04-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 4

Conflict van het jaar

SEPTIKON: URANIUM WARS (HOBBY WORLD)

Zo begon ik mijn Spiel 2014 voorbeschouwing over Septikon: Uranium Wars:

"In 'Septikon: Uranium Wars', een bordspel voor 2 spelers, baat u een zwaar bewapend mijnstation uit op een asteroïde. Die herbergt namelijk uranium. Een andere maatschappij heeft echter ook haar oogje laten vallen op uw lucratieve graafwerken en - het geeft in elk geval het voordeel van de duidelijkheid - valt u gewoon aan. Dat houdt in dat u al van verre raketten en fotontorpedo's op u ziet afkomen. Gelukkig hebt u nog tijd om uw verdedigingsschilden te activeren en uw agressor een koekje van eigen deeg te geven.

Ondertussen blijft u maar door ontginnen want u hebt uw uranium nodig voor alles wat uw mijnstation draaiende houdt, dus ook voor het aanvallen van uw opponent.

Al het werk laat u aan uw zelf gekweekte klonen over. Zelf houdt u zich bezig met de supervisie vanop uw zwaar beveiligd hoofdkwartier."

De via Kickstarter gepimpte versie - met onder andere 3D clonen, satellieten, ruimteschilden, biodrones, gewone en van een kernkop voorziene raketten en een stapeltje actiekaarten - is ondertussen in de winkels verschenen.

Ik steek maar gelijk van wal, medespeler. Een ab-so-lu-te aanrader.

Uw mijnstation, ingedeeld in vier grote modules, als daar zijn grondstof opslagplaatsen, wapendepots, wapensystemen en productie-eenheden, is dan ook één grote speelplaats voor de agressieve ruimtevaarder.

Vandaar dat men u aan het hoofd van deze onderneming geplaatst heeft natuurlijk. 

De grondstoffen vormen de ruggengraat van uw basis. Zuurstof hebt u, behalve nodig om te ademen, ook nodig om extra klonen te produceren, die u dan weer niet kunt missen omdat zij alle noodzakelijke handelingen beheersen die nodig zijn om de hoger genoemde modules te doen draaien. Meer zelfs, het infiltreren van het mijnstation van uw tegenstander werd ook in hun genetische aanleg geprogrammeerd. Samengevat: zij doen, op bevel uiteraard, alles voor u. Handig. En veilig.

Biomassa kunt u gebruiken om spionnen op uw tegenstander af te sturen en een gerichte aanval op de productiezone - extreem beveiligd - van uw tegenstander uit te voeren.

Uranium is waar het uiteindelijk om draait. Onontbeerlijk als u een kernraket richting overkant wil sturen, maar ook erg handig om uw station van de nodige energie te voorzien. Energie die u nodig hebt om bijvoorbeeld - ik zeg maar iets - uw verdedigingsschilden en laserkanonnen operationeel te houden. En uranium is blijkbaar ook erg lucratief, want het is de inzet van het conflict dat u hier zit uit te vechten.

Metaal hebt u nodig om herstellingswerken aan uw basis uit te voeren. U moet er sowieso van uit gaan dat uw tegenstander gaatjes in uw gebouwen gaat slaan, al dan niet op cruciale plaatsen. Een mobiele eenheid die snel reparaties kan uitvoeren, en over de nodige voorraad herstelmateriaal beschikt, strekt dan zeer tot aanbeveling. Een gouden tip, medespeler: bescherm uw metaal opslagplaats te allen tijde en zorg voor een constante aanvoer.

Satellieten lanceert u enkel en alleen om inkomende projectielen of landingscapsules te neutraliseren of te onderscheppen. Laservuur komt er jammer genoeg wel doorheen.

Schilden houden laservuur dan weer wel tegen, maar gebruiken bij elke activatie energie. En laat nu net het op peil houden van uw energievoorraad een van uw grootste aandachtspunten zijn.

Raketten, al dan niet voorzien van een kernkop, kunnen mits een goede baanberekening en een beetje geluk, aanzienlijke en vooral diepe schade aanrichten in de basis van uw tegenstander.

Biodrones propt u in een landingscapsule, hopend dat ze landen op een strategisch gevaarlijke plaats in het mijnstation van uw tegenstander, bij voorkeur in een van de grondstofopslagplaatsen.

Spionnen doen wat hun naam zegt: infiltreren en spioneren. En slaagt u erin ze te bewapenen met enkele staven dynamiet kunnen ze heel wat schade in de basis van uw tegenstander aanrichten.

Schutters zijn klonen die zich naar het oppervlak van uw asteroïde begeven om vandaar uw aanvallende acties uit te voeren: lasers afvuren, raketten lanceren, biodrones uitzenden, sattelieten en schilden in een baan om uw asteroïde brengen enzovoort.

In principe kan u slechts één actie doen tijdens uw beurt en wat u kunt doen wordt bepaald door de zogenaamde Random Number Generator, lees: het gooien van een zeszijdige dobbelsteen. Die generator zal u regelmatig dwarszitten. het is dan ook zaak uw klonen zodanig te plaatsen en te maneuvreren dat u te allen tijde uw potentiële opties optimaliseert.

U hebt het al begrepen, u hebt enorm veel te doen.

U speelt tot uw tegenstander niet meer kan terugslaan of ootmoedig de handdoek in de ring gooit. U kunt vooraf ook een aantal schadepunten afspreken, waarbij de eerste speler die zoveel schade oploopt deemoedig het hoofd moet buigen. In de spelregels wordt deze aanpak trouwens voor uw eerste kennismakingsspel aangeraden, tot 15 schadepunten meerbepaald.

Medespeler, ik heb nog nooit een spel gespeeld waarvan het spelbord na het openklappen zo overweldigend was - zo overweldigend zelfs dat ik het gelijk weer in de doos wou kieperen - en achteraf zo intuïtief in gebruik bleek. In een wipje hebt u de verschillende functies van uw mijnstation in de vingers en kunt u aan de 'slag'.

Het materiaal waar u mee aan de slag mag is ook niet te versmaden. Vooral de satellieten springen in het oog. Prachtig vormgegeven en heel wat sfeer aan de setting toevoegend, net als de biodrones, uw klonen, de schilden en de raketten. Voor de grondstoffen werden grote gekleurde houten blokjes gebruikt, heel functioneel en overzichtelijk.

Een gouden raad als u dit speelt: geef nooit op! U kunt vanuit een ogenschijnlijke verloren positie terugkomen en alsnog winnen.

Nog leuker wordt dit als u geluidjes maakt bij het afvuren van uw laserkanonnen, het inslaan van uw (kern)bommen of het ontschepen van uw biodrones. Ook voor het activeren van productiemodules heb ik ondertussen een heel eigen geluidspallet ontwikkeld. U zou mijn speciale 'bliep' moeten horen als ik biomassa in zuurstof omzet.

Dominique

 

Septikon: Uranium Wars

Hobby1World / Igrology (2014)

Konstantin Seleznev

2 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

 

 

 

 

11:40 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: septikon: uranium wars |  Facebook |

03-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 3

Uitbreiding van het jaar

CORE WORLDS: REVOLUTION (STRONGHOLD GAMES)

Na de Galactic Orders uitbreiding, die op zich al dik in orde was, werd deze tweede fijntrimmer - waarschijnlijk ook gelijk de laatste - aan het speelplezier toegevoegd.

Ontwikkelingen, tactische helden decks (die het inzetten van helden een geheel nieuwe en erg leuke dimensie geven), revoluties, nieuwe gebeurteniskaarten, een nieuwe wereld en een bordje voor de stockage van de gebeurteniskaarten en ontwikkelingskaarten zijn de elementen die deze uitbreiding aan het basisspel toevoegt. Heel belangrijk: zonder het spel te vervuilen met een overdaad aan extra regeltjes.  

Deze uitbreiding kan zelfs moeiteloos samen met de Galactic Orders expansie worden geïntegreerd in het Core Worlds universum, een universum waar het fijn toeven is.

Onder andere een kleine 100 prachtig geïllustreerde kaarten vindt u in dit doosje, met een tekst opdruk waarvan vele spellen een lesje kunnen leren - ik kijk vooral naar jou, Imperial Settlers! U hebt echt geen leesbril nodig om hiermee aan de slag te gaan.

Zoals eerder aangegeven lijkt hiermee het Core Worlds universum te zijn voltooid, al weet een mens nooit natuurlijk.

Ik ben door de band niet zo voor uitbreidingen, maar deze is een voorbeeld van hoe het absoluut moet.

Dominique

 

12:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: core worlds: revolution |  Facebook |

02-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 2

Triootje van het jaar

Het triootje van het jaar komt niet uit het filmisch meesterwerk 'Graf Porno bläst zum Zapfenstreich', maar wel uit de werkstatt van NSV (Nürnberger-Spielkarten-Verlag GmbH).

Het triootje bestaat uit Kuhlorado, Kuh Vadis en Zum Kuhkuck, een kaartspelletje en twee dobbelspelletjes. Alle drie zijn bestemd voor twee spelers. Wie het Duits een heel klein beetje beheerst heeft ondertussen al door dat koebeesten als rode draad door deze spelletjes lopen.

In KUHLORADO probeert u middels het gooien van twee zeszijdige dobbelstenen randvelden, drinkplaatsen en aaneengesloten gebieden te creëren. Het spelbordje is een blaadje papier dat u van een stapeltje scheurt. Daarop staan koeien, troggen en cijfers van 1 tot 5 afgebeeld.

Tijdens uw beurt mag u tot twee keer dobbelen. Dobbelt u twee koeien moet u twee koevelden op het terrein markeren. Dobbelt u twee getallen moet u een van die getallen kiezen en een overeenkomstig vrij getalveld markeren. Een koe en een getal gedobbeld? Dan markeert u een koe- of het overeenkomstig vrij getalveld. U mag dan ok beide velden markeren, maar dat kan alleen als er zich één vrij veld tussen beide velden bevindt.

Trogvelden zijn te allen tijde taboe.

Zodra alle koevelden bezet zijn eindigt het spel.

Hebt u de meeste randvelden bezet verdient u 3 punten. Bezit u de meeste velden aan de drinkplaatsen (horizontaal en verticaal aangrenzend) krijgt u punten afhankelijk van de grootte van de trog: 2 punten voor een kleine en 4 punten voor een grote. Tenslotte scoort u nog voor uw aaneengesloten gebieden: vanaf 5 velden levert u dat 2 punten op, vanaf 10 zijn dat er 5, vanaf 15 krijgt u er 12 en vanaf 20 mag u 20 punten bijschrijven op uw konto.

In KUH VADIS gaat u met vijf dobbelstenen aan de slag. Daarmee probeert u al dobbelend drie vooraf bepaalde randvelden door een ononderbroken rij geclaimde velden met elkaar te verbonden. Ook hier is het speelveld een velletje papier dat u van een stapeltje scheurt.

Hier mag u tot drie keer dobbelen tijdens uw beurt. Wat en hoeveel u herdobbelt mag u vrij bepalen.

Dobbelt u minstens twee koeien of drie dezelfde getallen mag u eender waar op het speelveld - alleen voorgedrukte koeien of cijfers van 1 tot 5 hier - een vrij koeveld of een corresponderend vrij getalveld markeren. Als u vier koeien of dezelfde getallen dobbelt mag u nog een keertje, maar u als u een tweede veld wil markeren moet dat grenzen aan het eerste gemarkeerde veld in die beurt.

Wie als eerste zijn drie startvelden met elkaar verbindt is de winnaar. Indien een speler erin slaagt de andere in te sluiten kan de tweede enkel nog een gelijkspel afdwingen door op zijn beurt zijn tegenstander in te sluiten.

In ZUM KUHKUCK moet u met kaarten aan de slag.

Op die kaarten: rode laarsjes, gele koebellen, groene melkkrukjes, blauwe melkkannen en paarse koeborstels, 11 van elk. Verder nog 5 stroomkaarten en 1 score overzichtskaart.

Spelconcept: op tijd stoppen of roemloos ten onder gaan.

Beginnend met een startkaart op hand trekt elke speler er om beurt eentje bij. Van zodra een speler minstens 5 kaarten op hand heeft - de handlimiet is 20 - kan hij ervoor kiezen om te  scoren in plaats van een kaart bij te trekken. Hij legt dan al zijn kaarten af en geeft aan welke kleur (voorwerp) hij wil scoren. Hij scoort dan voor elke afgelegde kaart een punt en voor de elke kaart van de bestemde kleur twee. Dat wordt genoteerd op een handig scoreblaadje. Elke speler kan elke kleur slechts één keer scoren in het spel. Trekt de speler tijdens zijn beurt een stroomkaart wordt hij geëlektrocuteerd en moet hij al zijn handkaarten, inclusief de stroomkaart, afleggen.

Het spel eindigt onmiddellijk van zodra elke speler in elke kleur heeft gescoord. Dan worden nog bonuspunten toegekend a rato van 10 voor de speler die in de 5 kleuren het hoogst scoorde. Wie daarna het meeste punten heeft verzameld wint.

Stuk voor stuk leuke spelletjes levert Reinhard Staupe hier af, ideaal voor koppeltjes die op reis of even snel tussendoor een luchtig dobbel- of kaartspelletje willen bezigen.

De spelregels van dit trio zijn poepsimpel en op een minuutje uitgelegd, ze duren alle drie niet langer dan een kwartiertje en ze zijn bovenal erg leuk om te doen, ondanks de aanwezigheid van de relatief hoge geluksfactor.

De voorgedrukte terreinblaadjes van de beide dobbelspelletjes zorgen voor meer dan voldoende afwisseling maar u gaat ze wel moeten kopiëren om deze afwisseling te behouden. Of u kunt markeersteentjes gebruiken.

Speelt u graag luchtige en tactische dingetjes voor twee kunt u gerust toeslaan. Uit ervaring kan u meegeven dat het nooit bij één partijtje blijft.

Dominique

 

13:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zum kuhkuck, kuh vadis, kuhlorado |  Facebook |

01-01-15

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: deel 1

Spel(len) van het jaar

Laat ik maar gelijk het vizier scherp stellen.  De beste spellen van 'De Tafel Plakt!', verschijningsjaar 2014, zijn de spellen waaraan ik het meeste plezier heb beleefd.

In 2014, medespeler, heb ik heel veel genotservaringen mogen ontlenen aan veel spellen. Dat is eigenlijk een beetje jammer, want dat maakte het kiezen van de uitspringers niet eenvoudig. De nipte afvallers voor de top vijf die hieronder volgt komen gelukkig later in de Award uitreiking nog ruim aan bod. En daar zitten enkele niet voor de hand liggende verrassingen tussen.

Maar een man moet doen wat hij moet doen. Dus hieronder volgen de vijf laureaten.

Plaats één, spel van het jaar 2014 van 'De Tafel Plakt!':

RATTLEBONES (RIO GRANDE GAMES)

Een dobbelgestuurd loopspel godbetert.

Maar wàt een gestuur met die lekker grote en moduleerbare dobbelstenen.

Altijd leuk, altijd weer anders en altijd inslaand als een bommetje met wie ik dit speel, zowel bij gelegenheidsspelers als veeleisende veelspelers.

Kwam pas laat op het jaar tevoorschijn maar is ondertussen ten huize van niet meer van tafel weg te denken.

In tegenstelling tot wat u na uw eerste spelbeurt denkt is er geen ideale strategie. Dat heb ik ondertussen wel ondervonden. Spelers die na hun eerste Rattlebones ervaring handenwringend op de trein begonnen te spelen werden genadeloos ingemaakt door de aandelen rush. De aandelen liefhebbers werden later op hun beurt dan weer de loef afgestoken door de sterrenplukker. Die aanpak werd vervolgens deskundig de grond in geboord door de naakte punten benadering en die werd op zijn beurt dan weer zwaar geschoffeerd door de 'herdobbel en verhoog daarmee je kansen' logica. Ook de 'positie op het scorespoor punten generator' speltechniek heb ik dit spel winnend zien afsluiten. Risicovol, maar ook haalbaar is de gokstrategie. En goud, het smeermiddel bij uitstek, kan u ook erg behulpzaam zijn.  Ik heb spelers zien winnen die het hele spel slechts één dobbelsteen gebruikten tijdens hun beurt. Ik heb er zien winnen die bijna altijd minstens twee of drie dobbelstenen mochten inzetten. En ik heb geen enkele speler aan tafel gehad die dit niet leuk vond.

En dan heb ik het nog niet gehad over de combo's tussen de hoger genoemde strategieën, bijvoorbeeld de sterrenplukker aanpak door een 9 pips gebruiker. Oppassen voor dit sujet is de boodschap.

Ik geef weer teveel prijs.

Meer info? Lees mijn oordeel, dat u terugvindt in de rechterkolom bij de spelbesprekingen van 2014.

Plaats twee: IMPULSE (ASMADI GAMES)

Hands down on number two.

Sinds Glory yo Rome en Innovation hou ik de heer Carl Chudyk nauwlettend in de gaten. Dat loont, zo bleek ook weer in 2014.

Met Impulse laat Carl nog maar eens zien wat voor ingenieuze ontwerper hij is.

Lelijk als de nacht is dit, waarbij veel bling bling werd ingeruild voor pure functionaliteit. Een schoonheidsprijs gaat dit ruimte-avontuur dan ook nooit winnen. Maar qua speelplezier laat dit kaartspel het gros van wat verscheen in 2014 ver achter zich.

Door als eerste 20 punten te verdienen uzelf in de intergalactische annalen katapulteren, daar is het u hier om te doen. Dat doet u door - vanuit uw thuisbasis - een aanvals- en transportvloot op te bouwen, to boldly go where no man has gone before, ertsen te ontginnen en te verrijken, handel te drijven, de kern van uw sterrenstelsel te ontdekken, onderzoek te doen en af en toe een cruiser of transportschip van uw tegenstander(s) uit het firmament te knallen.

