24-04-11

Oostfront

War of Honor (Alderac Entertainment Group)

Ik lees graag en veel. Bij voorkeur in bed doe ik dat, rond middernacht. Spelregels, maar ook - dat zal u misschien verbazen - boeken.

Lezen, beste medespeler, is niet altijd gezond.

Neem nu Het Boek Der Doden van Glenn Cooper. Wat er onderaan bladzijde 109 en bovenaan bladzijde 110 gebeurt heeft mij onlangs een erg rusteloze nacht bezorgd. En enkele nachten later, op bladzijde 333 deed de heer Cooper het nog eens dunnetjes over. In een heel andere context weliswaar, want op die voorlaatste bladzijde serveert hij een ongelooflijke plotwending die je verbijsterd in je bed achterlaat. Meestal zie ik plotwendingen en clous al van ver aankomen, als worden ze begeleid door vuurwerk en klaroengeschal, maar nu was ik toch blij dat ik mij al in liggende houding bevond.

Mijn hart sloeg ook over toen ik vernam dat Alderac Entertainment Group in juni komt met een nieuwe en volledig zelfstandig speelbare doosversie van het CCG Legend of the Five Rings, een kaartspel dat zich afspeelt in een - overigens prachtig weergegeven - Oosterse setting. 

Ik heb de oerversie van dit spel in haar beginjaren herhaaldelijk en met veel plezier gespeeld, maar het CCG-element deed mij uiteindelijk, zoals zovelen waarschijnlijk, afhaken.

Maar nu, beste medespeler, is mijn aandacht opnieuw gewekt. Want de nieuwe versie zit in een grote doos en is out of the box speelbaar. Dat opent perspectieven, vooral voor zij die het spel nog niet kennen en er op een budgetveilige manier kennis mee willen maken, maar ook voor de diehards want er worden in deze versie enkele nieuwe spelmechanismen geïntroduceerd die zeer de moeite van het ontdekken waard zijn. Daarbovenop, in tegenstelling tot de Playstation 3, is War of Honor backwards compatible met de reeds eerder verschenen kaarten uit de Legend of the Five Rings.

Met zijn vieren kant en klaar uit de doos speelbaar, een grote herspeelbaarheidsfactor, vier manieren om het spel te winnen en een grafische vormgeving - die kaarten! - die uw kwijlende kinnebak met een luide bonk op uw tafelblad gaat doen terechtkomen. Dat, in een notendop, is War Of Honor.

Hou wel rekening met een hogere instapdrempel dan u gewend bent. U gaat moeite moeten doen om dit spel onder de knie te krijgen. U moet investeren en andere spellen even aan de kant laten. Ik kan mij voorstellen dat dit voor sommigen onder u - de dippers - een gruwelijk vooruitzicht is. U mist dan wel uw wonderlijke metamorfose tot digger. Want u gaat na uw financiële en mentale investering gegarandeerd aan niks anders meer kunnen denken.

Dominique

 

18-04-11

We moeten bijten, scheuren, krabben, beuken, klauwen, opstaan en weer doorgaan

Medespeler,

Ferdinando Galiani, secretaris van de ambassadeur van Napels, schreef in de 18de eeuw de volgende gevleugelde woorden neer: “Niet zelden is nietsdoen, behalve zeer verdienstelijk en nuttig, ook een heel zware opgave en een stuk lastiger om uit te voeren dan het zou lijken.”

De man had volkomen gelijk. Wij zijn allemaal zó verkeerd bezig.

Maar toch: tijdens het volgende spel zou ik u deze levenshouding niet aanraden. Zeker als u in leven wilt blijven. U moet zwaar aan de bak en u mag uzelf geen moment rust gunnen als u dit gevecht, want dat is het, winnend wilt afsluiten.

