07-11-10

Zweinstein voor gevorderden

Grimoire..

..is een kaartspelletje dat mij zeer weet te bekoren.

Het was ook een must buy op Spiel. Ik hoop echt dat u het niet hebt laten liggen. Ik heb me zelfs een extra exemplaar aangeschaft omdat er op Spiel een promokaart, De Piraat genaamd, bij zat.

Sta me toe om de vragen die over dit spel op uw lippen branden hieronder te beantwoorden.

Waarover gaat het?

U bent een soort tovenaar die, net als iedereen op deze vervloekte aardbol, op zoek is naar geld, aanzien en macht. U verzamelt die leuke dingen door het vullen van uw schatkamers met goudstukken, zilverlingen en bronzen munten. Verder omringt u zich met een stelletje kontlikkers die alles, maar dan ook alles wat u hen opdraagt zonder enige vraagstelling ten uitvoer brengen.

Kortom: u creëert uw eigen hemel. 

Het verzamelen van dat alles doet u - hou u vast - door het prevelen van toverspreuken. Die hebt u mooi neergeschreven in uw spreukenboek, waarin u de bezweringen overzichtelijk, naar aard en sterkte, hebt opgelijst.

U zit wel met een probleem. U wordt namelijk geconfronteerd met collega tovenaars die over net dezelfde toverboeken blijken te beschikken als u, zowel naar inhoud als naar vorm. En ook met dezelfde volgorde van oplijsting. Aleen de kleur van de omslag verschilt. Of er sprake is van plagiaat kunt u jammer genoeg niet achterhalen. U weet alleen dat zij ook niet vies zijn van een eigen hemeltje en dat ook zij hun zinnen hebben gezet op dat waar u 's nachts likkebaardend van wakker ligt. Want zo gaat het wijze spreekwoord: "Wat gij begeert wordt ook door anderen begeerd." (een dagje Spiel is daar trouwens een perfecte illustratie van)

De ingrediënten voor uw persoonlijke aards paradijs bekomt u door uw toverboek ter hand te nemen en een spreuk, die u in eerste instantie geheim selecteert (u plaatst daartoe een bladwijzer op de gewenste pagina) de wereld in te sturen. Bij spelaanvang zijn uw spreukjes nog aan de relatief zwakke kant, wat gelijkstaat met een sterkte van zes. Na elke ronde stijgt uw kracht met één tot u naar het speleinde toe zonder enige moeite spreuken van vijftien uit uw brede mouwen schudt.

Als iedereen zijn spreuk heeft geselecteerd worden de toverboeken open gelegd en de speelvolgorde bepaald. De speler met de zwakste spreuk mag eerst en die met de sterkste spreuk moet laatst. Heel, heel belangrijk dit. Hebben vanaf de tweede ronde meerdere spelers dezelfde spreuk gekozen wisselen ze hun beurtfiches onderling uit.

Afhankelijk van welke spreuk u gebruikt - en of dezelfde spreuk ook door één of meerdere tegenspelers werd gebezigd - kunt u aan de slag en questkaarten, itemkaarten en naakte overwinningspunten gaan verzamelen.

Questkaarten bestaan uit geld en de hoger genoemde kontlikkers. Itemkaarten zijn voorwerpen die u het leven aanzienlijk aangenamer maken.

De speler die zwakste spreuk heeft uitgesproken mag dus als eerste het effect van zijn spreuk toepassen en vervolgens een kaart kiezen uit de uitlage van questkaarten die vóór elke ronde op het papieren (!) spelbord wordt klaargelegd. Daarin bevinden zich evenveel kaarten als er spelers zijn + 1. Die + 1 is een gedekte kaart, de andere liggen open.

U kiest en legt de kaart in kwestie mooi voor u op tafel neer, de geldkaarten gedekt en de kontlikkers open. Itemkaarten, die u door speciale spreuken kunt bekomen, trekt u van de gedekte trekstapel. Die bewaart u, net als de geldkaarten, gedekt. Soms neemt u, een open boek als u bent, ook gewoon naakte overwinningspunten. Die liggen, verzameld onder de vorm van kleurrijke fiches, op het papieren spelbord in de overwinningspuntenfichezone op u te wachten (jaja, overwinningspuntenfichezone).

U prevelt, verzamelt en doet dat steeds weer opnieuw tot op het moment dat een speler tien geldkaarten of tien kontlikkers heeft verzameld (de ronde wordt nog uitgespeeld) of u stelt tot uw verbijstering vast dat zowel de stapel questkaarten als de aflegzone geen kaarten meer bevat (het spel eindigt onmiddellijk).

Waarop een spannende eindtelling volgt.

U telt uw verzamelde overwinningspuntenfiches bij elkaar op, voegt daar de waarde van uw verzamelde questkaarten en itemkaarten bij, rekening houdend met eventuele kontlikkerbonussen en u weet waar u aan toe bent.

Duurt het niet te lang voor wat het is?