Kern van het hele gebeuren is de Impuls. De acties op deze rij van vier kaarten, die u elke beurt zelf moet voorzien van een handkaart waarna de langst aanwezige kaart weer wordt weggenomen, mag u elke beurt in de voorgeschreven volgorde activeren. U wil de Impuls uiteraard graag voorzien van acties die u bevoordelen, maar tegelijkertijd geeft u daarmee ook uw tegenstanders interessante (figuurlijke) munitie. Gelukkig kunt u door het kiezen van de planactie ook een hoogstpersoonlijke Impuls programmeren zodat u de parasieten die uw tegenspelers door de band toch zijn kunt afhouden.

Elke kaart in dit spel genereert minstens één actie en u speelt ze vanuit de hand, vanuit de Impuls (openbaar of persoonlijk), vanuit de ontdekte sectoren op het door dezelfde kaarten samengestelde willekeurige 'spelbord' en zelfs vanuit de trekstapel. Acties kunnen worden opgepompt als u de juiste mineralen in voorraad hebt of als u voldoende transportschepen naar de betreffende sector hebt verplaatst.

Net als in Glory to Rome krijgt u ook hier een persoonlijk spelersbordje waarop het beurtverloop overzichtelijk staat weergegeven. Daarop verzamelt u uw ontgonnen ertsen, coördineert u uw onderzoeksprojecten en stelt u uw persoonlijke Impuls samen.

U krijgt veel te doen in dit spel en de wormgaten naar de overwinning zijn quasi niet te tellen. Vanuit een verloren positie terugkomen is perfect mogelijk als u er het koppie kunt bijhouden. Een goede raad: verlies geen tijd met gemorrel in de marge. Snel naar de kern van de zaak maneuvreren is de boodschap want een half uurtje na de lancering komt de eindmeet al in zicht. En op dat moment wil u echt geen ruimteschepen meer op de tekentafel hebben liggen.

Fantastisch spelletje.

Plaats drie: PANDEMIC: THE CURE (Z-MAN GAMES)

Iets vergevingsgezinder dan zijn dobbelsteenloze voorganger, maar minstens even leuk. Heeft trouwens de voorganger definitief van de plakkende tafel verdreven. Dat wil wat zeggen.

Een gedetailleerde bespreking vindt u in de vertrouwde rechterkolom.

Plaats vier: TAJEMNICZE DOMOSTWO / MYSTERIUM (PORTAL GAMES)

Kon evengoed de prijs krijgen voor de komeet van het jaar, want hoe dit naar het jaareinde toe als een pas afgeschoten vuurpijl, zowel in onze contreien als over de oceaan, de spellenhemel inspoot was du jamais vu.

Ik maak me wel een beetje zorgen over de grafische make-over die Libellud, de opschrokker van dit kleinood, voor ons in petto heeft. De eerste schetsen beloven niet veel goeds. Het wordt er blijkbaar allemaal een beetje vrolijker op, en dat kan dit spel eigenlijk niet hebben. Het leeft van de duisternis en daarmee resonerende illustraties.

Slaat aan bij iedereen met wie ik dit speelde - op oudejaarsavond moesten we op dag  zeven voor de zoveelste keer de duimen leggen - en is zo makkelijk aanpasbaar dat dit met elke spelersgroep kan.

Ook al in de rechterkolom terug te vinden.

Plaats vijf: DEAD OF WINTER: A CROSSROADS GAME (PLAID HAT GAMES)

Thema, thema, thema, dat is het belangrijkste ingrediënt van dit spel. Maar los daarvan wordt u ook op een erg leuke spelervaring getrakteerd die, mede door de grote hoeveelheid Crossroads kaarten, geen enkele keer dezelfde is.

U hebt echt het gevoel dat u deel uitmaakt van een post apocalyptisch mega-epos dat bol staat van de onverwachte wendingen, paranoia, eigenbelang en morele vraagstukken. De spelervaring overstijgt ook moeiteloos het zombiegegeven waardoor uw eerste 'O nee, niet weer!' reactie wanneer dit als speelgerecht op de suggestiekaart wordt gezet al snel na het aansnijden omslaat in een gevoel dat u gerust kunt omschrijven als opwinding. Opwinding die tijdens het spelen alleen maar zal toenemen.

Meer details vindt u - het wordt afgezaagd - in de rechterkolom..

Tot morgen.

Dominique 

 

30-12-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: voorspel

"Het is niet omdat ik wijs dat ge moet kijken.", oreerde Bart De Pauw in het overheerlijke 'Buiten de Zone'.

Daar zijn uiteraard uitzonderingen op. Wijst een toevallige voorbijganger naar een vallende piano die zich op enkele meters boven uw hoofd bevindt is het toch raadzaam uw blik even ter hemel te richten. En wijst de human resource manager tijdens een sollicitatiegesprek ostentatief naar uw kruis is een kleine lokale prospectie ook aangewezen.

Waarbij ik naadloos de overgang maak naar de wegwijzers die door de 'De Tafel Plakt!' Awards worden uitgezet. U moet er uiteraard geen rekening mee houden, maar het kan zeker geen kwaad.

Het is weer zover, medespeler. 2014 vloog als een raket voorbij, braakte naar mijn gevoel oneindig veel spellen uit en het ziet er niet naar uit dat in 2015 de industrie van deze ondertussen chronisch geworden braakreflex zal worden genezen.

Veel betekent echter niet beter. Het zoeken naar de krenten in de pap wordt steeds moeilijker. Veel, zo niet alles, werd al eens gedaan en veel, zo niet alles, wat we vandaag voorgeschoteld krijgen is een variatie op een bestaand thema.

Edoch: muziek kent ook maar zeven majeure noten, en met dat handjevol worden al decennia lang erg leuke, zelfs briljante, dingen maakt. Geef Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus van Nick Cave een luisterbeurt en u begrijpt wat ik bedoel.

Dus wees gerust. Ze zijn er, de krenten. Alleen niet altijd waar u ze verwacht. En ik heb geprobeerd ze te uwen behoeve uit de pap te vissen.

Maar om de pap zelf kunnen we ook niet heen en daar blijken af en toe bedorven brokjes in de zitten. Daar moet uiteraard ook even naar worden gewezen.

Vanaf 1 januari 2015, elke dag en de hele maand lang, kunt u hier de uitreiking van de prijzen volgen.

Een lach en een traan, een sof en een succes, ze passeren allemaal de revue.

In afwachting van de aftrap wens ik u alvast een voorspoedig, gezond en spellenrijk 2015 toe.

Dominique 

 

11:16 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: awards 2015 |  Facebook |

29-12-14

Stoot u gerust meer dan een keer, medespeler.

Steam Donkey

Uitnodigend was het niet, toen ik dit op Spiel in de stand van de Ragnar Brothers zag liggen.

Een klein doosje, met daarop een afzichtelijke mechanische ezel, kaarten die niet bepaald een onbedwingbare lust tot manipulatie opwekten en een thema waarvan ik ook niet echt achterover viel, hoe origineel het in eerste instantie ook leek.

Maar wat een enthousiaste speluitlegger.

En ik, sucker voor kaartspelletjes, ben geneigd alles wat spelbordloos, dobbelloos en pionloos is sowieso een kans te geven.

Blij dat ik het gedaan heb.

Want Steam Donkey is een waar genot om te spelen. Werd zowaar bijna de 'San Juan van het jaar' in de opkomende 'De Tafel Plakt!' Awards, maar moest toch nipt de duimen leggen. Ten voordele van wie leest u hier ergens in januari 2015.

In de spelregels - een voorwaar handig boekje - krijgt u niet veel uitleg over wat het thema nu eigenlijk is. U moet eigenlijk de achterkant van het doosje consulteren om een tip van de sluier omhoog te zien gaan.

We bevinden ons in 1897 en u werd gevraagd aan de Engelse kust een op stoom draaiend multifunctionele toeristische trekpleister, annex verblijf accommodatie, uit de grond te stampen met alles wat daarin zoals een rol kan spelen, in het spel attracties genoemd. Brede lanen, paardenmolens, monumenten, gigantische serres, sportaccommodaties, prieeltjes, pieren, hotels, theaters, trams, tearooms, observatoria, wellness centers, uitkijktorens en meer van dat fraais.

De blauwdruk van uw project krijgt u bij spelaanvang uitgedeeld. Gaat u bijvoorbeeld in Brighton aan de slag moet u minstens 10 attracties hebben gebouwd en krijgt u 3 bonuspunten per monument, of u kunt ervoor kiezen om minstens 11 attracties te bouwen met 3 bonuspunten voor elke attractie in het strandgebied. Ze zijn immers dubbel bedrukt, die blauwdrukken.

Allemaal mooi en interessant en waarschijnlijk ook goed betaald, maar de echte waarde van uw prestatie kan pas worden bepaald van zodra uw resort helemaal af is en de punten worden uitgedeeld.

Strikt genomen gaat het dus om het bouwen van de hoger genoemde attracties, om deze vervolgens te laten volstromen met toeristen, al dan niet vergezeld door hun mechanische speeltjes. Later in het spel geven die bezoekers u dan weer extra  mogelijkheden om uw park uit te breiden. En te winnen natuurlijk.

Tijdens uw beurt bouwt u, lokt u toeristen naar uw resort of haalt u weer bezoekers uit uw accommodaties om aan uw hand toe te voegen.

De kaarten in dit spel hebben een erg interessante dubbele functie. U kunt ze gebruiken als attractie of bezoeker.

Als u ze als attractie gebruikt legt u ze gewoon vanuit uw handje in uw eigen uitlage, die uit drie zones bestaat: De strandzone (geel), de parkzone (groen) en de stadszone (rood). Voor het overzicht wordt aangeraden de monumenten, de transportmiddelen, de logeermogelijkheden en de recreatieve bouwsels onder elkaar te groeperen. Om ze te leggen moet u uiteraard betalen. Met handkaarten meerbepaald, die hetzelfde icoon tonen als de kaart die u bouwt. De kostprijs staat linksonder op de kaart aangegeven. Kleur speelt bij de betaling geen enkele rol. Overbouwen mag, tenzij er zich bezoekers op de locatie bevinden,  maar u loopt dan wel een beetje vertraging op. Overbouwde kaarten tellen als ze verschillen van de gebouwen die erbovenop liggen, wel mee voor de eindscore. Het kan dus in bepaalde gevallen, dat zult u wel merken, een goede optie zijn.

Gebruikt u de kaarten als bezoekers moet u deze aan het station gaan oppikken. Daar zitten er altijd vijf te wachten op uw met stoom aangedreven transport. Vier die getrokken werden van de trekstapel, en de bovenste van de trekstapel mag u ook meelokken. Om de bezoekers aan te geven wordt de achterkant van de kaarten gebruikt. Daar staat de kleur van de zone op waarin ze graag vertoeven - u moet vooraf een kleur kiezen - en u moet ze dan ook aan de corresponderende monumenten, attracties of logeermogelijkheden die u gebouwd hebt toevoegen. Hebt u voldoende aandacht geschonken aan uw transport mag u zelfs extra kaarten trekken - de kleur is hier van geen belang - en die aan uw hand toevoegen.

Als derde actie kunt u bezoekerskaarten aan uw hand toevoegen door ze gewoon allemaal van uw attracties, monumenten of hotels naar uw hand te halen (handlimiet 12). Dat verhoogt uiteraard uw bouwmogelijkheden in latere beurten. Overschrijdt u hierbij de handlimiet keren de overblijvende bezoekers gewoon terug naar het station, alwaar ze door andere spelers kunnen  worden opgepikt.

In noodgevallen - een eerder zelden gebruikte vierde actie - kunt u er ook altijd voor kiezen de bovenste kaart van de aflegstapel op hand te nemen.

Zo speelt u lekker verder, altijd een van de drie mogelijke acties kiezend, tot een speler de bouwvoorwaarde op zijn blauwdruk heeft vervuld. Alle andere spelers krijgen dan nog een laatste spelbeurt waarna de punten worden geteld. Die kunt u gewoon aflezen op de gebouwde kaarten zelf, rechts onderaan. U kunt ze niet missen. Uiteraard neemt u lekker de eventuele bonussen van uw blauwdruk mee, maar u mag ook niet vergeten voor elk ontbrekend bouwsel op uw blauwdruk een puntje af te trekken van uw score.

Wilt u wat meer uitdaging kunt u de kick-ons en karakters in het spel brengen. De kick-ons manifesteren zich onder de vorm van een wilde ezel, een kasteel, een bank en een mechanische hond. Die geven u extra voordeeltjes. Hebt u zich bijvoorbeeld het kasteel toegeëigend begint u met 12 handkaarten in plaats van 8, de bank verhoogt uw handkaartenlimiet dan weer tot 15, de wilde ezel laat u toe één kaart met een ander symbool te gebruiken bij het betalen van een gebouw en met de mechanische hond mag u voor u bezoekers naar uw park lokt 3 bezoekerskaarten extra op het perron leggen.

Gebruikt u de karakters komen de admiraal, de prinses, de ijsverkoopster en de ezeldrijver in het spel. Tijdens het spel kunt u een niet geactiveerd karakter van een speler inruilen voor het uwe waarna u de speciale eigenschap moet gebruiken. Bij het begin van elke spelersbeurt wordt het karakter dat voor hem ligt gedeactiveerd. Met de admiraal mag u tijdens uw beurt attracties in 2 verschillende kleuren bouwen, de prinses geeft 1 kaart bouwkorting, de ijsverkoopster lokt 2 verschillende bezoekerskleuren naar uw park en met de ezeldrijver kunt u de bovenste kaart van de trekstapel zomaar aan uw handje toevoegen nog voor u uw actie kiest. Very handy indeed.

Het spelmateriaal van Steam Donkey is niet opwindend, wel functioneel. Men had voor de tekst op de kaarten - niet dat het een onoverkomelijk probleem is hoor - beter een ander en duidelijker lettertype gekozen. Van kwaliteit zijn ze wel goed, die kaarten. Ze liggen lekker in de hand en de iconografie die hier wordt gehanteerd is verder dik in orde.

De spelregels laten geen vragen open en ze zijn neergeschreven in een handig spelregelboekje. Prima.

Het spelen zelf loopt als een trein. Een aangename snelheid ervaart u hier en de opgegeven speeltijd van 45 minuten zult u moeiteloos halen. Winnen is echter een ander paar mouwen. U moet echt goed weten waar u mee bezig bent. Wanneer en wat (over)bouwen, wanneer uw parkbezoekers naar uw hand halen, wanneer bezoekers naar uw park halen? Het zijn allemaal leuke afwegingen. Het verdient ook aanbeveling de extra karakters en kick-ons gelijk in het spel te introduceren. Ze voegen geen ingewikkelde regels aan het spel toe en maken het gewoon nog leuker en, wat de karakterkaarten betreft, interactiever.

Leuk is ook dat dubbel gebruik van de kaarten. Zowel de voor- als achterkant zijn belangrijk, waarbij de bezoekers een interessante twist in de strijd gooien. U ziet namelijk wel welk soort attractie op de achterkant staat, maar de kleur van de bezoekers komt niet altijd overeen met de kleur van die attractie.

U kunt op snelheid spelen of temporiseren, u kunt voor veel bezoekers gaan en daardoor ook voor veel handkaarten (hou voortdurend het station in de gaten), u kunt overbouwen en uw punten daardoor afschermen voor de nieuwsgierige blikken van uw tegenspelers of u kunt lekker opsparen voor een grote slag (een uitkijktoren van 10 punten is altijd meegenomen). Er leiden hier duidelijk meerdere wegen naar de overwinning.

Kaartspellen waarbij de beide kaartzijdes even belangrijk zijn - er is geen kaart in dit spel die geen tweevoudig nut heeft, u krijgt dus eigenlijk 240 kaarten in plaats van 120 - zijn niet dik gezaaid. Kaartspellen waarin het gebruik van die twee zijdes zo goed is uitgewerkt nog veel minder.

En daarbovenop is Steam Donkey is ook nog eens verrassend leuk met z'n tweeën.

Als ik kaartspelend wil bouwen zal ik vanaf nu Steam Donkey altijd mee in overweging nemen.

8,095 punten op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Steam Donkey

Ragnar Brothers (2014)

Gary Dicken / Steve Kendall / Phill Kendall

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

13:22 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: steam donkey |  Facebook |

28-12-14

Viel op een lij

Okiya

Vier op een rij, de gekende bewoner van vele tenten, caravans en vakantiehuisjes heeft een erg interessante variant gekregen.

Schenker van dienst is Bruno Cathala, die hier bewijst ook gebetonneerde concepten naar zijn frisse hand te kunnen zetten.

De variant is nochtans doodsimpel.

Er worden 16 tegels in een 4x4 raster uitgelegd. Op die tegels een combinatie van twee van de volgende afbeeldingen: vogels, een opkomende zon, kersenbomen, regen, Tanzaku's (Japanse vlaggen), dennenbomen, esdoorns en riet.

Doel van het spel: als eerste vier van uw fiches - u hebt er acht in voorraad - op een rij (horizontaal, vertikaal of diagonaal) of in een vierkant op het speelveld proberen te krijgen.

Dat doet u door een tegel uit te kiezen en deze te vervangen door uw fiche, die een vrouw voorstelt met bloemen en linten in heur opgestoken haar. Zwart of rood zijn ze (niet de vrouwen, de fiches).

Toch een kleine nuance bij dat kiezen.

