zo creëer je de perfecte lippen; Mr. Bean wel, Beatrix niet naar bruiloft Kate en William; teek het meest gehate dier; dode alien in de sneeuw is gemaakt van kippenvel; de witte iPhone 4 is er; Will en Kate kiezen Belgische suite voor huwelijksnacht; Taboo van Black Eyed Peas verwelkomt derde kindje; Oh Oh Barbie weer vrij na arrestatie bij wietkweker; Elisabeth Taylor had geheime liefdesbaby..

Maar al dat wereldschokkende nieuws viel in het niet bij wat ik gisteravond meemaakte.

Ik heb namelijk Lord of the Rings: The Card Game gespeeld.

En ik kreeg er maar geen genoeg van.

Heb ik net Warhammer: Invasion ontdekt - ook al van die gluiperds van Fantasy Filght Games - komen ze nu hier mee op de proppen.

In dit voortreffelijke coöperatieve kaartspel gaat u alleen of met z’n tweeën of meer - u moet dan wel meerdere basissets kopen - op queeste in het Midden-Aarde universum. Dit universum is, sedert mijn eerste kennismaking een kleine veertig jaar geleden, mij zeer genegen.

Ik reis daar graag naartoe.

Het is daar ook altijd wat in Midden-Aarde. Steeds weer dat gedoe met die Sauron die na elk standje dat hij krijgt nooit langer dan vijf minuten in de hoek kan blijven staan. En hoe hij altijd weer zo snel aan nieuw personeel geraakt is mij ook een raadsel.

U wordt op queeste gestuurd - er zitten er drie in de basisset, van moeilijkheidsgraad moeilijk tot heel moeilijk tot bent u wel goed bij uw hoofd - en het enige wat van u wordt verwacht is overleven. Onderweg zult u om enkele gunsten worden gevraagd of enkele opdrachten toegestopt krijgen. U weigert die best niet want het zijn allemaal randvoorwaarden voor het bereiken van uw eeuwige roem.

U moet er wel het hoofdje bijhouden. Er zitten nogal wat fases in een beurt en als u niet oppast maakt u fouten. Dat kan soms in uw voordeel zijn, maar ook in uw nadeel en erger: u speelt verkeerd. Neem dus gerust de tijd om de spelregels goed te assimileren vooraleer u uw rugzak omdoet en hou het regelboek binnen hand- en leesbereik.

U begint uw queeste met drie helden. U gaat kreetjes van herkenning slaken als u de kaarten door uw handen laat gaan. Aragorn zit erin, Eowyn, Glóin, Gimli, Thalin, Théodred, Glorfindel, Legolas, Denethor de stadhouder en ga zo maar door. Ze beschikken per groepje van drie over een deck van dertig kaarten waarmee u aan de slag gaat. Daarin zitten bondgenoten (Gandalf bijvoorbeeld, die slechts kort maar erg hevig zijn opwachting maakt), uitrusting, gebeurtenissen en toverspreuken. U begint met zes handkaarten en trekt er bij het begin van elke beurt slechts één op hand. U moet dus ook een beetje zien te managen. Is uw trekstapeltje leeg moet u het spel uit zien te maken met wat er nog op tafel ligt en wat zich in uw handen bevindt. De afgelegde slechteriken daarentegen komen vrolijk terug als hun trekstapel is opgebruikt. Sauron, beste medespeler, speelt immers vals.

Als u uw kaartenarsenaal op tafel wilt uitbreiden moet u betalen. Invloedfiches die gelinkt zijn aan bepaalde vaardigheden waarover uw helden beschikken: leiderschap, wilskracht, tactiek en wijsheid. Bij het begin van elke ronde krijgt elke held één invloedfiche zakgeld. Het optimaliseren van het gebruik van uw invloedfiches is erg belangrijk. Uw buideltje blind leegkopen leidt meestal naar een gegarandeerde ondergang. Het feit dat elke held zijn eigen voorraad aan invloedfiches beheert en alle kaarten aan een bepaalde invloedsfeer zijn gelinkt die enkel met invloedfiches uit die invloedsfeer kunnen worden betaald maakt dit, zeker als u met een samengesteld deck speelt, een moeilijke evenwichtsoefening. Moeilijk, maar erg leuk.

U moet er ook voor zogen dat u zo snel mogelijk bondgenoten op tafel krijgt. Zij kunnen u bijstaan in het queesten en vechten en hun speciale vaardigheden zijn meestal ook niet te versmaden.

Speciale aandacht verdient de gevechtsfase. Hier wordt het ons echt niet gemakkelijk gemaakt. Kunt u tot op zekere hoogte zelf bepalen met welke vijanden u wanneer gaat rollebollen, er gaan momenten komen waarop u er gewoon niet aan kunt ontsnappen en de arena in móét. Daar komt nog eens bovenop dat deze vijanden, eens u met hen aan het bakkeleien bent, vechten tot de dood. Daar kunnen meerdere beurten overheen gaan. En alsof dat nog niet genoeg is vallen zij altijd eerst aan en worden ze door de heer Sauron himself nog eens extra voorzien van door ú niet te voorziene gemeenheden. U mag verdedigen, maar daarvoor moet u een nog niet getapt karakter beschikbaar hebben en daar zit ook een adder onder het gras. Elke actie die een karakter onderneemt maakt hem of haar, enkele uitzonderingen daargelaten, niet meer bruikbaar voor een andere actie. Kiest u ervoor om een karakter op queeste te laten gaan - u móét dat want anders kunt u het spel niet winnen - kunt u het in een latere fase niet gebruiken om bijvoorbeeld te vechten of te verdedigen. Dat maakt plannen en - als u niet alleen speelt - overleg met uw medespeler(s) enorm belangrijk.

