12-07-14

Moet het echt?

Een blik zoals die van Ilse DeLange in de rondcirkelende camera op het Eurovisiesongfestival, daar gaat het eigenlijk allemaal om.

Maar ik dwaal af.

Laten we het even hebben over een interessant, kurzweilig dobbelspelletje. Een dobbelspelletje dat er niet uitziet - niet wat betreft verpakking en ook niet qua inhoud - maar toch voldoende spelplezier genereert om u daar overheen te helpen zetten.

En over de naam valt ook al te discussiëren: Blöder Sack.

Jakkes.

Maar laten we daar ook even doorheen kijken.

In Blöder Sack, een dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, probeert u al dobbelend opdrachtkaarten binnen te halen. Van die opdrachtkaarten liggen er 5 open - u weet ten allen tijde wat van u verwacht wordt - en ze zijn gekoppeld aan 5 dobbelsteenkaarten waarop u en uw tegenspelers de zeszijdige steentjes droppen. Afhankelijk van het aantal spelers worden de opdrachtkaarten gewaardeerd wanneer de dobbelsteenkaarten met 6 of 9 dobbelstenen worden gevuld. Of als er een paartje wordt gedobbeld,. Paartjes van 1, 2, 3, 4 en 5 verplichten u de corresponderende opdrachtkaarten te waarderen, dobbelt u een paartje van 6 bepaalt u zelf welke opdrachtkaart wordt gescoord. Niet waarderen is in dit geval ook toegelaten.

Tijdens uw beurt dobbelt u met 2 dobbelstenen - u begint met een voorraad van 10 - en legt deze op een dobbelsteenkaart naar keuze. Er zijn geen restricties.

U mag ook een dobbelsteen van een tegenstander vervangen door eentje van u, maar enkel en alleen als deze dezelfde waarde heeft. U mag dan wel slechts die ene dobbelsteen plaatsen.

Als u aan de beurt bent en u hebt geen 2 dobbelstenen meer in voorraad moet u een opdrachtkaart naar keuze waarderen als u minstens 2 dobbelstenen op de corresponderende dobbelsteenkaart hebt liggen. Daarna werkt u uw beurt gewoon verder af door te dobbelen en te leggen.

De 27 opdrachtkaarten laten aan duidelijkheid niets te wensen over, en zijn vrij origineel qua opzet. Zo is er eentje waarbij de speler die de laatste 2 op de corresponderende kaart heeft gezet, de kaart binnenhaalt. En wat te denken van de opdrachtkaart die wordt binnengehaald door de speler die de hoogste opgetelde waarde lager dan 10 op de dobbelsteenkaart heeft liggen, of de meeste niet 4-en?

Zo dobbelt u lustig verder tot een speler 4 opdrachtkaarten heeft verzameld. De lopende ronde wordt dan nog uitgespeeld, waarna alle opdrachtkaarten worden gewaardeerd. Waarderen betekent hier de zakjes op uw opdrachtkaarten optellen, 1 of 2 per kaart. Vervolgens wordt de speler met de meeste zakjes uitgejouwd. Hij is immers de grootste zak aan tafel.

Na het spelen - dat nam een kleine 20 minuten in beslag - kwam bij ons spontaan de vergelijking met Las Vegas op.

En het moet gezegd: ik vind Blöder Sack beter. Lelijker, dat wel, maar beter.

Beter omdat u, in tegenstelling tot in Las Vegas, veel meer vat hebt op wat u met uw dobbelsteentjes doet. U wordt niet gespeeld hier, u doet het zelf. Het feit dat u uw dobbelstenen overal kwijt kunt, zonder enige beperking, opent een massa mogelijkheden. Daarbovenop kunt u ook nog eens sturen welke kaart wanneer wordt gewaardeerd, en door het vervangen van een dobbelsteen van een tegenstander door eentje van u kunt u uw tegenspelers lekker dwarszitten.

Blöder Sack betekent evenveel als domme (kloot)zak of, als u van het milde type bent, heikneuter. Beide krachttermen, maar toch vooral de eerste, komen gegarandeerd op als u dit spelletje speelt. Meer zelfs, u mag deze krachttermen ook auditief uiten.

Compact, enorm snel uitgelegd, (ont)spannend, supersnel en erg vriendelijk voor de terras- en campingtafel. Maar o zo lelijk. Zo lelijk dat u bij aanvang denkt: "Moet het echt?" Dat, in een notendop, is Blöder Sack.

Is het visuele aspect voor u minstens even belangrijk als het inhoudelijke? Loop hier dan met een wijde boog omheen. Zit volgens u echte schoonheid vanbinnen? Aanschaffen die handel.

Dominique

 

Blöder Sack

Kosmos (2014)

Ralf zur Linde

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

25 minuten

 

11:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: blöder sack |  Facebook |

10-07-14

Game, set en goedgekeurd!

Teamspellen, ik moet er niet veel van hebben.

Er zijn uitzonderingen. ‘Hey Waiter!’ bijvoorbeeld, is een parel van een teamspelletje. En nu heb ik me daar van de week een tennis sportsimulatie - groot woord - gespeeld waar ik, en mijn medespelers, helemaal weg van waren.

Grand Slam (Korea Boardgames Co., Ltd.).

Als u dit voor uw neus op tafel ziet verschijnen zult u een zucht van weerzin niet kunnen onderdrukken. Twee kleine bordjes die een tennisveld moeten voorstellen, een stapeltje kaarten en een handvol beiderzijds bedrukte fiches die een tennisbal uitbeelden. U bent al voor minder gillend een kamer uitgerend.

Maar in dit geval raad ik u toch aan lekker te blijven zitten. U bent immers in voor een traktatie, en al helemaal als u het dubbelspel aansnijdt, de variant die hier besproken wordt.

Het spel is eigenlijk heel eenvoudig. U hebt de beschikking over 6 kaarten - u vult steeds weer aan vanuit uw persoonlijke trekstapel) - waarop de zones van uw eigen terreinhelft staan aangegeven en de zone waarnaar u de bal in het veld van de tegenstander mept. Opmerkelijk: u slaat nooit out.

Na de opslag retourneert de tegenpartij - afwisselend in het dubbelspel - door een kaart met de zone van de balpositie uit te spelen. Op die kaart staat ook aangegeven in welke zone de bal bij de tegenstander terechtkomt. Als hij of zij daar nog eens een kaart van dezelfde zone bovenop speelt kan hij smashen, de tegenpartij daardoor verplichtend twee kaarten van dezelfde zone uit te spelen als ze wil retourneren. Tricky.

Om aan te geven dat er gesmasht is wordt de tennisbalfiche van de groene naar de rode zijde gedraaid. Handig.

Als u niet kunt retourneren moet u een kaart afleggen - daardoor vermindert uw kaartlimiet voor de resterende tijd van de rally - en moet u hopen dat uw teammaat wel kan terugslaan.

Als u door veelvuldig succesloos smashen te snel door uw trekstapel heen woelt zit u met een groot probleem. U moet het dan immers doen met uw resterende handkaarten. Wees maar gerust dat uw tegenstanders die zwakke plek handig zullen uitbuiten..

Als een team de bal niet kan terugslaan haalt de tegenpartij een punt binnen. Het team dat als eerste 4 punten haalt wint het spel..

Door het verplicht afleggen van een kaart als u niet kunt retourneren wordt de toenemende vermoeidheid en het onherroepelijke naderen van het einde van de rally mooi geëvoceerd. Ook het samenspel tussen de teamspelers is enorm leuk.

In Grand Slam is dubbelspelen zeer aan te raden. Met z’n tweeën wordt het een beetje geluksafhankelijker en ook minder interactief.

Grand Slam is extreem mogelijk te vinden - Korea ligt niet bepaald bij de deur - maar een zoektocht meer dan waard.

Het spelmateriaal is functioneel en van goede kwaliteit - het doosje kon iets steviger - en het is verdomd leuk. De high fives waren tijdens onze sessie gewoon niet te tellen, wat uiteraard ook iets zegt over de hoge interactiviteit waarmee u hier geconfronteerd wordt.

De iconische foto van Fiona Butler, genomen op de universiteit van Birmingham in 1976, en bekend geworden door de Athena-tennisposter, vindt u jammer genoeg niet in het doosje terug. Dat kon bij ons de pret echt niet drukken. Of toch maar een klein beetje.

Tennis, ondanks Clijsters en Henin heb ik het nooit een interessante sport gevonden. Een dubbelspel aan de keukentafel zal ik echter, als Grand Slam als compagnon fungeert, nooit afslaan.

Dominique

 

Grand Slam

Korea Boardgames Co., Ltd.

2 tot 4 spelers

20 minuten

 

14:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grand slam |  Facebook |

09-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 5)

Septikon: Uranium Wars (Hobby World / Igrology)

In 'Septikon: Uranium Wars', een bordspel voor 2 spelers, baat u een zwaar bewapend mijnstation uit op een asteroïde. Die herbergt namelijk uranium. Een andere maatschappij heeft echter ook haar oogje laten vallen op uw lucratieve graafwerken en - het geeft in elk geval het voordeel van de duidelijkheid - valt u gewoon aan. Dat houdt in dat u al van verre raketten en fotontorpedo's op u ziet afkomen. Gelukkig hebt u nog tijd om uw verdedigingsschilden te activeren en uw agressor een koekje van eigen deeg te geven.

Ondertussen blijft u maar door ontginnen want u hebt uw uranium nodig voor alles wat uw mijnstation draaiende houdt, dus ook voor het aanvallen van uw opponent.

Al het werk laat u aan uw zelf gekweekte klonen over. Zelf houdt u zich bezig met de supervisie vanop uw zwaar beveiligd hoofdkwartier.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Goede spotters, u zelve incluis, waren dit spel in de Spiel editie van 2012 al op het spoor gekomen. U kon er toen nog geen hand op leggen, maar u hebt het wel gespeeld. U weet dus wat u te wachten staat en u zult niet aarzelen om uw kalfslederen portefeuille wijd open te trekken.

U houdt van tweepersoonsspellen met ballen, en dan nog het liefst een spel met Intergalactische ballen. Ze worden hier in vol ornaat tentoongespreid.

Dit is een hebbeding voor de veeleisende tweespeler en niet voor doetjes, en laat dat nu net een beschrijving zijn die u als gegoten zit.

U houdt van spellen waarvan u diepgaand kunt genieten, zelfs als u verliest.

Spelmatig liggen de Russen u na aan het hart. Het voorbije jaar maakte u immers, tot grote tevredenheid, kennis met Hollywood en 'World of Tanks: Rush'. Spellen waarvan uw mondhoeken omhoog krulden. Dat kan geen toeval meer zijn. De fabricagefout die u ooit met een Volga gewoon rechtdoor deed rijden toen u linksaf wou slaan hebt u de Russen al lang vergeven.

The Russians moved in zingt Nick Cave in Jubilee Street. Wel, inmoven doen ze inderdaad, de jongens van Hobby World en Igrology. Met stijl. En er weer uit moven is voor de veeleisende tweespeler een heel andere zaak. U ziet er verre van tegenop om s nachts onder uw Velux design dakraam voortdurend na te denken over mogelijke strategieën die u in de volgende confrontatie zult toepassen. Deze nachtelijke activiteit is, wat u betreft, misschien hét belangrijkste referentiepunt voor het bepalen van een toppertje.

Meer dan 100.000 Russen kochten dit in 2011. Die kunnen zich toch niet alllemaal hebben vergist?

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Hobby World en Igrology voorbij want:

Dit is een monstertje van een spel. Als Lost Cities al het maximum van uw concentratie vraagt moet u hier niet aan beginnen. Er gebeurt zoveel op het spelbord dat u vreest dat niet alleen uw basis in de lucht zal vliegen maar ook uw hoofd.

Dit spel draait om pure confrontatie. Dat ligt niet lekker bij uw reguliere spelpartner in crime.

U speelt veel met uw vrouwelijke wederhelft en dit krijgt u nooit aan haar verkocht.

Dominique

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: septikon: uranium wars |  Facebook |

07-07-14

Robben zit erin!

Nu de wereldbeker zijn laatste rechte lijn heeft ingezet wil ik toch nog even uw aandacht vestigen op een alleraardigst en minuscuul dobbelspelletje, dat aaneenhangt van geluk maar toch heel wat volk naar onze terrastafel lokte.

Pocket Football.

Pocket Football bestaat uit 8 zeszijdige dobbelstenen en een velletje spelregels, ondergebracht in een mini, rood stoffen buideltje.

De dobbelstenen waarmee u aan de slag moet bestaan uit een verdedingsdobbelsteen, een middenvelddobbelsteen, een flankdobbelsteen, een aanvalsdobbelsteen, een scheidsrechterdobbelsteen, een vrije schop/hoekschopdobbelsteen, een doelpogingdobbelsteen en een spectaculaire actie dobbelsteen. Daarmee gaat u de wedstrijd naar uw hand zetten. Ze hebben allemaal leuke kleurtjes: geel, roze, blauw, groen, wit, oranje, zwart en rood. Zo kunt u ze in een mum van tijd herkennen als u er eentje moet uikiezen.

Die dobbelstenen zijn allemaal voorzien van symbolen die aangeven wat het resultaat is van uw worp (u dobbelt elke dobbelsteen apart). Een pass, een lange pass, een doorsteekbal, een dribbel, een voorzet, het zit er allemaal in. Ook de zone naar waar de bal wordt gespeeld vindt u op de dobbelstenen terug. D (defender) voor verdediging, M (midfield) voor het middenveld, W (winger) voor de flanken en F (forward) voor de aanval. Gooit u een T (turnover) neemt uw tegenstander het spel over en kan hij op zijn beurt een aanval proberen op te zetten.

Gooit u een fout wordt, hoe kan het ook anders, de witte scheidsrechterdobbelsteen gegooid. Dat kan u een vrije schop opleveren, waarvoor u dan weer de roze vrije schop/hoekschopdobbelsteen moet gooien. Die resulteert dan ook in een korte of lange pass, maar die kan ook mislukken door een interceptie (33% kans). Soms geeft de scheidsrechter zelfs balvoordeel!

Komt u in een scoringspositie (S) wordt de blauwe doelpogingdobbelsteen gegooid. U hebt dan 1 kans op 6 om te scoren.

Speciaal zijn de skillpoints. Als u deze gooit mag u ze opsparen en gebruiken om alle dobbelstenen te herdobbelen zolang u in balbezit blijft, behalve bij een doelpoging. Verzamelt u 3 skill points mag u die bij een doelpoging gebruiken om 1 ander symbool dan het doelpuntsymbool - u hebt normaal 1 kans op 6 om te scoren - ook als goal te laten tellen. U hebt dan 1 kans op 3 om te scoren. Pakt u echter 2 gele kaarten mag u het gebruik van skill points voor de rest van de wedstrijd vergeten. Een zware handicap!

Alle wat voetbal zo mooi maakt zit in dit spelletje. Korte en lange passes, tackles, doorsteekballetjes, kruispasses, omhalen, terugspeelballen, lange afstandsschoten, ballen door de beentjes, overtredingen, buitenspel, hoekschoppen, intikkertjes, binnenkant paal, op de lat, schoten naast en over het doel, spectaculaire reddingen, rebounds, strafschoppen, volley’s, kopballen, ziekenfondsballetjes, centers naar de tweede paal, centers naar de eerste paal, centers naar de zestien, fopduiken (Robben!), balvoordeel, gele kaarten, elleboogjes, handspel, noem maar op. U hebt echt wat te vertellen na afloop.

U maakt een wedstrijd zo lang als u wil en ondanks het opgegeven maximum aantal spelers van 2, kunt u gerust met meerdere spelers aan de slag. De veldbezetting even verdelen, ieder zijn positiedobbelsteen laten dobbelen en een beetje afwisselen bij het doelpogingen. Het werkt wonderwel.

Dat dit spelletje zoveel volk naar onze terrastafel lokte had te maken met het lawaai dat wij beiden genereerden. Gejuich bij doelpunten, gekreun bij missers, yesss-geroep bij een geslaagde pass met extra skillpoints erbovenop, aouuuw bij spectaculaire reddingen door de keepers en olé gezang na afloop van een wedstrijd. We hebben dan maar gelijk een mini tornooitje opgezet zodat elke omstaander ook mee kon spelen. Het was een fantastische avond. Iedereen, zonder uitzondering, vroeg ons waar het kon worden aangeschaft.

Een minuscuul dobbelstelletje aan een minuscule prijs, maar met een megagrote hoeveelheid spelplezier. Dat is Pocket Football.

In de spelregels verzoekt men u commentaar te geven bij elke actie. Bespaar u de moeite, u doet het vanzelf.

Dominique

 

Pocket Football

Hockeysport (2013)

Hamish Sterling

1 tot 2 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

12:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (7) | Tags: pocket football |  Facebook |

04-07-14

Baas der bazen

Het verbaast me steeds weer hoe weinig kinderen “gangster” vernoemen als je ze vraagt wat ze later willen worden. Veel geld, mooie vrouwen, machinegeweren, overal een voetje binnen - al dan niet opgedrongen - en een adrenalinegenerator van heb ik je daar. En in plaats van ze te blussen mag je de vuurtjes aansteken.

Gelukkig kan het jongetje in ons, aan de keukentafel, zijn droom alsnog realiseren.

Met Capo dei Capi bijvoorbeeld.

In dit tweepersoons dobbel- en meerderhedenspel resideert u in New York, en bestaat uw dagelijkse routine erin gangsterbaas te spelen.

Uw dag is goed gevuld. U koopt politici om, bij voorkeur de burgemeester, beheert casino’s, stookt illegaal en steekt het politiekorps af en toe wat dollars toe om een andere kant op te kijken als u met uw dagtaak bezig bent.

Jammer genoeg is recent een deel van uw daginvulling minder interessant geworden, zeg maar ronduit irritant. Dat komt omdat er een concurrent is opgedoken die de kneepjes van het vak even goed beheerst als u, mogelijk zelfs beter.

En er is maar plaats voor één superganster in New York. U weet dus wat u te doen staat.

Al dobbelend met 2 zeszijdige dobbelstenen wijst u invloedfiches, omkoopfiches en waardefiches toe aan gangstergerelateerde deelgebieden, als daar zijn: het omkopen van de burgemeester, het omkopen van de politie, het afdreigen van handelaars, het draaiende houden van uw illegale drankcircuit, het beïnvloeden van rechtszaken, het witwassen van zwart geld in uw casino’s en het investeren van dat wissewasje in lucratieve eettentjes in het hartje van de stad.

Al deze locaties worden mooi weergegeven op grote bordkartonnen fiches die centraal op tafel liggen.

Wat u met, maar toch vooral óp, die fiches gaat doen bepaalt het resultaat van uw dobbelsteenworp en, nog veel belangrijker, hoe lang u het aandurft om te blijven dobbelen.

Want alle acties die u tijdens uw actieve fase wil doen blijven inactief totdat u beslist te stoppen. Dan pas kan u tot handelen overgaan.  U kunt lekker blijven doordobbelen, maar als u een tweede keer hetzelfde gooit, of een tweede keer een paartje, gaat alles wat u naartoe werkte in uw beurt onherroepelijk verloren, tot groot genoegen van uw tegenstander.

Uw dobbelresultaten laten u toe locaties te beïnvloeden met invloedfiches, omkoopfiches of waardefiches. Daarbovenop kunt u nog extra waardefiches bekomen als u de burgemeester net genoeg onder druk kunt zetten. Nét genoeg, want op een bepaald moment breekt de man, kan hij het allemaal niet meer aan en bent u de klos.

Met uw dobbelsteencombinaties kunt u -tig acties doen, allemaal in uw voordeel, en met een beetje geluk kunt u ook uw tegenstanders' plannen gedeeltelijk blootleggen door zijn of haar omkoopactiviteiten in kaart te brengen. Omkoopfiches worden immers gedekt op een locatie gelegd en de onwetendheid over de sterkte van die van uw tegenstander jaagt u helemaal de gordijnen in.

U kunt blijven dobbelen totdat u zichzelf hopeloos vast rijdt. Dan is het beurt over, krijgt u niks en is uw handenwringende overbuur aan de beurt.

Het spel eindigt als er geen waardefiches meer in voorraad zijn (21 stuks), er geen omkoopfiches meer beschikbaar zijn (15 stuks in waardes van 1, 2 en 3) of de invloedfiches van waarde 1 allemaal zijn opgebruikt.

De eindtelling dan. Elke locatie waarin u het meeste invloed hebt levert u 1 punt op en elke waardefiche die op die locatie ligt of die zich in uw hoogstpersoonlijke kluis bevindt tikt uw puntentotaal ook nog eens aan met 1.

