12-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 12

'Kleine jongens onder elkaar' van het jaar

ARCADIA QUEST (Cool Mini Or Not / Spaghetti Western Games)

Het is voor velen onder ons een hobby, rondrennen in bordkartonnen ondergrondse krochten, op zoek naar schatten en onderwijl monsters van allerlei slag een kopje kleiner makend.

Sommigen nemen dit heel serieus, voor anderen kan dit spelsegment dan weer niet lollig genoeg zijn.

Behoort u tot de tweede categorie moet u Arcadia Quest eens nader bekijken.

In Arcadia Quest wordt u geacht queesten te volbrengen in locaties volgestouwd met monsters, goodies, goud, portalen, magische artefacten en meer van dat fraais.

U behoort tot een gilde en drie leden van die gilde werden erop uitgestuurd om Lord Fang te liquideren, de slechterik van het verhaal. Om de man te bereiken en uw nobele steek-, hak- of schietdaad te stellen moet u wel eerst enkele subqueesten volbrengen.

Of niet.

U kunt immers gewoon een scenario uit het campagneboek kiezen en gewoon een robbertje vechten.

Uw vijanden: monsters, gesloten deuren, valstrikken, uw materiaal dat niet altijd wil meewerken, tijd en de grootste obstakels van allemaal: uw tegenspelers. Die hebben immers ook hun zinnen gezet op de nobele daad van enkele alinea's terug en de daarbij horende roem en beloningen.

Scenariogestuurd dus. Met één constante: tijdens elk scenario moet uw gilde als eerste een opgegeven aantal queesten volbrengen waarvan het doden van een van de leden van de concurrerende gilden er altijd eentje is.

Dat zet gelijk de toon. Reken dus op tonnen interactie.

Andere voorbeelden van queesten? Dood de Orc kapitein, vind de verdwenen wapens, dood drie monsters, red de adelaars, maak de bom onschadelijk, dood de Zuster van Pijn of de Zuster van Plezier. Het gaat maar door.

Uiteraard duiken uw van speciale eigenschappen voorzien gildeleden goed bewapend de ondergrond in. U kunt vooraf uw team uitkiezen of u kunt het lot laten bepalen met wie u aan de bak gaat. Wapens wijst u naar believen toe aan uw heldhaftige trio - ze kunnen elk vier items dragen - en vervolgens nemen ze hun startpositie in.

Vanaf dan gaat alles heel snel. Opvallend snel.

Tijdens uw beurt beweegt u en valt u aan, al dan niet in die volgorde - of rust u. Voor het bewegen gebruikt u bewegingspunten, voor het aanvallen de korte of lange afstandswapens die u krampachtig in uw knuistjes geklemd houdt. Monsters zijn vrij statisch en ook een beetje dom. Ze staan daar maar te staan en wachten rustig, en vooral heel zichtbaar, af tot u besluit hen aan te vallen of u hen passeert. Doet u aan overkill - u dobbelt meer schade dan 's monsters levenskracht - schakelt u het gedrocht in kwestie onmiddellijk uit zonder dat die weerwerk kan bieden. In het andere geval kunt u zich aan een terugslag verwachten.

Uw concurrerende gilden, dat is een andere zaak, want dat geteisem hebt u minder onder controle, zeg maar helemaal niet.

Dobbelen is de motor die dit spel doet draaien. Acht aanvalsdobbelstenen en zes verdedigingsdobbelstenen klaren moeiteloos de klus. Geen overdaad aan symbolen hier, alleen een zwaard voor de lijf aan lijfgevechten, een boog voor de lange afstand en een schild voor de verdediging. Het belangrijkste symbool is echter het 'burst' symbool. Dobbelt u dat treft of verdedigt u sowieso raak en u mag de dobbelsteen in kwestie gelijk opnieuw gooien wat, als u geluk hebt, resulteert in een voor uw tegenstander niet zo aangename kettingreactie. Eenvoudig maar heel elegant. En spannend, vooral naar het einde van een scenario toe, als uw zintuigen massaal op scherp staan.