De startspeler moet een tegel aan de buitengrens van het speelveld kiezen die hij vervangt door een fiche van zijn kleur, waarna deze tegel op een stapeltje naast het speelveld wordt gelegd. Zijn tegenstander moet vervolgens een tegel op het speelveld vervangen waarop een van de twee symbolen van de verwijderde tegel staat. Zijn tegenstander moet zich bij het plaatsen dan weer aan een van beide symbolen van die verwijderde tegel houden enz.

Dat gaat zo lekker door tot een van beide partijen wint. Dat doet zich meestal voor na een kleine 10 minuten.

Het spelmateriaal is maar zozo. Kartonnen fiches en tegels, daar moet u het mee doen. Sfeervol oosters getint artwork, dat dan weer wel. Basaal functioneel, laten we het daarop houden.

De spelregels laten geen vragen open. Alhoewel, bij mij kwam de vraag op of de sterkte van mijn brilglazen nog wel voldoet. Een minuscuul lettertype wordt hier gehanteerd.

Het spelen zelf verloopt erg vlot. Beurtanalisten mogen gerust meedoen want zoveel mentale verdwaalmogelijkheden zijn er nu ook weer niet.

Wat dit spelletje wel garandeert is fascinerend en licht uitdagend speelplezier. De plaatsingsregels zijn de eenvoud zelve maar ze leveren toch interessante afwegingen aan. Goed gedaan, Bruno!

Thema? Viel op een lij uitspreken is het dichtst dat u hier bij een thema zult komen.

Herspeelbaarheid? Prima. De compacte verpakking zorgt ervoor dat dit lekker mee op reis kan en enkele vrije minuten kunnen met dit hebbedingetje aangenaam worden opgevuld.

Okiya scoort op de Plak-o-Meter 6,904 punten.

Dominique

 

Okiya

Blue Orange Games (2014)

Bruno Cathala

2 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

16:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: okiya |  Facebook |

25-12-14

Bollygood

Maha Yodha

In Maha Yodha, een kaartspel voor 2 spelers dat zich ontvouwt in de context van oude en mythische Indische verhalen, levert u een strijd op leven en dood met uw tegenspeler, aan het hoofd staande van de Aditya factie of de Asura factie.

Strijden op leven en dood houdt hier in dat de eerste speler die zijn levenspunten ziet herleid worden tot het ronde getal 0 het spel verliest.

Om uw tegenstander in het zand te doen bijten beschikt u over krijgers, verdedigingseenheden, wapens, scrolls en artefacten. Om deze op het slagveld te krijgen hebt u wel moed nodig, de betalingseenheid in dit spel. U krijgt er elke beurt zomaar 5 en u mag die naar believen aanwenden om uw kaarten vanuit uw hand naar het strijdtoneel te verplaatsen.

Krijgers, wapens - u moet ze toewijzen aan een krijger - en eenheden hebben aanvals- en verdedigingswaardes die doen wat ze aangeven: aanvallen en verdedigen. Scrolls en artefacten doen dan weer leuke en onverwachte dingen op het slagveld.

Wat Maha Yodha speciaal maakt is het feit dat u bij het begin van uw beurt al uw uitgespeelde kaarten, artefacten uitgezonderd, weer op hand moet nemen. U kunt ze dan ook gewoon weer uitspelen zoals de beurt voordien, maar u kunt ook handkaarten afleggen om ze te vervangen door kaarten uit uw trekstapel in de hoop uw hand - de handlimiet is 5 - sterker te maken.

Wat het ook onderscheidt van andere gelijkaardige kaartspellen - als u dit speelt zal Magic the Gathering als eerste vanuit de grauwe mist van uw geheugencellen opdoemen - is dat u tijdens uw beurt moet aanvallen en ook schade kunt oplopen als op dat moment uw aanvalswaarde lager is dan de verdedigingswaarde van uw tegenstander.

Elke speler beschikt over een deck van 77 kaarten, stuk voor stuk unieke exemplaren en de kunst is de juiste combo's bij elkaar te krijgen. Krijgers hebben bijvoorbeeld een voorliefde voor een bepaald wapen. Duw Arjuna de Gandiva boog in het handje en u zult uw tegenstander ter plekke krijtwit zien uitslaan. Niet dat uw krijgers niet met andere wapens overweg kunnen hoor, maar ze hebben zo toch hun lievelingetjes. En die lievelingetjes maken hen stukken sterker.

Gewone strijdeenheden hebben als enige doel uw vege lijf te verdedigen. U kunt immers aanvallend nog zo sterk voor de dag komen, als u uw verdediging verwaarloost legt u binnen de korste keren het loodje.

Scrolls, zo gaf ik al eerder aan, doen leuke dingen op het slagveld en het artwork op deze kaarten wijkt verrassend, maar zeer geslaagd, af van het artwork op de andere kaarten. Divyadrishti - ik kan het woord amper uitspreken maar ik gebruik hem wel graag (kostprijs 0 moed, alstublieft!) - laat u bijvoorbeeld toe een kaart te trekken van uw trekstapel voor elke kaart die u op dat moment op het slagveld hebt liggen. Dat maakt het zoeken naar de juiste combo's een stuk makkelijker. Het is alleen erg jammer dat u deze heerlijkheden bij het begin van uw volgende beurt op uw aflegstapel moet leggen.

Artefacten zijn nog leuker. Zij blijven gewoon op het slagveld liggen tot uw tegenspeler ze wegspeelt. Het Vakuntai artefact - ook eentje waar ik niet neen tegen zeg - geeft u elke beurt 1 extra moed voor het uitspelen van kaarten. U gaat me niet geloven, maar 1 moed is een wereld van verschil in Maha Yodha.

Maha Yohda speelt enorm snel, erg vlot en heeft een zeer duidelijke iconografie, iets waar deze jongen erg gevoelig voor is. U moet erg goed letten op een goede balans tussen aanval en verdediging. Aangezien u ook in uw eigen beurt op uw donder kunt krijgen mag u uw verdedigend compartiment absoluut niet verwaarlozen. Dat zorgt voor erg moeilijke afwegingen.

Het materiaal dat hier wordt aangeboden is dik in orde. Mooi geïllustreerde kaarten worden hier aangeleverd, allemaal uniek, die in aparte doosjes werden opgeborgen. Uw verdedigings- en aanvalswaarden houdt u bij op uw persoonlijke 'dashbord kaart', waardoor u ten allen tijde en in een oogopslag een actueel beeld hebt van de situatie aan het front. De fiches waarmee u de stand bijhoudt hadden wel iets groter gemogen, u gaat ze goed in de gaten moeten houden bij opzetten en opruimen of u gaat ze verliezen. Daar zal de nieuwe Europese regelgeving over de max. 1000 watt stofzuiger niets aan veranderen.

De doos is ook zeer geslaagd. Erg stevig en in stijlvol zwart, met gouden opdruk, gepresenteerd. Moest het deksel niet de ondertitel 'An epic card game on Indian mythology ' dragen, u zou niet vermoeden dat er een spelletje in zit. U dacht eerder aan juwelen.

De spelregels zijn kort - u grijpt er na uw eerste lezing nooit meer naar terug - en erg duidelijk, op een klein detail na. Er staat in dat u bij elke beurt over 7 moed beschikt, maar dat moet 5 zijn. Dat wordt later in de regels ook aangegeven, maar u krijgt geen uitsluitsel. Een bezoekje aan BGG loste dat euvel op. Voor deze misser toch lichte puntenaftrek.

Zoals eerder aangegeven speelt Maha Yodha erg vlot. Het dahbord is handig voor bet bijhouden van de stand van zaken en uw levensfiches doen gewoon wat ze moeten doen, aangeven hoeveel levenskracht u nog in u hebt. De iconografie is duidelijk en het onderscheid tussen gevechtseenheden, krijgers, wapens, scrolls en artefacten is zo opvallend dat u nooit in twijfel komt te zitten over wat er zich op het slagveld afspeelt. Een oogopslag vertelt u alles.

Qua speelplezier en interactie komt u ook ruimschoots aan uw trekken. En mede door de grote hoeveelheid unieke kaarten is geen enkel spel hetzelfde.

Bent u een Magic the Gathering liefhebber maar wilt u eens wat afwisseling met een interessante twist? Toeslaan. Bent u geen Magic the Gathering liefhebber, wordt u er wel door geïntrigeerd maar ziet u op tegen het regelwerk? Toeslaan. Wilt u gewoon eens aan de slag met een uitdagend confronterend kaartspel dat zich afspeelt in een interessante mythologische context? Toeslaan. Neemt u graag onmiddellijk revanche? Toeslaan. Speelt u graag met z'n tweeën? Toeslaan. Dat is vijf keer toeslaan. U zou het nu wel moeten weten.

Maha Yodha scoort 8,3 punten op de Plak-o-Meter, wat het gelijk een van de toppertjes van 2014 maakt.

Dominique

 

Maha Yodha

Leprechaun Games (2014)

Chandan Mohanty / Saar Shai / Sagar Shankar

2 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maha yodha |  Facebook |

21-12-14

Paargebied

Pairs

Herinnert u zich nog dat we ons een tiental dagen in een niet nader genoemde pub bevonden, in het gezelschap van het heerlijke tweepersoons dobbelspelletje Cock & Bull?

Wel, ook de kaartspelliefhebbers kunnen nu het café in. En u kunt met een lekker groepje, want dit kan met z'n achten.

Als het spelletje 'Pairs' er wordt aangeboden tenminste. Of als u het zelf meeneemt, want het past perfect in eender welke binnenzak.

Pairs bestaat uit een stapel flora gelieerde kaarten - denk aan kersen, peren, pepers, perziken, citroenen, uien, druiven, paddenstoelen, pompoenen en bosbessen. Het zijn er 55 in totaal en elke kaart heeft een getalwaarde die overeenkomt met het aantal keren dat die soort in de stapel voorkomt. Uien hebben bijvoorbeeld waarde 10 en zitten er dan ook 10 keer in. De - in dit spel erg geliefde, waarom wordt later duidelijk - peer heeft waarde 1, want ze komt maar één keer in de stapel voor.

Doel van het spel: niet verliezen.

Dit spel kent immers geen winnaars, alleen een verliezer.

Met deze wetenschap gaat u aan de slag.

Aan de slag gaan betekent de stapel schudden, 5 willekeurige kaarten verwijderen en voor iedere speler een kaart openleggen. De resterende kaarten vormen de trekstapel.

Wie aan de beurt is heeft de keuze een kaart van de trekstapel te trekken, een 'hit genoemd' of 'folden'. Folden houdt in dat u een openliggende kaart - de laagste - bij een andere speler weghaalt en deze in uw scorestapel legt. Voor u in euforie uitbarst: uw scorestapel bestaat alleen uit strafpunten.

Zodra er iemand 'fold' worden de openliggende kaarten van alle spelers op de aflegstapel gelegd en krijgt iedereen weer een open kaart van de trekstapel. Waarna het spel wordt verdergezet.

Kiest u ervoor te 'hitten' moet u een kaart van de trekstapel nemen. Hebt u op dat moment reeds een kaart met hetzelfde getal voor u open liggen hebt u pech. Een van die kaarten verdwijnt onmiddellijk naar uw scorestapel en het ritueel van hierboven - alle kaarten worden afgelegd en iedereen krijgt weer een open exemplaar - herhaalt zich.

Dat gaat zo lekker door tot een speler een bepaald aantal strafpunten heeft verzameld. Zit u bijvoorbeeld met z'n vieren aan de cafétafel zijn er dat 16.

U hebt al lang begrepen dat een 10 voor uw neusje vrij risicovol is als u ervoor kiest om een kaart bij te trekken. Maar u begrijpt ook dat u door het trekken van een andere kaart uw medespelers zwaar onder druk kunt zetten. Dat zijn de dilemma's waarvoor u hier wordt geplaatst.

En aangezien er geen winnaars zijn maar slechts één verliezer, een eindresultaat dat u absoluut wil vermijden als u niet wil afgaan in uw stamcafé - zult u toch af en toe het risico moeten aangaan.

Pairs slaagt waar het in wil slagen: snel, licht en makkelijk verteerbaar kaartplezier aanleveren. Zelfs als u zwaar dronken bent kunt u de regels nog makkelijk de baas. Meerdere rondjes na elkaar zijn eerder regel dan uitzondering en het feit dat er bij elke sessie - en elke keer dat de trekstapel opnieuw moet worden geschud - 5 kaarten uit de stapel worden gehaald plaatst de notoire kaartentellers gelijk voor een probleem. Een probleem dat alleen maar in uw voordeel kan spelen.

Een interessante 'doorspelen' variant zorgt ervoor dat alleen de actieve speler kaarten moet afleggen als hij 'fold' of ongelukkig 'hit'. Dat speelt iets vlotter maar is niet echt een must. Beide spel modi spelen immers lekker weg.

In de handel vindt u trouwens meerdere thema's op het schap. Piraten, gekke professoren, goblins, noem maar op. Het spel blijft wel hetzelfde, alleen de tekeningetjes zijn anders.

Zit u vaak op café en wil u zelfs in een vergevorderde staat van dronkenschap nog kunnen meedingen naar de titel van 'niet verliezer' mag u gerust toeslaan.

Dominique

 

Pairs

Cheapass Games (2014)

James Ernest / Paul Peterson

2 tot 8 spelers (geen opgegeven minimumleeftijd)

15 minuten

 

 

16:21 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pairs |  Facebook |

19-12-14

Something Wicked This Way Comes

Rattlebones

Een mens wordt af en toe aangenaam verrast in het leven.

Soms ook op de donkere dagen voor kerst.

De verrassing manifesteerde zich onder de vorm van een postpakket uit de Verenigde Staten van Amerika, met daarin een 'Roll & Move' spelletje.

Rol & Move spelletjes, geloof me, zijn de kneusjes van de bordspellenwereld. Goeie Roll & Move spelletjes zijn dan ook op een hand te tellen. Een hand waarvan enkele vingers werden geamputeerd weliswaar.

Verflixxt is er eentje die mijn verzameling nooit zal verlaten, en Drachenland zal tijdens een uitslaande brand ook nog even snel worden mee gegrist. Maar verder? Huilen met de pet op. Of de dobbelsteen in de hand, het is maar hoe u het bekijkt.

Maar Rattlebones..

Doet alles, maar dan ook alles goed.

Het begint al met de setting, een soort pretpark waarvan alleen geweten is dat ene Rattlebones er de plak zwaait. Een geheimzinnige kerel die tegelijk aantrekt en afstoot en die onherroepelijk op een confrontatie met zijn bezoekers aanstuurt. Die confrontatie vindt uiteindelijk plaats op het scorespoor, waarna onmiddellijk het speleinde wordt ingeluid.

Er is van alles te doen in Rattlebones' recreatiegebied. Er zijn treintjes, paardenmolens, goktentjes, schietkramen, waarzegsters, spiegelpaleizen, spookhuizen, wilde dieren en natuurlijk de onvermijdelijke eet- en drinkstandjes.

En u, de bezoeker, hebt als enige wens Rattlebones himself - naar verluidt bevindt hij zich ook ergens in het park - als eerste tegen te komen.

Daarvoor doet u zoveel mogelijk attracties aan en probeert u zoveel mogelijk punten te verzamelen, al dobbelend en lopend.

Dat dobbelen, medespeler, laten we het daar even over hebben. Want daarin zit de grootste verrassing.

Drie supergrote zeszijdige dobbelstenen krijgt u ter beschikking. In wit, zwart en grijs. Op elke dobbelsteen de klassieke cijfers van 2 tot 6. De 1 werd vervangen door een afbeelding van Rattlebones himself. Dobbelt u Rattlebones komt hij uw richting uit, langzaam maar zeker, maar hij telt ook gewoon als 1 voor uw eigen verplaatsing.

Na het dobbelen van 1 dobbelsteen verplaatst u zich, of beter gezegd uw trawanten - u hebt er 3 en ze manifesteren zich onder de vorm van apen - in uurwijzerzin van attractie naar attractie, daarbij exact uw gedobbelde resultaat respecterend en op de attractie aangekomen de aldaar beschikbare speciale actie uitvoerend.

Die beschikbare actie is er eigenlijk maar één, maar wat voor één. U kunt er namelijk voor kiezen uw dobbelsteen aan te passen.

U leest het goed.

U past uw dobbelsteen aan door een van de zijdes te verwijderen - alleen het Rattlesbones symbool is taboe - en er een andere voor in de plaats te steken, want daar komt het op neer. U haalt bijvoorbeeld de 3 weg en steekt er een symbool van een goudstuk in de plaats. Of u vervangt de 6 door een 'opnieuw dobbelen' symbool. Of u vervangt de 4 door een dief, waarmee u later hopelijk uw medespelers lekker kunt beroven (niet eentje, maar allemaal tegelijk!).

Twaalf verschillende actiesymbolen zijn er.

Nog voorbeelden? De negenstipper, waarmee u overal naartoe kunt, als het maar binnen de eerste 9 attracties is. Of de ster, waarmee u 'sterren' verzamelt die u later met wat geluk weer kunt inruilen voor een massa overwinningspunten. Of de trein, waarmee u al dokkerend extra punten kunt verdienen. Of het goksymbool, dat u toelaat de speciale gokdobbelsteen te gooien - niet zonder gevaar dit maar wel erg verleidelijk. Of het aandelensymbool, waarmee u kunt speculeren op de aandelen van het park. Of het 1234 symbool, waarmee u punten verdient op basis van uw plaats op het scorespoor. Of het +1 symbool, waarmee u op een van uw dobbelstenen van een 2 een 3 kunt maken enz. Of het x2 symbool, waarmee u de gedobbelde goud-, sterren- of puntenactie van een andere dobbelsteen kunt verdubbelen. Of het pijl symbool, dat wijst naar een aangrenzende actie op uw dobbelsteen die u onmiddellijk mag uitvoeren.