Capo dei Capi hanteert het uitentreuren gehanteerde push your luck principe. U wil maar blijven dobbelen, want de kwijl die vanuit uw mondhoeken op uw tafelblad drupt geeft aan dat u heel wat lekkers kunt binnenhalen, mogelijk zelfs de overwinning. Als u maar even doorzet en een beetje geluk hebt.

Dat, beste medespeler, maakt dit spelletje ontzettend leuk, erg interactief - uw tegenspeler zit gewoon te wachten op uw implosie en uw daaraan gerelateerde wanhoopsreactie - en uitdagend. En door de compacte uitvoering is het een perfecte reisgenoot.

Capo dei Capi is ook verrassend kort. In minder dan een half uurtje bent u klaar. Ik garandeer u dat u onmiddellijk opnieuw New York induikt.

Een ideaal spelletje voor koppeltjes die ook aan de keukentafel tot het uiterste willen gaan. Want wie wint is uiteindelijk de baas der bazen in huis. Als dat niet motiverend werkt weet ik het niet meer.

Een dikke aanrader.

Dominique

 

Capo dei Capi

Dr. Finn’s Games (2013)

Steve Finn

2 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

18:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: capo dei capi |  Facebook |

02-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 4)

Machi Koro (meerdere uitgevers)

In Machi Koro, een kaart- en dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, bent u de burgervader van een stad waarvan de inwoners u steeds meer met onroerende verzoekjes overstelpen. U denkt al aan de volgende verkiezingen en gaat naarstig aan het werk.

Uw dobbelresultaat bepaalt welk gebouw u welke voordelen oplevert, meestal van financiële aard. U probeert uiteindelijk voldoende geld te verzamelen om uw vier doelprojecten in de steigers te zetten. Lukt u daarin als eerste hebt u gewonnen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U rende, sprong, vloog, dook, viel, stond op en ging weer door zodra de deuren op Spiel 2013 opengingen. Richting Japon Brand meerbepaald, om aldaar aangekomen alleen maar hijgend te kunnen vaststellen dat alle exemplaren van Machi Koro al uitverkocht waren. Dat zal u in 2014 niet overkomen.

U hebt een familie.

U houdt van dobbelspellen.

U speelt graag ’De Kolonisten van Catan’.

U houdt van racespellen.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van alle uitgevers die op de Machi Koro kar zijn gesprongen voorbij want:

Machi Koro is overdadig gekruid met een spelingrediënt waaraan u een grondige hekel hebt: geluk.

Machi Koro is ook nog eens voorzien van een speleffect waar u de muren van oploopt: het sneeuwbaleffect.

En de combinatie van de twee voorgaande eigenschappen doen u de haren al helemaal ten berge rijzen.

U hebt al betere en veel goedkopere versies van Machi Koro in uw spellenkast staan: Boomtown en The Mother Lode of Sticky Gulch. Daar kan Machi Koro niet aan tippen. U spaart dus weer wat centjes uit op Spiel 2014.

Dominique

 

09:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: machi koro |  Facebook |

01-07-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 3)

Waggle Dance (Grublin Games Publishing)

In Waggle Dance bent u een vrolijke honingbij, die biene Maya als het ware, die in de gunst van de koningin probeert te komen door zo snel mogelijk zo veel mogelijk honing te produceren. U doet dat al dobbelend. Zeven volle honingraten moeten volstaan.

Bent u daarmee als eerste klaar voor de winter zich aandient mag u de honingzoete smaak van de overwinning proeven.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

U houdt van dobbelen.

Zware en diepgaande spellen zijn niet (meer) aan u besteed. U zoekt uw bevrediging tegenwoordig in het lichte familiale subsegment. Waggle Dance does the job.

Eenvoudige en aanpasbare spelregels naargelang het niveau van de aangeschovenen, het klinkt u als muziek in de oren.

Worker placers, u krijgt er nooit genoeg van.

U houdt van kleur op uw keukentafel.

U bent een educatief verantwoorde ouder en u ziet dit spel als een uniek opstapje naar een interessante uiteenzetting over de wondere, met uitsterven bedreigde, wereld van de honingbij.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Grublin Games Publishing voorbij want:

Lichte familiale kost, dat klinkt in eerste instantie allemaal erg verleidelijk, want u hebt een familie. Maar anderhalf uur dobbelen? Dat krijgt u tijdens uw wekelijkse familieraad nooit verkocht.

De reclamecampagne voor Waggle Dance draait al een tijdje op volle toeren, ook in onze contreien. U bent als de dood voor euforische, betaalde, reclamepraatjes. U laat zich niet vangen.

De omschrijving Euro-style worker-placement dice game is al voldoende om u kokhalzend richting toiletpot te stuwen. Hebt u trouwens het summum van Euro-style worker-placement dice games al niet in uw spellenkast staan, luisterend naar de namen Yspahan, Alien Frontiers en Troyes? So why bother?

Wat u betreft mag Waggle Dance gerust naar de uitgang waggelen. U hebt uw zinnen immers al gezet op het enige insectenspel dat er echt toe doet: March of the Ants (Weird City Games). Meer mogelijkheden, meer diepte, meer afwisseling, meer schoonheid, meer uitdaging en ook nog eens speelbaar binnen hetzelfde tijdsverloop als Waggle Dance, mogelijk zelfs sneller. Dat u daarvoor uw geduld over Spiel heen moet tillen hebt u er graag voor over.

De dobbelaar in u werd erg verwend de laatste jaren. Banale zeszijdige dobbelstenen, ook al worden ze hier en masse en erg kleurrijk aangeboden, kunnen u al lang niet meer over de streep trekken. U wil speciale dobbelstenen, en lekker groot.

Waggle Dance is binnen de het segment van de Euro-style worker-placement dice games niet afwijkend genoeg om uw boekhouder te overtuigen een budget vrij te maken.

Dominique

 

 

 

 

11:30 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: waggle dance |  Facebook |

29-06-14

Slechte kaarten..

Solospellen met een variant voor meer spelers, men komt ze niet vaak tegen.

De heer Cthulhu loopt dan weer dagelijks honderden huiskamers plat, steeds weer proberend de aarde en al haar bewoners naar zijn doorslechte hand (tentakel) te zetten.

Krijgt u maar niet genoeg van het vechten tegen zijne slechtheid maar hebt u moeite een team bij elkaar te krijgen, ligt hier uw kans.

Met ‘The Cards of Cthulhu’.

In dit solospel - u kunt semi- en volcoöperatief  tot z’n vieren, maar de soloversie is beter - gaat u voor uw zoveelste confrontatie met de georganiseerde slechtheid.

De arena: vier borden (voor zijne slechte hoogheden Arwassa, Chaugnar Faugn, Yog-Sothoth en Cthulhu himself).

De protagonisten in de arena: de volgelingen van het hoger genoemde schorem, uzelf en enkele levensmoeë helpers.

Uw hulpmiddelen: 10 gouden munten (ervaringspunten), 2 gezondheidsdobbelstenen, 4 krachtdobbelstenen, 1 lichaamsdobbelsteen, een aantal magische artefacten waar u tijdens het spelen nog moet zien aan te komen en - hopelijk voor de mensheid - een mentale weerbaarheid waartegen de gemiddelde mens ’u’ zegt.

Uw belangrijkste activiteit in dit spel is kaarten trekken, minstens 4 per beurt. Voor elke ongesloten toegangspoort naar onze wereld trekt u er eentje extra. Volgelingen en hun bazen - die komen slapend onze wereld in - worden op hun corresponderend bord gelegd. Helpers en artefacten - dat kunnen ook vervloekingen zijn - legt u even apart. Die kunt u op het einde van uw beurt aanwerven of aankopen met ervaringspunten. Als het om vervloekingen gaat moet u die gewoon ondergaan, niks aan te doen.

U hebt aanvankelijk het geluk nog enigszins aan uw zijde. De grootste gruwelen komen immers al slapend de wereld in. Maar vanaf het moment dat er 2, 3 of 4 volgelingen aanwezig zijn starten die een duivels ritueel waarmee hun bazen worden gewekt.

Volgelingen en opperbazen moet u bestrijden. Dat doet u met uw 2 levensdobbelstenen en uw lichaamsdobbelsteen. U kunt dit voorraadje van 3 nog aanvullen met 4 krachtdobbelstenen, die u op het einde van uw beurt weer moet inleveren. U koopt die met ervaringspunten. De lichaamsdobbelsteen is een gevaarlijke. Als u hiermee een 1 dobbelt - u bent verplicht hem tijdens elk gevecht te gebruiken - verliest u immers een levensdobbelsteen, en dus slagkracht. En, veel erger, mogelijk ook het spel.

Dobbelt u minstens evenveel als de levenssterkte van de slechteriken zijn ze uitgeschakeld en meteen ook uit het spel. De opperbazen vragen wat meer moeite, daar moet u combo’s voor dobbelen. Deze sujetten gaan ook niet braafjes in een hoekje op uw aanval zitten wachten. Als ze enigszins kunnen zullen ze zelf toeslaan.

Uw ervaringsmunten, die u tijdens gevechten ook kunt verliezen, gebruikt u om artefacten aan te kopen, helpers in te huren en te vorkomen dat u helemaal gek wordt (dan is het immers ook onmiddellijk solo game over). Zoals eerder aangegeven kunt u er voor elk gevecht ook extra gevechtsdobbelstenen mee kopen. Dat scheelt, zo heb ik zelf meerdere malen ondervonden.

En u moet vechten, want u moet ervoor zorgen er dat op het einde van het spel, als de trekstapel is leeg gespeeld, op elk bord minder dan 5 volgelingen liggen en geen ontwaakte opperbazen. U kunt ook vroeger het loodje leggen, als u geen geen gezondheidsdobbelsteen meer in voorraad hebt of als u niet genoeg ervaringsmunten meer hebt om te voorkomen dat u helemaal gaga wordt.

The Cards of Cthulhu spelen, beste medespeler, is een helse opgave. En dat is niet negatief bedoeld. Elke, echt élke beurt is een heerlijke marteling waarbij al uw speltechnische vaardigheden op de proef worden gesteld. Kaartmanagement, ervaringspunten management, dobbelsteenmanagement, speelbordmanagement, vechtmanagement, emotioneel welzijn management, noem maar op. U moet vol aan de bak.

A pain in the ass vormen de poorten en de vervloekingen waarmee u geconfronteerd wordt. Voor elke open poort moet u immers een extra kaart trekken bij het begin van een beurt en de vervloekingen richten sowieso schade aan, afhankelijk van de soort. Het sluiten van de poorten is dan ook een niet te verwaarlozen activiteit.

Het kiezen van uw personage aan het begin van het spel is uw eerste belangrijke stap naar een mogelijke - hoop er niet teveel op - succesvolle missie. Gaat u voor de bevallige journaliste, die u extra ervaringspunten oplevert als u opperbazen verslaat? Of kiest u de ritualist, waarmee u tijdens uw beurt een volgeling naar een ander spelbord kunt verplaatsen? Of duikt u toch maar de veilige schoot van Onze Lieve Heer in door voor het priesterschap te gaan, waarmee u uw gezondheidsdobbelsteen mag herdobbelen? Leuke dilemma’s.

The Cards of Cthulhu gaf mij de beste solo ervaring die ik dit jaar al heb gehad. U hebt hier meer het gevoel dat u op een (snel) zinkend schip zit dan - ik noem maar iets: S.O.S Titanic. Hondsmoeilijk is het. Elke beurt is belangrijk en u moet elk moment van relatieve rust aanwenden om u voor te bereiden op de onafwendbare dijkbreuk die als een sneltrein op u afdendert.

Wat ook erg voor The Cards of Cthulhu pleit is de korte opzettijd. U zet zich aan tafel en enkele seconden later bent u al volop aan het spelen.

Dat hoort ook, want als het om het redden van de wereld gaat hebt u geen tijd te verliezen.

Dominique

 

The Cards of Cthulhu

DVG (2014)

Ian Richard

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

11:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the cards of cthulhu |  Facebook |

22-06-14

Een Zomerspelse Zaterdag

Vandaag, op Radio 1, interviewde Friedl' Lesage niemand minder dan Jozef Vandenberg, een Nederlandse gewezen poppenspeler waaraan ik erg mooie herinneringen heb.

Ze hadden het over Mannetje Pluim, een van Jozefs lievelingspoppen die hij van z'n vader, vlak voor z'n dood, had gekregen.

Om 13u47 zei Jozef dit: "Jozef, zei mijn vader, hier is Mannetje Pluim. Die is voor jou. Je mag hem nooit vergeten. Die moet je altijd bewaren. Als je vergeet, jongen, dat je klein bent geweest dan word je later onherroepelijk een vervelend groot mens."

Hou deze uitspraak in het achterhoofd tijdens het lezen van mijn volgende bijdrage. Neem hem ook maar mee in uw verdere leven.

Hij gaat immers, in essentie, over ons.

Spelers. En het kind in ons.

Zomerspel

Op een zomerse Zaterdag afzakken naar het stadscentrum van Gent om quasi de hele dag spellen spelend binnen te zitten, gezellige terrasjes en korte rokjes binnen handbereik.

Het is niet evident.

Maae achteraf bekeken, medespeler, was het dat wél.

Want dit moet een van de uniekste spellenhappenings zijn die ik ooit heb meegemaakt.

Dat kwam door de locatie, een oud en gezellig theatercomplex in hartje Gent. Theater Tinnenpot. In 5 thematisch ingerichte theaterzalen én een centrale patio, waar u prototypes en ontleende spellen mocht aansnijden, kon u uw spellenhart naar hartenlust ophalen.

Maar het kwam ook door de aangename, gemoedelijke sfeer en de lieve, behulpzame medewerkers die er alles aan deden om elke bezoeker de dag van zijn leven te bezorgen.

Ze slaagden met grote onderscheiding.

Gespeeld:

Slakkenrace (protoype)

Een eenvoudig, maar verrassend leuk racespelletje waarbij u inzet op een slak in de hoop daar uiteindelijk punten mee te verdienen bij de eindtelling. Leuk: de Roborally-achtige planfase met wed- en bewegingskaarten, waarbij u zowel met het voortstuwen van de slakken als met het inzetten van muntjes moet rekening houden. U kunt een slak alleen voortbewegen of erop wedden, niet beide. Dat zorgt voor erg interessante, en moeilijke, afwegingen. Ook leuk: uw persoonlijke en geheime favoriet, die u bij spelaanvang willekeurig krijgt toegewezen.

Cover me (prototype)

Een kaartspel over modebladen en de trends die ze propageren. Tijdens uw beurt speelt u gedekt een kaart uit waarop modellen staan afgebeeld. Met hun typische mooiemeisjeskenmerken: haarkleur, haarlengte en kledingkleur. Op het einde van een ronde - winter, lente, zomer herfst - wordt geëvalueerd welke kenmerken het meest vertegenwoordigd zijn, want zij bepalen de trend in modeland. Hebt u een kaart uitgespeeld waarop al die kenmerken voorkomen scoort u punten, waarna u een kaart mag trekken van de open uitlage. Scoort u niet mag u als compensatie een kaart trekken van de stapel die u mee de toekomstige trends doet bepalen. Een van de kaarten die niet worden gescoord zal ook mee de trends bepalen voor het volgende seizoen.

Erg interessant, uitdagend en een echte eyecatcher.

Sharks with Lasers ((prototype)

U bent een geheim agent in een duikerspak die opereert vanop een boot die voor een niet nader genoemde kustlijn ligt. U hebt een missie en die bestaat uit het infiltreren van een organisatie waarvan het hoofdkwartier zich bevindt op het nabijgelegen eiland. Klein probleem: u moet het water in en in dat water botst u op van lasers voorziene haaien, onder andere een witte. U begrijpt dat de stelling ‘de korste afstand tussen twee punten is een rechte’ hier niet van toepassing is.

Tijdens uw beurt speelt u actiekaarten uit waarmee u zowel uzelf als de haaien kunt activeren. U kunt bewegen, draaien, schieten, een schild activeren en meer van dat fraais. Als u de haaien activeert doet u dat meestal om uw medezwemmers dwars te zitten.

Opvallend spannend: de activatie van de haaien. Dat staat synoniem voor: ‘overleef ik het of niet’.

Ik overleefde niet alleen, ik won.

Een leuk spel met prachtig materiaal - de 3D printer is over enkele jaren niet meer uit de spellenwereld weg te denken, let maar op - en nagelbijtende spanning.

Pagode (White Goblin Games)

In Pagode bouwt u de titel middels vijf openliggende kleurenkaarten en twee handkaarten. U scoort voor elke pilaar en elke verdieping - hoogte maximum 5 - die u daarop legt. Slaagt u  erin het dak te leggen en af te werken levert dat u een aardige bonus op. Welke verdieping u legt wordt bepaald door de kleuren van de pilaren en de onderliggende verdieping.

Op een klein tableautje houdt u bij welke extra acties u kunt doen van zodra u een verdieping in een gelijkaardige kleur hebt gebouwd. Deze acties, op het juiste moment ingezet, bepalen mee winst of verlies.

Van zodra er drie pagodes zijn afgbouwd en elke speler zijn beurt heeft afgewerkt kunt u onmiddellijk op het scorespoor zien of u gewonnen hebt of niet.

Ik verloor.

Een ontspannend, niet al te taxerend, spel in een mooie en taalonafhankelijke uitvoering.

Jupiter Rescue (Twilight Creations)

Toch maar zelf meegenomen voor het geval we niet meer aan een tafel konden aanschuiven. Een bespreking van dit erg leuke coöperatieve spel vindt u elders op deze weblog.

Slechts 17 van de 28 kolonisten gered in - het plaatst ons verlies in een erg juiste context - een moeilijk te hanteren setting. Ik heb nog in geen enkel spel zo’n tsunami van slechteriken mogen aanschouwen.

Ik heb ook veel gepraat, en gelachen, op Zomerspel. Meer gepraat en gelachen dan gespeeld. Ik heb er geen moment spijt van.

Want Zomerspel - nu volgt het mooiste compliment dat ik de organisatie kan geven - gaf mij en mijn mede Zomerspelgangers het gevoel dat de spellenwereld één grote familie is.

Er waren dit weekend twee manifestaties in de Benelux die er echt toe deden: het Best Kept Secrets Festival in het Nederlandse Hilvarenbeek en Zomerspel in Gent. Het eerste evenement is de status van best bewaarde geheim al lang ontstegen, Zomerspel staat hetzelfde lot te wachten. Ik zou er volgend jaar vroeg bij zijn als ik u was.

Dominique

 

23:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zomerspel |  Facebook |

19-06-14

Ik herhaal: dit is geen oefening!

In Jupiter Rescue, een coöperatief spel voor 2 tot 7 spelers, bent u een onderhoudsrobot, werkzaam op een kleine planetaire kolonie. Die kolonie wordt tijdens het ontbijt plots overlopen door een bende irritante, en vooral hongerige, aliens. U had het nooit diep in uw ramgeheugen durven vermoeden, maar u zou hier op heel korte tijd wel eens van onderhoudsrobot tot heldrobot kunnen evolueren. Als u erin slaagt de bewoners van de kolonie naar veiliger oorden te brengen tenminste. Daartoe beschikt u, buiten uw voor onderhoudstaken geprogrammeerde eigenste zelve, over een evacuatiepod en een aantal supergesofisticeerde vaardigheden en hulpmiddelen. En een hopelijk goede wifi verbinding met uw collega robots.

Die evacuatiepod is een mooi en handig ding, maar er kunnen per evacuatievlucht maar een beperkt aantal kolonisten in, meerbepaald 7. En om uw reddingsoperatie te doen slagen moet u minstens 28 kolonisten, en uzelf, redden. Dat, en een acuut gebrek aan tijd, bemoeilijkt uw missie aanzienlijk. Dat zult u al snel ondervinden.

Van zodra u met uw collega robots de reddingswerken in de kolonie aanvat, bij spelaanvang willekeurig samengesteld uit 19 zeszijdige tegels, hebt u in een nanoseconde al door dat het goed fout zit. De kolonisten lopen, door paniek overmand, kriskras door elkaar en zijn absoluut niet vatbaar voor constructief overleg. De eenvoudige mededeling “Gelieve u 2 per 2 naar de evacuatiepod links van u te begeven” heeft evenveel effect als “Handen omhoog of ik schiet u overhoop met deze banaan.“ Gevolg: u gaat ze als het ware aan het handje naar de evacuatiepod moeten leiden. Dat vraagt, zoals hoger al aangegeven, tijd. En laat nu net dat het ingrediënt zijn dat u onvoldoende op voorraad hebt.