Ook heel goed gevonden: uw gevaarmeter, die een bereik van 50 heeft, bij het begin van het spel wordt geijkt op de som van de graad van weerstand tegen dreiging van uw drie helden en tijdens het spel voortdurend wordt aangepast als u aan het queesten slaat - maakt u zich vooral geen illusies, meestal in negatieve zin. Bereikt de meter 50 mag u uw boeken dichtdoen. Als u op dat moment met meerdere spelers aan de gang bent moeten zij hun tocht zonder u verder zetten, al zullen zij zeker blijven openstaan voor uw deskundig zijlijnadvies.

Prachtig geïllustreerde kaarten hebben we hier ook, alleen wat aan de donkere kant. Maar dat is eigen aan het tijdperk waarin we ons bevinden, een periode die ongeveer 17 jaar bestrijkt voor het definitieve vertrek van Bilbo uit de gouw.

Thematisch topperdetopperdetop. Hier kan bijvoorbeeld - ik noem maar iets - Cargo Noir een punt aan zuigen van hier tot ginder. Ook wat opwinding betreft, want in LOTR: TCG loopt u voortdurend op de toppen van uw tenen. U dacht dat Im Jahr Des Drachen of Defenders Of The Realm qua wanhoop niet meer konden worden overtroffen? Ik geef u op een blaadje: als u dit op tafel legt gaat u niet alleen om uw moesje roepen, maar om álles wat nog maar naar het vrouwelijke geslacht ruikt dat zich in uw bloedlijn bevindt. Calculeer dus frustratie in als u uw tochten aanvat. En wat er ook met u en uw helden gebeurt: geef niet op. Op een bepaald moment wordt u beloond. Waarna u onze eigen vreselijke wereld - een wereld waaruit Sauron onmiddellijk krijsend zou weglopen - weer breed glimlachend tegemoet treedt.

Ziet u er niet tegenop om tijdens uw nachtelijke tochten langs de Anduin verdwaald te geraken, plots onder vuur te worden genomen door een Goblin sluipschutter, vervolgens achterna te worden gezeten door een heuveltrol om uiteindelijk midden in een roedel wargs terecht te komen mag u dit zeker niet laten liggen. En dit was nog maar een voorgerecht.

Fantasy Flight Games zou Fantasy Flight Games niet zijn als er niet al een oneindig aantal uitbreidingen in de pijplijn zitten. Uitbreidingen die het u mogelijk maken door het pimpen van uw decks het vals spelen van Sauron deskundig de kop in te drukken. De kraan zou vanaf mei van het jaar des Heren 2011 - onze tijdrekening - worden opengedraaid. U moet dan op zoek naar Gollum.

Veel geluk.

Dominique

 

The Lord Of The Rings: The Card Game

Nate French

Fantasy Flight Games, 2011

1 tot 2 spelers (meer met meerdere basissets) vanaf 13 jaar

60 minuten

 

 

27-04-11

Zwermvest niet inbegrepen

Bugs is een eigenaardig kaartspelletje. Het heeft quasi niets om het lijf en toch is het erg verslavend.

Hoe zou dat toch komen?

Het doel van het spel? Het leegspelen van je hand om zo weinig mogelijk verliespunten te incasseren?

Het thema? Steeds weer aangroeiende insectenzwermen doorsturen naar het erf van je tegenstander in de hoop dat hij of zij de zwerm niet kan vergroten en die zwerm - alle kaarten op tafel - op hand moet nemen?

Of zou het dat weer op hand nemen van die kaarten kunnen zijn? Een actie die in bepaalde gevallen paradoxaal genoeg wel eens kan uitgroeien tot een mastermove. Al roep ik u ook op om nu ook weer niet tevéél risico’s te nemen.

Of zou het gewoon een reactie zijn op de denigrerende houding waarmee bepaalde veelspelers - zij zouden het woord ‘spelen’ eens letter per letter moeten ontleden - dit spelletje benaderen?

Of komt het misschien door de speciale actiekaarten? Het verdelgingsmiddel, het vlindernet, de plaag of de uitroeier die slechts beperkt voorhanden zijn maar zich bij hoge nood extreem handig tonen? En die je best niet te lang op handen houdt?

De eenvoudige spelregels misschien - niet minder dan acht spelregelboekjes in al evenveel talen - en meerbepaald de regel die u toelaat in één beurt hele insectenkolonies uit te roeien?

De subtiliteiten die u tijdens het lezen van de spelregels niet gaat kunnen doorgronden, maar pas tijdens het spelen hun ware, soms smerige, openbaren?

De snelheid van spelen wellicht?

De ondraaglijke - al laat u dat uiteraard niet merken - spanning die u overvalt als de speler links of rechts van u aan de beurt is?

De overvloed aan interactie misschien?

Het gevoel dat u nooit helemaal veilig bent, zelfs als u nog maar één kaart op hand hebt?

Ik zou het niet weten.

Ik weet alleen dat dit bij mijn spellenvrienden - niet de minste - heel goed is aangekomen en dat we enorm hebben gelachen.

Wij hebben immers gespeeld.

Dominique

 

Bugs

Keith Meyers

Valley Games, Inc. - 2010

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

21:16 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bugs, kaartspel, valley games |  Facebook |