Om die speciale dobbelsteenacties te kunnen doen moet u ze dus wel op uw dobbelstenen aanbrengen - buiten het vrijwaren van het Rattlebones symbool is er geen enkele beperking - en ze later nog dobbelen ook.

Goud is belangrijk, wat door het inleveren van goud kunt u extra dobbelstenen gooien. Dat maakt gelijk een wereld van verschil want u hebt dan heel wat meer keuzemogelijkheden.

Er zit wel een addertje onder het gras. Uw cijfertjes vervangen door acties knabbelt aan uw mobiliteit. Daar moet u rekening mee houden. Uw acties, hoe verleidelijk ook, verspreiden over uw 3 dobbelstenen strekt dan ook zeer tot aanbeveling. Al moet ik wel toegeven dat ik al prachtige staaltjes van erg efficiënte specialisatie dobbelstenen de revue heb zien passeren.

Zo dobbelt, assembleert en beweegt u verder tot een speler op het scorespoor Rattlebones himself tegen het lijf loopt (de man begint zijn voettocht aan het andere eind van het scorespoor en verplaatst zich richting startveld telkens zijn symbool wordt gedobbeld), waarna het spel onmiddellijk eindigt met een zegekreet van de speler in kwestie. Wat er met de andere parkbezoekers gebeurt is niet geweten.

De steeds wisselende startopstelling (door de toevoeging van 7 willekeurige attracties aan de 7 vaste op het spelbord), de innovatieve omgang met het concept 'zeszijdige dobbelsteen' (het wisselen van zijdes werkt, met behulp van de meegeleverde zappers, wonderwel), het tactiele genot dat met het manipuleren van de dobbelstenen gepaard gaat, de eigenaardige setting, de korte speelduur, de eenvoudige regels, het spelbord dat altijd goed ligt, het plezier dat opkomt bij elk opgegeven spelersaantal en het prachtige spelmateriaal maken dat dit kleinood mijn verzameling nooit meer zal verlaten.

Zoekt u nog een familiespel met net dat tikje meer, niet in het minst originaliteit, hoeft u niet verder de hort op. U hebt het net gevonden.

Dominique

 

Rattlebones

Rio Grande Games (2014)

Stephen Glenn

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

 

 

18:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: rattlebones |  Facebook |

10-12-14

Kijk eens verder dan uw spellenneus lang is: deel 2

Cock & Bull

Toen ik de titel van dit spelletje voor het eerst onder ogen kreeg, vreesde ik het ergste. Een Lap Dance in het kwadraat zeg maar.

Hoefde helemaal niet.

Cock & Bull is immers een onschadelijk dobbelspelletje voor de hele familie.

Al dienen er toch enkele kanttekeningen bij het woord 'onschadelijk' te worden gemaakt.

Net als Ninja Taisen, dat ik eerder deze week onder het voetlicht bracht, loopt u met dit spel tegen het risico van een acute verslaving aan. Een lichte en een relatief onschuldige, maar toch.

Cock & Bull is een spelletje dat bij voorkeur in een pub of café wordt gespeeld. Dat, medespeler, legde al vrij snel het tweede gevaar bloot. Dat van uitbaters die door fervent spelende klanten verstoken bleven van inkomsten. Omwille van geen oog meer voor alcoholische dranken, zeg maar gerust dranken tout court. Ook hapjes bleven onaangeroerd. Het cliënteel had alleen nog maar oog voor het spelletje.

En zo bestaat het dat bepaalde drankgelegenheden in Amerika - naar analogie met de koffiebar Panorama in Gent die consequent laptops verbiedt vanaf 13u - Cock & Bull niet meer wordt toegelaten.  

En het is inderdaad eens wat anders. In plaats van in het gezelschap van uw bolle buikje pijltjes haar een 'clock' te dooien kunt u ook gewoon aan een tafeltje gezeten competitief aan de slag. Met een houten spelbord, twee steeknageltjes, zes grote en beiderzijds bedrukte fiches in rood en zwart en twee speciale zeszijdige dobbelstenen. Op elke dobbelsteen: een aap, twee stieren en drie hanen.

Tijdens uw beurt dobbelt u die twee dobbelstenen en evalueert u het resultaat.

Is het een combinatie aap-haan of aap-stier verliest u onmiddellijk uw beurt.

Verschijnt de combo haan-stier mag u kiezen of u een fiche van uw tegenstander van het spelbord verwijdert of een punt bijschrijft op uw conto. 

Neemt u de combo haan-haan waar mag u een fiche op een haanveld - er zijn er drie - op het bord leggen met uw kleur naar boven (u hebt bij spelaanvang voor zwart of rood gekozen), of een fiche van uw tegenstander die zich op een haanveld bevindt naar uw kleur draaien. Hebt u echter alle drie de haanvelden al bezet mag u twee punten bij uw totaal voegen. 

Een combinatie stier-stier laat u toe een fiche op een van de twee stiervelden te leggen of een fiche van een tegenstander op een stierveld naar uw kleur draaien. Hebt u de twee stiervelden al eerder ingenomen mag u drie punten bijtellen bij uw puntentotaal.

Bij de magische 'twee apen' worp mag u een fiche op het kroonveld leggen - er is er maar eentje - en hebt u zich dat veld toevallig al eerder toegeëigend mag u zomaar zes punten vooruit op het scorespoor.

Zolang u geen combinatie aap-haan of aap-stier dobbelt mag u lekker voort blijven spelen terwijl uw tegenstander knarsetandend zit toe te kijken.

Als u fiches van uw tegenstander van het spelbord verwijdert moeten dat eerst de fiches op de haanvelden zijn, dan die op de stiervelden en tenslotte de fiche op het kroonveld. 

U wint onmiddellijk als u erin slaagt zes fiches in uw kleur op het spelbord te krijgen of het magische eindtotaal van 36 punten vergaart.

Meer is het niet.

Of toch wel. Het is ook eenvoudig, intrigerend, leuk en enorm verslavend.

Gek eigenlijk, gezien de hoge geluksfactor.

Toch wordt u regelmatig voor interessante dilemma's geplaatst. Verwijder ik een fiche van mijn tegenstander of ga ik voor de punten? Ga ik voor een fiche-overwinning of race ik over het scorespoor naar die verlossende 36? Probeer ik zo snel mogelijk mijn fiches op het bord te krijgen en zeker die kroonfiche binnen te halen zodat ik zes punten scoor bij elke dubbele stierworp?

Er zijn twee versies van dit spel. Een basale met telblokjes voor het puntenspoor of een luxueuze met insteeknageltjes, die het tellen aanzienlijk vergemakkelijken. Het prijsverschil is echter ook aanzienlijk. Qua speelplezier merkt u echter geen enkel verschil. U kunt dus gerust voor de goedkopere verschijningsvorm gaan. Dat is zelfs niet slecht bekeken want de spelregels van de luxe versie staan op de onderkant van het spelbord, en dat is wel heel erg onhandig als u even een speltechnische nalezing wil doen.

Het klopt, medespeler. Tijdens onze sessies dronken en aten wij amper, zo aandachtig zaten we elkaars dobbelworpen en acties te volgen. En iedereen met wie ik dit tot nu toe speelde wou na afloop gelijk opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Een heerlijk niemendalletje.

Dominique

 

Cock & Bull

Blue Panther LLC (2009)

Frederick M. Smith

2 spelers vanaf 10 jaar

10 tot 30 minuten

 

 

19:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cock & bull |  Facebook |

08-12-14

Daar zijn we weer!

Mars Attacks: The Dice Game

Martianen, altijd liggen ze op de loer.

'Ze', dat bent u deze keer .

Gelukkig.

En u hebt uw zinnen gezet op Houston, Dallas, Los Angeles, Detroit, Milwaukee, Philadelphia, Jaksonville, Chicago, Austin, New York, Memphis, San Diego, Indianapolis, San Antonio, San Fransisco, Oklahoma City, Seattle, San Jose, Boston, Las Vegas, Phoenix, Toronto en Mexico City. 

En u graait ook graag enkele monumentjes mee zoals The Lincoln Memorial, Mt. Rushmore, The Statue of Liberty, The Grand Canyon en The Gateway Arch.

Een goeie geut na-ijver is de Martianen niet vreemd want u maakt er een wedstrijdje van. Wie de waardevolste steden en monumenten binnenrijft wint.

In dit dobbelspel voor 3 tot 6 spelers probeert u dus het bovengenoemde, mooi afgebeeld op grote maar dunne kaarten, binnen te halen.

Daartoe dobbelt u tijdens uw beurt met tien dobbelstenen. Daarop staan laserpistolen, Martianen en atoombommen afgebeeld. De pistolen hebt u nodig om steden te veroveren, de Martianen om monumenten in bezit te nemen en de atoombommen vormen de standaard afweer waarmee het mensdom u uit het zwerk knalt.

De puntenwaarde van stad of monument staat in nauw verband met de moeite die u ervoor moet doen. Chicago levert u bijvoorbeeld zomaar 9 punten op, maar u moet er wel 11 laserpistolen voor uit uw dobbelsteentjes toveren. Gelukkig kunt u uw aanval over meerdere beurten spreiden. 

Monumenten vragen dan weer Martianen als worpresultaat.

Las Vegas, hoe kan het ook anders, kunt u alleen innemen als zichzelf tijdens uw beurt stukspeelt. 

Tijdens uw beurt kiest u een stad of monument uit - u hebt ten allen tijde de keuze uit vier - en dobbelt vervolgens met de tien gele dobbelstenen. Martianen mag u in steden altijd herdobbelen, atoombommen niet. Teveel atoombommen - de steden, monumenten en de moeilijkheidsgraad-kaart geven aan hoeveel bommen u kunt hebben - en het is beurtje over. Stopt u echter op tijd duidt u met een van uw vier beschikbare  fiches op de betreffende kaart aan hoeveel laserpistolen of Martianen (voor de monumenten) u hebt gedobbeld. Klaart u de klus in één beurt, des te beter. U claimt dan de stads- of monumentenkaart en ook de daarbijhorende punten. Lukt het niet plaatst u uw fiche op het overeenkomstig veld op de kaart en u kunt dan volgende beurt weer proberen de kaart binnen te halen.

De monumenten zijn lastig, maar rijkelijk voorzien van punten. Enkel Martianen tellen daar en laat dat nu net het enige dobbelsymbool zijn dat u mag herdobbelen. Lees de vorige zin nog eens rustig na en trek uw conclusies.

Las Vegas is, zoals eerder aangehaald, een buitenbeentje. U hebt slechts drie atoombommen nodig om dat oord van verderf het uwe te noemen, ware het niet dat u zichzelf daarvoor tijdens uw beurt moet stukspelen. Dan pas kan u op het eerste veld een fiche plaatsen en vervolgens per verliesbeurt slechts een plek richting bezit opschuiven.

Sommige steden geven u blijvende voordeeltjes als u ze hebt geclaimd. Denver bijvoorbeeld laat u toe al uw dobbelstenen opnieuw te gooien als u zich reeds vanaf uw eerste worp hebt stukgespeeld. Handig. Of  Seattle, waarmee u bij het begin van uw beurt een dobbelsteen met de gewenste zijde naar boven kunt leggen.

Andere steden leggen dan weer voorwaarden op aan de potentiële bezetters op. Detroit moet bijvoorbeeld in één worp moeten binnengehaald en in New York schuift uw fiche sowieso een plaats achteruit bij het begin van uw beurt, als u er een liggen hebt.

Het spel eindigt van zodra een van de vier stapels - samengesteld op basis van het aantal spelers - is leeggehaald. De speler met de meeste overwinningspunten op zijn kaarten wint. Bij een gelijke stand wordt naar het aantal geclaimde kaarten gekeken.

Mars Attacks: the Dice Game is licht, maar leuk dobbelvertier en het is alvast beter dan Martian Dice, gewoon omdat u meer keuzemogelijkheden hebt en anderen lekker dwars kunt zitten door ook op de steden of monumenten te spelen waarop zij hun zinnen hebben gezet. Druk zetten heet dat. Mogelijk blijven ze dan met hun grijpgrage tengels weg van de steden of monumenten waarop u dan weer in het geniep uw focus hebt gelegd.

Interessant is de moeilijkheidsgraad-kaart. De ene zijde toont een atoombom, de andere twee. Het is frappant hoeveel verschil dat maakt tijdens het spel. 

Zoekt u iets lichts en leuks voor onder de kerstboom? Iets dat slechts een klein halfuurtje duurt, voor de nodige hilariteit zorgt en toch voldoende variatie biedt voor meedere partijtjes na elkaar? Zoek dan niet verder. Besef wel dat u voor diepgang elders moet zijn, en al zeker niet in Las Vegas.

Dominique

 

Mars Attacks: The Dice Game

Steve Jackson Games (2014)

Samuel Mitschke en Phil Reed

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

 

19:11 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mars attacks: the dice game |  Facebook |

03-12-14

Spiel 2014 nafeest: deel 8

Ninja Taisen

Het is een beetje aan het opkomen. de implementatie van het steen-, schaar- en papierprincipe in een bord- of kaartspel, maar op een zodanige manier dat u de steen, de schaar en het papier al van ver open en bloot ziet liggen.

Het voortreffelijke Regnum Angelica gebruikte het al in de strijd der engelen, het mogelijk nog voortreffelijker Ninja Taisen gebruikt het in de strijd der Ninja's.

Heel veel kaartgestuurde actie hier. Van de twee verborgen dorpjes over de rivier die beide woongebieden van elkaar scheidt tot de ninja's en hun hoofdman die naar deze dorpjes op zoek gaan, onderwijl alles wat ze tegen komen een kopje kleiner makend.

Daarbovenop drie gekleurde dobbelstenen, voorzien van 1, 2 of 3 stippen. Daarmee verplaatst u het hoger genoemde minilegertje richting uitvalsbasis van uw tegenstander, individueel of in groep.

De kaarten van uw voetvolk zijn in de linkerbovenhoek voorzien van schaartjes, steentjes of papiertjes en een getalsterkte in een van de drie dobbelsteenkleuren. Uw hoofdman kan uiteraard met alles, en elke kleur, overweg en is, hoe kan het ook anders, ook nog eens de sterkste van allemaal. De volle vier.

Tijdens uw beurt doet u heel simpele dingetjes. U dobbelt met de drie dobbelstenen (rood, blauw en groen) en verplaatst vervolgens met de kleur van de dobbelstenen corresponderende ninja's het aantal gedobbelde stippen ver, richting het dorp van uw tegenstander. Liggen er kaarten op de ninja die u wil verplaatsen mogen die mee, met een maximum van twee.

Komt u op uw eindlocatie tegenstanders tegen ontstaat er, naar goede ninjagewoonte, een gevecht. Daarbij wordt in eerste instantie het steen-, schaar en papierprinicpe gehanteerd en in tweede instantie de getalsterkte. Gevechten tussen meerdere ninja's worden een voor een, van boven naar onder, afgewerkt. Bij een absolute gelijke stand trekken beide protagonisten zich één veld terug.

Hoofdmannen krijgen een speciale behandeling. Bij meerdere gevechten op dezelfde locatie verliezen zij steeds 1 sterkte. Ze worden gewoon moe.

Schakelt u alle ninja's van uw tegenstanders uit wint u onmiddellijk. Bereikt u het dorp van uw tegenstander en breekt u de weerstand van de eventueel nog aanwezige guerrilla-vereniging gaat u ook winnend de geschiedenisboeken in.

Ondanks de schijnbare, en ook wel voor een deel reële, lichtheid van dit spelletje moet u goed opletten wat u doet. Vrijwillig terugtrekken is geen optie waardoor u op een bepaald moment de strijd wel moet aangaan. Timing is belangrijk en gelukkig 'gooien' de dobbelstenen regelmatig roet in het eten waardoor u uw oprukkende manschappen niet altijd helemaal onder controle hebt, hoofdman die alles aankan of niet.

Ninja Taisen, zo heb ik gemerkt, brengt een lichte verslavingsroes teweeg. Ongeveer dezelfde soort roes die mij overviel tijdens het spelen van een ander spel eerder deze week - toevallig ook eentje voor twee en ook eentje met dobbelstenen - dat u een van de volgende dagen in de rubriek 'kijk eens wat verder dan uw spellenneus lang is' hier besproken zult zien.

Die roes brengt u in een soort lichte trance die u onmiddellijk na afloop naar een volgend partijtje doet verlangen, een partijtje waarin u het heel anders zult aanpakken en uw tegenstander alle hoeken van rivier en bos zult laten zien. De korte speelduur werkt de verslaving nog extra in de hand, waardoor een avondvullend Ninja Taisen programma zeker tot de mogelijkheden behoort. 

Mede door die lichte verslaving heeft het compacte doosje ondertussen een plaatsje opgeëist in de binnenzak van meerdere winterjassen van ondergetekende.

Ninja Taisen speelt trouwens ook erg leuk bij kaarslicht. Laat die stroomuitval dus maar komen. 

Dominique

 

Ninja Taisen

Katsumasa Tomioka

mnimalGames / Penta Merone / Table Cross (2014)

2 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

17:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ninja taisen |  Facebook |

01-12-14

Spiel 2014 nafeest: deel 7 (Spelen met restjes)

Patchwork

Het leven, beste medespeler, hangt aaneen van restafval. Wij dragen overschotjes mee uit het verleden en proberen ze weer aaneen te breien, te verwerken tot - hopelijk - iets nieuws, iets dat de moeite waard is.

Patchwork, een van de nieuwste worpen van een niet echt favoriete auteur van mij, Uwe Rosenberg, deed mij hieraan denken.