Gelukkig beschikt u tijdens uw beurt over 5 actiepunten die u naar believen over de volgende acties kunt verdelen: uzelf of een kolonist op dezelfde of een aangrenzende tegel bewegen; een creep neerleggen die zich op dezelfde tegel als u, of een aangrenzende, bevindt en tenslotte een of meerdere actiekaarten met een medespeler wisselen die zich op dezelfde tegel of een aangrenzende bevindt. Bij spelaanvang hebt u alvast 2 actiekaarten op hand gekregen waarvan u er eentje koos als permanente vaardigheid. De andere actiekaarten die u in het spel verzamelt moet u na gebruik afleggen.

Het goed managen en gepast inzetten van uw actiekaarten zijn primordiaal voor een succesvolle missie. Sterker nog, het combineren van bepaalde actiekaarten kan u een aanzienlijke bonus opleveren. Met een combinatie grenadier - hittezoeker kunt u bijvoorbeeld 2 aangrenzende creeps eender waar in de kolonie uitschakelen. En met een piloot - piloot combo kunt u in één beurt een nog niet volgeladen evacuatiepod wegsturen en weer laadklaar neerzetten op een strategisch interessante plaats.

Dat is allemaal lekker positief, maar op het einde van uw beurt wordt u toch geconfronteerd met gebeurtenissen die u eigenlijk liever uit de weg gaat. De aliens, die creepers dus, beschikken over toestellen met eigenschappen die omgekeerd evenredig zijn met uw evacuatiepods: invasiepods. En daarmee droppen ze na elke spelersbeurt extra creepers op het bord. Die doen zich vervolgens tegoed aan de kolonisten en, nog veel erger, transformeren ze naar nieuwe creepers. Jammer valt er op het droppingpatroon geen lijn te trekken, zodat u steeds weer in snelheid wordt genomen op plaatsen waar u het niet verwacht.

Geeft toe dat het niet eenvoudig is, zelfs voor een robot, om uw printplaten in zulke omstandigheden koel te houden.

En dar blijft het niet bij want in de kaartendeck zitten ook alien infiltranten, Super Creeps genaamd. Deze creaturen hebben het gemunt op uw communicatiesysteem en uw energietoevoer, waardoor respectievelijk uw actiemogelijkheden en het aantal actiekaarten waarover u kunt beschikken wordt gedecimeerd. Bovenop uw evacuatie-activiteiten moet u dus ook nog bewakingsopdrachten uitvoeren om te voorkomen dat deze strategisch zeer belangrijke locaties worden ingenomen.

En het wordt nóg erger. Een tegel volledig bezet door creeps en dat gedeelte van de kolonie gaat volledig de lucht in. In stukjes, welteverstaan.

Uit het voorgaande hebt u al lang begrepen dat u zwaar aan de bak moet. Ik wens u veel geluk.

Roborock

Als u houdt van een stevige portie uitdaging bent u bij Jupiter Rescue aan het juiste adres. Eindelijk heeft Twilight Creations een titel in de catalogus die mag gezien, en gespeeld, worden.

Dat gezien worden heeft vooral betrekking op de 127 miniatuurtjes die worden meegeleverd, net als de prachtig geïllustreerde kaarten. De te gehoekte zeszijdige dobbelsteen en de fiches waarmee de permanente vaardigheden worden gemarkeerd zien we even door de vingers.

Jupiter Rescue kan naar believen worden gemoduleerd. Vindt u het een beetje te moeilijk? Voor het planeetoppervlak dan toch maar de makkelijke tegelzijde gebruiken. Te makkelijk? Even de tegels omdraaien naar het minder toegankelijke planeetoppervlak. Uiteraard kunt u makkelijk en moeilijk ook gewoon combineren tot een verrassende melange.

Jupiter Rescue speelt elke keer weer anders. Dat komt door het steeds wisselende planeetoppervlak, maar ook door de actiekaarten die elke keer weer anders worden verdeeld. Door de willekeurige invasiepatronen van de aliens weet u ook nooit wat u waar kunt verwachten. Prima!

Uw robots hebben elk een speciale vaardigheid die u bij het begin uit een willekeurig toegekende hoeveelheid van twee selecteert. Hier de juiste selectie maken kan u al een heel eind op weg zetten naar een goede afloop.

Erg leuk: de combo’s die u kunt creëren met de actiekaarten. Het omwisselen van uw actiekaarten met uw medespelers is een niet te verwaarlozen activiteit. De juiste combo op hand krijgen kan u uit erg netelige situaties, die hier op u afdenderen als een op hol geslagen TGV, redden.

Bent u een groepsmens en werkt u graag samen aan een moeilijk realiseerbaar project kunt u hier niet omheen.

Kickt u op een mooie thematische omzetting, zoek dan vooral niet verder.

Jupiter Rescue klokt af op een dik half uur. Een half uur dat bol staat van de moeilijke beslissingen, spanning en interactie.

U krijgt hier veel spel in een relatief kleine doos. Dat is altijd meegenomen, zeker als u het met een Ikea-appartement moet doen.

Jupiter Resue is uiteraard, zoals quasi elke coöp, ook goed solo te spelen.

Roboflop

Het alfamannetje in uw spelersgroep krijgt hier ruimschoots de kans zich helemaal uit te leven.

Vanaf vijf spelers moet u rekening houden met wat langere wachttijden.Vijf acties per beurt is veel, en vijf acties per beurt als er heel veel op het spel staat is nog veel meer. Oppassen dus voor beurtanalisten.

Zoals eerder al aangegeven spreken de zeszijdige dobbelsteen en de markeerfiches niet bepaald tot de verbeelding.

Het is toch even schrikken, een doos zonder inlay.

Besluit

Houdt u van uitdagende en moduleerbare coöperatieve spellen, kickt u op spanning die u naar het puntje van uw stoel doet schuiven, bent u geïnteresseerd in robotica, ziet u er niet tegenop extreem lelijke aliens diep in de ogen te kijken, presteert u pas echt als u onder grote druk staat, combineert u graag actiekaarten en roept u graag "GOGOGO!' moet u absoluut toeslaan.

Dominique

 

Jupiter Rescue

Twilight Creations (2014)

Mark Major

2 tot 7 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

21:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jupiter rescue |  Facebook |

18-06-14

En gaat nu allen heen in stijl

Uw graftombe voorzien van de nodige ornamenten, het is een keer iets anders.

In Valley of the Kings, een deckbuilder voor 2 tot 4 spelers, is dat uw hoofdbezigheid. U wil, als Oud-Egyptische edele, immers niet onvoorbereid het hiernamaals tegemoet treden.

Neen, u doet dat in stijl. Rustend in een graftombe, voorzien van voldoende voedsel - de tocht is naar verluidt lang - en voorzien van beeldhouwwerkjes, amuletten, sieraden en meer van dat fraais.

Al die mooie dingen gaat u zich aanschaffen op een markt die zich hier manifesteert - hoe kan het ook anders - in de vorm van een piramide.

Die piramide bestaat uit zes kaarten: drie kaarten als basis, twee daarbovenop als middengedeelte en eentje vormt de top. U kunt tijdens uw beurt enkel kaarten kopen uit de basis. De bovenliggende kaarten zijn taboe. Dat verandert na een aankoop want dan tuimelen de kaarten van de hogere niveaus naar beneden. Het is geleden van, het overigens erg leuke, Alles im Eimer dat ik dit verfrissende tuimelsysteem nog ben tegengekomen.

In uw beurt speelt u kaarten uit, als goudstukken of voor de speciale actie die erop vermeld staat. Als u ze als goudstukken aanwendt moet u goed opletten want u kunt voor elke uitgespeelde kaart maar één kaart aankopen. Twee kaarten van drie kopen met een kaart van zes is dus uit den boze.

Belangrijk is dat u, net als bij Dominion, wordt geconfronteerd met een omslagmoment. Uw kaarten in uw deck zijn op het einde van het spel immers geen sodemieter waard. Alleen de kaarten die u in uw graftombe hebt gestockeerd, en dan nog liefst zoveel mogelijk verschillende kaarten van dezelfde set, leveren u punten op. U moet dus op een bepaald moment al dat lekkers gaan versassen naar uw morbide meesterwerk. En u moet daarbij goed uw medespelers in de gaten houden want naar het eindspel toe is snelheid geboden.

Hemel

Valley of the Kings doet alles goed. U zult deze deckbuilder speltechnisch op geen enkel foutje kunnen betrappen.

Omdat Valley of the Kings alles goed doet zult u er ook veel plezier aan beleven.

Valley of the Kings is een race. Als u houdt van snelheid van handelen in kaartspellen zit u hier gebeiteld.

Valley of the Kings zadelt u niet op met eindeloze speelbeurten en de daaruit voortvloeiende lange wachttijden.

U mag leuke dingen doen met de aflegstapel.

Door de open informatie bent u te allen tijde op de hoogte van hoe de graftombes van uw tegenstander(s) eruit zien. Dat zorgt onrechtstreeks voor een interessante vorm van interactie.

Valley of the Kings is compact verpakt, in een opvallend stevig doosje. Dat vergemakkelijkt het transport aanzienlijk waardoor het dit jaar in menig reiskoffer zal worden aangetroffen.

Hel

Valley of the Kings komt niet bepaald met originele concepten of unieke spelmechanismen aanzetten. Goed, de piramide met haar neertuimelende ingrediënten is interessant, maar dit kan het spel niet uittillen boven het maaiveld. Dat is geen schande, het is gewoon een vaststelling.

Het artwork zal u ook niet bepaald in extase brengen. Degelijk en functioneel, maar meer ook niet.

Bent u nog op zoek naar een compacte en degelijke deckbuilder met een vloeiend spelverloop in een Oud-Egyptisch thema moet u hier eens naar kijken.

Dominique

 

Valley of the Kings

Alderac Entertainment Group (2014)

Tom Cleaver

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

23:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: valley of the kings |  Facebook |

15-06-14

Oude Verschrikkelijke Dingen

Een oud, verschrikkelijk ding.

Ooit, op een mistige ochtend in een al dan niet verre toekomst, flitst die gedachte door uw hoofd als u voor de spiegel staat.

Gelukkig kunt u dit toekomstvisioen nog even voor u uit schuiven en u richten op het betere bordspel, ook al draagt die een profetische titel.

In Ancient Terrible Things, een bord- en dobbelspel voor 2 tot 4 spelers, vaart u een niet bij naam genoemde donkere rivier op om aldaar op zoek te gaan naar de Verschrikkelijke Dingen uit de titel. U wil namelijk hun Verschrikkelijke Geheimen in kaart brengen in een dagboek.

Naar verluidt zal slechts één speler worden gespaard op het einde, de winnaar. Van de rest zal nooit meer iets worden vernomen.

Uw uitvalsbasis: een groezelig havenstadje aan de rand van de gedoemde rivier. Uw startuitrusting: 5 zeszijdige dobbelstenen, 3 actiekaarten, een overzichtelijk spelersbordje en enkele fiches.

Tijdens uw beurt vaart u de rivier op naar een van de zes mogelijke locaties en probeert aldaar een confrontatie met het kwaad te overwinnen. Dat doet u door te dobbelen met uw vijf groene basisdobbelstenen, eventueel aangevuld met rode paniekdobbelstenen, gele geluksdobbelstenen of blauwe heldendaad dobbelstenen.

Wat u moet dobbelen staat op de ontmoetingskaart op de locatie aangegeven. Dat kan een triootje zijn van bijvoorbeeld 3 of meer, of een straat(je), of twee paartjes, enzovoort. De ontmoetingskaarten komen in drie moeilijkheidsgraden die, naarmate het spel vordert, in sterkte toenemen. Op die kaarten staan ook de punten aangegeven die u krijgt als u in uw opzet slaagt en u bewaart ze dan lekker, en gedekt, op het daarvoor voorziene veld op uw spelbordje. Faalt u moet u een Verschrikkelijk Ding fiche nemen, die u op het einde van het spel 0 tot 3 strafpunten kan opleveren. Van zodra die fiches op zijn eindigt het spel.

Die extra dobbelstenen van hierboven, altijd handig, kunt u tijdelijk aan uw basissetje toevoegen door het inzetten van actiekaarten. Daarvan hebt u er altijd drie op hand. Daarbovenop kunt u na uw terugkeer naar de haven in de plaatselijke supermarkt inkopen gaan doen. Handige en voordelige hulpmiddelen vindt u daar die u voor de rest van het spel tijdens uw beurt kunt inzetten.

Samengevat: u vaart, legt aan, doet de speciale actie op de locatie en verzamelt fiches, dobbelt maximum drie keer om de daar liggende ontmoetingskaart binnen te halen, wint of faalt, vaart weer terug naar uw uitvalsbasis, koopt daar eventueel wat extra materiaal en maakt u klaar voor uw volgende trip.

Het einde van het spel wordt, zoals hoger al aangegeven, ingeluid door het verwijlen van de Verschrikkelijke Ding fiches of als de locaties niet meer kunnen worden voorzien van ontmoetingskaarten.

U krijgt punten voor uw overwonnen ontmoetingskaarten, de startspelerfiche, bepaald gereedschap en uw eventuele meerderheden in focusfiches, schatfiches, moedfiches en heldenfiches. Daarvan trekt u uw strafpunten van uw Verschrikkelijke Ding fiches af en vervolgens kijkt u even na of u nog leeft.

Wonderful Thing

Ancient Terrible Things is bloed- en bloedmooi.

Ancient Terrible Things doet leuke dingen met focusfiches, schatfiches, moedfiches en heldenfiches. Als u er niet in slaagt een ontmoetingskaart te overwinnen kunt u nog altijd uw dobbelresultaat inruilen tegen deze fiches, afhankelijk van de bij spelaanvang gekozen scenariokaart. Die fiches zijn altijd handig. Focusfiches kunt u inzetten om individuele dobbelstenen opnieuw te dobbelen (als u opnieuw dobbelt moet u immers in principe al uw dobbelstenen opnieuw gooien), schatfiches hebt u nodig om inkopen te doen, moedfiches laten u toe ontmoetingskaarten gewoon te kopen in plaats van erom te dobbelen en heldenfiches gebruikt u om actiekaarten te activeren of heldendaad dobbelstenen te manipuleren. Daarbovenop levert elke soort u op het einde van het spel 4 punten op als u de meerderheid van die fiches in uw bezit hebt, met een minimum van 3.

Ancient Terrible Things doet leuke dingen met locaties. Welke locatie u voor uw Verschrikkelijke Ontmoeting kiest wordt immers ook mee bepaald met het lekkers dat er te vinden is. Dat zijn de grijpklare extra fiches en de extra speciale acties die u er kunt doen. Voor de makkelijkste ontmoetingskaart gaan is dus niet altijd de beste optie, zeker niet wanneer u uw acties hebt ingebed in een groter masterplan.

Ancient Terrible Things is altijd spannend, ook wanneer u niet aan de beurt bent. U bent altijd benieuwd naar wat uw tegenspelers waar gaan dobbelen en u hoopt uiteraard op een grote mislukking. Ook de eindtelling zorgt voor verrassende resultaten.

Ancient Terrible Things biedt u meerdere waterwegen naar de overwinning.

Ancient Terrible Things is interactief. U kunt gaan stelen en ruilen bij tegenspelers en u probeert hen uiteraard ook door psychologische beïnvloeding regelrecht de afgrond in te jagen. De jacht op de fiches bonuspunten mag u ook niet verwaarlozen. Het verdient dan ook aanbeveling de voorraad van uw tegenspelers in de gaten te houden.

Terrible Thing

Ancient Terrible Things is duur.

Ancient Terrible Things mag dan bloed- en bloedmooi zijn, het is nogal aan de groene kant.

Ancient Terrible Things is een veredelde Yahtzee. Zwaar veredeld, dat wel, maar toch veredeld.

U moet meerdere sessies spelen om de finesses van dit spel onder de knie te krijgen. Het verdient aanbeveling om eerst de uitrustingskaarten en de actiekaarten even door te nemen. Weten is macht, zeker in dit spel.

Ancient Terrible Things vraagt nogal wat tekstverwerking.

Ik heb al heel wat Terrible Things gespeeld in mijn actieve spelerscarrière, Things waaraan ik liever niet word herinnerd. Ancient Terrible Things hoort hier gelukkig niet bij.

Dominique

 

Ancient Terrible Things

Pleasant Company Studios Pty (Ltd), 2014

Simon McGregor

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

12:06 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ancient terrible things |  Facebook |

07-06-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 2)

Progress: Evolution of Technology (NSKN Games)

In Progress: Evolution of Technology, een kaartspel voor 1 tot 5 spelers, ontwikkelt u uw beschaving van in de vroege oudheid tot vandaag.

Dat doet u door het uitspelen van ontwikkelingskaarten, door er gewoon voor te betalen of er een onderzoeksteam op te zetten. Uitgespeelde kaarten leveren u dan weer voordeeltjes op die u verder in het spel kunt benutten.

Uiteraard hebt u hierbij maar één doel: zoveel mogelijk overwinningspunten bijeen ontwikkelen.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

P:EoT is een kruising tussen San Juan, 7 Wonders, Through the Ages en Glory to Rome. Die wetenschap doet u kwijlen als de hond van Pavlov.

P:EoT laat u jongleren met 210 ontwikkelingskaarten. U kickt op massa’s kaarten. Die zijn ook nog eens lekker groot en voorzien van een extreem duidelijke iconografie.

U bent graag in de weer met persoonlijke spelersbordjes.

P:EoT is ook solo goed speelbaar.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van NSKN Games voorbij want:

Anderhalf uur voor een kaartspel is wel heel erg lang.

U vreest dat uw tafeltje te klein gaat zijn voor die 210 kaarten en de spelersbordjes.

40 euro voor een kaartspel heeft bij u niet bepaald het effect van een pot honing op Winnie de Poeh.

Vanaf z’n vieren vreest u voor extreem lange wachttijden, wachttijden die alleen maar toenemen hoe verder het spel vordert. Daar gruwt u van.

Voor echte interactie moet u nog wachten op de, weliswaar reeds geplande, uitbreiding. U had dit graag standaard in de doos gezien.

Dominique

 

 

 

 

18:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: progress: evolution of technology |  Facebook |

06-06-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 1)

ESSEN The Game: Spiel ’13 (Geek Attitude Games)

In 'ESSEN The Game: Spiel ’13, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, doet u op tafel nog eens rustig over wat u elk jaar in oktober in het Duitse Essen in gigantische koophallen doet: spellen kopen, zoveel mogelijk en in een zo kort mogelijke tijd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

In uw ideale wereld is het elke dag Spiel. Alles wat kan bijdragen die droom te realiseren is mooi meegenomen.

U kunt tijdens het spelen lekker mijmeren over de spellen die u op Spiel 2013 hebt laten liggen. Hier krijgt u tenminste het gevoel dat u ze toch hebt aangekocht.

De parkings, de eetstandjes, het zit er allemaal in.

U kunt al backen op Kickstarter waardoor u zich vóór de beurs al kunt verzekeren van een exemplaar.

Het spel haalde de Prototype Expert Prize binnen op Ludinord 2014. Dat is een toch mooie referentie.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Geek Attitude Games voorbij want:

1 keer Spiel per jaar - in uw ogen een noodzakelijk kwaad - is voor u meer dan voldoende. Aan die helletocht hoeft u niet te pas en te onpas worden herinnerd.

Het verheerlijken van onze consumptiemaatschappij is niet bepaald een thema waar u warm voor loopt.

U bent een bordspelliefhebbende Duitser op leeftijd en u hebt wat moeite met de titel. Werd uw geliefde Essen in de tweede wereldoorlog niet van de kaart gebombardeerd door de geallieerden? ‘Essen: The Game’ krijgt in deze context, een context die elke bordspelminnende Duitser op leeftijd kent, toch een beetje een nare bijsmaak.

Een van de leukste activiteiten op Spiel, een massale knokpartij voor een laatste exemplaar, werd speltechnisch niet meegenomen. In uw ogen een gemiste kans.

Uw favorieten van Spiel 2013 (8 Masters’ Revenge, Sanssouci, Origin en Carnival Zombie) zitten er niet in.

U hebt nog altijd nare herinneringen aan het vorige spel over spellen: The Boardgamegeek Game. U stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen.

Alles mag er volgens de (reclame)makers dan wel inzitten, de knappe hostesses en bloedmooie demo'ers werden schandelijk over het hoofd gezien.

U kunt zich niet van de indruk ontdoen dat dit één grote incestueuze reclamestunt voor de spellenwereld is.

Ach ja, Kickstarter. Kickstarter doet u denken aan die Chinees die online een penisvergrotend middel bestelde en een vergrootglas kreeg toegestuurd, met als bijsluiter de mededeling: ‘Niet gebruiken bij zonneschijn.’ Neil Young, een uwer helden, kondigde Kickstarter lang geleden ook al treffend aan in de klassieker ‘Hey Hey, My My (Into The Black)’, meerbepaald in de frase: ‘They give you this, but you payed for that.‘ Verder geen commentaar.