Neen, het duurt eigenlijk een beetje te kort voor wat het is. Daar moet u tijdens het spelen wel op anticiperen want als u zich eenmaal in de fase van het eindspel bevindt kan het erg plots gedaan zijn. Dat anticiperen doet u door de kaarten die uw tegenspelers hebben verzameld goed in de gaten te houden - zowel het aantal als de aard is van belang - en uw eigen toverspreuken daarop af te stemmen.

Is de handleiding kort en overzichtelijk?

Twee keer volmondig ja. U kunt na het doornemen daarvan, iets dat trouwens aan een aanzienlijke snelheid gebeurt, snel aan de slag. Combineer dat met een nog veel snellere opzet en u weet dat u mogelijk voor meerdere partijtjes op een avond vertrokken bent.

U kunt trouwens kiezen voor een Engels regelwerk, een Duits en een Japans. Gek genoeg is de Duitse de enige in kleur.

Zit er een echt toverboek in de doos?

Zeg maar doosje. En toverboekjes. Maar ze zitten er wel in. Vier stuks. In verschillende kleuren zelfs. En ze zijn allemaal voorzien van een al even mooi gekleurd bladwijzertje.

Kunt u meerdere afslagen nemen naar de overwinning?

Ja, maar ik denk dat u toch voor een perfecte melange van geldkaarten, karakterkaarten, overwinningspunten en itemkaarten moet gaan. U kunt er ook een race van maken en zo snel mogelijk aan die tien geldkaarten of karakterkaarten zien te komen, in de hoop dat u tijdens dat proces ook de meeste overwiiningspunten bij elkaar hebt gesprokkeld.

Is de volgorde waarin u aan spelen toekomt van belang?

Sure it is. Ik zal deze vraag beantwoorden met een wedervraag: Als u met z'n vieren mag kiezen tussen een Lada, een Fiat Panda, een opel Ascona  en een Rolls Royce, doet u dat dan het liefst niet eerst? Het probleem hier is dat u, als u bij het kiezen vooraan in de rij staat, een wel erg zwakke spreuk hebt gebruikt. Met alle gevolgen vandien. Ik heb deze "ik zorg ervoor dat ik altijd eerst mag kiezen strategie" al eens toegepast en ik vermoed dat het niet de goeie is.

Leuk is ook dat spelers die dezelfde spreuk hebben gekozen hun beurtfiches onderling moeten omwisselen, zich baserend op hun volgorde van spelen in de vorige ronde. Dat is leuk want dan kunt u het risico nemen dezelfde spreuk uit te spreken en bij het kiezen toch eerder aan bod komen.

Hoe zit dat nu eigenlijk met die karakterkaarten?

De karakterkaarten, beste medespeler, zijn de kruiden op dit heerlijke gerecht.

U kunt ze naar believen inzetten tijdens uw beurt.

Mijn favoriet is de spion, waarmee u de enige beschikbare gedekte kaart van de queststapel kunt gaan bekijken, waardoor u plots over meer informatie beschikt dan uw tegenspelers. En waardoor u een erg interessant spelmechanisme kunt introduceren: bluf.

De huurling is ook een lekkere kerel. Elke keer als u dezelfde spreuk hebt geselecteerd als een tegenspeler levert u dat een overwinningspunt op.

De dief en de boogschutter laten u toe elke keer een overwinningspuntfiche te nemen als u respectievelijk eerste of laatste aan de beurt bent.

De handelaar laat u toe, mits betaling van een overwinningspunt, een extra itemkaart van de trekstapel te nemen.

De non - u leest het goed - beschermt u een beetje tegen een illusiespreuk van een tegenspeler. Ze geeft u als compensatie, maar toch vooral uit medelijden, een overwinningspunt.

De rogue dan. Die is op zich zes overwinningspunten waard, maar op het einde van het spel worden deze verminderd met het aantal overwinningspunten dat u via overwinningspuntenfiches hebt binnengehaald. Als u de roguestrategie volgt laat u de overwinningspuntenfiches best links liggen. Omgekeerd geldt dit uiteraard ook. 

De prins geeft u op het einde van het spel voor elke vijf karakters die u in dienst hebt, hijzelf inbegrepen, drie extra punten.

De koningin geeft u op het einde van het spel twee bonuspunten voor elke set van een goud-, zilver- en bronsstuk dat u hebt verzameld.

De koning geeft u vijf bonuspunten voor elke vijf overwinningspunten die u via fiches hebt verzameld.

De piraat geeft je een overwinningspunt elke keer je een goudkaart uit de uitlage kiest.

Dat zijn toch alemaal leuke dingen voor spelende mensen.

Wat doen die itemkaarten eigenlijk?

Wel, ze leveren meestal gewoon overwinningspunten op aan het einde van het spel. We hebben het hier over gouden bekers, zilveren armbanden en bronzen zwaarden.