Naar Uwe Rosenberg normen is deze boreling ietwat atypisch. Geen tonnen spelmateriaal, geen gefrutsel met duizenden spelonderdelen, extreem kort van speelduur, al even extreem abstract van opzet en verrassend genoeg helemaal right up my alley.

In Patchwork, dit kleurrijk tussendoortje voor twee,  probeert u met restjes textiel nieuwe creaties te fabriceren. Recyclage tot op het bot zeg maar.

Dat doet u door, tegenover uw tegenstander gezeten, tetris-achtige stukjes textiel aan te kopen - u betaalt met knopen en die zijn tevens uw cruciale reddingsboei bij de eindtelling - en deze vervolgens te verwerken in uw creatie die uit 9 x 9 velden bestaat.

Die stukjes textiel liggen cirkelvormig uitgestald rond het tijdsbord waarop u en uw tegenstander richting eindveld hobbelen. Beiderzijds bedrukt is dit bord, en u kan afhankelijk van uw humeur een kantje kiezen. Speltechnisch zijn ze niet verschillend.

Een koop pion bepaalt welke patches u kunt aanschaffen, de drie exemplaren die voor de pion liggen uitgesteld meerbepaald. Kopen kost knopen en patches knopen kost dan weer tijd, die u aangeeft door uw pion het door de patch aangegeven aantal velden vooruit te verplaatsen op het tijdspoor. Op de patches staan meestal ook knopen afgebeeld, die dan weer belangrijk zijn voor de inkomstenfase.

Passeert u een knoop op het tijdspoor krijgt u inkomsten. Daarvoor telt u gewoon de knopen in uw creatie bij elkaar op en laat u zichzelf vervolgens eens lekker uitbetalen door de knopenbank.

Op het tijdspoor komt u ook kleine minipatches tegen. Die zijn inderdaad erg klein, maar extreem belangrijk want alleen met deze patches kunt u de kleinste veldjes op uw creaties opvullen. Er zijn er vijf en weg is weg. Het verdient dus aanbeveling om niet te ver achter uw tegenstander aan te blijven strompelen, al is dat wel verleidelijk want zolang u dat doet blijft u ook aan de beurt. Denk aan Thebes.

Koopt u geen patch kunt u ook gewoon voor inkomsten gaan via het tijdspoor, maar u kunt dat alleen als u achterop ligt. U verplaatst dan uw pion naar het eerste veld voor het veld waarop de pion van uw tegenstander staat krijgt en u krijgt vervolgens voor elk verplaatst veld een knoop.

U koopt, u knoopt, u casht en u probeert ondertussen uw patchveld zo volledig mogelijk te bedekken met al die willekeurig gevormde stukjes karton.

Van zodra beide spelers het eindveld op het tijdspoor hebben bereikt is het spel gedaan. U telt uw resterende knopen bij elkaar op, trekt daar voor elk leeg veld op uw patchbord twee punten van af en u weet gelijk of u gewonnen hebt. Eindigen met een minscore is niet uitzonderlijk.

U moet patchwork een kans geven als u houdt van lichte abstractie spellen, graag puzzelt, uw partner aan de speeltafel wil krijgen, niet té lang naar een speloppervlak wil zitten turen en kunt genieten van een bont eindresultaat op uw persoonlijke spelersbordje.

Aanrader.

Dominique

 

Patchwork

Lookout Games, Mayfair Games (2014)

Uwe Rosenberg

2 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

 

10:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: patchwork |  Facebook |

30-11-14

De butler heeft het gedaan!

The Amberden Affair

Stel.

U bent een Engelse butler die avonddienst heeft in een prachtige Engelse mansion. U kunt uw geld verdienen door eenvoudigweg de dingen te doen die een butler zoals hoort te doen zoals jassen aannemen, deuren open en dicht doen, hapjes en drankjes serveren en de garderobe beheren. U kunt echter ook geld verdienen door drie hoge gasten te vergiftigen. Opdrachtgever onbekend, maar wel rijk.

Wat kiest u?

Ik zou voor het vergiftigen gaan want, hoewel niet zonder risico, de beloning is dan aanzienlijk groter.

In 'The Amberden Affair', een bordspel voor 3 tot 6 spelers, krijgt u de kans beide werkterreinen te verkennen.

U weet vooraf niet welke rol u zult spelen, uw medespelers ook niet en u weet het ook niet van elkaar. U kunt het beroep van een bescheiden, doodbrave - zeg maar doodsaaie - butler toebedeeld krijgen maar het lot kan u ook tot gifmenger bombarderen. Veel minder saai uiteraard, en veel lucratiever, maar ook erg gevaarlijk.

Uw opdrachtjes uitvoeren doet u middels het bewegen van uw butlerfiguur op het spelbord, van locatie naar locatie en van genodigde naar genodigde. Drie eregasten moet u, ongeacht uw bedoelingen, extra in het oog houden: de baron, de vrouw van de gouverneur en de generaal.

Bent u een gewone butler doet u dus gewone butlerdingen, bent u de gifmenger hoef ik u ook al geen verdere uitleg te geven. Butlerdingen - u krijgt uw orders van de hoofdbutler -  tot een goed einde brengen levert punten op. Een uitmuntende zalmmousse van de hors d 'oeuvres tafel naar de baron brengen bijvoorbeeld tikt 20 punten aan. Of een droge Martini van de bar naar de generaal levert u 25 punten op. Vindt u het medaillon van de generaal terug - de man is nogal verstrooid en weet niet meer waar hij het heeft gelaten - krijgt u zomaar 30 punten toegeworpen.

De voorwerpen waarmee u uw opdrachten moet uitvoeren vindt u in de verschillende locaties op het kruisvormige speelbord: de bar, de vestiaire, de balie, de voordeur en de buffettafel.

Hebt u kwade bedoelingen is uw hoofdbezigheid het ombrengen van de drie hoger genoemde eregasten. Uw opdrachtgever heeft daartoe enkele flacons met gif op de verschillende locaties verspreid. Aan u om ze te vinden en aan de juiste persoon, in een drankje, toe te dienen. Dat levert u nog meer punten op. Vergiftigt u alle drie uw doelwitten krijgt u zomaar 150 punten in de schoot geworpen, eventueel aangevuld met de gewone butleropdrachten die u hebt uitgevoerd.

Nu over naar het écht leuke aspect van dit spel.

Er worden drie rondes gespeeld waarin de spelers - hou u vast - simultaan drie acties uitvoeren. Acties zijn bewegen naar een aangrenzende locatie, een voorwerpkaart op een locatie op hand nemen, een voorwerpkaart op een locatie afleveren, een voorwerpstapel bekijken en een opdrachtkaart trekken bij de hoofdbutler. Uiteraard moet u zich op de locatie bevinden om de daaraan verbonden actie uit te kunnen voeren.

Nadat iedereen zijn drie acties heeft gedaan mag elke speler geruchten verspreiden door geruchtenfiches - elke speler heeft er drie - op het geruchtenveld uit te spelen. Op het eind van het spel mag elke speler die geruchtenfiches heeft uitgespeeld de naam van de speler waarvan hij vermoedt dat het de gifmenger is op een briefje noteren. Als de beschuldiging klopt leveren deze fiches extra punten op.

Punten verdient u dus door uw standaard butleropdrachten uit te voeren, niet uitgespeelde onderzoekskaarten op hand te houden (u kunt daarmee de handkaarten van andere spelers bekijken), als gifmenger de eregasten om zeep te helpen en de gifmenger als zodanig aan te duiden. Strafpunten - jawel! - verzamelt u door op de verkeerde gifmenger in te zetten, op het einde van het spel onvoltooide opdrachten op hand te hebben en als gifmenger door andere spelers te worden ontmaskerd. De gifmenger moet minstens een eregast het hoekje om helpen om te kunnen scoren. Als hij dat niet kon mag hij ook zijn geslaagde gewone opdrachten niet verzilveren.

Het speleinde wordt ingeluid van zodra er geen tijdfiches meer op het tijdveld liggen of van zodra er een bepaald aantal geruchtenfiches op het geruchtenveld liggen.

Drie rondes speelt u, waarna de punten worden opgeteld. De speler met de meeste punten wint.

Ik herhaal het nog eens: simultaan.

Dat betekent dat u tijdens een beurt drie acties krijgt die u tegelijkertijd met andere spelers uitvoert. Dat, medespeler, zorgt voor een dynamiek die ik nog in geen enkel ander spel ben tegengekomen. U hebt uw eigen bedoelingen, goed of slecht, en tegelijkertijd moet u ook uw tegenstanders in de gaten houden. Waar gaan ze naartoe? Nemen ze daar een kaart? Laten ze daar een kaart achter? Heb ik een onderzoekskaart op hand waarmee ik het stapeltje waaraan hij of zij net een kaart toevoegde kan bekijken, of hou ik die liever op hand om sowieso al 10 punten te scoren op het einde van het spel? Verspil ik een onderzoekskaart en een actie om in de handkaarten van een andere speler te kijken in de hoop een gifcapsule te ontdekken en als ik die vind, is dat dan wel de gifmenger of gewoon een rookgordijn optrekker? Zou ik als gifmenger ook niet enkele geruchtenfiches uitspelen om mezelf buiten verdenking te stellen, maar ook om het spel sneller te doen eindigen zodat mijn sporen niet tijdig kunnen worden nagetrokken? Hou ik me niet bezig met de gifmenger en hoop ik gewoon zoveel mogelijk punten te scoren met het uitvoeren van opdrachten?

Dat simultaan spelen maakt dit spel tot een topper.

Ja maar, hoor ik al poneren, dit systeem zet de deur toch wagenwijd open voor valsspelers? Vergeet het maar. Iedereen houdt iedereen zodanig in de gaten dat iemand die een extra actie uit probeert te voeren onmiddellijk bij de kraag wordt gevat. Wat u vervolgens met dat sujet doet is uw zaak.

The Amberden Affair biedt u mooi en degelijk materiaal (het verdient wel aanbeveling de kaarten een jasje aan te trekken), een aangename speelduur, een interessant en uitdagend spelsysteem met een leuk verrader aspect , een gezonde dosis paranoia, een hoge herspeelbaarheidsgraad en tonnen interactie. Ik kan u dit bezoekje aan een Engels landhuis dan ook ten zeerste aanbevelen, zeker tijdens de aankomende feestdagen.

Dominique

 

The Amberden Affair

The Game Crafter, LLC / Two Penny Games, LLC (2013)

Michael Domeny en Kalsey Domeny

3 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

 

13:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the amberden affair |  Facebook |

15-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 6

The Ravens of Thri Sahashri

Stel.

U lijdt, na getuige te zijn geweest van een verschrikkelijk voorval, aan acuut geheugenverlies. Een volledige black-out zeg maar.

Who you gonna call?

Een neuroloog of uw met telepathische gaven gezegende vriend?

Ik zou voor uw vriend gaan. Uw kans op volledig herstel is dan immers vele malen groter.

In het universum van 'The Ravens of Thri Sahashri' tenminste.

'The Ravens of Thri Sahashri', beste medespeler, is het beste tweespelerspel, misschien zelfs het beste spel tout court, dat op Spiel 2014 is verschenen.

Het is een coöperatief kaartspel voor twee waarin uw samenwerkend vermogen zwaar op de proef wordt gesteld omdat - u las het hierboven al - een van uw beidjes over het geheugen beschikt van een gemiddelde doperwt. Ren, zo heet het arme meisje, is daarbovenop ook nog eens haar spraakvermogen kwijtgeraakt. Als starthypotheek op uw slaagkansen kan dat tellen.

Haar beste vriend Feth, de andere speler en hopeloos verliefd, beschikt echter over telepathische krachten waarmee hij Rens dromen kan lezen en zelfs beïnvloeden. Een voorzichtig opstapje naar volledig herstel. Telepathische hersenchirurgie zeg maar.

Hij gaat dan ook zo snel mogelijk aan de slag - de tijd dringt immers, en dat is nog zacht uitgedrukt - met zijn herstellingswerkzaamheden.

Misschien zit een huisje, tuintje, kindje, autootje, hypothecair leninkje er dan toch nog in.

Dat herstel van het geheugen gebeurt middels kaarten, in 5 kleuren en genummerd van 1 tot 5. Die kaarten zijn ook nog eens voorzien van rasters (kwadranten) die al dan niet beschadigde droomfragmenten, herinneringen voorstellen, én een speciale eigenschap.

In de trekstapel zitten ook nog vijf kwaadaardige raven die met gelijkgekleurde  kaarten aan de haal gaan als u even niet oplet. Dit soort onoplettendheden gaat het koppeltje later in het spel mogelijk zwaar bekopen.

Tijdens zijn beurt mag Feth zo veel kaarten trekken als hij wil. Raven legt hij apart. Vervolgens mag hij zoveel kaarten als hij wil aan de Atman, die bij spelaanvang uit slechts één kaart bestaat, toevoegen. De Atman is de blauwdruk van Rens geheugen en het morrelen daaraan is aan erg strikte regels onderworpen. Kwadranten van weggedrukte herinneringen moeten immers gelijkaardige kwadranten van eerder gelegde kaarten bedekken en een kaart mag nooit volledig bedekt worden door een andere kaart.

Als hij klaar is mag Ren één kaart uit de Atman nemen om die aan haar 'hart', dat uit vier gedekte kaarten bestaat, toe te voegen. Ze probeert hierdoor een 'gedicht' te schrijven bij elke gedekte kaart. Bij de eerste drie kaarten moet de som van de kaarten zeven zijn, bij de laatste kaart vijf. Elke regel moet in volgorde worden afgewerkt. Komt de afgelegde kaart overeen met de kleur van de corresponderende gedekte kaart mag Ren die omdraaien. Dit is belangrijke informatie voor Feth.

Als Feth erin slaagt in de Atman een som van zeven te vormen met kaarten van dezelfde kleur kan hij Ren vragen of deze kleur in haar 'hart' voorkomt. Is dat zo mag Ren één kaart van die kleur openleggen. Deze kaart kan dan op het einde van de ronde - er zijn er drie en de laatste hakt er echt wel in - worden gescoord, wat heel belangrijk is voor de slaagkansen van het duo.

Feth moet dus proberen op basis van de subtiele hints van Ren diens hart te reconstrueren en dit voor de trekstapel leeg is (game over). Daarbovenop mag op het einde van elke ronde geen kaart zichtbaar in de Atman liggen die niet overeenkomt met de kleuren van Rens hart (game ook over). Kan Feth geen kaart toevoegen aan de Atman is het ook - inderdaad - game over. Wordt de vijfde raaf opengedraaid is het ook gelijk dag met het handje.

Kaarten die Feth tijdens de Atman fase niet wil gebruiken komen op de aflegstapel te liggen. Liggen er echter raven open gaan die met gelijkgekleurde kaarten aan de haal. Een dramatische ontwikkeling, want die kaarten ziet het duo mogelijk niet meer terug in het spel. Minder kaarten staat gelijk aan minder kansen.

Elke openliggende kaart in Rens hart heeft een eigenschap die eenmalig kan worden geactiveerd. Ze maken het leven voor beide protagonisten iets makkelijker en het gericht benutten van deze voordelen zijn van primordiaal belang om het toekomstig geluk van het duo te verzekeren.

Die derde ronde dan. De hardste noot die in dit heerlijke spel moet worden gekraakt. Hier wordt het normale stramien gevolgd van de eerste twee rondes, zoals hierboven geschetst, maar elke beurt moet een volledige dichtregel worden afgewerkt. Ren mag dan eechter gebruik maken van de kaarten die zich in de opgebouwde scorestapel bevinden. Ik garandeer u echter dat u zelfs lang daarvoor het zweet als ware het de Niagara waterval van u af voelt stromen. 

Een kaartspel als dit, medespeler, hebt u nog nooit gespeeld. Het heeft een fantastisch thema dat speltechnisch al even fantastisch werd omgezet, is extreem uitdagend, garandeert een nagelbijtende ervaring voor beide spelers en het geeft de term 'subtiel communiceren' een geheel nieuwe dimensie.

Elk echtscheidingsbemiddelaar zou dit spel standaard als huiswerk aan ieder getergd echtpaar moeten meegeven. Wedden dat een hele hoop advocaten zonder job komt te zitten?

Dominique

 

The Ravens of Thri Sahashri
Japon Brand / Manifest Destiny (2014)
Kuro
2 spelers vanaf 12 jaar
45 minuten

 

13:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the ravens of thri sahashri |  Facebook |

11-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 5

Pandemic: The Cure

Stel.

U bent een meeple en u loopt tegen een agressieve houtworm parasiet aan.

Who you gonna call?

De busters van Pandemic of die van 'Pandemic: The Cure'?

In uw plaats zou ik voor het tweede team gaan. Uw kans op overleven is dan aanzienlijk groter.
'Pandemic: the Cure', de dobbelbroer van Pandemic, is immers veel vergevingsgezinder dan zijn ouder familielid.

Acht keer gespeeld, zes keer gewonnen.

Betekent dit dat Pandemic: The Cure een slechter spel is dan Pandemic? Allerminst.

Meer zelfs, als er vanaf nu ten huize van ondergetekende infecties moeten worden bestreden zal dat met dobbelstenen zijn.

Het zit allemaal goed in elkaar hoor. Dobbelen voor infecties en outbreaks, dobbelen met de aan uw gekozen karakter gelinkte dobbelstenen waarmee u uw acties uitvoert, dobbelen voor het vinden van een serum en uw gedobbelde kruisjes gebruiken om actiekaarten in te zetten.