Rusten gaat u ook af en toe moeten doen. Uw wapens zijn immers regelmatig aan herstelling toe en als u een dood gildelid moet meeslepen is een opwekking uit de doden, een ritueel dat tijdens een rustactie kan worden uitgevoerd, een welkome handeling. Terugkeren uit de doden kan dus, maar mogelijk hebt u er wel iets aan overgehouden. Een setje van 24 vervloekingskaarten zal dat lekker voor u bepalen.

Tijdens uw verplaatsingen gaat u ook interessante dingen ontdekken. Een koffertje met goud, een medicijn, een queeste object waarnaar u wanhopig op zoek bent of - voor de ongeluksvogels onder ons - een wolvenklem.

Zo rent, ontdekt, vecht en interageert u maar door tot een gilde aan de overwinningsvoorwaarden van het scenario heeft voldaan. Die gilde wint.

Als u een campagne speelt kunt u tussen de scenario's door uw wapens en vaardigheden opwaarderen - altijd leuk - zodat u goedgezind, goed uitgerust en met frisse moed weer de duisternis in kunt. Uiteraard liggen er voor de winnaar van een scenario ook onvoorstelbare beloningen klaar.

Die kleine jongen in u

Arcadia Quest is, ondanks het regelboek van 35 bladzijden en het scenarioboek van 25, een eenvoudig spel. Laat de vrees voor complexiteit u dus vooral niet weerhouden dit spel een kans te geven.

De enkele kilo's aan prima spelmateriaal die de opvallend diepe doos herbergt gaat de kleine jongen in u onmiddellijk aanspreken. Uw hartje gaat enkele keren overslaan als u de miniatuurtjes aan het taxeren bent. Het oog voor detail is ronduit indrukwekkend. Ook op de kwaliteit van de fiches en de (grote hoeveelheid) kaarten valt weinig of niets aan te merken.

De grafische vormgeving van de miniaturen en de kaarten vind ik dan weer minder geslaagd. Ik heb een beetje een allergie aan kleine lijfjes met veel te grote hoofden, maar dit is uiteraard een kwestie van smaak. Tijdens het spelen viel die aversie al snel weg.

De beiderzijds bedrukte terreinregels zijn lekker groot, stevig en overzichtelijk. En door de codering snel traceerbaar bij het opzetten van de scenario's.

Arcadia Quest kent door de verplichting uw tegenspelers aan te vallen, een erg hoog 'take that' gehalte. Dat is hier echter niet storend omdat het gewoon moet - niemand wordt trouwens ontzien - en u mag er gerust van uitgaan dat u al snel als kleine jongens op de speelplaats over elkaar heen rolt. Leuk!

Origineel: het 'respawnen' van de monsters, een fenomeen dat zich voordoet van zodra er vijf zijn uitgeschakeld. U weet ongeveer waar ze opnieuw kunnen opduiken, maar u bent nooit zeker. En mogelijk ziet u ze ook nooit meer weer.

U zou uit het voorgaande kunnen afgaan dat Aracadia Quest zich enkel manifesteert als een gelukafhankelijk robbertje vechten, maar niets is minder waar. Strategisch en tactisch positie kiezen, temporiseren, de juiste wapens aan de juiste karakters toewijzen, vooral niet teveel in het oog lopen en op het juiste moment toeslaan is de boodschap. Uiteraard sturen de dobbelstenen uw perfect uitgekiende plannen aanzienlijk in de war, maar dat maakt dit net zo leuk.

Toch puntenaftrek voor de erg hoge prijs, al kan de garantie dat u dit heel veel zult spelen u misschien over de streep trekken. Dat u veel zult lachen werkt misschien ook motiverend.

Zoekt u een turbo kerkerkruiper met heel veel interactie, prachtig en veel materiaal, eenvoudige regels, veel afwisseling en bent u iemand die graag zelf scenario's in elkaar knutselt? Dan mag u Arcadia Quest zeker niet laten liggen. Hou wel rekening met chronische rugklachten. Die loopt u gegarandeerd op tijdens het transport naar huis of naar de spellenclub.

 

Arcadia Quest

Cool Mini Or Not / Spaghetti Western Games (2014)

Thiago Aranha / Guilherme Goulart / Eric M. Lang / Fred Perret

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: arcadia quest |  Facebook |