U ziet het al van verre aankomen. Volgend jaar ‘ESSEN The Game: Spiel '14, het jaar daarop ‘ESSEN The Game: Spiel '15, enzovoort, enzovoort. U zit echt niet op een businessplan a la Carcassonne te wachten.

Dominique

 

17:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: essen the game: spiel '13 |  Facebook |

29-05-14

License to thrill

Licentiespellen.

U, de veeleisende veelspeler, loopt er waarschijnlijk met een grote boog omheen, een monkelend en betweterig lachje met moeite onderdrukkend.

Dat u daarbij al eens een grote vergissing begaat komt tijdens dat monkelend lachen natuurlijk niet bij u op.

De kans is ook groot dat u onmiddellijk na het lezen van het woord ‘licentiespellen’ al lang een andere webpagina hebt opgezocht. U leest dit dan jammer genoeg niet meer, maar u maakte net een G-R-O-T-E (klik)fout.

Daar gaat uw onfeilbaarheid.

Voor de slimme medespelers die hier nu nog zijn: prijs u gelukkig! U gaat kennismaken met een licentiespel dat qua speelplezier niet moet onderdoen voor het zogenaamde betere, niet gelicenseerde, bordspel.

Het is te zeggen, het is eerder een kaartspel dat werd voorzien van een bord om het kaartenaanbod en uw puntenscore bij te houden, en het heet ‘Uncharted: The Boardgame’.

Uncharted, ik ken het alleen van naam maar ik weet wel dat het een succesvol Playstation spel was dat in 2007 verscheen en twee opvolgers kende, in 2009 en 2011. Deel 4 is ondertussen ook in de maak en bij Columbia Pictures wordt naarstig aan een filmadaptatie gesleuteld.

Maar het beste van de franchise is toch wel het bordspel zeker!

Inhoud van de, van een vrij ongewoon formaat voorziene, doos: 190 (!) kaarten, een overbodig spelbord, 27 fiches, 4 levenstellers, 1 startspelerfiche en een spelregelboekje waarvoor een wel hele erg klein fontje werd gebruikt (grote afwezige in de doos: een leesbril).

De inlay gooit u onmiddellijk weg, want onbruikbaar. Voor de kaarten en spelonderdelen zult u opvangrecipiënten moeten zoeken.

Deze ontgoochelende ervaring zet zich gelukkig niet door in het speltechnische compartiment en het daaruit voortvloeiende speelplezier.

In Uncharted: The Boardgame bent u een macho, al wil u dat zelf niet toegeven, op schattenjacht. Uw interessegebied beperkt zich tot relieken en kunstvoorwerpen, hou ouder hoe liever.

Jammer genoeg bent u niet de enige. Er zijn kapers op de kust, en de schatten waarop u aast werden al gelokaliseerd en geïnventariseerd door een bende slechteriken van heb ik je daar. U weet dat want u hebt zonet met uw infrarood nachtkijker de wachtposten aan de opslagplaats zien staan.

U zou echter Mister Macho niet zijn als u niet over de nodige uitrusting en vaardigheden zou beschikken waarmee u uw schatjes alsnog binnen kunt halen. Denk aan wapens, medisch materiaal, verleidingstechnieken, overredingskracht, onzichtbare inkt, een ultralicht watervliegtuig, een stel sportschoenen van een bekend merk, een rolletje staaldraad en de ruiterervaring die u opdeed op de ponyclub.

Nadat u een van de 8 beschikbare karakters hebt gekozen (doe maar onmiddellijk de versie voor gevorderden), de startkaarten voor u op tafel hebt gelegd en uw starthandje van 5 hebt getrokken van de actiestapel bent u er helemaal klaar voor.

Een ronde bestaat uit verschillende beurten waarin elke speler 2 acties kan doen, tot iedereen heeft gepast.

U kunt kiezen uit 5 mogelijkheden.

Een kaart in uw persoonlijke uitlage activeren door ze dwars te leggen en de actie die erop staat aangegeven uit te voeren, een kaart uit de hand in uw uitlage spelen mits betaling van de opgegeven kosten (andere kaarten afleggen) en rekening houdend met de limiet van 3 kaarten per kleur, het speciale kleureffect van een handkaart activeren door ze uit de hand af te leggen, een vijand aanvallen en passen.

U kunt dus tijdens een ronde acties blijven doen zolang u kunt of wilt. Kunnen is gekoppeld aan de nog niet geactiveerde kaarten die voor u op tafel liggen, willen heeft te maken met al dan niet strategisch passen. Snel passen kan voordelig zijn want als u niet de laatste bent mag u een actiekaart van de trekstapel op hand nemen of een onderzoekfiche op een van de uitgestalde schatten op het spelbord leggen. Vooral het belang van het trekken van een kaart mag u niet onderschatten. In dit spel trekt u immers nooit standaard kaarten op hand.

Die vijanden waartegen u vecht leveren u overwinningspunten op en u kunt ze alleen uitschakelen als u over voldoende vuurkracht beschikt om dat in één keer te doen. Het verdient dan ook aanbeveling het managen van uw wapenarsenaal niet te verwaarlozen. 

De schatten die u begeert bezaait u met onderzoeksfiches. Een schat wordt binnengehaald van zodra er voldoende fiches op liggen en de speler die het meeste onderzoek naar de schat heeft gedaan mag ze opeisen. Opeisen betekent overwinningspunten cashen en het voordeel van de schat onmiddellijk activeren. Het bronzen Varaha standbeeld bijvoorbeeld laat u toe onmiddellijk 2 kaarten van de actiestapel te trekken. Sommige schatten lokken u met buitenkansjes van zodra u een fiche op de kaart hebt geplaatst. De Zingende Fruitschaal bijvoorbeeld geeft elke speler met minstens 1 onderzoekfiche op de kaart een extra actie tijdens zijn of haar beurt.

Klein probleem: u beschikt slechts over 7 onderzoeksfiches, dus u moet goed uitkienen welke lucratieve plekjes u opzoekt. En vooral wanneer.

De voordelen van de speciale kleureffecten moet u ook altijd in overweging nemen. Die krijgt u door een corresponderende kaart uit de hand af te leggen. Voor een gele kaart mag u een onderzoeksfiche op een schatkaart naar keuze leggen, voor een blauwe mag u 1 leven helen en met een groene kunt u 2 extra acties generen.

Een ronde wordt afgesloten met een aanval van uw gemeenschappelijke vijand. Die gebruikt al zijn vuurkracht om alle spelers evenveel schade toe te brengen. U gaat daarmee lachen als u belaagd wordt door een gewone soldaat, maar ik garandeer u dat u een eerder piepend geluid zult produceren als u plots - ik noem maar iemand - Atoq Navarro in uw gezichtsveld ziet opduiken. Een confrontatie met een occasionele tank of helikopter behoort ook tot de mogelijkheden en het wordt al helemaal hopeloos als u ‘The Guardian Beast’ achter u aan krijgt. Dan kan Usain Bolt u zelfs niet bijhouden.

Bij het begin van een nieuwe ronde worden al uw geactiveerde kaarten weer gebruiksklaar gelegd en begint u weer van voren af aan.

Het spel eindigt wanneer een van de trekstapels is leeggehaald, er nog slechts 1 levende speler aan tafel zit of als iedereen op het einde van een ronde collectief het loodje legt. In het eerste geval wint de speler met de meeste overwinningspunten, in het tweede mag de overlever juichen en in het derde houdt u dat best allemaal stil.

Uncharted: The Board Game, medespeler, heeft heel wat te bieden.

Het al spelend samenstellen van uw persoonlijke display bijvoorbeeld, waarbij uw combovaardigheden aanzienlijk op de proef worden gesteld. Of het San Juan ‘kaarten betalen om kaarten te spelen principe’, een speltechnisch concept waarvoor ik een ongelooflijk zwak heb. Ook de beperking dat u te allen tijde slechts 3 kaarten van elke kleur mag hebben openliggen is een interessant gegeven, en de kleureffecten maken uw keuzestress nog hoger. Ga ik die kaart gewoon afleggen voor een snel effect of probeer ik ze later toch maar in mijn display te krijgen?

Over keuzestress gesproken: welke schatten viseer ik? Ga ik die wachter laten liggen zodat hij mijn tegenspelers op het einde van een ronde schade toebrengt, wetende dat ik met mijn nog niet onthulde medikit later weer kan genezen? Ga ik voor snelheid en haal ik zo snel mogelijk een trekstapel leeg of heb ik er eerder belang bij het spel zo lang mogelijk te rekken? Ga ik snel passen zodat ik een extra actiekaart kan trekken of pas ik beter als laatste, zodat ik startspeler wordt in de volgende ronde? Kies ik Tenzin als startkarakter, wetende dat die sterker wordt naarmate hij minder levens heeft of kies ik toch maar voor Victor Sullivan, die bij het begin van elke ronde een onderzoeksfiche mag plaatsen? Of nee, Chloe Frazer, die mooie meid die korting geeft als ik kaarten wil uitspelen en meer nog, aan het begin van elke ronde 2 levens recupereert als er minstens 2 rode en 3 blauwe kaarten in mijn display liggen!

Timing is ook erg belangrijk. U kunt tijdens een ronde al uw uitgespeelde kaarten slechts 1 keer activeren, dus de volgorde waarin, de combomogelijkheden en het moment waarop zijn primordiaal als u een goede kans wil maken op de overwinning.

Uncharted: The Boardgame is typisch zo’n spel dat onterecht onder menig rader voorbij komt gevlogen om vervolgens al even onterecht in de nevelen des tijds te verdwijnen.

De minpuntjes (de niet functionele inlay, de naar Bandai-gewoonte minder goede kaartkwaliteit, het te kleine lettertype van de spelregels en het eerder basale artwork) worden moeiteloos weggeblazen door wat er eigenlijk wel toe doet: het speelplezier.

Wat u ook niet mag vergeten is dat dit speelplezier u hier wordt aangeboden door niemand minder dan Hayato Kisaragi, de man achter Greedy Kingdoms en Grimoire. Toen ik dit vernam sloegen al mijn radarsystemen op rood, werd het onmiddellijk gelockt en door mijn trekstraal huiswaarts getrokken.

'Uncharted: The Boardgame' is een spel voor de liefhebbers van San Juan (present!), indirecte interactie, combozoekers, spelerseliminatie, keuzestress, overzichtelijkheid, snelheid en oude relieken.

Dominique

 

Uncharted: The Board Game

Bandai (2012)

Hayato Kisaragi

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

11:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uncharted: the boardgame |  Facebook |

26-05-14

Madame Bling

In Madame Ching, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u gelig van kleur en spleetogig. En eigenlijk bent u ook al dood want dit verhaal ontvouwt zich in 1808.

Zo gaat dat in bordspellen.

Madame Ching Shih, uw lichtelijk criminele Aziatische werkgeefster, opereert in de Chinese Zee. Naast haar criminele activiteiten is ze ook niet echt imperialistisch gezind. Getuige daarvan haar onblusbaar verlangen om keizerlijke schepen te plunderen en tot zinken de brengen.

Alle piraten in dienst hebben, zonder uitzondering, één droom: het roer beroeren van de China Pearl, het kroonjuweel van haar vloot.

U weet dus wat u te doen staat.

Zoveel mogelijk boottochten organiseren namelijk, waarin u missies volbrengt en hulp vraagt aan de (vissers)bevolking van de eilandjes die u tijdens uw uitstapjes aandoet.

Dat doet u allemaal door het uitspelen van navigatiekaarten, van laag naar hoog en in verschillende kleuren, waarmee u uw persoonlijke jonk op de Chinese Zee verplaatst. Hoe verder u uw jonk verplaatst hoe beter, en hoe meer verschillende kleuren uw navigatiestapeltje bevat, hoe meer kans dat u uiteindelijk Hong Kong kunt aandoen en brandschatten, de natte droom van elke piraat (10 bonuspunten aan het einde van het spel. Alstublieft!).

Als u ver genoeg doordringt op de Chinese Zee kunt u missies volbrengen. Die liggen mooi uitgesteld onderaan op het spelbord en ze leveren u edelstenen, goud en ontmoetingskaarten op.

Op de navigatiekaarten staan ook symbolen afgebeeld voor cartografie, nachtnavigatie, vechten en meteorologie. Hebt u er tijdens een expeditie drie dezelfde of vier verschillende uitgespeeld mag u respectievelijk de corresponderende vaardigheidskaart van de stapel nemen - ook mooi uitgestald op het spelbord - of de joker vaardigheidskaart. Het hoeft geen betoog dat deze kaarten uw verblijf op de Chinese Zee aanzienlijk veraangenamen. De nachtnavigatie kaart laat u bijvoorbeeld toe een navigatiekaart tussen uw reeds uitgespeelde kaarten te stoppen waardoor u net iets meer bewegingsvrijheid krijgt.

Ontmoetingskaarten, actiekaarten zeg maar, vindt u op de kleine eilandjes die aandoet als u kaarsrecht in oostelijke richting vaart. Daarop zitten onder andere dieven, sirenes, verraders, oude zeerotten, loodsen, orakels en handelaars. Met een beetje geluk komt u zelfs Madame Ching in hoogsteigen persoon tegen, zonnend op het strand en helemaal niet te beroerd om u een extra vaardigheid te leren. Met heel veel geluk stoot u zelfs op Heilige Schatten. Zij leveren u aan het einde van het spel 1, 2 of 3 overwinningspunten per schat op.

Met uw ontmoetingskaarten - u mag er eentje spelen tijdens uw beurt - kunt u ook uw tegenspelers dwarszitten. Als u bijvoorbeeld de dief uitspeelt kunt u een willekeurige edelsteen van een tegenstander stelen.

Het spel eindigt van zodra de laatste missietegel van het bord is genomen of een speler het commando krijgt over de China Pearl, die nog 5 bonuspunten in het laatje brengt. In beide gevallen wordt de lopende ronde nog afgewerkt.

Punten krijgt u voor goudstukken (1 per goudstuk), edelstenen (blauw 2, rood 3, wit 4), vaardighedenkaarten, de China Pearl (5), de Hong Kong kaart (10) en ontmoetingskaarten.

Hurrican, zo is algemeen geweten, hoeft van niemand lessen te krijgen als het gaat over visuele verleiding. Het oog wil ook wat is volgens mij artikel 1 van de bedrijfsstatuten, en ook hier blijven ze meer dan trouw aan dat principe. Het spelbord, de kaarten, de beloningsfiches, de edelstenen, de goudstukken, alles voluit ten dienste van het wonderlijke orgaan dat oog heet.

Maar die schoonheid verdoezelt ook wel het een en ander. De hoge geluksfactor bijvoorbeeld. U bent hier wel heel erg overgeleverd aan wat u op hand krijgt en u krijgt weinig kans om een en ander bij te sturen. De voorspoed troostprijs, die u onder de vorm van een ontmoetingskaart krijgt als u er niet in slaagt een missie te volbrengen of de nodige ervaring op te doen tijdens een expeditie, heeft alle schijn van een kunstgreep om de (on)geluksfactor enigszins in bedwang te houden.

Zowel de kleuren als de getallen op de navigatiekaarten zijn bepalend voor uw succes. U zult uw zinnen maar op Hong Kong gezet hebben en alleen maar kaarten van dezelfde kleur trekken. Dan kunt u immers alleen maar in Oostelijke richting varen en daar bevindt zich, iedere gebaarde kaper weet dat, het einde van de wereld. Dat betekent dat u uw expeditie noodgedwongen moet stopzetten. Stopzetten betekent een onherroepelijke terugkeer naar het startveld.

U kunt alleen in Zuidoostelijke richting (Hong Kong) als u oplopende navigatiekaarten van verschillende kleuren uitspeelt en dat is, vermits u weerloos bent overgeleverd aan welke kaarten u op hand krijgt, niet bepaald eenvoudig. Gelukkig kunt u op het einde van uw beurt een van de, gedeeltelijk openliggende, navigatiekaarten uit het aanbod nemen.

Als u geen hogere navigatiekaart op uw expeditie stapeltje kunt of wilt leggen moet u een lagere uitspelen en gelijk ook weer dat startveld op. U begint dan een nieuwe expedtitie met die laatst uitgespeelde kaart.

Op het einde van de spelregels - ons taalgebied werd niet genegeerd - vindt u nog varianten voor een teamspel (twee tegen twee) en een duel met z’n tweeën. Na een eerste lezing ben ik hierover niet echt enthousiast.

Madame Ching is voor de familiespelers onder ons. Familiespelers die niet opzien tegen een aanzienlijke dosis geluk, houden van een mooi versierde speeltafel, graag met diamantjes en goud in de weer zijn, een beperkte concentratiespanne hebben en niet vies zijn van een milde vorm van interactie. Voelt u zich thuis in die subgroep mag u van mij gerust een aankoop overwegen.

Dominique

 

Madame Ching

Hurrican (2014)

Bruno Cathala en Ludovic Maublanc

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

20:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: madame ching |  Facebook |

16-05-14

Rock 'n Rollin' in the Dungeon!

Medespeler,

Ik garandeer het u: ooit staat u voor uw spellenverzameling en flitst de volgende gedachte door uw hoofd: “Mijn god, wat heb ik gedaan?”

U kunt het zich op dit moment misschien moeilijk voorstellen, maar ooit gaat u aan deze bijdrage terugdenken terwijl u uw verzameling overschouwt.

Ik geef u dit even mee omdat ik nu een spel ga bespreken dat er toe gaat bijdragen dat de hoger genoemde gedachte nog even in het vriesvak blijft.

Dat komt door de verpakking waarin dit spel wordt aangeleverd: één grote en vier kleinere stoffen buidels. Dat is heel moeilijk stapelbaar in uw spellenkast of op uw spellenrek, waardoor het mogelijk nooit tot een aanschaf komt.

Dat het een fantastisch spel is moet u maar even wegdenken.

Dungeon Dice, zo heet de boosdoener, is een dobbelspel - mijn exemplaar herbergt meer dan 100 dobbelstenen - waarin u, avonturier zijnde, het opneemt tegen de courante bewoners van kerkers, krochten, grotten en andere exotische locaties. U doet dat met slechts één doel: de meeste roempunten verzamelen. Vier van die roempunten en u bent binnen. Meer zelfs, u wordt dan tot de nieuwe koning van Elorim - zucht - gekroond.

U begint als een groentje. Dat betekent level 1 en slechts uitgerust met 2 gebruiksvoorwerpen. Dat kunnen wapens zijn, maar ook maliënkolders, schilden, toverspreuken en sleutels. Daarbovenop hebt u ook nog in een of andere kroeg 2 items op de kop kunnen tikken voor eenmalig gebruik. Denk hierbij bijvoorbeeld aan genezende drankjes, scrolls en - jawel! - bommen.

Vervolgens gaat u op weg.

Op weg gaan betekent hier een monster dobbelsteen uit de zwarte buidel trekken, ermee dobbelen, kort evalueren waarmee u te maken krijgt en vervolgens uw biezen pakken of het gevecht aangaan. Dat monster dat u net hebt getrokken kan, afhankelijk van het level, ook sterk of zwak zijn. In het eerste geval roept u best de hulp in van een uwer tegenspelers, in het tweede gaat u voor eigen glorie. De monsters - slijm, vleermuizen, zombies, wolven, slangen, enorme spinnen, gobelins, skeletten, geesten, golems, heksen, demonen, draken, dieven, vampiers, harpijen, reusachtige krabben, zwarte ridders , necromancers en meer van dat fraais - zijn meestal ook nog eens begiftigd met speciale eigenschappen die u niet zo leuk vindt. Gelukkig hebben ze allemaal wel iets bij zich dat u ook goed kunt gebruiken voor het vervullen van uw queeste. Sleutels waarmee u kisten met artefacten kunt openen bijvoorbeeld, of magische zwaarden, of perkamentrollen met daarop handige spreuken. Het kan niet op.

De artefacten zijn het belangrijkste, want elk van hen levert u een roempunt op. Uzelf ook opwaarderen naar kevel 3 is aangewezen, want dan passeert u ook langs de roemkassa. Voelt u zich sterk genoeg kunt u ook de confrontatie aangaan met de grote kleppers in het spel: de rode en zwarte monsters wiens naam ik hier niet durf uitspreken en, last but not least, de Gouden Draak. Zij leveren u respectievelijk 1, 2 en 3 roempunten op.

Dobbelstenen worden getrokken uit de corresponderende buidels. Monsters uit de zwarte, handige hulpmiddelen en wapens uit de blauwe, eenmalig te gebruiken voorwerpen uit de rode en artefacten uit de gele. De groene zak huisvest de basisdobbelstenen die standaard en grijpklaar op tafel komen te liggen bij spelaanvang. Dat zijn de toverspreuken, de dobbelstenen die uw level aangeven en bijhouden en de monster level dobbelstenen, waarmee wordt gedobbeld als de monsters aan de beurt zijn.

Uw level, en dat van het monster dat u bevecht, bepaalt hoeveel dobbelstenen - zeszijdig met waarde 1 tot 4 - er worden gedobbeld, eventueel opgepompt met wapens, spreuken en speciale eigenschappen van items en artefacten. Jammer genoeg maken ook de monsters, gesuperviseerd door een sadistische tegenspeler, ook die rekening. Dit wordt dit niet bepaald een wandeling door het stadspark.

De quasi oneindige hoeveelheid speciale vaardigheden van uw items, wapens, artefacten en tegenstanders maken dit spel tot ein leckerbissen. Hebt u een hamer bij de hand - alleen tweehandig te gebruiken - kunt u bijvoorbeeld proberen zonder sleutel een schatkist open te rammen. Dit lukt niet zo goed met magische beveiligde koffers, maar soit. Of de boog, een mijner favorieten, laat u toe twee monsters uit de monsterbuidel te trekken, eentje ervan te dobbelen en vervolgens te kiezen welke van de twee u een kopje kleiner wil maken. Met een zweep, ook een lieverdje waarmee ik graag op stap ga, kunt u de dobbelsteen met de laagst gegooide waarde bij een monster of held wegnemen. Met een bijl - uw hebt hier ook uw beide handen nodig - bestaat de kans dat het zelfs niet tot een gevecht komt en u automatisch wint.

Zoals aangegeven kunt u tijdens uw heroïsche gevechten de hulp van een tegenspeler inroepen. Jammer genoeg is het begrip naastenliefde in Elorim nog niet doorgedrongen. De leuze “Voor niets gaat de zon op” dan weer wel. U gaat in onderhandeling moeten gaan om de betaling na afloop te regelen en die worden, zeker naarmate het eindspel dichterbij komt, steeds harder en harder. Gelukkig kunt u ook uw voorwaarden stellen als u te hulp schiet. Met een beetje geluk volgt er zelfs een opbod aan hulp wanneer bepaalde monsters worden bevochten. Gelukkig kent men in Elorim ook het spreekwoord: "Een gegeven woord is een gegeven woord." Afspraken zijn bindend.

Dungeon Dice is wat Dungeon Roll had moeten zijn: uitdagend, extreem interactief met een constante betrokkenheid van elke speler, bloed- en bloedmooi, spannend en met een aangename speelduur.

Toch een, zij het niet onoverkomelijk, minpunt:  u wordt hier met zoveel symbolen geconfronteerd dat enige voorstudie noodzakelijk is. Als u door de kerkers wil scheuren en niet strompelen is het aangewezen dat zeker één speler de symbolen beheerst als u aan een sessie begint, anders doet u niet anders dan heen en weer zappen tussen tafel en blad.

De dobbelstenen zijn prachtig vormgegeven, functioneel en erg duurzaam. En het gros heeft op elke zijde een ander symbool of symbolen. Een huzarenstuk.

Houdt u van spannend en modificeerbaar dobbelen, stelde Dungeon Roll u diep teleur, houdt u van interactie à volonté en kickt u op spellen die u garanderen dat geen twee sessies hetzelfde zijn? Niet twijfelen.

Dominique

 

Dungeon Dice

Potluck Games (2014)

Sam Coates

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

16:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dungeon dice |  Facebook |

12-05-14

Vos en Haas

Laten we heel kort ‘Linko!’, het nieuwe kaartspel van de heren Kramer en Kiesling, even onder de loep nemen.

Heel kort, want er valt eigenlijk weinig over te vertellen.

Eric Martin daarentegen, nieuwsverspreider op BGG, ging er kwijlend aan ten onder. Hij bezweek naar verluidt onder de stapel wierookvaten die hij maar bleef aanslepen.

Dat intrigeert uiteraard.

In ‘Linko’! speelt u getalkaarten uit en legt deze voor u neer op tafel. Die getallen gaan van 1 tot 13 en er zijn er 8 van elke soort in de stapel, aangevuld met 5 jokers. Op de kaarten staan ook op vossen lijkende lynxen afgebeeld, verder van geen enkel belang.

Uw doel: het meeste overwinningspunten halen op het moment dat het speleinde zich aandient. Dat gebeurt wanneer een speler zijn handje leeg speelt of er niet meer kan bijgetrokken worden van trekstapel en aanbod. Uw punten tellen is eenvoudig: u trekt van uw aantal uitgespeelde kaarten uw handkaarten af. Hierbij gaat het om het aantal kaarten, niet om de getalletjes die erop staan.

Tijdens uw beurt speelt u een aantal kaarten van dezelfde getalwaarde uit - 1 kaart mag ook - en vergelijkt die met de laatste setjes die uw tegenspelers hebben uitgespeeld. Is uw getalwaarde hoger en bestaat uw setje uit evenveel kaarten mag u met de klok mee uw tegenspelers aanvallen - u neemt hun kaarten op hand - of u doet dat niet. Als u dat doet moeten ze hetzelfde aantal kaarten weer bijtrekken van trekstapel en/of aanbod. Doet u dat niet mogen ze kiezen: hun laatst uitgespeelde setje weer op hand nemen of ze afleggen en hetzelfde aantal op bijtrekken van trekstapel en/of aanbod.

Jokers nemen de waarde van de kaarten aan waarmee ze worden uitgespeeld. Speelt u ze zonder getalkaart(en) worden ze beschouwd als de hoogste waarde in het spel.

Uw ultieme ‘Linko!‘ orgasme bereikt u uiteraard wanneer u iedereen aan tafel kunt aanvallen.

‘Linko!’ is eenvoudig, en ook wel een beetje origineel. U kunt immers enkel andere (betere) kaarten op hand krijgen als een tegenspeler u als prooi kiest. Dat betekent dat u hen af en toe uit hun tent moet lokken.

Maar toch heb ik mijn bedenkingen. Uw starthand van 13 kaarten bepaalt toch heel veel van wat zich daarna afspeelt. Maakt u zich vooral geen illusies, als het u bij het uitdelen van de kaarten tegenzit is de kans heel groot dat u niet het vosje - sorry, lynxje! - maar het haasje bent. Daarom toch maar best enkele partijtjes na elkaar spelen en de puntjes optellen.

‘Linko!’ is een leuk kaartspel, vooral in een ongedwongen familiale sfeer, en heeft daarom alleen al zijn bestaansrecht.

Of het voor de veeleisende veelspeler een blijvertje is durf ik echter zeer te betwijfelen.

Ook jammer dat de Duitse titel, Abluxxen, voor de Nederlandstalige markt niet werd weerhouden. Het ware leuk geweest, een spel op het rek dat uit een goedkope Duitse pornofilm uit de jaren 70 lijkt weggelopen.

Dominique

 

‘Linko!’

Ravensburger (2014)

Michael Kiesling en Wolfgang Kramer

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

 

18:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: 'linko!' |  Facebook |

10-05-14

Een vlucht superhelden

Summoner Wars en Pixel Tactics, in het subgenre van de supersnelle kaartgestuurde conflictspellen behoren ze tot mijn favorieten.

Dit subgenre wordt nu versterkt met ‘Pack of Heroes‘.

Het werkwoord versterkt werd hier bewust gekozen, want een verzwakking is het niet bepaald.

In Pack of Heroes, een kaartspel voor 2 spelers, leidt u een bataljonnetje van vijf superhelden waarmee u een rechtstreekse confrontatie aangaat tegen een ander bataljonnetje van vijf.

Uw missie: de tegenpartij volledig uit de arena spelen of het spel voortijdig uitmaken door de drie startvelden van uw tegenstander te bezetten.

Eerst een kleine kanttekening. De superhelden waarmee u hier over het slagveld - een 3x3 raster - manoeuvreert zijn nogal obscuur van aard. Maak vooral niet de fout reikhalzend uit te kijken naar Superman, Batman, Spiderman, de Hulk, Captain America of andere topspelers in het genre. We hebben het hier over superhelden die uitkomen in de tweede divisie. Om het in voetbaltermen uit te drukken: ze spelen niet in de Champions League, maar in de Euroleague.

U kunt kiezen uit 8 kwintetten die u de arena kunt insturen. Wilt u liever wat afwisseling kunt u uw squad al draftend samenstellen. Een kwintet bestaat uit een leider, 2 vechters en 2 hulpjes. Ook als u draft moet u deze samenstelling respecteren.

De kwintetten luisteren naar de namen Liberty Legends, Safari Squad, The Guild of Gouls, Data Brigade, Knights of the Five Realms, Freak Show Five (dit stelletje ongeregeld wilt u echt niet in het donker tegen het lijf lopen), Elementeens, en de Galactanouts.

Nemen we bijvoorbeeld het genootschap ‘Kinights of the Five Realms’, bestaande uit Big Walt, Hot Foot, Sir Smash a Lot, Pixielite en Rainbow Sprinkle. Deze laatste lijkt zo weggelopen uit een aflevering van de tekenfilmserie ‘My Little Pony’ en hij moet zich de grond in schamen voor zijn outfit. Maar hij kan wel serieuze schade aanrichten met zijn hoefjes en de teamleden die zich in zijn nabijheid bevinden oppompen met extra kracht.

Kracht haalt u uit - o wonder - krachtkaarten. Elke speler heeft een bescheiden setje van 9 en ze zijn van nucleaire, moleculaire of interstellaire oorsprong. Daar kan een superheld wat mee, ook al opereren ze in de tweede divisie.

Big Walt van hierboven kan bijvoorbeeld nucleaire energie aanwenden om een thunderbolt spell te lanceren die op lange afstand 2 schade aanricht. Of wat te denken van Sir Smash a Lot, die met twee eenheden interstellaire energie zijn double fist smash kan activeren: 3 schade aan een aangrenzende tegenstander. Alstublieft!

Het managen van uw krachtkaarten is heel belangrijk want ze bepalen wat uw helden wanneer kunnen doen. Omdat het er maar negen zijn is het voor u en uw tegenstander makkelijk na te gaan welke krachtkaarten al zijn uitgespeeld. Een tekort aan krachtkaarten betekent weerloosheid. Denk even terug aan dit zinnetje als u dit ooit op tafel legt.

Tijdens uw interstellair snelle beurt mag u 1 superheld van uw team bewegen, 1 superheld in het spel brengen of een speciale kracht van een held activeren, een held weer bij zijn positieven brengen - van zodra een held de helft van zijn levenspunten heeft opgebruikt wordt het even zwart voor zijn ogen waardoor hij tijdelijk transformeert naar een doet - en 1 krachtkaart trekken.

Bewegen, aanvallen en helden in het spel brengen doet u allemaal in het fictieve 3x3 raster dat zich tussen beide spelers bevindt.

Als u nog wat extra vuurkracht zoekt, of interessante gadgets, kunt u de meegeleverde uitbreiding mee op tafel gooien. Daar zitten leuke dingen in. Een regenerende helende tank bijvoorbeeld, of de intergalactische hyperpoort waarmee u uw helden plots voor de neus van uw tegenstander kunt laten opduiken. Mijn favoriet - ik blijf nu even bij het Engels omdat het zo goed klinkt - is de “Boogie Blastin’ Battle Van“, voorzien van een raketlanceerder op het dak en in de laadruimte drie superhelden die hij met gierende banden zomaar in de arena komt droppen. DHL voor superhelden zeg maar.

Pack of Heroes is een leuk tussendoortje. Uw cerebellaire rekenkracht wordt niet overvraagd, maar toch zit hier meer in dan u op het eerste gezicht zou denken. Als u uw krachtkaarten goed managet, uw manoeuvres goed plant, uw speciale krachten slim benut, de vaardigheden van de helden van uw tegenstander goed leest en uw acties goed timet legt u gelijk de fundamenten van een glorierijke zege.

Wel lichte puntenaftrek voor de moeilijk leesbare force power strook op de superheldenkaarten. Witte letters op een gele achtergrond, het is geen goed idee. Gelukkig moet u tijdens een confrontatie maar 5 superhelden superviseren, dat scheelt.

Een dikke pluim voor de geschreven bijlages. De duidelijke spelregels worden immers vergezeld van een kleine comic en een superhero almanac, waarin elke superheld in het spel, 40 in totaal, gedetailleerd wordt voorgesteld. Mooi!  

Pack of Heroes zit in een handig doosje, met een uitsparing voor de kaarten en een uitsparing voor de schadeblokjes. Alles past er wonderwel in en gaat tijdens het op en neer gaan van uw binnenzak niet van plaats.

Ik moet trouwens gaan oppassen met die binnenzak. Hij staat ondertussen op scheuren. Händler der Karibik zit er al in, samen met Star Realms. Met ‘Pack of Heroes’ wordt het nu echt wel drummen ter hoogte van mijn uitermate gespierde borstkas. Gelukkig beschik ik ook over een indrukwekkend sixpack onder die borstkas, zodat voorlopig alles nog onder controle blijft.

Gelukkig is het volgende spel dat hier wordt besproken verre van mobiel, mede door de niet zo handige verpakking (maar wat een spel!). Dat scheelt.

Dominique

 

Pack of Heroes

Adventureland Games

Phil Walker-Harding

2 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

13:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pack of heroes |  Facebook |

08-05-14

Voor al uw schatkisttransport: Expeditiebedrijf Tortuga

Piraten.

In de spellenwereld slaat men u ermee om de oren. Soms zo erg dat u er barstende hoofdpijn, zelfs migraine, van krijgt.

Ook Queen Games doet dit jaar met Tortuga zijn duit in het zakje, al ontbreekt er m.i. wel eentje (later meer hierover).

In dit spel bent u een piraat en u zou het niet zijn als u niet wanhopig probeerde 6 schatkisten naar Tortuga de brengen, liefst als eerste want dan zijn uw kansen op de overwinning groter. Groter, niet gegarandeerd. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Het hele proces wordt gestuurd door dobbelstenen, 5 per speler. Die gooit u achter uw zichtschermpje. Vervolgens kiest u uit de gedobbelde symbolen er verplicht eentje uit (dat kunnen meerdere dobbelstenen zijn). De symbolen staan voor schip verbeteren, bemanning inhuren, schat zoeken, enteren en overvallen.

De symbolen worden ook vergezeld van getallen, die de sterkte van de actie mee gaan bepalen. Hoe hoger hoe beter dus. Gegooide doodshoofden tellen als joker, al moet u ze koppelen aan een reeds gegooid symbool tijdens dezelfde dobbelronde. U doet dat door de betreffende doodshoofd dobbelsteen naar hetzelfde symbool te draaien.

De gekozen dobbelsteen/dobbelstenen plaatst u vervolgens op uw de corresponderende actievelden op uw persoonlijk, en ook ruim bemeten, spelersbord. Daarop staat links onderaan het doel van uw missie, Tortuga. Rechts onderaan bevindt zich uw hoogstpersoonlijke eiland van waaruit u uw verzamelde schatten transporteert. Daar tussenin lopen uw schip- en uw bemanningsvelden, uw transportband als het ware.

Omdat niet iedereen altijd evenveel dobbelstenen inzet blijven sommige spelers langer aan de beurt dan andere. Vroeg stoppen kan voordelig zijn want zolang de anderen blijven dobbelen krijgt u een voordeelfiche die u op een actieveld naar keuze kunt leggen, standaard heeft die waarde 1 maar u kunt ze oppompen naar waarde 2. Vanaf uw tweede voordeelfiche kunt u kiezen om een fiche van 1 naar 2 te draaien of 2 gedekte schatfiches uit het centrale eiland te nemen en er eentje te houden. Die leveren u extra punten op aan het einde van het spel.

Na afloop van de dobbelfase, als iedere piraat zijn acties heeft gekozen, worden de actievelden uitgevoerd, steeds in dezelfde volgorde.

Hier zit wel een addertje onder het gras. Alleen de eerste twee spelers met de hoogste waarde op het betreffende actieveld mogen hun acties doen, waarbij de eerste nog iets meer mag dan de tweede. Gelijke standen worden afgehandeld op basis van de beurtvolgorde.

Verbeteren van het schip: de eerste speler mag zijn schip 2 velden naar rechts verplaatsen, de tweede 1 veld.

Bemanning inhuren: de eerste speler mag zijn bemanningpion 2 velden naar rechts verplaatsen, de tweede 1 veld.

Schat zoeken: de eerste speler trekt een schatkist uit de schatkistbuidel, plaatst die op zijn persoonlijke eiland rechts op zijn spelersbord en trekt vervolgens 2 gedekte schatten van het centrale eiland waarvan hij er eentje kiest (extra punten, weet u nog?). De tweede speler trekt gewoon 1 gedekte schat.

Enteren: hiervoor hebben we uiteraard ons piratendiploma gehaald. De eerste speler kiest een slachtoffer uit, kiest een schatkist op een van diens schipvelden en plaats die vervolgens op zijn eigen eilandveld op zijn spelersbord. Vervolgens moet de geënterde, die zich ondertussen afvraagt waarom hij ooit piraat is geworden, zijn schip 1 veld naar links (achteruit) verplaatsen omwille van de schade die hij heeft opgelopen Als de geënterde echter ook dobbelstenen in zijn actieveld enteren heeft liggen moet de agressor zijn schip ook 1 veld naar links verplaatsen. De tweede speler kiest vervolgens een ander slachtoffer uit, die op zijn beurt zijn schip een veld naar links moet verplaatsen. Hij neemt vervolgens een schatkist van het centrale eiland, als zich daar een kist bevindt, en plaatst dit op zijn eiland. Ook hier moet de agressor zijn schip naar links als zijn slachtoffer dobbelstenen in hetzelfde actieveld heeft liggen.

Overvallen: hier gelden dezelfde regels als enteren, alleen worden hier niet de schepen verplaatst maar de bemanning. Schatkisten worden dus verwijderd van de bemanningsvelden (eerste speler) en van het centrale eiland (tweede speler).

Na de schermutselingen, het oplapwerk, de aanwervingen en de schatzoekerij wordt nagegaan of er schatten op de bemanningsvelden en scheepsvelden moeten worden ingeleverd. De sterkte van uw schip en de grootte van uw bemanning bepaalt immers hoeveel schatten u kunt vervoeren. Kan uw ruim het gewicht niet meer aan moeten de overtollige schatkisten naar het centrale eiland worden verplaatst. Gelukkig mag u zelf bepalen welke schatkisten dat zijn.

Daarna trekt iedere speler een schatkist uit de schatkistbuidel en plaats deze op zijn persoonlijke eiland. De beurt wordt uiteindelijk afgesloten door de schatkisten op de scheepsvelden naar Tortuga te verplaatsen, die van de bemanningsvelden naar de scheepsvelden en die van uw persoonlijke eiland naar de bemanningsvelden. Dat gebeurt steeds van links naar rechts, in volgorde (van groot belang voor de puntentelling op het einde).

Dat gaat zo lekker door tot minstens 1 speler 6 schatkisten op Tortuga heeft verzameld.

Dan wordt de plaatselijke taveerne opgezocht alwaar de dubloenen worden geteld.

U krijgt 3 punten voor elke schatkist op Tortuga, 2 punten voor elke schatkist op schipvelden en 1 punt voor elke schatkist op uw bemanningsvelden. Paarse schatkisten scoren dubbel. Elke set van een gele, blauwe en rode schatkist op uw spelersbordje leveren u nog 3 punten op, waarbij u uw witte schatkisten op Tortuga kunt omvormen in een kleur naar keuze. Handig. Elk bereikt scheeps- en bemanningsveld levert u ook nog een punt op en de waarde van de schatfiches die u tijdens het spel van het centrale eiland hebt geplukt mag u ook nog bij uw eindresultaat voegen. Een gelijke stand betekent meerdere winnaars.

Tortuga, medespeler, situeert zich in het segment van het betere familiespel. Het materiaal is prachtig, u hebt ten allen tijde een goed overzicht - heel belangrijk bij spellen waarin u uw tegenstanders goed in de gaten moet houden - en omwille van de gedekte schatfiches is het puntentotaal van uw concurrenten ook niet volledig traceerbaar, wat mij betreft een groot pluspunt.

Ook positief: slechts één keer simultaan dobbelen en kiezen. Het is eens wat anders dan 3 keer herdobbelen, al moet u daar wat invloed voor inleveren. U moet heel tactisch met uw keuzes omgaan en aangezien u uw zichtschermpje pas verwijdert wanneer iedereen zijn keuze gemaakt heeft is het heel belangrijk de reeds gekozen actievelden van uw tegenstanders goed te scannen. Door de simultane handelingen en de eenvoud van de enter- en overvalfase zijn er ook amper wachttijden. Niet dat u tijdens uw eerste sessie de opgegeven speeltijd van 35 minuten haalt hoor. Dat gebeurt mogelijk wel nadat u het spel goed in de vingers hebt. We kunnen wel met zekerheid stellen dat we hier niet te maken hebben met een avondvullend piratenprogramma. Voor ondertekende is dat niet bepaald een minpunt.

Of het met twee spelers ook zo leuk is valt zeer te betwijfelen, al kan ik daar nog geen definitief oordeel over vellen. Er wordt hier immers wat gemorreld met het regelwerk en op basis van een eerste lezing ben ik er niet echt gerust op.

Ik vrees ook dat de symbolen op de houten dobbelstenen vrij snel onderhevig gaan zijn aan slijtage, temeer daar u heel wat dobbelt in dit spel. Aan de andere kant zijn de, overigens heel kleurrijke, dobbelstenen dan weer lekker groot en afgerond in de hoeken waardoor ze lekker rollen.

Zit u regelmatig met valsspelers aan tafel zou ik heel goed oppassen. Dobbelen achter een zichtschermpje en vervolgens  achter dat zichtschermpje dobbelstenen selecteren nodigt deze sujetten uit tot manipulatie. Denk aan wat u onlangs in Dice Town is overkomen.

De inlay, met een zelf te plooien scheidingswand, is ook niet echt functioneel. Niet dat het deksel na het uitponsen niet perfect meer sluit, maar toch. Ik heb toch graag dat alles mooi in de opbergvakken past. 

De spelregels dan. Een dik, 40 pagina's tellend naslagwerk in het Engels, Frans, Spaans, Duits en Nederlands. geen paniek, uw moedertaal neemt slechts 8 A4-velletjes van deze bundel in beslag. Wel opletten: in het Nederlandstalige regelwerk staat bij de algemene uitleg over de eindtelling niet vermeld dat alleen witte schatkisten kunnen omgezet worden in een kleur naar keuze, in het voorbeeld staat het dan weer wel. 

De zichtschermpjes zijn iets te klein - het vraagt wat fijn motorische behendigheid  om uw rollende dobbelstenen uit het zicht van uw tegenspelers te houden - maar ze zijn dan weer wel voorzien van een handig overzicht van de actievolgorde en de samenstelling van de symbolen op elke dobbelsteen.

Tenslotte had ik graag een extra buidel in de doos gezien voor de schatfiches op het centrale eiland. Niet gekozen fiches worden immers steeds weer gedekt geschud met de andere schatten rond het eilandbord en dat is nogal omslachtig. Een stoffen buideltje ware veel handiger geweest.

Besluit: als u een thematisch goed omgezet familiespel zoekt met piraten in de hoofdrol, een liefhebber bent van dobbelgeluk en -ongeluk , uw speeltafel graag siert met mooi en degelijk materiaal, houdt van interactie waarbij het voortdurend scannen van de bordjes van uw tegenstander primordiaal is, geniet van keuzestress, kickt op een spannende en onzekere eindtelling en niet opziet tegen een zoektocht naar een extra trekzakje mag u gerust toeslaan.

Dominique

 

Tortuga

Queen Games (2014)

Jay Cormier / Sen-Foong Lim

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

35 minuten

 

11:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tortuga |  Facebook |

01-05-14

Dobbelblokdrop

U weet het, abstracte spellen zijn niet echt mijn ding, maar de laatste maanden heb ik met een trio getafeld dat mij toch aangenaam heeft verrast.

‘Blockers!’ kon mij zeer bekoren en ook ‘Tash-Kalar: Arena of Legends’ was ook niet bepaald een afknapper.

De derde telg die zich nu in de debatten heeft gemengd heet Spexxx.

Als de term themaloos op één spel van toepassing is, is het wel op Spexxx. Dobbelen, blokjes op de voor u meest voordelige plekjes droppen en hopen dat u daarmee op het einde van het spel de meeste overwinningspunten op uw conto kunt schrijven, meer is het eigenlijk niet. Waar deze handelingen passen in het groter geheel, thema genoemd, wordt door de makers niet vrijgegeven.

Hoeft ook niet want, zo ervoer ik het toch, dobbelen en blokjes plaatsen kan verrassend leuk zijn. En erg ontspannend.

U dobbelt zelfs niet met speciale dobbelstenen. Neen, zeszijdige huis-, tuin- en keukenexemplaren klaren hier moeiteloos de klus.

Gebonden aan uw dobbelresultaat - u mag tot vier keer opnieuw dobbelen met vijf dobbelstenen - probeert u op het kleurrijke spelbord snijpunten te voorzien van uw blokjes. Drie op een rij, een Spexxx, en u scoort al punten. Slaagt u erin vijf of meer blokjes op een rij te krijgen komen u zowaar bonuspunten tegemoet gewaaid. Het handige scorespoor dat het spelbord omkadert veraangenaamt uw boekhouding aanzienlijk.

Speciale aandacht verdienen de zilveren en gouden diagonale snijpunten. Gooit u met uw dobbelstenen vier of vijf opeenvolgende getallen mag u op die snijpunten een blokje plaatsen. Uiteraard probeert u door slim te plaatsen meerdere vliegen in een klap te slaan.

Tonen uw dobbelstenen na het gooien vijf keer hetzelfde ogenaantal mag u uw blokje eender waar op het spelbord posteren. 

U moet ook goed in de gaten houden wat uw tegenstanders doen. Soms is het interessanter hen dwars te zitten dan voor eigen gewin te gaan.

U kunt dit spel op meerdere manieren aanpakken. Ga ik voor een regelmatige, maar relatief lage score per beurt of bouw ik langzaam op naar een hopelijk grote puntenlawine later in het spel? Voor beide tactieken valt iets te zeggen en na meerdere sessies heb ik ondervonden dat beide succesvol kunnen zijn.

Wat Spexxx ook mee heeft is dat het tijdens het spelen een zen-achtig gevoel over u heen drapeert. Er zijn niet veel spellen die dat klaarspelen. Flowerpower schiet me spontaan te binnen, en laat dat toevallig een van mijn favorieten zijn als ik ontspannend wil concurreren. Ook opvallend, uw tegenspelers gaan soms samen met u op zoek naar de meest lucratieve plekjes. De laatste keer dat ik zoiets meemaakte was tijdens het spelen van Afrika, in 2001 op het Spellenspektakel.

Houdt u van abstracte, kleurrijke, ontspannende spellen zonder veel poespas maar toch voldoende diepgang moet u Spexxx zeker eens aansnijden. Het speelt ook lekker weg met alle opgegeven spelersaantallen en dat is altijd meegenomen.

Bent u een liefhebber van abstract dobbelen? Toeslaan.

Loopt u altijd met een wijde boog om de abstracte subgroep van het speluniversum heen? Toch maar even proefspelen. Mogelijk moet u uw mening herzien.

Dominique

 

Spexxx

Waterfall Games (2013)

Ruben Dijkstra en Ruurd Lammers

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

10:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spexxx |  Facebook |

27-04-14

Ruimtelijk ordenen in Norkobia

Probeert u zich de volgende situatie voor te stellen: het ene moment zit u tijdens uw middagpauze rustig keuvelend en glurend naar korte lenterokjes uw boterhammetjes op te eten in het stadspark, het volgende bevindt u zich in Norkobia, een naargeestig oord dat geregeerd wordt door ene Maldorf. De man wil u niet laten gaan vooraleer u voor hem een prachtig koninkrijk bouwt.

U krijgt daarvoor een armzalige drie dagen de tijd.

U moet dat bouwen gelukkig niet alleen doen. U krijgt de hulp van reuzen, tovenaars, orcs, kobolds, mensen en - hou u vast - kabouters. En u krijgt de beschikking over een kasteel van waaruit u de werkzaamheden kunt superviseren en coördineren.

Al snel wordt duidelijk dat u niet de enige bent die door Maldorf naar Norkobia werd geteleporteerd. Zeker twee tot vier andere mensenkinderen ondergingen hetzelfde lot. U komt ook al snel te weten dat zij net dezelfde opdracht hebben gekregen en dat alleen de beste bouwer weer de overstap naar huis mag maken.

Ik weet niet hoe ú dit probleem zou aanpakken, maar ik zou in elk geval als de wiedeweerga de plaatselijke Gamma en Brico gaan leegkopen.

Warlock, zo heet het spel waarover hier wordt bericht, is een kaartgestuurd spel voor 3 tot 5 spelers. De multifunctionele kaarten die u op handen krijgt bepalen hoe u het bovengenoemde project zult realiseren.

Multifunctioneel betekent dat u de kaarten van de hoger genoemde volkeren, afhankelijk van waar u ze inzet (kasteel, kerker of mijn), kunt gebruiken als vaardigheid, grondstof of goud. Goud hebt u nodig om te bieden op andere kaarten in Hubba‘s Bar, grondstoffen dienen uiteraard om uw rijk uit te bouwen - in een 4x4 stedenraster dat grenst aan uw kasteel en rekening houdend met een aantal bouwregels - en de volkeren schenken u hun speciale eigenschap. Zo zijn de reuzen in staat een draak naar uw rijk te lokken. Zij gaan dan de aangrenzende steden beschermen tegen de actie van de orcs, die in dit spel in een nogal verwoestende bui zijn, en ze voorkomen ook dat een magiër zomaar uw steden gaat ruilen met die van een tegenspeler.

Na drie dagen, onderverdeeld in drie rondes en een veiling, zal Maldorf himself het resultaat komen evalueren. Hij doet dat door de waarde van uw steden bij elkaar op te tellen. Bent u de beste teleporteert de man u weer naar uw vertrouwde bankje in het park. Hopelijk ligt uw lunchpakket er nog.

Soms wordt er echter zo snel gebouwd dat u het einde van de derde ronde niet haalt. Want de eerste speler die zijn koninkrijk heeft afgewerkt leidt het speleinde in.

Multifunctionele kaarten, daar mag men mij altijd voor komen wakker maken. Warlock levert deze multifunctionaliteit op de juiste manier en in de juiste dosis aan. Het zijn geen eenvoudige afwegingen die u moet maken in Norkobia. Ga ik voor goud, grondstof, volkeigenschap of stadsontwikkeling, en bluf ik hierbij een beetje? Hoe kan ik die interessante kaart in Hubba’s Bar in het handje krijgen of hoe vermijd ik dat een van mijn concurrenten ze claimt? Neem ik het risico mijn fantastische steden onbeschermd te laten? Ga ik zelf afbraakwerken organiseren bij mijn tegenstanders? En kan ik de onweerstaanbare drang weerstaan om steeds weer achter die schattige kabouters aan te gaan? Dat zijn toch leuke afwegingen.

Uit het voorgaande hebt u al begrepen dat interactie een belangrijke rol speelt in het spel. U moet echt wel oppassen voor magiërs en reuzen en zeker niet aarzelen om er zelf gebruik van te maken. Het blufelement draagt ook bij tot het speelplezier. U kunt ook - een speltechnisch element waar ik een zwak voor heb - op snelheid spelen. Dat kan u ook de overwinning opleveren, àls u het slim speelt.

De speelduur - de doos liegt niet - is ook dik in orde.

Het enige minpuntje is de iconografie. Die kan soms tot vergissingen leiden en vraagt wat gewenning. Niet onoverkomelijk maar het had niet gehoeven.

Maar verder geen gezeur. Warlock is een leuk spel met eenvoudige regels (u vindt trouwens een meer dan geslaagde tweespeler variant op de website van Spellenclub 13), een leuk thema, een gezonde dosis interactie, voldoende spanning en een aangename speelduur. Een onmiddellijke revanche, zo ging het althans bij ons, behoort zeker tot de mogelijkheden.

Alleen jammer dat ik de eerste slechterik genaamd Kimberly in een fantasy setting nog moet tegenkomen.

Dominique

 

Warlock

Quined Games, 2013

Fabrice Vandenbogaerde

3 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

12:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: warlock |  Facebook |

26-04-14

Een beetje verliefd

Onlangs deed zich tijdens een van onze spelsessies een uiterst zeldzaam fenomeen voor. We speelden met z’n vijven en na afloop waren we alle vijf op slag verliefd.

Het object van onze liefde heet Medieval Academy.

In Medieval Academy bent u een schildknaap die zich wil opwerken aan het hof van zijne majesteit de koning.

Daartoe moet u een beetje van alle markten thuis zijn. U moet goed presteren op de tornooivelden en zich bekwamen in het tweegevecht, u moet op goede voet staan met de prinses, u stopt het gepeupel af en toe wat goudstukken toe, u bestudeert oude en geheimzinnige geschriften, het verslaan van draken staat ook hoog op uw ‘te doen’ lijstje en u probeert de koning himself op alle mogelijke manieren te paaien.

U doet dat allemaal op zeven dubbelzijdig bedrukte en prachtig geïllustreerde spelbordjes die u bij spelaanvang in het midden van de tafel hebt gelegd.

Wat u op die spelbordjes doet wordt dan weer bepaald door het uitspelen van getalkaarten (vier van de vijf) die u draftgewijs op hand bekomt. Dat doet u zes ronden lang. Als u kaarten uitspeelt verplaatst u uw pionnetje op de corresponderende locatie het opgegeven aantal velden.

Na elke ronde worden een of meerdere bordjes gewaardeerd en u scoort punten afhankelijk van de rangorde op de locatie. Waarderen betekent hier het verzamelen van overwinningspunten (uw pionnetje staat mee bovenaan op het telspoor van de betreffende locatie) of het incasseren van strafpunten (u rijdt vlak voor de bezemwagen uit).

Als u zich waagt aan het balkon van de prinses om haar toe te zingen mag u als beloning een pionnetje op een andere locatie verplaatsen. Zij levert u dus niet rechtstreeks punten op maar kan, dat hebben wij ondervonden, de sleutel zijn tot de overwinning. De prinses toont haar vrijgevigheid elke ronde, ongeacht welke mannen haar het hof maken.

Op de twee tornooivelden, elke ronde gewaardeerd, gaat u gewoon voor naakte  overwinningspunten: 3, 2 of 1.

Ook uw vrijgevigheid ten aanzien van bedelaars wordt intensief in het oog gehouden, maar uw beloning (of straf) komt pas aan het einde van de laatste ronde. De twee spelers die het minst hebben gedoneerd aan de plaatselijke bedelarij krijgen respectievelijk 10 en 15 strafpunten. Dat hakt er diep in.

"Een wijze schildknaap wordt een wijze ridder." Dat is een erg gekend spreekwoord uit de middeleeuwen. Als u uw studies verwaarloost zult u daar elke ronde de dorre vruchten van plukken: 3 strafpunten voor de laatste, 1 strafpunt voor de voorlaatste.

Het mouwvegen bij de koning wordt enkel in ronde drie en zes naar waarde geschat en u krijgt punten naargelang de plaats waarnaar u zichzelf hebt gewurmd in de troonzaal, 6 of 12. Alstublieft.

Het hoogst in aanzien staat uiteraard het verslaan van een draak. Ook hier mag u slechts na de laatste ronde in jubelgezang uitbarsten. Maar wat een feest! 17 punten voor de winnaar en nog 10 en 4 voor de tweede en derde plaats.

Om te bepalen wie uiteindelijk wint telt u na de zesde ronde uw pluspunten op en trekt daar uw minpunten van af. Fluitje van een cent.

Medespeler, ik kan het niet genoeg benadrukken: dit is tot nog toe mijn ontdekking van het jaar.

Medieval Academy verleidde ons met zijn eenvoud, het spannende en vlotte spelverloop, het leuke draftmechanisme dat hier tot zijn essentie wordt herleid, de intense concurrentie die zich afspeelt op elke locatie, de aangename speelduur, de prachtige vormgeving en de veelheid aan varianten en uitbreidingsmogelijkheden die u standaard in de doos worden aangeleverd.

Want daar heb ik het hier nog niet over gehad, over die varianten en uitbreidingen.

Wat bijvoorbeeld te denken van de varianten voor gevorderden die u bekomt door gewoon de locatiebordjes om te draaien? Of die waarbij u de zwarte ridder tegen de witte ridder laat vechten en extra kunt scoren als u het juiste heerschap hebt gesteund? Of de gelijke standen variant? Of de reset variant? Of de weddenschap variant? Of de wijsheidsvariant? Of de ‘dienstbaarheid aan de koning’ variant? Of de queeste variant? Of de liefdadigheidsvariant? Of de eenvoudige twee speler variant? Of de twee speler ‘The Real Deal’ variant? En wat gedacht van het mengen van de basislocaties met de locaties voor gevorderden?

U gaat weinig dozen vinden die u zoveel variatie voor uw zuurverdiende euro’s aanbieden.

De concurrenten op de avond van onze eerste sessie waren ‘Linko!’, Splendor en Edel, Stein & Reich (de grotere, en betere, broer van Basari). En toch stak Medieval Academy er met kop en schouders bovenuit. Dat is niet niks, dat is zelfs heel veel.

U kickt op minpunten? Ik geef u er twee. De Engelstalige spelregels worden ontsierd door Franstalige tussenstukjes die de omzetting naar het Engels glansrijk hebben weerstaan en de puntenfiches hadden iets groter mogen zijn. Ze kunnen mijn liefde voor dit spel niet blussen.

U schept altijd zo graag op over uw spellenradar? Zorg ervoor dat deze er niet onderdoor vliegt.

Dominique

 

Medieval Academy

Blue Cocker Games

Nicolas Poncin

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

19:12 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: medieval academy |  Facebook |

24-04-14

Goede heksen, slechte heksen en een veldmuis met zonnebril.

In ‘The Card Game of Oz' (1 tot 4 spelers) probeert u als auteur - het is een keertje iets anders - karakters, locaties, voorwerpen en gebeurtenissen uit ‘The Wonderful Wizard of Oz’, het legendarische boek van L. Frank Baum, aan elkaar te linken zodat er een mooi verhaal ontstaat. Dat doet u door te dobbelen en kaarten (uit een gemeenschappelijke stapel) aan locaties uit te spelen. Uw dobbelresultaat bepaalt hoeveel kaarten u mag trekken en uitspelen en hoever u uw karakters langs de locaties, zes in totaal, kunt verplaatsen.

Uiteraard speelt u voor overwinningspunten. Die krijgt u voor de karakterkaarten die u tijdens het spel hebt uitgespeeld, eventueel opgepompt met objecten, magie, effecten en de invloed van locaties. Ze worden uitgedeeld van zodra een spelen een sleutelfiguur uit het boek op het eind van het locatiespoor heeft geplaatst.

Het einde van het spel bepaalt u zelf door een zogenaamd prime karakter op de “The End” kaart op het einde van uw avonturenspoor te plaatsen. Daar moet u erg goed mee oppassen want dat karakter gaat dan niet bijdragen aan uw eindscore. Soit, karakters die zich tijdens de aftiteling op het locatiespoor bevinden leveren u wel punten op. Wie er het meeste heeft verzameld wint.

The Wizard of Oz, al jaren ben ik erdoor gefascineerd. En het is nog erger geworden sinds het verschijnen van de licht verontrustende en ontregelende roman “Wicked” van Gregory Maguire, Geen wonder dat mijn spelershart een vreugdesprongetje maakte toen dit spel onverwacht op de deurmat plofte.

Het genieten begint al bij het openen van de, verrassend grote, doos. Wat daarin zit is gewoonweg sprookjesachtig prachtig: de kaarten, de locaties, de speciale dobbelstenen, de niet verwachte extraatjes en de verhaaldoosjes waarin u de storypacks kunt bewaren. Het mooiste artwork dat ik ooit in een spel heb gezien, beste medespeler, bevindt zich in The Card Game of Oz, en dan vooral op de grote locatiekaarten. Mijn mond, toch het een en ander gewend, viel gewoon open van verbazing.

U hebt wel wat werk om de juiste kaarten voor de vier verhaallijnen (storypacks) uit te zoeken, maar de schoonheid van het bovengenoemde artwork compenseerde dit monnikenwerk ruimschoots.

Op schoonheid alleen kan een spel uiteraard niet teren, dus maar onmiddellijk de tanden gezet in storypack 1.

Ik was aangenaam verrast.

Zo’n storypack is samengesteld uit locatielaarten, waarvan er bij spelaanvang zes willekeurig worden uitgelegd, en een corresponderende kaartendeck.

Liggen het wandelpad en de goed geschudde trekstapel klaar begint de pret.

Het dobbelen voor de “story points” op zich, een steeds terugkerend ritueel als uw beurt begint, is al een aangename bezigheid. U hebt die actiepunten immers nodig om kaarten uit te spelen, locaties te wijzigen en uw karakters te bewegen richting “The End”, waar hopelijk de overwinning op u ligt te wachten. U begint met vier blauwe basis dobbelstenen en u mag deze voorraad met een gouden exemplaar aanvullen per karakter dat u al in het spel hebt gebracht. Daarbovenop mag u per kaart die u aflegt (archiveert) ook een extra gouden dobbelsteen gooien. Het maximum aantal dobbelstenen is tien, vier blauwe en zes gouden. De blauwe dobbelstenen zorgen ervoor dat u altijd minstens één klaproos, het symbool voor een actiepunt, gooit. Mooi.

Met die klaproosjes gaat u aan de slag.

U kunt ze gebruiken om kaarten van de stapel op hand te trekken (één per kaart), een karakter naar keuze naar een aangrenzende locatie te begeven, locaties om te wisselen met locaties uit de voorraad (twee klaproosjes per locatie) en kaarten uit de hand te spelen. Niet gebruikte klaproosjes gaan op het einde van uw beurt reddeloos verloren.

Erg leuk: de gebeurteniskaarten, die u na betaling - u mag meer betalen om te bluffen - gedekt voor u mag leggen om ze later in het spel op elk moment te activeren. Onmiddellijk open spelen mag ook, maar ik heb ondervonden dat een goed getimede druk op uw tegenstander wonderen kan doen. Vooral zijn onwetendheid, zeg maar angst, doet hem met de rem op spelen en dat is erg leuk voor u.

Wat dit erg interactieve spel ook zo leuk maakt is dat u het gevoel hebt dat u op elk moment kunt winnen, al lijkt de situatie hopeloos. Na enkele sessies weet u ongeveer welke kaarten zich in de stapel - u kunt kiezen uit vier verhaallijnen, samen goed voor meer dan 230 kaarten - bevinden en waar u naartoe kunt werken om enige kans op slagen te hebben. En zoals al aangegeven kan een gedekte gebeurteniskaart die op het juiste moment wordt geactiveerd wonderen doen.

Ook erg interessant is het handmanagement, gekoppeld aan de wetenschap dat kaarten die werden afgelegd later weer in het spel kunnen opduiken. Ervaren Oz bezoekers weten daar dan ook heel slim mee om te gaan.

Voor de deckbuilders onder ons: u kunt naar believen een eigen storypack samenstellen, een eigen verhaallijn als het ware. Het is eens wat anders, een gemeenschappelijke trekstapel bouwen. Meestal doet u dat alleen voor uzelf.

The Card Game of Oz schittert als tweespeler spel. Met drie of vier hebt u moeite het overzicht te bewaren en durft het einde zich al eens abrupt aandienen. Nee, u moet hier echt voor het duel gaan. Dan geniet u maximaal.

En als u verliest hebt u lekker kunnen genieten van de schoonheid en de steeds weer wisselende verhaallijn waarover u na afloop nog eens lekker met uw tegenspeler(s) kunt napraten. “Gezien hoe die veldmuizen en hun koningin mij te hulp schoten en hoe ik de boerin tactisch bij die boerderij heb uitgespeeld, om haar vervolgens met de uitschuifbare ladder kosteloos samen met de blikken man en Eleanor Kemp naar de troonzaal van de Grote Oz te verplaatsen, waarna mijn Munchkin baby mij het broodnodige halve punt bezorgde voor de overwinning?.” Dat zijn het soort discussies die zich na afloop aan uw keukentafel ontvouwen.

Als u zichzelf wil trainen kunt u de solovariant aansnijden waarin u binnen een aantal opgegeven beurten zoveel mogelijk punten moet proberen te halen. Verrassend leuk, deze variant.

Hou geen rekening met de opgegeven speeltijd van 20 minuten. Drie kwartier tot een uur komt eerder in de buurt. Gelukkig staat langer spelen hier gelijk aan langer genieten.

U hoeft geen fan van het Oz universum te zijn om hiervan te kunnen genieten. Misschien geniet u zelfs nog meer als u uw eerste verwonderde stappen zet in deze eigenaardige, sprookjesachtige wereld.

Nieuwe storypacks zijn op komst. Ik kan nu al niet wachten.

Toeslaan!

Dominique

 

The Card Game of Oz

Game Salute / Orion’s Bell, 2014)

James C. O’Connor

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

20 minuten

 

13:53 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the card game of oz |  Facebook |

19-04-14

Superstar

Händler der Karibik, een heerlijk kaartspelletje dat al enkele maanden logeert in mijn binnenzak, heeft sinds kort het gezelschap gekregen van een nog verslavender soortgenoot: Star Realms.

Star Realms is een verfrissende deckbuilder. Verfrissend omdat u hier geen belachelijke overwinningspunten moet verzamelen maar gewoon uw tegenstander(s) moet doodknijpen. En dat is veel en veel leuker. Deze aanpak verplicht u ook het fenomeen deckbuilden op een heel andere manier te benaderen.

Au fond is Star Realms een deckbuilder voor twee spelers die zich afspeelt in een sterrenstelsel dat in broos evenwicht wordt gehouden door vier facties: de Star Empire, de Machine Cult, de Blob (mijn favoriet) en de Trade Federation.

Broos is het sleutelwoord. U zou immers uw eigenste zelve niet zijn als u niet de volledige heerschappij over het heelal zou nastreven, en u trekt dus vrolijk ten strijde. Zelf behoort u niet echt tot een bepaalde factie, maar u bent een geboren opportunist en u zult het niet nalaten hen allemaal te gebruiken wanneer het u goed uitkomt. Wàt u ge(mis)bruikt zijn hun ruimteschepen en basissen.

Die feitelijke vereniging Star Empire bijvoorbeeld, daar doet u beroep op als u het neusje van de zalm zoekt wat betreft slagvaardige ruimteschepen, die u ook nog eens toelaten uw strategisch vernuft ten volle tentoon te spreiden (handmanagement).

Of u gaat even langs in de toonzaal van de Trade Federation, een relatief vredelievende factie die vooral steunt op handel (belangrijk voor uw aankoopbeleid) en een meer dan bevredigende sociale gezondheidszorg (helende krachten). Heel handig als uw vloot beurt na beurt aan flarden wordt geschoten.

Of ziet u het liever smerig en onvoorspelbaar? Dan moet u beroep doen op de Blob, een volledig organische, uiterst agressieve en erg onwelriekende gemeenschap waarin zelfs de ruimteschepen en basissen volledig uit levende organismen bestaan.

De Machine Cult tenslotte blinken uit in mechanische optimalisatie. Lees: het optimaliseren van uw gebuild deckje.

Het tot moes herleiden van uw tegenstander(s) is, zoals eerder aangegeven, uw enige doel.

Om dat doel te bereiken stelt speelt u een dodelijk deck samen. Beginnen doet u met 8 scouts, die u enkel van geld voorzien, en 2 vipers die elk 1 schade toebrengen aan uw tegenstander. De teller van uw levenspunten, hier authority points genoemd, staat bij aanvang op 50. Dat lijkt veel, maar is het niet. Als er een spel is waarop de woorden smelten, sneeuw en zon - u kent het spreekwoord wel - van toepassing zijn is het Star Realms.

Uw deck opwaarderen doet u door sterkere kaarten (ruimteschepen en basissen) te kopen op de markt, een rij van 5 openliggende kaarten die steeds worden aangevuld uit een voorraad van 80. Explorers zijn er ook altijd in de aanbieding, voor 2 goud.

En dan wordt het pas echt leuk.

Uw schepen en basissen hebben immers eigenschappen: primaire en secundaire en zelfs nog een tertiaire, die hier scrapen wordt genoemd.

De primaire eigenschappen worden onmiddellijk geactiveerd bij het uitspelen, de secundaire enkel indien er kaarten van eenzelfde factie werden of worden uitgespeeld (voor alle facties gaan is dus niet zo’n goed idee). De scrap eigenschap kunt u enkel gebruiken als u de uitgespeelde kaart uit het spel verwijdert. Ervaren deckbuilders weten dat dit, mits goed aangepakt, een erg belangrijke activiteit is.

Uw uitgespeelde schepen en basissen bezorgen u geld, aanvalskracht, helende krachten en eventueel extra acties. En die kunt u allemaal naar believen tijdens uw beurt gebruiken. Schepen gaan na gebruik op uw aflegstapel, basissen blijven voor u op tafel liggen en ze blijven ook tijdens uw volgende beurten actief, als ze ondertussen niet uit het zwerk werden geschoten tenminste . Basissen zijn er in twee soorten, gewone en outposts. Een outpost is erg interessant want zolang ze actief is beschermt ze uw andere basissen, en vooral uzelf, tegen de aanvalsgolven van uw tegenstander.

Uw levenskracht houdt u bij aan de hand van beiderzijds bedrukte puntenkaarten met nominaties van 20, 10, 5 en 1. Er is nogal wat kritiek op het gebrek van functionaliteit bij de boekhouding van uw authority, maar ik vind het manipuleren van die puntenstapel gewoon heerlijk. En overzichtelijk, want u kunt de wegvloeiende levenssappen bij uw tegenstander aan de andere kant van de tafel moeiteloos traceren. Altijd handig als u daar verbaal op wil inspelen.

Zodra u de puntenstapel van uw tegenstander tot 0 hebt herleid wint u onmiddellijk. Dat doet zich meestal voor na een kleine 20 minuten.

Star Realms is een van de beste ervaringen die u als liefhebber van deckbuilders kan overkomen, zeker als u met z’n tweeën speelt, en al helemaal als u opziet tegen lange en irritante opzet- en afruimtijden (U mag zich aangesproken voelen, Legendary: A Marvel Deck Building Game!). Opzet- en afruimtijd samen? 30 seconden.

De eenvoudige regels, de korte speelduur (u gaat altijd voor een revanche), de originele aanpak, de prachtige illustraties, de snelheid van spelen, het speelplezier an sich en niet in het minst de mobiele mogelijkheden en de lage prijs zijn de intergalactische troeven die dit spel te bieden heeft.

Meerspelervarianten, waarvan Raid (één tegen allen, voor 3 tot 6 spelers) mijn voorkeur wegdraagt, en solovarianten zijn ruimschoots voorhanden. Voor de meerspelervarianten hebt u wel extra decks nodig, wat de solovarianten aangaat moet u even gaan grasduinen op het internet want die waren alleen beschikbaar voor de backers op kickstarter. Edoch: wie zoekt, die vindt.

Star Realms is op enkele dagen tijd in mijn persoonlijke top 2000 supersonisch opgerukt naar plaats 118. Dat kunnen er niet veel zeggen. Ik kon er ook geen enkel minpunt aan ontdekken. Dat kunnen er nog veel minder zeggen.

Loopt u mij binnenkort ergens tegen het lijf, vraag me dan even naar mijn binnenzak. Vervolgens zal ik u trakteren.

Dominique

 

Star Realms

White Wizard Games, 2013

Robert Dougherty en Darwin Kastle

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

12:10 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: star realms |  Facebook |

18-03-14

Grote Boodschap

Nooit was een songtekst meer van toepassing op een bordspel dan deze:

“Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast. Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een paar minuten tijd. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. We kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staan.”

Herman van Veen zong profetische woorden in 1979.

Want het gezongene is wat er door u heen gaat als u ‘Give It To The King!’ een speelkans geeft.

In dit spel bent u een middeleeuwse koerier die, daar bent u heilig van overtuigd, de belangrijkste boodschap aller tijden aan zijne majesteit moet overhandigen.

Op de binnenplaats van het koninklijk kasteel aangekomen merkt u echter al snel dat u niet de enige bent die met een perkamentrol staat te zwaaien. Drie andere boodschappers staan te drummen bij de audiëntiebalie en geen van de drie - vier als u zichzelf meetelt, en dat doet u - is van plan een ander voor te laten.

De beambte van dienst is na een tijdje het geruzie zo beu dat hij u alle vier tegelijkertijd in de lange gang richting troonzaal duwt.

Wat volgt is wat Herman 25 jaar geleden al voorspelde.

Rennend, springend, vliegend, duikend, vallend en weer opstaand blijft u maar doorgaan richting troonzaal. Want zijne majesteit - u hebt weet van precedenten - is vrijgevig voor wie een belangrijke boodschap aflevert.

‘Give It To The King!’ zou geen bordspel zijn als dat rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan niet aan bepaalde wetmatigheden zou moeten beantwoorden.

Deze wetmatigheden worden in gang gezet met het gooien van een zeszijdige dobbelsteen. Vervolgens mag een speler een van zijn boodschappen - u begint met twee gedekte perkamentrollen en u krijgt er na elke ronde eentje bij - inzetten om de bewegingsfase te beïnvloeden. Hebben meerdere spelers dezelfde gedachte bepaalt de kapitein welke boodschap wordt geactiveerd. Vier mogelijkheden zijn er: het dobbelsteenresultaat wordt verhoogd met het getal op de boodschap, de actieve speler moet opnieuw dobbelen, de actieve speler mag zijn eigen boodschapper bewegen en daarna gewoon verder spelen of de actieve speler beëindigt zijn beurt na de obligate verplaatsing.

Toen u de vier mogelijkheden hierboven las hebt u mogelijk, als u die nog hebt, de wenkbrauwen gefronst. Dat gedoe rond de actieve speler bracht u in verwarring. Dat klopt. Het is immers zo dat u als actieve speler aan de beurt blijft zolang u niet uw eigen boodschapper verplaatst. Als u dat wel doet neemt de volgende speler dankbaar over.

U mag dus kiezen wie u beweegt. U moet er wel rekening mee houden dat de gang net breed genoeg is voor één boodschapper en dat u niet met z’n tweeën op dezelfde tegel mag staan. De boodschapper die voorop ligt mag ook niet worden bewogen. Daardoor bestaat de mogelijkheid dat u tijdens uw beurt niemand kunt bewegen en dan is het ook einde beurt. Bij een dobbelworp van 1 worden we geconfronteerd met The Big Jump, een aan Koninklijke hoven gekend fenomeen waarbij de laatste boodschapper plots naar voren wordt gekatapulteerd.

Zet u als eerste voet op het rode tapijt van de troonzaal krijgt u zomaar 2 goudstukken in uw handen gestopt. Handig, want om die goudstukken is het u uiteindelijk allemaal te doen.

Zodra de bende op het rode tapijt verzeilt is het zaak om zo snel mogelijk uw boodschap(pen) in de handen van de koning te droppen. Dat doet u door het troonveld met de juiste dobbelworp, of een Big Jump, te bereiken. De gelukkige krijgt het bedrag op zijn niet gebruikte perkamentrollen uitbetaald. En de booschapper die vlak voor de troon staat, die mag toch niet bewegen want die ligt op kop, zegt u? Hoe geraakt die dan bij de koning? Een goeie vraag verdient een goed antwoord: die wacht met de billen dichtgeknepen op een audiëntie, die hem spontaan wordt verleend van zodra hij weer aan de beurt is.

Na het afleveren van de belangrijke boodschap(pen) stellen de koeriers zich weer op aan de ingang, in dezelfde volgorde als die waarin ze de vorige ronde eindigden. Er wordt gekeken of er een nieuwe kapitein moet worden aangesteld (de rijkste speler), elke speler krijgt gedekt een nieuwe boodschap en een nieuwe ronde begint.

Dat doet u vijf keer waarna de goudstukken worden geteld en de rijkste boodschapper onder oorverdovend klaroengeschal uitgeleide wordt gedaan.

Die kapitein mag op het eerste gezicht een belangrijke titel dragen, zijn status brengt ook de nodige risico’s met zich mee. Zo krijgt de arme man altijd de schuld als er niet kan worden bewogen en moet hij om het goed te maken een goudstuk afgeven aan de schatkist.

Om het goud is het dus allemaal te doen en u kunt er op meerdere manieren aan geraken. Door het afleveren van boodschappen natuurlijk, maar ook door als eerste de rode loper te bereiken (2 goudstukken) en door als eerste te mogen beginnen in de volgende ronde (1 goudstuk). Als laatste een ronde eindigen is dus nog altijd beter dan in de middenmoot. Vergeet dit niet als u zwaaiend met uw perkamentrollen dit paleis betreedt.

U moet ook incalculeren dat u gebruikte boodschappen op het einde van een ronde weer kunt deactiveren door een goudstuk aan de schatkist te betalen. Daardoor worden ze weer inzetbaar, hetzij als actie, hetzij als bron van inkomsten als u erin slaagt ze bij zijne majesteit af te leveren.

‘Give It To The King!’ is een leuk tussendoortje, met voldoende chroom om uw aandacht niet te laten verslappen. U wordt immers geconfronteerd met enkele interessante afwegingen. Ga ik proberen al mijn boodschappen af te leveren of gebruik ik ze om mijn bewegingen en die van mijn tegenspelers te beïnvloeden? Wie beweeg ik wanneer? Hoe zit het met de beurtvolgorde? Probeer ik zelf zo lang mogelijk aan de beurt te blijven of niet? Wacht ik af en gok ik op het juiste moment op The Big Jump?

Jammer dat de niet kickstarters verstoken blijven van de prachtige speelfiguren. Zij moeten het doen met kartonnen fiches in plastic houdertjes. Op zich niet echt erg maar in dit geval kan de eendimensionale winkeleditie een driedimensionale omzetting goed gebruiken. Het is allemaal niet echt opwindend wat er op tafel ligt - als u het al ziet liggen - en u gaat van goeden huize moeten zijn om uw medespelers te overtuigen hiermee aan de slag te gaan.

Pimpen is dus de boodschap.

Dominique

 

Give It To The King!

The Flux Capacity, 2013

François Valentine

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

08:20 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: give it to the king! |  Facebook |

17-03-14

Splendid

In Splendor, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een rijke handelaar die mijnen exploiteert, zich van transportmiddelen voorziet om het gedolvene naar uw ateliers te vervoeren en ambachtslieden aanwerft teneinde in diezelfde ateliers de ruwe delfstof om te zetten in prachtige sieraden. Als u zichzelf van voldoende voorspoed voorziet lokt u als vanzelf nieuwsgierige edelen naar uw riante stulp. Dat is dan weer goed voor uw prestige, want zonder gaat u dit spel niet kunnen winnen.

Vergeet wat hierboven werd geschreven, medespeler. Tijdens het spelen zult u al snel ondervinden dat de link spel-thema uitblinkt door een verpletterende afwezigheid.

Nu hoeft het verpletterend ontbreken van een thema ook weer geen afbreuk te doen aan het speelplezier, wat Splendor gelijk aantoont.

Wat u doet in dit spel is edelsteenfiches verzamelen waarmee u ontwikkelingskaarten uit een uitlage van 3 x 4 kunt ‘kopen’, of reserveren voor een latere aankoop. Die kaarten dragen afbeeldingen van mijnen, handelsroutes, ambachtslieden en gebouwen. Op de kaarten vindt u, zonder lang te moeten zoeken, ook de kostprijs in edelstenen en eventueel prestigepunten.

Bovenaan de uitlage staan een aantal edelen - 1 meer dan het aantal spelers - vol ongeduld te trappelen om u te komen bezoeken. Van zodra u voldoende bent opgeklommen op de sociale ladder tenminste. In gepeupel hebben ze geen interesse.

Een beurt - meer dan anderhalve bladzijde hebben de regels niet nodig - is doodeenvoudig. U mag slechts 1 actie doen.

U neemt 3 verschillende edelsteenfiches uit de voorraad (er zijn 5 soorten beschikbaar, in stapeltjes van 7), u neemt 2 dezelfde edelsteenfiches (alleen mogelijk als er minstens 4 van deze fiches beschikbaar zijn), u reserveert een openliggende ontwikkelingskaart of een gedekte van een trekstapel naar keuze (ontwikkelingsstapel 1, 2 of 3) en krijgt er nog een goudfiche (joker) bovenop of u koopt een ontwikkelingskaart uit de uitlage of een gereserveerde uit de hand en legt die open voor u neer. Koopt u uit de uitlage levert u de gevraagde edelsteenfiches in en wordt de lege lek onmiddellijk aangevuld met een ontwikkelingskaart van de corresponderende trekstapel.

Als u reserveert moet u rekening houden met een handlimiet van 3.

Interessant is dat de ontwikkelingskaarten die u verzamelt korting geven op latere aankopen, waardoor u de edelsteenfiches later minder en minder nodig hebt. Bovendien leveren sommige ontwikkelingskaarten u ook prestigepunten op. U hebt er minstens 15 nodig om het spel winnend af te sluiten.

Hebt u voldoende ontwikkelingskaarten verzameld lokt u automatisch edelen - maximum 1 per ronde - naar uw optrekje. Ook die lieden leveren u de zo begeerde prestigepunten op, 3 per edele.

Het spel eindigt in de ronde waarin een speler 15 prestigepunten heeft verzameld. Wie op het einde van die ronde de meeste prestigepunten op zijn konto kan bijschrijven wordt voor de rest van de avond meneer of mevrouw Splendid genoemd.

Splendor is een race. U moet zo snel mogelijk aan die 15 prestigepunten zien te geraken want dan initieert u automatisch het eindspel en mogelijk zelfs de overwinning. Snelheid is geboden en daar moet u op letten als u hiervoor aanschuift. Rustig een grondstoffenmotor opbouwen is er niet bij want dan wordt u koud gepakt waar u bij zit.

Splendor is ook een ideaal spel voor de spelmissionarissen onder ons. Zij die niet-spelers naar de hobby willen lokken hebben met deze hefboom veel kans op slagen. Ik stel me wel grote vragen over de herspeelbaarheid, maar als aperitief, tussendoortje of dessert kan deze doos u ook grote diensten bewijzen.

Op het spelmateriaal valt niets aan te merken. Vooral de erg zware en tactiel lekker aanvoelende fiches - u gaat verbaasd opkijken hoe zwaar de doos is als u ze voor de eerste keer ter hand neemt - springen in het oog.

Wel kleine puntenaftrek voor de kaartuitsparingen in de inlay. Er werd duidelijk over nagedacht, maar de doener van dienst heeft, in mijn exemplaar tenminste, de uitsparing voor de level 1 kaarten te smal gemaakt waardoor ze gewoon plat in de doos moeten. In dit Krim- en Syriëtijdperk een spijker op belachelijk laag water, maar toch.

Anderzijds ook een dikke pluim voor het mooi evenredig verdeelde speelplezier bij zowel 2, 3 als 4 spelers. Met z’n tweeën of drieën moet u vooraf even morrelen met het aantal edelsteenfiches per soort, maar dat is op een nanoseconde gepiept.

Ook over de duidelijke iconografie - het spel is trouwens volledig taalonafhankelijk - ben ik zeer te spreken. U hebt geen leesbril nodig om hieraan plezier te beleven.

Samenvattend: Splendor is een mooi uitgevoerd familiespel dat met elk opgegeven spelersaantal lekker wegspeelt, snelle beurtwisselingen kent, op een wip is uitgelegd en toch voldoende uitdaging biedt om  ook de veeleisende veelspeler een half uurtje gebald vertier te bieden.

Dominique

 

Splendor

Space Cowboys, 2014

Marc André

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

11:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spelndor |  Facebook |

09-03-14

Duveltjes kermis

U gaat me niet geloven, maar ooit heeft een bordspel me zodanig veel schrik aangejaagd dat het uiteindelijk maar bij één sessie is gebleven. Naam van de boosdoener: The HellGame. Nachtmerries heb ik eraan overgehouden, en ik was niet alleen. Enkele tegenspelers klaagden weken nadien nog over ernstige slaapproblemen.

Ik was dus eerder terughoudend toen ik vernam dat Battle For Souls mijn brievenbus in sneltreinvaart naderde. Want ook in Battle For Souls zendt de Sauron van de Christelijke wereld zijn discipelen uit, enkel en alleen om ons naar zijn van meer dan voldoende fossiele brandstoffen voorziene stulpje te lokken.

Gelukkig zorgt Onze Lieve Heer - in ‘The HellGame’ blonk Hij uit door afwezigheid - voor voldoende tegengewicht door zijn persoonlijke lijfwacht, de aartsengelen, als barrière op te werpen.

Nadere prospectie leerde me ook nog dat Battle For Souls als een kruising wordt beschouwd tussen San Juan (my precioussss), ‘Ascension: Chronicle of the Godslayer’ (ook een topper) en Poker (nou ja).

Dat was genoeg om mijn wantrouwen vrolijk overboord te kieperen.

Aan onze eerste sessie heb ik geen nare dromen overgehouden. Wakker liggen deed ik dan weer wel. Nagenieten zeg maar.

In Battle For Souls probeert u, als goede of gevallen engel, zieltjes naar de hemel of hel te lokken. Dat doet u door de eigenaars van die zieltjes, mooi opgelijst per drie in een centraal aanbod, te beïnvloeden. Wat de duivel in de aanbieding heeft kennen we ondertussen allemaal wel, maar ook de stoottroepen van Onze Lieve Heer hebben een en ander in de vleugeltjes zitten. Zij proberen de verleidingen van de duivels te neutraliseren, zelfs om te keren, door de zieltjes te parfumeren met allerlei deugden.

Zieltjes beïnvloeden doet u door beïnvloedingskaarten uit te spelen, heiligen of demonen aan te roepen, heilige of onheilige relieken als wapens in te zetten - hebt u gekickstart beschikt u zelfs over de Heilige Handgranaat - en een beroep te doen op uw gevleugelde sterkhouders.

Zit bijvoorbeeld de aartsengel Gabriël met de handen in het haar kan hij een heilige als St. Franciscus van Assisi aanroepen voor steun en bijstand. Die antwoordt dan prompt.

De beïnvloedingskaarten, die u pokergewijs uitspeelt, vormen de motor van uw lokmachine. Daarmee gaat u de overgang naar de hellepoort - binnen zonder bellen - of de receptieruimte van Sint Pieter faciliteren. Deugden voor de engelen, zonden voor de duivels. Hoe sterker uw pokerhand, hoe meer mogelijkheden u hebt om zielen te beïnvloeden en hoe groter uw kans op slagen. Gelukkig hoeft u niet echt imposante pokercombinaties op hand te hebben om leuke dingen te kunnen doen. En als u echt het gevoel hebt dat vrouwe Fortuna u helemaal in de steek laat kunt u nog altijd afleggen en bijtrekken als actie kiezen.

Hoe groot uw invloed op een verloren ziel is wordt aangegeven door een speciale dobbelsteen. Die begint op het neutrale veld van de zielkaart maar gaat dankzij uw interventies al snel de goede of slechte kant op.

Zondekaarten (duivels) en voorspraakkaarten (aartsengelen) zorgen voor het vet op de soep. Zij geven de eigenaar tijdens het spel extra en vooral sterke mogelijkheden om het laken naar zich toe trekken.

U moet zich strikt houden aan de volgorde van de verschillende fases in uw beurt. Daardoor, zo heb ik al gemerkt, worden u soms interessante combo’s ontzegd. Maar net als wij in dit tranendal moeten ook de engeltjes en duiveltjes roeien met de riemen die ze hebben.

De strijd tussen goed en kwaad eindigt van zodra alle zwevende zieltjes hun nieuwe thuis hebben gevonden. Vervolgens scoort u punten door de waarde van uw gewonnen zielen, uw uitgespeelde relieken, puntenkaarten en voorspraakkaarten bij elkaar op te tellen. Wie het meeste punten scoort wint. Dit fenomeen doet zich voor na ongeveer een uurtje.

Battle For Souls was genomineerd voor een Golden Geek Award. Meer dan terecht als u het mij vraagt.

Vanwaar die terechtheid, vraagt u?

Wel, als u op zoek bent naar een goed tweepersoonsspel met prachtig artwork (op basis van bestaande kunstwerken), een niet alledaags thema, een spannend spelverloop, onverwachte wendingen, een overzichtelijke speelduur en een grote vrouwvriendelijkheid - opvallend hoe graag vrouwen met duivels aan de slag willen gaan - kunt u hiermee weinig of niets verkeerd doen.

Het teamspel mag u gerust links laten liggen, de solovariant biedt dan weer wel heel wat speelplezier.

Lichte puntenaftrek voor de - de Engelse taal heeft er zo'n mooi woord voor - flimsy kaarten (sleeven strekt tot aanbeveling) en de niet altijd even duidelijk opdruk op de beïnvloedingsstenen, maar niet onoverkomelijk. Uw genot gaat deze kleine irritaties wegduwen.

We gaan trouwens nog verwend worden in 2014 als het over ruziënde engelen en duivels gaat. Zo kijk ik erg uit naar Kingdom (Black Locust Games), dat de strijd tussen Gods lievelingen en zijn afvalligen ook evoceert, zij het dan op een heel andere manier. Onder de vorm van - geloof het of niet - religieus rugbyen. Dat belooft.

Dominique

 

Battle For Souls

Robert Burke Games, 2013

Robert Burke

1, 2 of 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

12:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: battle for souls |  Facebook |

05-03-14

Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder

Medespeler, de kans is groot dat ik in 2014 geen beter spel meer zal spelen.

Ik heb het over BattleCON: Devastation of Indines (Level 99 Games).

Verraste de heer D. Brad Talton Jr. mij al zeer aangenaam met Pixel Tactis 1 en 2 (nummer 3 is in sneltreinvaart in aantocht), met 'BattleCON: Devastation of Indines' deed hij er nog een grote schep bovenop.

Ik moet u teleurstellen, medespeler. Ik kan hier gewoonweg niet alles behandelen wat er zich in de loodzware doos - we gaan hier zonder enige schroom naar de drie kilogram - bevindt. Moest ik dat doen gaat het wereldwijde net onderuit. Dat wil ik u niet aandoen.

Opsommen kan ik de inhoud wel: meer dan 430 kaarten, ontelbare grote en stevige counters in allerlei vormen, twee schitterende spelregelboeken en een functioneel overzichtsblad, 30 geïndividualiseerde opbergmapjes voor de karaktersets, vijf draaischijven voor het bijhouden van de rondes en de levenspunten, arena’s die het strijdtoneel nog extra kruiden, een spelbord, plastic houders en enkele gigantische boss counters. Op zich geen opsomming waarvan u zomaar achterover valt, zult u zeggen. Dat klopt, dat achterover vallen gebeurt pas als u de inhoud aan het uitponsen en sorteren bent. U gaat niet weten wat u overkomt. Trek gerust een paar uurtjes uit.

En dan heb ik het nog maar over de basisdoos.

Die basisdoos, daar bent u een heel leven zoet mee. Ik durf zelfs te beweren dat u nooit aan uitbreidingen, nochtans ruim voorhanden, zult toekomen als u zich hieraan waagt. U wordt hier immers geconfronteerd met een ontdekkingstocht die mogelijk geen einde kent.

Want ik heb het nog niet over de varianten, spelmodi en scenario’s gehad.

Ik hou me even aan de Engelse terminologie: ante-finishers, special actions, arena’s, ex duels, almighty duels, B duels, lesson duels, character teams, tag teams, variable team mode, tournament mode, 2 v 1 boss mode, 3 vs 1 boss mode, battlequest dungeons (solo of coöp) en de scenario’s Larmore Burman, Runika & Udstad, Twighlight Magdelina en Havoc. Moet er nog afwisseling zijn?

U moet zich hieraan wagen als u een liefhebber van vechtspellen bent. Denk aan Yomi en 8 Masters’ Revenge. Allebei prachtige spellen. BattleCON: Devastation of Indines duwt ze echter zonder enige schroom naar zilver en brons.

Een vechtspel dus.

Gewoon de tegenstander murw slaan of nog overeind staan als de 15 vechtrondes zijn afgewerkt, dat is het doel dat u hier nastreeft. Als u de hogergenoemde varianten, modi en scenario’s niet meetelt tenminste.

20 levenspunten hebt u bij spelaanvang. Daar probeert u zo lang mogelijk aan vast te houden terwijl u die van uw tegenstrever uit zijn vege lijfje slaat.

Dat doet u door de speciale vaardigheden van uw zorgvuldig geselecteerde karakter - er staan er 30 te uwer beschikking - te koppelen aan de basistechnieken die iedere rechtgeaarde vechtersbaas al van jongs af krijgt aangeleerd. Deze vaardigheden en technieken staan mooi afgebeeld op kaarten waarvan u er tijdens een beurt - een beat - twee samenvoegt. U kunt niet missen want de kaarten zijn ervoor gemaakt. Als een puzzeltje.

Voegt u ze samen krijgt u een afstandswaarde, een krachtwaarde en een prioriteitwaarde. Die bepalen of u eerst mag slaan (prioriteit), hoe hard u slaat (krachtwaarde) en hoe lang uw armen en benen moeten zijn om raak te slaan (afstandswaarde). Daarbovenop laten de kaarten u ook nog toe bepaalde extra acties tijdens bepaalde fases in een beat te doen. Bewegen bijvoorbeeld, of uw tegenstander pareren middels lichamelijk afweergeschut, of uw tegenstander naar u toe trekken of wegduwen.

Met wat geluk slaat u als eerste en doet u dat zo goed dat uw tegenstander even alle windstreken kwijt is. Hij is dan ‘stunned’. Dat is lekker want dan kan hij tijdens dezelfde beurt niet terugslaan. Weet hij echter nog goed van waar de wind komt zit u mogelijk met een probleem, prioriteit of niet. Want hij slaat dan gewoon terug en, mits wat geluk, erop.

Om raak te slaan moet u de gevraagde afstand op uw kaartencombo respecteren. Is die samengevoegde waarde bijvoorbeeld 2 moet u op exact 2 velden van uw tegenstander verwijderd zijn. Dat betekent dat u uw ongetwijfeld erg sierlijke bewegingen, als vormen ze een paringsdans, erg goed op uw slagkracht moet afstemmen. En omgekeerd.

Daarbovenop moet u ook rekening houden met het feit dat uw zorgvuldig geselecteerde combo's minstens twee rondes niet meer beschikbaar zijn. U moet als het ware even bekomen van uw briljante choreografie.

Zo slaat, werpt, duwt, trekt, gooit, schiet - ik vergeet er nog een paar - u lekker door tot de 15 rondes zijn afgelopen of er eentje uitgeteld op het canvas ligt.

Want dan is het Game Over, om de digitale voorgangers waarop deze bordkartonnen afgeleide is gebaseerd, te citeren.

BattleCON: Devastation of Indines is ‘a thinking man’s fighting game’. Zonder degelijke planning, timing en combovaardigheid gaat u het slagveld niet levend verlaten. Groentjes worden door veteranen dan ook genadeloos ingemaakt. Alle informatie is trouwens open. Wilt u de handkaarten van uw tegenstander zien? Gewoon even vragen. Hij of zij gaat daar niet moeilijk over doen.

Dit spel is, ondanks de 30 karakters waaruit u in de basisdoos kunt kiezen, ook verrassend goed uitgebalanceerd. Elk personage heeft zijn sterktes en zwaktes die u ten volle moet zien te bespelen of te verdoezelen om een kans op de overwinning te maken. En iedereen maakt kans tegen iedereen.

Hou rekening met een aanzienlijke leercurve, al kunt u door gewoon maar wat te doen ook al heel wat plezierige momenten beleven. Kenners weten echter dat ze, net als bij de gevechtsporten in het echte leven, veel moeten oefenen om het maximale uit hun favoriete karakter te halen. Vandaar dat ik eerder schreef dat u waarschijnlijk nooit aan de uitbreidingen toekomt.

Ik schrijf het niet vaak, medespeler, maar dit spel hoort in de verzameling van elke veelspeler thuis.

Door het grote wow-gevoel dat dit spel bij mij teweegbracht en het daaraan gekoppelde speelplezier, zeg maar verslaving, heeft mijn op handen zijnde bespreking van Battle for Souls enige vertraging opgelopen. Maar die komt er nu toch heel snel aan. Dat is beloofd.

Dominique

 

BattleCON: Devastation of Indines

Level 99 Games (2013)

D. Brad Talton Jr.

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 tot 60 minuten

 

14:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: battlecon: devastation of indines |  Facebook |

17-02-14

Op het juiste been gezet

Ze zijn dun gezaaid, de geslaagde bordkartonnen sportsimulaties.

Maar soms valt er in de donkere, sportieve uithoek van het spellenheelal een broos lichtpuntje te bespeuren.

Ik herinner me nog levendig heerlijke Subbuteo woensdagnamiddagen in de jaren 70. De tornooien die ik met mijn beste vriend heb gespeeld waren gewoon niet bij te houden. Maar is dat wel een bordspel? Een tafeldoekspel lijkt me de lading beter te dekken. En we moesten die tafeldoek  nog op een uit de kluiten gewassen tafel kleven ook.  De kiem voor 'De Tafel Plakt!' werd mogelijk daar al gezaaid.

Ook met het kaartspel Finale (Kosmos) heb ik me een tijdje kostelijk geamuseerd.

En het wonderlijk leuke ‘The World Cup Game' mag u altijd op tafel leggen als ik in de buurt ben. Die kans laat ik niet liggen.

Maar een echt geslaagde speltechnische omzetting van het spelletje zelf, met doorsteekpasjes, buitenspel, gele en rode kaarten, druk zetten, inzakken, op de nul spelen, dribbelen, ballen op lat of paal, strafschoppen, snelle omschakelingen en spannende verlengingen? Tot voor kort bleef ik wat dat betreft toch wat op mijn voetbalhonger zitten.

Tot voor kort, dat was tot in oktober 2013.

Toen maakte ik kennis met het verrassend leuke en subtiel diepe FUBA, een voetbalsimulatie die het echte spelletje tot op een grassprietje benadert.

Het kleinood werd ontworpen door Hannu Uusitalo, een Fin die het gemis aan voetbalvernuft van zijn nationale voetbalteam met deze bordkartonnen variant mogelijk heeft willen compenseren.

Goed dat de man het heeft gedaan.

Om te beginnen heeft hij het grote aantal velden dat het gemiddelde klassieke voetbal-bordspel kenmerkt aanzienlijk teruggeschroefd. Dertien zones, dat moest volstaan. Een bal, daar kon hij uiteraard moeilijk omheen. Laat ik er dan maar gelijk eentje voorzien die enige affiniteit vertoont met een zeszijdig dobbelsteen, dacht Hannu. Eentje die met stipjes van één tot zes is bedrukt. Voor het veld koos de ontwerper een oprolbaar rubberen exemplaar waardoor u het makkelijk overal mee naartoe kunt nemen. Handig voor de uitwedstrijden. Het spelmateriaal werd verder aangevuld - uiteraard - met twee ploegen en drie scheids- en grensrechters. En om het geheel speltechnisch te laten functioneren werden ook nog twee zeszijdige dobbelstenen (een witte en een zwarte), 18 tactiekkaarten (waarvan de achterkant als gele kaart fungeert) en een rode kaart toegevoegd.

Met al deze componenten toverde de heer Uusitalo een voetbalspel uit de mouw waarvan het heerlijk smullen is.

Het klikt allemaal wonderwel in elkaar. In acht fases werkt u de balcontrole, de passing, het tijdsverloop, eventuele doelpogingen en bewegingen van de spelers (van beide partijen) af.

Veel draait om het rollen van de twee zeszijdige dobbelstenen die, door het toepassen van allerlei modificatoren, minder random resultaten genereren dan u op het eerste gezicht zou vermoeden. Hoeveel spelers er zich in een bepaalde zone op het veld bevinden, zowel die van u als van uw tegenstander, speelt daarbij een belangrijke rol. Dit is bij mijn weten ook het enige voetbal-bordspel waarin vrijlopen zo mooi is uitgewerkt. Net echt.

Hoe uw spelers het met de bal aan de voet doen is uiteraard ook belangrijk. Hoe lager het getal dat u dobbelt, gecombineerd met de balwaarde op dat moment, hoe meer controle u over de bal hebt. Uiteraard speelt het aantal spelers van de tegenpartij in de actieve zone ook een rol. Net als in het echt moet u van zeer goeden huize zijn om u doorheen een overmacht van tegenstanders te dribbelen.

Het optimaal managen van de positionering van uw spelers, mede bepaald door uw gekozen formatie bij het begin van het spel, is primordiaal als u dit spel wil winnen. Als een kip zonder kop het terrein op- en afrennen gaat u geen enkel resultaat opleveren, laat staan een schoonheidsprijs. Een sleutelrol in het spel is dan ook weggelegd voor de - ik zal het maar onmiddellijk toegeven: heerlijke - bewegingsfase. Daar wordt het spel gewonnen of verloren. FUBA, medespeler, is een spel voor de tactische sportliefhebbers onder ons. Beschikt u niet over een goed doordacht tactisch plan kunt u het wel schudden.

Is het vooral het tornooigebeuren dat u fascineert? Dan moet u, als u het vindt, het fantastische ‘The World Cup Game’ in huis halen, eventueel aangevuld met enkele uitbreidingen. Bent u bezeten van het spelletje zelf? Wees gezegend, want vanaf nu hebt u geen enkele keuzestress meer: FUBA is de doos waar het om gaat.

Meegenomen: dit is een van de zeldzame spellen waarin u uw tegenstander een rode kaart kunt geven, gebruik makend van de scheidsrechterlijke lichaamstaal die daar zoal mee gepaard gaat. U hoeft dus niet meer het scheidsrechtersvak in om uw gebrek aan inspraak thuis te compenseren. Ik heb daar geen last van, maar velen onder u naar verluidt wel.

Doen dus.

Ja, u ook, Joseph Anthonius van den Brom!

Dominique

 

FUBA 

U&P Games (2013)

Hannu Uusitalo

2 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

15:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fuba |  Facebook |