Er zijn er ook enkele speciale. De "junkkaarten" bijvoorbeeld, die nul punten waard zijn tenzij u er tijdens de eindtelling het meeste van hebt. Dan krijgt u vijf bonuspunten. Of de kleurrijke - ik verzin dit niet - gezegende schoenen, die u onmiddellijk mag inruilen voor twee itemkaarten van de trekstapel en die daarna onder diezelfde trekstapel verdwijnt. Houdt u de schoenen echter bij leveren ze u op het einde van het spel één punt op.

Blijft het spannend tot het einde?

Maakt u zich daar vooral geen zorgen over. U kunt het spel aanpakken als een race en naar een snelle finish toewerken, maar dat biedt u geen enkele garantie op de overwinning. Ik vraag me zelfs af of dat wel de juiste strategie is. Wat wel zeker is, is dat iedereen aan het einde van het spel vol spanning op de uitslag zit te wachten. Geen speler aan tafel die vóór de definitieve uitspraak al zelfvoldaan achterover leunt. U moet tot het laatste gaatje.

Maak ik me echt een veel te grote voorstelling van de doos en is dat erg?

Ik zal u alvast waarschuwen: u gaat zwaar ontgoocheld zijn over de omvang van de doos. U hebt dingen gelezen over een spelbord en toverboeken en zo en u gaat zich niet kunnen voorstellen dat dit allemaal in dat amper handvullende hoopje karton zit. U gaat mogelijk zelfs afhaken en het laten liggen als u het geluk hebt het ergens tegen te komen.

Een onvergeeflijke fout natuurlijk.

Want u moet dit eigenlijk vergelijken met een goudklomp. Die is ook niet overdreven groot maar wordt wel door iedereen begeerd. Zo gaat het ook met Grimoire. Zodra u het een eerste keer aan uw keukentafel hebt toevertrouwd gaat u een zucht van verlichting slaken. En u gaat blij zijn dat dit, door de beperkte omvang, nog zonder problemen bij in uw spellenkast kon.

Zijn die manga-achtige illustraties echt zo storend?

Het valt allemaal heel erg mee hoor, die Japanse stijl. Ik vind het wel iets hebben. Maar aangezien er net zoveel smaakpatronen als mensen zijn ga ik hier niet verder op in.

Is dit niet te duur voor wat het is?

Wat is voor u belangrijk? Wilt u iets groot en groots en duur dat na één keer uw tafel nooit meer haalt of iets kleins en bescheiden dat door het veelvuldig spelen afdrukken in uw tafelblad achterlaat? Kiest u maar hoor. Ik ga in elk geval voor het laatste.

En even tussen ons: 14 euro voor een fantastisch leuk kaartspel, is dat te veel? Als dat zo is vraag ik me af waarom u überhaupt naar - ik zeg maar iets - Essen afreist. Kunt u dan niet gewoon beter in het gezelschap van uw eigen krenterige zelf  de plaatselijke rommelmarkten blijven afdweilen, op zoek naar iets dat u daar toch nooit gaat vinden?

Hoe zit dat nu met dat niet kreukvrije spelbord?

Wel, het is bijlange niet zo erg als bij Summoner Wars, waarin u voortdurend met uw kaarten op dat spelbord moet gaan schuiven. Het niet kreukvrije spelbord van Grimoire dient alleen om kaarten en overwinningspunten op te leggen om deze vervolgens gewoon weer weg te nemen. Een leg- en neembeweging gebeurt verticaal, dus geen schade. Eigenlijk hebt u het niet kreukvrije spelbord zelfs niet nodig. U kunt perfect zonder, iets wat van Summoner Wars ook weer niet kan gezegd worden. Als u op basis van het papieren spelbordje afhaakt heb ik maar één boodschap voor u: u maakt een kapitale blunder.

Samengevat?

Grimoire is een kaartspel dat zich afspeelt in een fictieve wereld waarin de rol vertolkt van een tovenaar. U bent uit op geld, aanzien en macht en u verkrijgt dat door het uitspreken van toverspreuken. U doet dat in concurrentie met uw collega tovenaars die over exact dezelfde magische mogelijkheden beschikken als u, mogelijkheden die qua kracht elke ronde exponentieel toenemen. Als u het handig speelt gaat uw tovenaarshuisje na een tijdje uitpuilen van het geld, handige gebruiksvoorwerpen en volgelingen. Deze laatste geven u extra mogelijkheden in het naar uw hand zetten van de strijd. Het spel eindigt meestal zodra één der tovenaars tien kontlikkers of tien geldkaarten heeft verzameld. Waarna men begint te tellen, een spannend proces dat in dit spel niet zelden een verrassende afloop kent. Vervolgens kroont men tijdens een korte ceremonie de opper-tovenaar.

Waarna onmiddellijk de strijd voor zijn of haar opvolging begint..

Dominique

 

Grimoire

Japon Brand / One Draw (2010)

Hayato Kisaragi

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

18:53 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: grimoire, japoon brand |  Facebook |