Wat 'Pandemic: The Cure' zo leuk maakt is de onvoorspelbaarheid van het waar en wanneer opdagen van de infecties, al krijgt u op de bordjes van de zes continenten al voorinformatie over de wat u daar mogelijk kunt verwachten. Als u echter het geluk hebt dat de dobbelstenen u tegenwerken bent u echt wel in voor een traktatie. Dan voelt u aan den lijve de onmacht van een ebola bestrijder in Liberia.

Één manier om te winnen, drie om te verliezen. U zou verwachten dat u dan ongeveer 75% van uw partijen zou verliezen, maar mijn ervaring - op de standaard setting - is dus anders. Ik raad u dan ook gelijk aan de moeilijkere opstaphaltes te nemen als u dit spel aanvat.

Voor wat het waard is, onze verliespartijen waren ook échte verliespartijen waarin wij enorm zwaar op onze blote billen kregen. Massale outbreaks waren de oorzaak. Die moet u dus vooral onder controle zien te houden.

Prachtig materiaal met een massa dobbelstenen, een vlotter en sneller spelverloop dan grote broer en een grote behoefte om na afloop onmiddellijk opnieuw te spelen, al was het maar om op zoek te gaan naar die eerste verlieservaring. Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Dominique


Pandemic: The Cure
Z-Man Games (2014)
Matt Leacock
2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

19:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2014 |  Facebook |

10-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 4

Tajemnicze Domostwo (Mysterium)

Een oud behekst landhuis, een op de rand van de waanzin balancerende eigenaar, een groepje onderzoekers die het mysterie willen ontraadselen en daarmee ook de vloek opheffen, én een geest die hen daarbij wil helpen.

Dat is de setting van Tajemnicze Domistwo.

Het mysterie heeft vandoen met een vroegere bewoner, een voorwerp en een bepaalde kamer in het huis. De combinatie van die drie resulteerde in een gruwelijke daad, meer dan 100 jaar geleden, waarvoor de toenmalige bewoner ten onrechte werd terechtgesteld. Zijn geest spookt nog steeds rond in het huis en bij de komst van de onderzoekers ziet hij de kans om via hen het mysterie op te lossen, zichzelf uiteindelijk vrij te pleiten en de vreselijke nachtmerries waaraan de huidige bewoners lijden te beëindigen.

Dat doet hij door de onderzoekers hintgevende dromen toe te sturen.

De hints hebben betrekking op de persoon, de kamer en het voorwerp. In die volgorde.

Speltechnisch werd dit mooi opgelost door deze drie elementen te integreren in het huis dat middels erg grote kaarten op tafel werd samengesteld. De grootte van het huis varieert naargelang het aantal spelers. Hoe meer spelers, hoe groter het huis.

De geest, gespeeld door een van de spelers, stelt vervolgens uit gelijkaardige kaarten pér speler een geheime combinatie van een personage, een kamer en een voorwerp samen. Deze combinatie moet elke onderzoeker zien te weten te komen. Lukt dat kan er gelijk worden overgegaan naar het laatste hoofdstuk, de climax, de definitieve ontrafeling van het mysterie.

Als er dan nog tijd over is tenminste, want de ondezoekers hebben maar zeven dagen om het geheim te ontsluieren.

Elke dag geeft de geest hints aan de onderzoekers middels het uitspelen van een of meerdere droomkaarten. Eerst over de persoon, dan de locatie en vervolgens het voorwerp. In die volgorde moeten ze ook door elke ondezoeker individueel worden gevonden. De geest kan niet praten, de onderzoekers mogen wel onderling in overleg gaan. De geest beschikt ten allen tijde over zeven droomkaarten waaruit hij kan kiezen.

Kan een onderzoeker de juiste kaart op de plattegrond van het huis aanduiden - de geest knikt ja of nee - kan hij door naar het volgende geheim. Dat betekent dat in de loop van het spel het voorwerp van onderzoek bij elke wetenschapper kan verschillen.

Als elke onderzoeker zijn drie opdrachten heeft vervuld én er is nog tijd over - ik hoop het voor hen - kan worden overgegaan naar de ultieme ontknoping.

Hierbij moet de geest de drie kaarten van één onderzoeker (willekeurig) uitkiezen, wat gelijk de oplossing van het mysterie wordt. Vervolgens moet hij één droomkaart als hint uitspelen, waarna de onderzoekers een poging kunnen wagen om de juiste combinatie aan te duiden.

Lukt dit alles binnen een tijdsbestek van zeven dagen winnen alle spelers, falen ze verliezen ze gelijk het spel.

Een kruising tussen Dixit en Cluedo, of Dixit met een doel. Zo wordt dit spel omschreven. Deze omschrijvingen dekken de lading.

De link naar Cluedo is duidelijk. De vergelijking met Dixit heeft betrekking op de kaarten, zowel qua grootte als schoonheid. Vooral die schoonheid is fenomenaal. Zelf vind ik de kaarten mooier dan die van Dixit, met veel meer detail en afwisseling. Donkerder zijn ze ook, figuurlijk dan toch, wat uiteraard met het thema te maken heeft.

Een aanpasbare moeilijkheidsgraad, een grote herspeelbaarheid met evenveel speelplezier voor de geest als de onderzoekers , een genot om naar te kijken en best uitdagend. Dat zijn de troeven die Mysterium op tafel legt.

Het leuke van dit spel is dat u het moeiteloos in een sessie Dixit kunt integreren en omgekeerd. Lekker twee vliegen in een klap.

Toppertje.

Dominique

 

Tajemnicze Domostwo (Mysterium)
Portal Games (2013)
Oleksandr Nevskly en Oleg Sidorenko
2 tot 7 spelers vanaf 8 jaar
30 tot 60 minuten

 

19:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tajemnicze domistwo, mysterium, spiel 2014 |  Facebook |

04-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 3

Assault on Doomrock

De spelregels van Assault on Doomrock openen zoals ze moeten openen. Geen belachelijk achtergrondverhaaltje hier, maar onmiddellijk naar de kern van de zaak. U bent een avonturier die er, samen met andere avonturiers - uw medespelers - in een fantasiewereld op uit trekt en op uw tocht drie grote gevechten moet aangaan. Leeft u nog op het moment dat uw laatste confrontatie eraan komt en sluit u die daarbovenop ook nog eens winnend af hebt u het spel gewonnen.

Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Blijkt, medespeler, dat het uiteindelijk veel en veel en veel meer is.

Om even terug te komen op die spelregels. Na het doornemen ervan - ik pleeg dat nogal eens in mijn bedstee te doen - heb ik erg slecht geslapen. En als ik al sliep droomde ik ervan. Nog nooit meegemaakt In mijn 40-jarige spelerscarriere

Er wordt hier zoveel lekkers geboden Dat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet beginnen.

Ik zou kunnen aflopen over het heerlijke, louter door kaarten en dobbelstenen gestuurde, spelconcept. Het beste trouwens dat ik tot nu toe in mijn 40-jarige spelerscarriere mocht aanschouwen.

Ik zou het fantastische gevechtssysteem - die exposure tokens! - kunnen bewieroken, dat geniet van een zodanig frisse aanpak dat ik me afvraag waarom er nooit iemand eerder op het idee is gekomen.

Ik zou kunnen blijven schrijven over het verrassend leuke gebruik van de locaties en de introductie van tijd, de kost die u moet betalen om ze te doorkruisen en de druk die dat dan weer op u en uw metgezellen zet.

Ik zou kunnen blijven doordrammen over de interessante manier waarop uw karakter zich kan vervolmaken, met wapens, bepantsering, artefacten, magie en meer van dat leuks.

Ik zou het gebruik van de, niet bepaald alledaagse, vaardigheden van de karakters kunnen ophemelen en de manier waarop ze door dobbelsteenworpen worden geactiveerd.

Ik zou kunnen doorbomen over de weerstand die u tijdens het spelen ondervindt. Weerstand die u steeds weer, als was het de meest steile bergwand op aarde, probeert te overwinnen.

Ik zou kunnen blijven zeuren over de prachtige integratie van het onbekende, de onzekerheid over wat u te wachten staat en de hevige discussies die dit - denk aan het tijdsgebrek van hierboven - met uw medespelers oplevert.

Ik zou kunnen blijven lullen over het delicate coöperatieve management van alles waar uw reisgezelschap mee te maken krijgt: uw geldbeheer, uw aankoop- en verkoopvaardigheden, het kanaliseren van uw onbedwingbare drang naar het ontsluieren van geheimen, uw hunkering naar heldendaden, uw tarten van het lot.

Ik zou uit de bol kunnen gaan over het verbluffende game master systeem, van een niveau dat ik in mijn 40-jarige spelerscarrière nog nooit ben tegengekomen.

Ik zou u een lezing kunnen geven over de relativiteit van tijd, waardoor twee uur 'Assaulten' eerder aanvoelt als twee minuten. Veel te kort, met daaraan verbonden de onbedwingbare behoefte om onmiddellijk opnieuw te beginnen.

Ik zou een conference kunnen geven over de geslaagde humor - die ontploffende tomaten! - in dit spel, het soort humor dat uw groeiende frustratie - u sukkelt van mislukking naar mislukking - steeds weer weet te blussen.

Ik ga u daar allemaal niet mee lastig vallen, medespeler. U moet het zelf maar ontdekken.

Dominique

 

Assault on Doomrock
Beautiful Disaster Games (2014)
Tom Stasiak
1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar
150 minuten

 

22:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock, spiel 2014 |  Facebook |

02-11-14

..die in den hemelen zijt.. (de uitdaging)

Walk to Jesus

Men moet mij niet uitdagen. Iedereen in mijn omgeving weet dat.

Mijn beste vrienden weten dat dus ook en ze laten geen gelegenheid voorbijgaan om mij voor het hakblok te zetten.

Op Spiel 2014 was het weer prijs.

''Na rijp beraad hebben wij besloten dat 'de Tafel Plakt!' het aan zijn status verplicht is 'Walking to Jesus' te bespreken.'' Dat was de boodschap die ik op dag vier, de dag des Heren notabene,  in de stand van Korea Boardgames van de heerschappen kreeg toegeworpen.

Zoals eerder vermeld: men moet mij niet uitdagen.

Op zoek dus.

Wandelen naar Jezus was geen sinecure, want Hij gaf blijkbaar niet thuis toen de standplaatsen werden verdeeld. Resultaat: hal 4, helemaal achteraan, in het verst afgelegen hoekje.

Maar als ik er voor ga, gá ik er ook helemaal voor. Ondanks de afwezigheid van een heldere ster die mij naar mijn doel kon leiden wist ik de stand van 'Eurocorp Consulting, Inc.' uiteindelijk toch te lokaliseren, onderweg een myriade aan zondige verlokkingen trotserend, als daar waren: bloedmooie boothbabes, braadworsten van een halve meter en een luxe exemplaar van Haru Ichiban.

Bij aankomst zat de standhouder ietwat afwezig voor zich uit te staren, vóór een muur van 'Walking to Jesus' dozen. Een veeg teken.

Ik had geen wierook of mirre bij me, maar gelukkig wel een beurs goud waardoor ik een exemplaar kon bemachtigen. Tot grote vreugde van de standuitbater trouwens. Hij leek alvast een stapje dichter to Jesus.

Medespeler, ik moet u ontgoochelen.

Bij het ontwerpen van het spel gaf Jezus immers ook al niet thuis.

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is een veredeld ganzenbord, met een snuifje Mens Erger Je Niet. U dobbelt met een zeszijdige dobbelsteen, beweegt uw standaard vormgegeven pionnetje over een circulair loopspoor en probeert daarbij het vierde, binnenste loopspoor te bereiken van waaruit u, als u veel geluk hebt, kunt proberen de definitieve stap naar Jezus te wagen. Mij is altijd gezegd dat u daarvoor moet komen te overlijden, hier volstaat het om vanop een serafijn veld - een serafijn is een engel van hoge rang - een zes te gooien. Hebt u op dat moment nog actiekaarten op hand mag u voor elke actiekaart ook nog eens een poging wagen. Mislukt u vliegt u stante pede weer naar uw startveld. Gelukkig beschikt u over drie pionnen, waardoor deze straf uiteindelijk niet te hard aankomt.

Het wordt nog beter. U moet zelfs niet proberen op een serafijn veld te geraken want van zodra een speler een gooi naar de overwinning doet mag u voor elke actiekaart die u in uw handen hebt óók een poging wagen. Wat rondlummelen op de loopsporen, een maximale kaarthand van vijf actiekaarten bijeen sparen en vervolgens als een parasiet meeliften op de speler die het spel probeert uit te maken is dus een valabele strategie.

Soit, de speler die als eerste tot Jezus walkt krijgt twee punten, wie erna komt krijgt er eentje.

De loopsporen zijn voorzien van speciale velden. Een goede daad doet u gelijk richting Jezus opschuiven, een slechte werpt u weer achteruit. Moeder Maria geeft u een extra beurt, verleidingen nemen u gevangen (u moet een zes gooien om weer verder te kunnen) en zondes sturen u gelijk weer naar uw startveld.

De actiekaartjes - het zijn de kleinste die ik ooit heb gezien en zelfs de gemiddelde smurf die hiermee aan de slag gaat moet een leesbril op, wat mij doet vermoeden dat Jezus ook bij de budgettoewijzing uitblonk door afwezigheid - doen wat u van actiekaarten in dit soort spellen verwacht. U mag extra dobbelen tijdens uw beurt, u wordt gered als u op zonde velden komt, u wordt beschermd tegen agressieve medespelers (jawel), u wordt verlost van een verstikkende verleiding en met de 'hallelujah' actiekaart mag u zelfs twee extra overwinningspogingen doen als u op een serafijn veld van uw kleur staat.

U hebt al lang begrepen dat geluk het hoofdbestanddeel - zeg maar gerust het enige bestanddeel - is dat u dichter bij de Heer brengt.

U hebt ook al lang begrepen dat ik voor 'Walk to Jesus' geen koopaanbeveling kan geven, tenzij u aan de religieuze slag wil met zeer jonge kinderen.

Geloof me, medespeler, er zijn leukere manieren om richting Jezus op te schuiven. Zo kunt u proberen goed te doen voor uw medemensen, waaronder uw dienaar bijvoorbeeld. Mij eens een Caylus laten winnen zou meer dan een grote opstap zijn naar hemels genot. Jezus was naar verluidt ook een echte grapjas. Anderen aan het lachen brengen, of de mensen gewoon altijd toelachen, zou u dus ook wel eens in de goede richting kunnen duwen. Probeert u zich nu eens voor te stellen hoeveel plaatsen u opschuift richting Jezus als u mij Caylus laat winnen, mij onderwijl uw allervriendelijkste glimlach tonend. Beter nog: in de bijbelse getalsymboliek staan de getallen 7 en 70 voor volheid en compleetheid. Als u mij al glimlachend Caylus laat winnen en u doet dat 7 x 70 keer, hebt u uw afstand tot Jezus volgens mij in één ruk overbrugd.

Denk er eens over na.

Dominique


Walk to Jesus
Eurocorp Consulting, Inc.
Alfred Vesligaj
2 tot 4 spelers vanaf 5 jaar
45 minuten

 

12:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) | Tags: walk to jesus |  Facebook |

01-11-14

..die in den hemelen zijt..

Regnum Angelica

Kickstarter.

Veel kaf, weinig koren.

Maar dat koren..

Neem nu Regnum Angelica, dat een iconische strijd tussen de loyale en de gevallen engelen van Onze Lieve Heer evoceert.

Het doet dat met ronduit prachtige kaarten waarmee beide spelers - dit is er eentje voor twee - hun engelen over een groot spelbord bewegen richting thuisveld van de tegenstander, onderweg andere engelen bekampend en op speciale velden extra energie of kaarten verzamelend.

Elke engel heeft een sterkte, die gelijk ook zijn scoringswaarde aangeeft als hij erin slaagt het thuisveld van de tegenstander te bereiken, én ze hebben allemaal een speciale eigenschap die meestal wordt getriggerd als ze worden geactiveerd. Activeren is een eerder gedekte kaart openleggen, een van de belangrijkste acties in het spel.

Ze hebben ook een bewegingswaarde. Die bepaalt hoeveel velden ze maximaal tijdens een beurt kunnen bewegen. Dat kost dan weer energie, die u door het 'verbranden' - u geeft ze gewoon op - van 'pillars' en 'scripts' bekomt.

U moet wel goed afwegen of u uw 'pillars' en 'scripts wel opoffert voor energie. Met 'pillars' kunt u uw engelen immers extra bescherming meegeven voor onderweg (water, aarde of vuur), 'scripts' laten u dan weer toe in te breken in de spelregels zodat u een en ander naar uw hand kun zetten.

Conflicten - wees gerust, u kunt er niet omheen - worden uitgevochten met de elementen water, aarde of vuur en het gekende steen-schaar-papier principe. Aarde verslaat water, water verslaat vuur, vuur verslaat aarde. Geen nood, u weet vooraf waar u aan toe bent en het is dan ook zaak uw engelen zodanig te manoeuvreren dat ze met hun elementen die van hun tegenstanders kunnen uitschakelen.

Doel: als eerste speler 35 punten bij elkaar vliegen. Dat doet u door het thuisveld van uw tegenstander met uw engelen aan te tikken - u scoort als het ware een touchdown - waarna ze van het speelveld verdwijnen, maar niet noodzakelijk uit het spel.

Terwijl u over het spelbord fladdert kunt u nog speciale velden aandoen die u een extra kaart laten trekken of waarop u extra energie kunt inslaan.

Regnum Angelica is zo goed dat ik er mijn post Spiel besprekingen er even voor onderbreek. Het is een heerlijk over geproduceerd, prachtig uitziend tweepersoonsspel met fantastisch artwork - elke engel is uniek - en een zeer soepel, maar diep,  spelverloop. Het zit gewoon erg goed in elkaar.

