22-04-11

Echt jammer

De dagen van verwondering.

Waar zijn ze gebleven?

De mijne situeerden zich in de tweede helft van de jaren zeventig.

Waar die van Days Of Wonder zelf zijn gebleven? Ik zou het niet weten.

De magie lijkt voorbij.

De aanfluiting Ticket to Ride: The Dice Expansion en de wanhopige oproep voor het tegen een eventuele betaling indienen van een nieuwe Ticket To Ride map waren al serieuze tekenen aan de wand, het nieuwe Cargo Noir maakt het er allemaal niet beter op. Cargo Noir doet zijn naam, vooral het tweede gedeelte ervan, alle eer aan want er zijn, volgens mijn bescheiden mening, weinig lichtpuntjes te ontdekken.

Nu moet u weten dat ik zeer gevoelig ben voor lichtpuntjes en dat ik ze altijd opmerk. Ik spreek ook meer dan gemiddeld de woorden “het voordeel van de twijfel” uit en mensen die mij goed kennen zullen u bevestigen dat met het toenemen mijner levensjaren ook mijn mildheid aanzienlijke stappen vooruit heeft gezet.

Om maar even aan te geven dat ik niet de slechtste ben.

Maar nu heb ik toch wel heel veel moeite moeten doen.

Het klinkt een beetje raar voor iemand die naar lichtpuntjes zoekt maar er zit te veel kleur in dit spel. Het is allemaal te bont, vrolijk zelfs. Niet bepaald een kleurenpallet dat ik associeer met het leven van een smokkelaar. Het had gerust wat soberder, zeg maar donkerder, gemogen.

Nog een probleem: repetitiviteit. Het is een woord waarmee ik in een spelomgeving gerust kan leven omdat spelbeurten nu eenmaal de neiging hebben om steeds weer terug te komen, maar hier kwam het mij na een tijdje echt de strot uit.

Verder: bieden van begin tot einde. Bent u geen bieder loop hier dan met een grote boog omheen. U doet in dit spel niets anders.

En het kan nog erger: weinig variatie. Een spel moet van mij niet in alle richtingen uitwaaieren, maar de windstilte waarin Cargo Noir blijft hangen is verre van opwindend. U hebt echt niet veel mogelijkheden tijdens uw beurt. Dat heeft dan weer het voordeel van snelheid - al is dat in dit spel eigenaardig genoeg ook weer relatief, zie later - , maar in mijn geval ook de irritante bijwerking van de meest gehate emotie die ik kan ervaren tijdens een spel: verveling.

Thematisch valt er ook een en ander aan te merken. U verwacht een spannend spel over het smokkelen van waar, daarbij een hele resem wereldhavens aandoend. Dat doet u echter niet. U biedt op spullen en ruilt ze in voor overwinningspunten. Spannend is anders. Kopers die door de opwindende doosillustratie over de streep worden getrokken zullen even moeten slikken zodra ze het regelwerk tot zich nemen.

Verder kan het spel vooral naar het einde toe verzanden in het verschrikkelijke analysis paralysis syndroom, een syndroom dat in het betere familiespel - iets wat Cargo Noir toch pretendeert te zijn - totaal niet thuishoort. Ik adviseer dan ook een zandloper. Van een half minuutje ongeveer.

Als u écht wilt smokkelen en de spanning bij de kans op betrapping en de opluchting bij ontsnapping aan den lijve wilt ondervinden raad ik u aan - hou u vast - “Niets Aan Te Geven” van MB te proberen. Oud, versleten, totaal geen présence maar qua spelbeleving stukken beter dan Cargo Noir. Daar heb ik zelfs twee exemplaren van in mijn kast staan. Voor als er eentje de geest moest geven.

U moet goed beseffen dat ik hier mijn eigen mening ventileer. Ik heb ook positieve zinnen en alinea’s gelezen over dit spel. Maar lezen en spelen zijn twee totaal verschillende zaken. Ik raad u dan ook een testspelletje aan en vervolgens zelf te oordelen. Want uiteindelijk gaat het om ú.

Mijn days of wonder komen nooit meer weer. Cargo Noir op mijn speeltafel ook niet.

Jammer.

Dominique

 

Cargo Noir

Serge Laget

Days Of Wonder, 2011

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

60 minuten

 

 

15:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: cargo noir, days of wonder |  Facebook |