Zwaar aan de bak betekent in dit spel aanvallen. Als u zich de attitude van een brave bes aanmeet zult u het hoogste schavot niet bereiken. Uw tanden en klauwen in uw tegenstanders zetten moet u. Als u een zich op geitenwollen sokken verplaatsende vredestichter bent begint u hier dus best niet aan.

Nightfall is de ondertussen zoveelste versie van het deckbuilding while you play principe. U begint met een standaard starthandje en vult dat tijdens het spelen aan tot u een niet meer te riposteren set kaarten tot uw beschikking hebt.

Wat Nightfall enigszins doet afwijken van standaard deckbuilding spellen is het feit dat u ook buiten uw beurt een aardig woordje meespreekt. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Dominion, waar u soms geeuwend de barsten in het plafond zit te tellen terwijl een tegenstander zijn dorpen, markten, jaarmarkten, golems en apothekers in stelling brengt bent u in Nightfall voortdurend betrokken en doet u óók leuke activiteiten. Bouwen aan uw overwinning bijvoorbeeld.

Verder staat in dit spel direct conflict centraal. U moet uw tegenstanders met zoveel mogelijk wonden - geen paniek, het zijn maar kaarten - opzadelen want wie er daarvan het minste heeft op het einde van het spel is de winnaar.

Het toebrengen van wonden gebeurt in dit universum voornamelijk door vampiers en weerwolven. Die bekomt u door ze gewoon aan te kopen met uw invloed, het betaalmiddel in dit spel. Dat kopen heeft ook een interessante twist, want u kunt voor spelaanvang draftgewijs twee kaarten selecteren die u alleen kunt kopen. In het midden van de tafel komt ook nog een gemeenschappelijke supermarkt te liggen alwaar u naar hartenlust uw bovennatuurlijk winkelkarretje kunt volstoppen.

Het origineelste spelconcept in Nightfall is dat elk wezen of elke actie die u onderneemt gelinkt is aan een bepaalde maansoort (kleur), die op haar beurt weer gelinkt is aan een of twee anderskleurige en kleinere maansoorten. Daarmee kunnen uw tegenstanders ook tijdens uw beurt gelinkte kaarten uitspelen en zo een ketting vormen, de kernterm in dit spel. De eigenschap van elke kaart die in zo’n ketting komt te liggen wordt uitgevoerd. In omgekeerde richting zelfs, wat goed plannen vraagt als u er het maximale wil uithalen. De clou is dan ook dat u goed moet opletten welke kaarten door welke spelers worden gekocht zodat u lekker mee kunt linken tijdens hun beurten.

Om het nog een beetje ingewikkelder te maken hebben sommige kaarten ook kickers, aangegeven door grote manen die, als ze overeen komen met de grote maan van de laatste gespeelde kaart in de ketting, erg leuke en dus vooral onaangename dingen met uw tegenstanders kunnen doen. Het onder de knie krijgen van het linken en kickeren vormt de grootste uitdaging van dit spel en misschien wel de grootste uitdaging die u ooit in een bord- en kaartspelomgeving zult tegenkomen.

Ook belangrijk: geen handkaartenlimiet, wat uiteraard ook perspectieven biedt. U kunt boven uw starthandkaartenlimiet van vijf gaan door eenmalig tijdens de zogenaamde opkuisfase wondkaarten - wanhoop niet: die krijgt u zonder twijfel toegestopt tijdens het spel - in uw aflegstapel te leggen en voor elke afgelegde kaart er twee bij te trekken.

Nightfall is er eentje waarvoor u eens rustig moet gaan zitten. Het grondig bestuderen van de beschikbare kaarten voor het eigenlijke spel begint is zeer aan te raden, zelfs noodzakelijk. Combinatiefreaks komen hier helemaal aan hun trekken.

U gaat ook teleurgesteld zijn als u alle kaarten van hun plastic omhulsel hebt ontdaan en zorgvuldig gesorteerd in de doos ziet zitten. U gaat het gevoel hebben dat er spelonderdelen ontbreken omdat de doos zo leeg oogt. Geen paniek: alles zit erin en de ruimte die overblijft zult u goed besteden aan uitbreidingen, iets waar dit spel om schreeuwt. De eerste, Martial Law, is aangekondigd voor juli 2011. En op BoardgameGeek is ondertussen al een Horde Zombies gearriveerd. Een horde die zich relatief goedkoop laat inhuren.

Ik moet u echter ook waarschuwen: dit spel heeft een hogere instapdrempel dan Dominion, Thunderstone en alle andere Dominionklonen die u kent. Dit spel vraagt uw aandacht. Als u - samen met de spelers waarmee u regelmatig tafels deelt - die aandacht niet kunt opbrengen laat u dit best links liggen.

Dominique

 

Nightfall

David Gregg

Alderac Entertainment Group, 2011

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

09:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nightfall, deckbuilding, aeg entertainment |  Facebook |

04-04-11

Meer van net niet hetzelfde

Als Thunderstone u prikkelt en u blijft maar weifelen om uw bankkaart boven te halen raad ik u aan even bij een sessie Dragonspire aan te schuiven. De kans is groot dat na afloop overgaat tot de aanschaf van de hele mikmak.

Dragonpsire is een zelfstandig spel binnen het Thunderstone universum en, zoals ik al aangaf, voor nieuwelingen de ideale opstapplaats. Daarbovenop is het volledig combineerbaar met wat voorafging.

Om te kunnen winnen moet u nog steeds ondergronds en vooraleer ondergronds te gaan bevoorraadt u zich best bij de plaatselijke middenstand van het dorpje dat zich, gelukkig bovengronds, vlakbij bevindt. Rusten behoort ook weer tot de mogelijkheden, maar uw luie laffe lijf aan het hoge gras toevertrouwen brengt u in tijdnood. Time is money, ook in monsterland.

Grafisch realiseerde men ook een lichte, maar zeer geslaagde stijlbreuk. En niet dat het echt nodig was - Thunderstoneveteranen drammen deze regel op met de ogen dicht - maar de toevoeging van het kerkerbord waarop de handicaps bij onvoldoende lichtbronnen worden aangegeven is voor nieuwelingen een welgekomen hulpmiddel. Lichtbronnen zijn dan ook onontbeerlijk als u letterlijk erg diep wil gaan. Dat dit spel ondertussen in Philips nog geen sponsor gevonden heeft is mij een compleet raadsel.

Maar het belangrijkste aspect van het spel is onveranderd gebleven: het speelplezier. Was u al een Thunderstonefan gaat u smullen, was u het nog niet is de kans groot dat u nu wel overstag gaat.

Nieuw zijn de settings, die over het hele spel hun (meestal negatieve) invloed laten gelden.

U bent gewaarschuwd.

Mijn favoriet is, ondanks de negatieve connotatie die heden ten dage rond de clerus hangt, Belzur Curate. Extra kaarten bij op hand trekken terwijl u zich in de kerker bevindt? Merci beaucoup. Een beetje contradictorisch in gebruik ook, want ondanks de uitbreiding van uw handarsenaal tijdens uw getast in het donker ook een kaart voor durvers. U moet het zelf maar eens proberen. Als u durft.

Laat u ook niet misleiden door de Guardian Blade. Bij een eerste lezing gaat u vermoeden dat het hier om een misprint gaat. Niets is minder waar. Lees de kaart nog eens aandachtig en u zult zien waar de, overigens erg interessante, klepel hangt.

Thunderstone blijft een donker spel. Ik, beste medespeler, heb mij altijd meer aangetrokken gevoeld tot de duisternis dan tot het licht. Wat zich in het donker ophoudt is door de band veel opwindender dan wat zich onder het zonlicht voortbeweegt.

En nu weer de nacht in..

Dominique

 

Thunderstone: Dragonspire

Mike Elliott / Brent Keith

Alderac Entertainment Group, 2011

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten (al moet u daarvoor erg veel oefenen)