Wilt u het laken uiteindelijk naar u toe trekken zult u er wel het koppie moeten bijhouden. U moet goed plannen wanneer u welke engel op het bord loslaat en oog hebben voor interessante combo's - ik blijf er maar ontdekken.

Op zoek naar keuzestress? Regnum Angelica. Wanneer breng ik die erg handige engel in? Wanneer activeer ik mijn engelen? Leg ik een valstrik? Offer ik 'scripts' en 'pillars' op voor dat beetje extra energie? Wanneer breng ik mijn grote leider in? Hoe manoeuvreer ik mijn engelen in een ideale positie? Offer ik die engel op? Speel ik verdedigend of aanvallend? Speel ik blufpoker of gewoon open kaart? Neem ik het risico te temporiseren om op die ideale combo te wachten?  Gebruik ik die reïncarnatie spreuk? Wat moet ik met die irritante Beëlzebub van mijn tegenstander, terwijl mijn Gabriel in godsnaam nog nergens te bespeuren is?

Regnum Angelica , medespeler, is mogelijk het beste spel van het moment dat op Spiel ontbrak.

Na Battle for Souls, dat vorig jaar verscheen, is dit alwéér een religieus geïnspireerde topper. Een hemelse aanrader.

Dat een religieuze insteek echter geen enkele garantie biedt tot succes zal ik aantonen in mijn bespreking van morgen, die als ondertitel zal dragen: de uitdaging.

Dominique


Regnum Angelica
Black Locust Games (2014)
Casey Willet en Aaron Yung
2 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

11:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: regnum angelica |  Facebook |

21-10-14

Spiel 2014 nafeest: deel 2

Spellcaster

Een van mijn leukste ontdekkingen op Spiel 2014, maar lang niet de enige, was Spellcaster.

Een mini regelwerkje waarop u nog geen boodschappenlijstje kwijt kunt, een stapel van 60 kaarten, vier kartonnen kaartvelden en een handvol gele en blauwe plastic edelsteentjes. Met dat materiaal moet u aan slag.

Opvallend: het artwork is op elke kaart verschillend. Mooi!

Uw concurrent tovenaar van al zijn levenspunten beroven of als eerste 15 magische saffieren verzamelen, dat zijn de overwinningsvoorwaarden. Makkelijk te onthouden en dat is altijd meegenomen.

De spreuken die u al kaartspelend prevelt doen altijd wat met die saffieren en die levenspunten, en ook met de kaarten zelf.

Ze komen in vier kleuren die u op het overeenkomstige kaartveld moet uitspelen, waarna de spreuk kan worden geactiveerd. Beter nog, als de kaart tijdens uw volgende beurt niet werd afgedekt door uw tegenspeler(s) krijgt u de kans haar opnieuw te activeren.

Een kaart trekken en vervolgens twee acties doen, meer doet u niet tijdens uw voorbijvliegende beurt. Dat kan opnieuw een kaart trekken zijn, maar ook een openliggende kaart activeren of een kaart uitspelen en activeren.

Dat gaat zo lekker over en weer tot een van de duellerende partijen de overwinningsvoorwaarde bereikt. Meer dan een half uurtje is daar niet voor nodig.

Omdat het hier om een duel gaat speelt u met z'n vieren twee tegen twee en met z'n drieën twee tegen één. Geen paniek, kleine speltechnische aanpassingen lossen dit moeiteloos op.

Erg interessant is het kaart afdekmechanisme. U moet echt wel opletten dat u uw tegenstander(s) niet teveel keuzemogelijkheden biedt door kaarten open te laten liggen. Wilt u uw kansen gaaf houden zult u tijdens uw beurt af en toe kaartvelden moeten bespelen die u liever nog even links had laten liggen. Let ook goed op uw tellen als uw levenspunten tot vier of minder zijn herleid, u bent dan immers in acuut levensgevaar.

De afweging om resoluut voor de aanval te gaan of eerder saffiertjes te verzamelen zorgt voortdurend voor een intrigerend dilemma. Uw acties goed timen strekt ook zeer tot aanbeveling. En als het echt link wordt kan een beetje blufpoker ook helpen.

Spellcaster is licht, poepsimpel, leuk, lekker snel, erg verslavend en daardoor binnen het 'filler segment' een absolute topper. U moet wel een beetje voeling hebben met de Engelse taal, maar voor de wereldburger die u toch bent mag dat geen enkel probleem zijn.

Bent u van het 'Zoef de Haas' type en zoekt u nog iets bliksemsnel en lekker hartig voor tussendoor? Niet twijfelen.

Dominique


Spellcaster
R&R Games Incorporated (2014)
Aaron Weissblum en Norman Woods
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
25 minuten

 

20:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: spellcaster, spiel 2014 |  Facebook |

20-10-14

Spiel 2014 nafeest: deel 1

Happy Pigs

Op Spiel mag ik me graag ophouden op locaties waar op het eerste gezicht niet zoveel te beleven valt. Ver weg van de Alchemisten en de Goden van deze wereld.

En zo bestond het dat ik in de vroege namiddag van dag twee op de stand van Swan Panasia werd aangesproken door een bloedmooie Oosterse deerne die mij vroeg of ik geen zin had om samen met haar varkentjes op te kweken, de beestjes te vaccineren en de slachtrijpe exemplaren voor grof geld te verkopen.

Ze hoefde het geen twee keer te vragen. Als er in gezelschap van bloedmooie Oosterse deernen varkentjes moeten worden gewassen staat deze jongen paraat.

Opvallende eerste vaststelling: geen enkele dobbelsteen, actiekaart of houten blokje te bespeuren.

Opvallende vaststelling twee: de overdaad aan fiches, tegels en borden. Babyvarkens, peutervarkens, tienervarkens, volwassen varkens, vaccinatiefiches, voedingssupplement fiches, geboorte-amulet fiches, geldfiches, actietegels, seizoentegels, weides en - u moet het zien om te geloven - de varkenswinkel.

Met dat alles gaat u aan de slag en dat enkel en alleen om veel geld te verdienen.

Vier seizoenen speelt u, met in elk seizoen vier beurten.

Elke seizoenbeurt kiest u een actietegel die simultaan met uw tegenspelers wordt onthuld. Op de seizoentegel staat aangegeven hoeveel keer u uw gekozen actie mag doen. Die acties zijn voederen, kweken (jawel), kopen en verkopen. Uw actieradius wordt echter een stuk minder als meerdere spelers dezelfde actie kozen, waarbij de startspeler en de spelers die in uurwijzerzin het dichtst bij hem zitten het meest aan de ruif mogen zitten. Door te voederen groeien uw varkentjes op naar grotere exemplaren, kweken doet uw volwassen varkens paren en onmiddellijk werpen, verkopen laat u toe uw varkentjes te verkopen aan de gangbare prijs en met kopen kunt u zich vaccinaties, voedingssupplementen, extra weides - varkens vragen ruimte - en geboorte-amuletjes aanschaffen.

Vaccinaties hebt u nodig om uw varkens in leven te houden op het einde van het seizoen (anders slaat de varkens ebola onverbiddelijk toe), met voedingssupplementen slaan uw opgroeiende varkens zomaar een generatie over en met baby amuletten - ga er even voor zitten - komen uw pasgeboren biggetjes zomaar als peutervarkens uit mama varken gefloept.

Elk seizoen heeft zo zijn mooie kanten, ook in Happy Pigs. Zo kunt u bijvoorbeeld in de zomer zomaar 25 dollar toegestopt krijgen als u over varkens in alle leeftijdscategorieën beschikt. Handig, want het draait hier immers allemaal om geld.

Na vier seizoenen verkoopt u uw resterende varkens en telt u uw spaarpotje. Wie het meeste geld heeft verzameld wint.

Van zodra u de doos bekijkt, en meerbepaald dat biggetje met het babyhoedje op en de fopspeen in de snuit, wordt u op het verkeerde been gezet. U denkt dat u met een kinderspel te maken hebt.

Niets is minder waar.

Happy Pigs, beste medespeler, is economische oorlogvoering op het scherpst van de snee. U moet goed uw koppie erbij houden en u vooral niet laten afleiden door de snoezige grafische omzetting. Deze varkens zijn immers niet makkelijk te wassen, laat staan te temmen. Bij het kiezen van uw actie is een goede evaluatie van de actuele seizoentegel primordiaal, en u moet ook erg goed rekening houden met de spelersvolgorde. Als u te ver van de startspeler zit zou het immers wel eens kunnen dat u leeg uitgaat. U wordt wel gecompenseerd a rato van 1 dollar per niet uitgevoerde actie, maar dat is ruim onvoldoende om uw opgelopen schade te dekken.

Opvallend is ook de diepgang die hier, ondanks het eenvoudige en erg overzichtelijke spelverloop, gegenereerd wordt. De beurten vliegen ook nog eens bliksemsnel voorbij - opvallende vaststelling drie trouwens - en dat kan deze jongen zeer waarderen.

Het is ook erg leuk uw varkens optimaal in hun behuizing te puzzelen, zeker wanneer ze plots uit de kluiten beginnen te wassen. Plannen op de groei is absoluut aangewezen.

Houdt u van een, ondanks het snoezige voorkomen, uitdagend en gestroomlijnd spel - zeg maar een varken in schapenvacht - met een minimum aan regels, een perfecte speelduur en toch een diepgang heb ik je daar moet u hier zeker eens naar kijken.

Samen met een Engelse lachebek werd ik door de Oosterse schone ingemaakt. Geslacht zeg maar.

"Solly"', zei ze met de mooiste glimlach die ik ooit heb gezien.

"Don't solly, be happy", antwoordde ik gevat.

Ze kon niet snel genoeg weg zijn.

Niet erg, ik heb toch maar lekker met haar een jaar op een varkensboerderij gezeten.

Aanrader.

Dominique

 

Happy Pigs
Swan Panasia Co., Ltd / Kuraki Mura B.G. Studio (2013)
Kuraki Mura
3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

20:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: happy pigs, spiel 2014 |  Facebook |

13-10-14

De 'De Tafel Plakt!' Spiel 2014 Koopwijzer!

Een gouden raad, medespeler: speel vanaf nu alsof uw leven ervan afhangt.

Want hoe lang kunnen we nog?

Syrië, Oekraïne, Gaza, Afghanistan, IS, klimaatopwarming, illegale boskap, plasticvervuiling, overbevissing, uitstervende diersoorten, rassenrellen, terreuraanslagen, zinloos geweld en ga zo maar door.

Wij zijn echt een voorbeeldplek in het universum.

En tot overmaat van ramp wordt Zwarte Piet uit ons cultuurpatrimonium verbannen en worden Sinterklaasliedjes door een inderhaast opgerichte censuurcommissie vakkundig door de mangel gehaald. De roe en de knecht moeten weg, en ook de zak wordt uit de liederen geschreven. Waarmee moet de goedheilig man nu het dak op? Een winkelkarretje?

We moeten het onder ogen zien, medespeler, ons einde nadert.

Ik raad u dan ook ten zeerste aan al uw spaargeld van de rekening te halen en dit integraal op Spiel 2014 uit te geven. Dit is mogelijk uw laatste kans en, geef toe, u hebt altijd al eens helemaal willen losgehen. Volgend jaar rond deze tijd ligt u immers ergens te lande met ebola in quarantaine. Een grote stapel spellen gaat dan zeer van pas komen tussen het, al dan niet gecontroleerd, lozen van uw lichaamsvochten door.

Het bovenstaande indachtig hieronder mijn jaarlijkse - ik geef het maar gelijk toe - niet helemaal waterdichte (Carnival Zombie zit nog te vers in het geheugen) aanbevelingslijst. Weet wel dat ik ondertussen al juridisch ingedekt ben en dat ik zwaar ga inzetten op procedurefouten bij het indienen van uw verzoekschrift tot vervolging. Daarvoor heb ik dan weer een deel van mijn spaargeld opzij gezet.

Om het u gemakkelijk te maken hanteer ik een alfabetische volgorde en beperk ik me dit jaar uitsluitend tot wat ik vind dat de moeite waard is, hetzij om te kopen, hetzij om minstens een nieuwsgierige blik te gunnen. 

Gehen wir los!

27th Passenger: A Hunt On Rails (Purple Games)

U bent een huurmoordenaar en u speelt graag spelletjes. Niks leukers dan met enkele gelijkgezinden de trein te nemen en elkaar voor een vooraf afgesproken afstapplaats om zeep te helpen. De langstlevende wint.

U zit wel met een probleem want er zitten ook neutrale passagiers op de trein en er zijn er enkele die zich wel heel verdacht gedragen. Legt u echter een neutrale reiziger om ligt u er ook uit. Oppassen en geen voorbarige conclusies trekken is dus de boodschap.

Daarbovenop zit u met het probleem dat er bij elke halte weer passagiers op- en afstappen en dat er zich ook nog onvoorziene gebeurtenissen voordoen, getriggerd door het station waarin u zich op dat moment bevindt.

U zolang mogelijk gedeisd houden terwijl u zelf zoveel mogelijk schillen van de ajuinen die uw tegenspelers uiteindelijk toch zijn probeert af te pellen. Dat is de sleutel van een overwinning in 'The 27st Passenger.

7 Steps (Kosmos)

Abstracte spellen, ze laten me meestal koud. Siberisch koud zelfs. Ik kreeg het echter aangenaam warm van 7 Steps, een erg tactisch en mooi vormgegeven torenspel met gekleurde schijven.

Uit de titel kunt u al opmaken dat het getal zeven hier een prominente rol speelt. Meer zelfs, u gaat na afloop het getal zeven niet meer kunnen zien of horen.

Edoch, ik heb het ondertussen al een zevental keer op tafel gelegd en ik kan niet anders dan een aanbevelingsbrief uitschrijven. U kunt lekker scoren na elke beurt, profiteren van de voorzetjes van uw tegenspelers, heerlijk grabbelen in de van 140 houten schijven voorziene stoffen buidel en leuk verstoppertje spelen achter uw zichtscherm. Daarbovenop is 7 Steps  goed speelbaar met elk opgegeven spelersaantal. En goed nadenken moet u ook wil u kans maken op de overwinning.

Kiesling en Staupe zijn namen die de doos sieren. Dat alleen al zou een reden moeten zijn om even proef te spelen.

Abyss (Asmodee)

Een familiale aanrader, al mochten de alliantiekaarten groter en duidelijker zijn.

U gaat zich echter geen buil vallen aan de speltechnische omzetting, die meer dan voldoende uitdaging biedt om er eens lekker voor te gaan zitten.

Zorg er wel voor dat u tijdens het spelen niet gehypnotiseerd wordt door uw pareltjes. Er gaan verhalen over spelers die alles om hen heen vergaten en rare dingen gingen doen door de combinatie parels-recipiënt. Ik zou hierover verder kunnen uitweiden maar ik laat u liever zelf ontdekken wat er juist aan de hand is. 

Het voordeel van Spiel is dat u mogelijk het mooiste doosdeksel zelf kunt uitkiezen. Dat is lekker meegenomen.

Airborne Commander (StrataMax Games)

Het verdient aanbeveling aan de stand van StrataMax Games op de loer te gaan liggen om te jagen op een niet afgehaald voorbestel-exemplaar.

Een intrigerende en uitdagende solo deckbuilder hebben we hier, met weliswaar een thema dat zeker niet iedereen zal aanspreken - de landing in Normandië en wat direct daarna kwam -  maar met een speltechnische omzetting die zeker uw aandacht verdient.

Assault on Doomrock (Beautiful Disaster Games)

Bent u een veeleisende coöperatieve veelspeler en kickt u op kaartspellen, uitdaging, humor en een hoge moeilijkheidsgraad kunt u hier niet omheen.

Wil u aan de slag met een barbaar met een stinkende adem, een gefrustreerde tovenaar of een ongeduldige elf komt u hier trouwens ook ruimschoots aan uw trekken.

Trek wel een kleine twee uur uit voor uw queeste - u moet drie bossmonsters overwinnen vooraleer u weer de kroeg in kunt - en reken op niet te veel speltechnisch medelijden. De humor dient hier blijkbaar enkel en alleen om uw nederlaag draaglijker te maken.

Veel exemplaren gaan er ook niet te vinden zijn op Spiel. Er snel bij zijn is dus de boodschap.

Black Fleet (Space Cowboys)

Eindelijk een draaglijk, op het 'Take That!' mechanisme gebaseerd, bordspel.

Bloedmooi, snel uitgelegd en met een interessant en toch niet te taxerend spelverloop. Families die de piraterij in willen mogen zich aangesproken voelen.

Colors of Kasane (Japon Brand / Ouyuaan)

Dat we ondertussen allemaal zijn gaan kwijlen van de Oosterse spelfilosofie is in datzelfde Oosten niet ongemerkt voorbijgegaan. Zet u dus maar schrap op een groeiend aanbod vanuit dat deel van de wereld.

Colors of Kasane vraagt van u niet meer dan dat u prachtige kimono's creëert, daarbij gebruik makend van een gefixeerde kaarthand. U mag uw kaarten dus niet herschikken en u moet van elke beurt maar het beste zien te maken. Gelukkig kunt u op verschillende manieren scoren, de ene al wat interessanter dan de andere natuurlijk, en kampen uw tegenspelers met net hetzelfde probleem.

Twaalf rondes de tijd krijgt u om uw creaties, en vooral uw veelzijdigheid en scheppend aanpassingsvermogen, te tonen aan de wereld.

Mooi verpakt en zowel visueel als wat speelplezier betreft een hebbeding voor de verwende kaartspeler.

Darkness Comes: The Board Game (Kuznia Gier)

De setting: een spookhuis waaruit u met uw familie probeert te ontsnappen. U werkt dus samen en speelt, in het begin althans, niet tegen elkaar. U zou wel gek zijn.

Wat ons brengt op een belangrijk concept in dit spel: de status van uw mentale gezondheid. Die heeft immers een nogal bepalende invloed op uw slaagkansen.

Een steeds wijzigend speloppervlak - het gaat hier tenslotte om een spookhuis -, plots dichtslaande deuren, tijdsgebrek, familieleden die verdwijnen op groepsfoto's, ome Jaap die plots wel zeer bizar bedrag begint te vertonen (zijn plotse bijlfixatie roept ernstige vragen op) en regelrechte overlopers naar wat u vanuit gene zijde bedreigt zijn maar een paar hindernissen waarmee u hier moet afrekenen.

Dat er Dixit-achtige speltechnische handelingen plaatsvinden zal velen onder ons ook al aan het kwijlen zetten.

Deus (Pearl Games)

Als er één stand is waarnaar de veeleisende veelspeler zich moet begeven op Spiel is het die van Pearl Games. Om aldaar aangekomen Deus op te pikken.

Deus is een kaartgestuurd opbouwspel waarin u uw beschaving op de kaart zet. De kaart in kwestie kenmerkt zich vooral door plaatsgebrek. Vooral door toedoen van uw tegenspelers, die blijkbaar ook wat op de kaart te zetten hebben.   

Bouwen doet u middels het uitspelen van kaarten boven uw hoogstpersoonlijke spelbordje, waarna u de kaarten van dezelfde kleur in dit chronologisch opgebouwde rijtje ook nog eens kunt activeren. Interessant. U kunt uw uitgespeeld kaarten later ook offeren aan de goden, in ruil voor extra voordeeltjes. Bidden loonde nog in die tijd.

Als alle barbaarse nederzettingen zijn omsingeld of als alle tempels zijn gebouwd wordt het speleinde, en de onvermijdelijke eindtelling, ingeluid.

Bespeur ik daar Kashgar invloeden, een mijner lievelingetjes? Toch maar even langsgaan bij Pearl Games.

Dice Brewing (Board&Dice)

Al dobbelend bierbrouwen. Het intrigeert. De voorbestellingen uit België, het bierland bij uitstek, zijn uiteraard niet bij te houden.

Ik ga dit zeker eens bekijken maar ik vrees dat dit het dobbelspel dat gebaseerd is op die andere populaire drank 'VivaJava: The Coffee Game: The Dice Game' niet van zijn toren kan stoten. Dat komt door het feit dat in Dice Brewing banale zeszijdige dobbelstenen worden gebruikt die mits het inzetten van actiekaarten naar believen kunnen worden gemodificeerd (niet bepaald opwindend), terwijl u in VivaJava toch met speciale dobbelstenen en specifieke onderzoeksprojecten aan de slag mag. VivaJava heeft dan ook nog eens zijn heerlijke moduleerbaarheid mee, die standaard in de doos zit en waardoor geen enkel spel hetzelfde aanvoelt.

Dicke Dämonen (Edition Erlkönig)

Als u aan den lijve wil ondervinden hoe leuk spellen kunnen zijn met slechts enkele gekleurde touwtjes en pionnetjes als basismateriaal moet u dit eens op tafel leggen. U gaat niet weten wat u overkomt.

Het origineel verscheen al in 2004 en heeft sindsdien mijn spellenkast nooit meer verlaten. Dat zegt meer dan genoeg want is er is door de band wel wat verloop waar te nemen in dat meubelstuk.

DD doet leuke dingen met meerderheden, kleuren, afbakening van gebieden, strategische plaatsing en wedconcepten.

Kom achteraf niet klagen dat u het niet wist.

First to Fight (Fabryka Gier Historycznych / Fundacja Niepodieglosci)

Laat de amper uitspreekbare namen van de uitgevers u vooral niet weerhouden hier een blik op te werpen.

Ik weet niet waarom, medespeler, maar dit spel intrigeert mij.

We duiken, na Airborne Commander, opnieuw W.O. II in. Poolse commandanten zijn we hier die, verspreid over Europees oorlogsgebied geheime missies moeten volbrengen. Missies die van een deadline - sorry voor de woordkeuze - zijn voorzien.

U jongleert hier niet met tanks, vliegtuigen, infanterie en andere eenheden (al spelen ze wel een rol) maar met kaarten van de hoger genoemde commandanten die aan de oorlogsgebieden worden toegewezen om daar bij te dragen aan de uiteindelijke overwinning van de geallieerden.

Interessant is ook de Puerto Rico-iaanse rolkeuze die u tijdens uw beurt moet maken.

Succesvolle missies leveren punten op en in mei 1945 word er definitief afgerekend.

De kaarten zijn ronduit prachtig geïllustreerd en het overzichtelijke, maar op het eerste gezicht erg uitdagende spelverloop hebben mij overtuigd om toch maar eens langs te lopen aan de stand van de moeilijk uitspreekbare namen van hierboven.

Five Tribes (Days of Wonder)

Five Tribes, door onze reguliere spelgroep liefkozend Fieve Triebes genoemd, mag eigenlijk niet in uw verzameling ontbreken.

De positieve ervaring kan wel volledig teniet worden gedaan door AP-gevoelige spelers, maar die filtert u er vooraf gewoon even uit. Op een aangenaam tempo spelen is immers dé voorwaarde om hiervan intens genieten.

De eenvoudige spelregels, de myriade aan mogelijkheden (zeker in de beginfase), de -tig manieren om te scoren, het prachtige spelmateriaal en de extreem spannende eindtelling die pas na het laatste scoringselement zijn geheimen prijsgeeft zijn de bouwstenen die mij helemaal voor dit spel hebben doen vallen.

Grand Slam (Korea Boardgames co., Ltd.)

Minder leuk met z'n tweeën, maar als u kiest voor het dubbelspel wordt u hier getrakteerd op een aangename sportieve avond aan uw keukentafel. Boordevol interactie - de high fives zijn gewoon niet te tellen - en een verrassend leuke en geloofwaardige speltechnische omzetting zijn de aces waarmee dit kaartspelletje uitpakt.

Lees mijn uitgebreide bespreking elders op deze blog.

Imperial Settlers (Portal Games)

Naar verluidt een van de hebbedingen van de beurs, dus een omweg waard.

Toch heb ik enkele bedenkingen.

Het superkleine lettertype heeft al menig speler vroegtijdig naar de leesbril doen grijpen, en er gaan geruchten over balansproblemen. Dit zijn op zich nog niet echt onoverkomelijke hindernissen, als het speelplezier maar voldoende tegengewicht biedt.

Het sneeuwbaleffect baart me echter grotere zorgen. De rijken worden immers rijker (meer acties) en de armen, al worden ze niet echt armer, blijven in het beste geval ter plaatse trappelen. Dat geeft als resultaat dat de eindwinnaar langer dan gewenst voor het einde gekend is en daar gruw ik van.

Proefspelen dus.

Knightmare Chess: Third Edition (Steve Jackson Games)

Speelt u regelmatig schaak maar zoekt u wat afwisseling is dit waarschijnlijk de richting die u uit moet. Mogelijk keert u na een eerste kennismaking ook nooit op uw stappen weer.

Knightmare Chess blijft het basisconcept van schaak trouw maar kruidt het met een stapel actiekaarten die van elke standaardopening al meteen een risicovolle onderneming maakt. Risicovol mag u hier ook omschrijven als gewoon leuk.

Uw tegenspeler die een onverklaarbare, en op het eerste gezicht erg kwetsbare, zet doet? Wees maar zeker dat de snoodaard iets irritants aan het voorbereiden is.

Ik schaak nog, maar al jaren niet meer zonder.

Lap Dance (Artipia Games)

Nu al intens door de mangel gehaald door het preutse spellengilde - die er verder geen probleem mee heeft helemaal op te gaan in Memoir '44 - omwille van de weinig verhulde deernen op het al even schaarse beschikbare beeldmateriaal. Dat alleen zou al reden moeten zijn om dit kaartspel aan een nader onderzoek te onderwerpen.

Een stripclub runnen, dat doet u hier. Dat betekent dat u ze moet volproppen met sexy dansers en danseressen, hectoliters alcoholhoudende vloeistoffen en decadente luxe.

Nog steeds weten we echter weinig hierover, wat de nieuwsgierigheid uiteraard alleen maar aanwakkert. Of die nieuwsgierigheid ook zal leiden tot een bevredigende aankoop valt echter nog te bezien.

Artipia Games neemt hiermee een groot risico, want de aandacht voor dit spel zou de belangstelling voor hun andere spellen wel eens zwaar kunnen overschaduwen.

Legendary Encounters: An Alien Deck Building Game (Upper Deck Entertainment)

De doos is zwaar en heeft een onhandig formaat om mee rond te sleuren, maar als u daar niet tegenop ziet loont het zeer de moeite dit spel in te slaan.

In tegenstelling tot zijn Marvel voorzaat zult u in deze, op de vier Alien films gebaseerde, coöperatieve variant wel regelmatig om uw moesje roepen. Zeker wanneer u met een facehugger wordt geconfronteerd die u diep in de ogen, of beter, uw keelgat kijkt. Uw linkerbuur aan tafel zal nooit meer uw smekende blik vergeten wanneer dat gebeurt, want hij vormt dan mogelijk nog uw enige redding. En dat is niet eenvoudig op te brengen als hij weet dat u hem tijdens een Five Tribes sessie eerder op de avond behoorlijk dwars hebt gezeten.

Puur coöperatief te spelen, maar van voldoende varianten voorzien om ook de semi-coöperatieve speler ter wille te zijn.

Neem het van mij aan: een heerlijk spel.

Nations: The Dice Game (Lautapelit.fi)

Finland, medespeler, is meer en meer the place to be, het hoge aantal zelfmoorden daargelaten.

Ik maakte dit jaar kennis met het voortreffelijke Fuba en 'Nations: The Dice Game' zou wel eens de volgende parel aan de Finse spellenkroon kunnen worden.

Civilisatiespellen, ze duren me te lang en ze zijn te friemelig.

'Nations: The Dice Game' klaart de klus echter in een uurtje, waarna u toch het gevoel hebt een hele beschaving naar de absolute wereldtop te hebben geleid. Uiteraard zit alles wat een goed beschavingspeil nodig heeft erin: economische groei, culturele verrijking, militaire druk, bouwen, kopen, voedselschaarste en wonderen.

Ninja Taisen (Penta Merone / Table Cross)

Koppeltjes worden echt wel verwend op Spiel 2014.

Een Ninja duel gebaseerd op het steen, papier, schaar principe.  Alleen ziet u hier de steen, het papier en de schaar al gelijk liggen.

U dobbelt, u beweegt en u vecht, daar komt het zo'n beetje op neer. De dobbelworp bepaalt uw bewegingssnelheid en daarmee gelijk ook uw actieradius. Het doel is als eerste het dorp van uw tegenstander te bereiken of, als dat niet lukt, al diens vechtersbaasjes uit te schakelen.

Een niet onaanzienlijke geluksfactor wordt hier aangeleverd, maar getuigenissen spreken van een verslavingsfactor die ongekende hoogten bereikt als u zich hier niet tijdig van kunt losrukken.

Een gewaarschuwde Spielganger is er twee waard. Dat komt goed uit, want dat is net het aantal spelers dat u nodig hebt om hiermee aan de slag te gaan.

Pandemic: The Cure (Z-Man Games)

Het moet zijn dat het ebola-virus Matt Leacock goed gezind is. 'Pandemic: The Cure', de dobbelvariant van grote broer, kon immers op geen beter moment op de markt worden gebracht.

Er gaan zelfs geruchten dat de dobbelversie uitdagender is dan de bordspelmama. En dat u tijdens uw beurt tot in het oneindige kunt blijven herdobbelen is ook een intrigerend gegeven.

Hebt u er trouwens al eens goed over nagedacht wat er zou gebeuren als er slechts één eboladrager op Spiel zou rondwaren? Ik wel, en het is geen aangenaam vooruitzicht.

Soit, 'Pandemic: The Cure' is een blik meer dan waard.

Pints of Blood (Huch! & friends)

Uw bruine kroeg beschermen tegen hordes wel heel erg opdringerige en vooral agressieve zombies. Redding is naar verluidt onderweg, op wielen meerbepaald, maar tot dan is het dweilen met de kraan open.

Meer zelfs, er gaan geruchten over onvoldoende zitplaatsen in het reddingsvoertuig, waardoor uw samenwerkingsverband met uw medespelers wel heel erg zwaar onder druk komt te staan. En u weet nu al dat u niet tegen dat soort druk bent bestand.

Eén overlevende is voldoende om het spel te winnen. Dat u dat zult zijn staat uiteraard buiten kijf. 

Progress: Evolution of Technology (NSKN Games)

Als er één beschavingsspel waarvoor u moet gaan op Spiel, is het waarschijnlijk dit.

Zich louter fixerend op de zogenaamde tech tree, de kern van de zaak dus, wordt u hier echt wel lekker verwend. Dit is immers ook een kruising tussen 7 Wonders, San Juan, Through The Ages en Glory to Rome.

Bent u er weer?

Snelle beurtwisselingen, uitdagende beslissingsmomenten, een duidelijke iconografie, en een taalonafhankelijke benadering zijn toch troeven die kunnen tellen. Alleen de speelduur - 90 minuten is toch wel lang voor een kaartspel - zou wat tegen kunnen werken.

Toch een bezoekje waard me dunkt, de stand van NSKN Games.

Rolling Japan (Japon Brand / Okazu Brand)

Of we gaan rocken weet ik niet, maar rollen gaan we in elk geval.

Deze abstracte dobbelaar waarbij u deelgebieden van Japan met elkaar verbindt vertoont nogal wat gelijkenissen met het voortreffelijke Qwixx, al dobbelt u hier slechts met twee gekleurde dobbelstenen die u uit een buideltje trekt. Het resultaat is toepasbaar voor elke speler en het is zaak de cijfers van het resultaat strategisch op uw landkaart van Japan in te vullen, rekening houdend met het optimaliseren van uw mogelijkheden in latere beurten. De balpennen worden meegeleverd.

Leuk: u kunt met z'n 99 aan tafel. Handig op familiefeestjes of andere partijen. U gaat dan wel extra balpennen moeten voorzien.

Wie op het einde het minste onverbonden gebieden op zijn kaartje heeft, mooi opgevuld door de letter X, wint dit alleraardigste dobbelspelletje.

Samurai Spirit (Funforge)

Coöperativiteit, karakters met speciale eigenschappen, spannend, hondsmoeilijk, overzichtelijk, makkelijk transporteerbaar en begrijpelijk voor de gemiddelde niet-speler. Samurai Spirit heeft het allemaal.

ik vraag me wel af in hoeverre dit kan concurreren met het heerlijke 'Say Bye to the Villains', dat een gelijkaardig thema aansnijdt en qua speelplezier m.i.  moeilijk overtroffen kan worden.

We zullen er op 'De Tafel Plakt!' in elk geval een vergelijkende studie aan wijden.

San Juan (Alea - Ravensburger)

Het beste spel aller tijden krijgt een verjaardagseditie. U begrijpt dat dit de eerste doos is waarnaar ik in Essen op zoek ga.

De eerder verschenen uitbreiding, de gebouwen althans, worden hier lekker meegeleverd. En een extraatje, de hut, die op het eerste gezicht geen spectaculaire meerwaarde biedt. Ervaring heeft me echter geleerd dat elk gebouw in San Juan op het juiste moment van onschatbare waarde kan zijn. U hoort mij dus niet klagen. 

Spyfall (Hobby World)

U uit een schijnaar hopeloze situatie lullen, dat is wat hier van u wordt verwacht.

3 tot 8 spelers schuiven hier aan en die krijgen, eentje uitgezonderd, dezelfde locatiekaart in handen, die ze geheim houden. De hoger genoemde uitzondering krijgt geen locatiekaart, maar heel toepasselijk een spionkaart op hand.

Daarna begint het 'Vodka Martini, shaken not stirred - kransje', waarbij elke speler een vraag aan een andere speler mag stellen. Uit het antwoord op deze vraag probeert men de spion uiteindelijk te lokaliseren.

Problematisch voor de spion is dat hij niet weet welke de locatie is waar de andere spelers zich bevinden, al kan hij er in de loop van het kortdurende spelletje - in een kwartier bent u klaar - wel achterkomen door goed te luisteren. En zich uit elke netelige situatie te lullen. 

U, de sociale veelspeler, kunt zich nu al een duidelijk beeld vormen van wat er zich aan tafel zoal gaat afspelen. En u gaat iedereen de loef afsteken.

Star Realms (White Wizard Games)

Wat mij betreft nu al het kaartspel van het jaar, en het is mogelijk ook de beste deckbuilder aller tijden.

Ik waarschuw u nu al. Dit spel heeft een zodanig verslavend karakter dat dit, net als bij sigaretten, zou moeten vermeld worden op het doosje.

Veel spel voor weinig geld krijgt u hier , makkelijk transporteerbaar en door de varianten steeds weer anders.

U mag dit echt niet laten liggen, temeer omdat elke nieuwe oplage onmiddellijk als sneeuw voor de zon verdwijnt. Neem zeker enkele doosjes mee, voor de meerspeler varianten meerbepaald, maar ook omdat dit spel door veelvuldig gebruik snel zal gaan slijten.

Sun Tzu (Matagot)

Hebt u dit pareltje voor twee nog steeds niet in uw kast staan is het moment eindelijk gekomen om toe te slaan.

De eerste editie, