03-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 3

Spellenbabe van het jaar

Het is algemeen geweten dat de mannelijke veeleisende veelspeler geen oog heeft voor vrouwelijk schoon en alleen maar geïnteresseerd is in spelborden, actiekaarten, fiches, bordkartonnen dukaten, houten grondstofblokjes en complexe regelboeken. En lijstjes, vooral veel lijstjes.

Alle bewoonsters van de Playboy Mansion mogen op raakafstand uitdagend en weinig rondingen verhullend op hetzelfde kingsize waterbed liggen te kronkelen, een veeleisende veelspeler gunt ze geen blik waardig als er zich ook maar iets in dezelfde kamer bevindt dat lijkt op een spellendoos.

Zo jammer.

Om te redden wat er nog te redden valt werd deze award in het leven geroepen. Mogelijk kan ik door deze bijdrage toch nog enkele zielen redden.

Kom naar het licht, jongens!

Ik heb geen naam, geen adres, geen foto, niks. Ik weet alleen dat deze Poolse schoonheid ons op Spiel op weg zette bij 7 Days of Westerplatte, een weg die wat mij betreft gerust eindeloos had mogen doorlopen. Jammer dat de spelregels zo kort waren. Elk woord, elke pionberoering, elke bladomslag door de spelregels, elke beweging die ze maakte droeg het soort erotische lading in zich waarvoor Merkel, Rutte en Di Rupo een moord zouden begaan. Dat alles werd nog eens ondersteund door het aroma van een heerlijk parfum, een aroma waarvoor het bovengenoemde trio zou overwegen een Ici Paris XL te overvallen.

Soit, ik was verkocht aan het spel maar toch vooral aan de deerne die ons tijdens het startproces begeleidde. Jammer genoeg mocht het niet zijn want later op de beurs kwam ik haar tegen, vergezeld door wat overduidelijk haar vriend was, het soort knapperds waartegen ik het altijd weer moet afleggen.

Ik had tijdens onze sessie 7 Days of Westerplatte nochtans alles uit de kast gehaald. Om kans bij de andere sekse te maken moet u immers kopiëren wat uw doelwit doet. Daar hebben gerenommeerde psychologen heel goed over nagedacht. Ik deed alles goed, van sensuele pionberoeringen over stijlvol spelregelbladzijden omslaan en zwoel bewegen tot zeemzoeterig praten - geen makkelijke opdracht als het over het uitbreken van de tweede wereldoorlog gaat. Alleen het ondersteunende aroma, daar had ik blijkbaar niet voldoende aandacht aan besteed.

Volgend jaar beter.

En in afwachting maar naar Jubilee Street van Nick Cave & The Bad Seeds luisteren.

Eén troost, medespeler, ik weet het licht nog te vinden.

Tot morgen!

Dominique

 

11:21 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (8) | Tags: 7 days of westerplatteplatte |  Facebook |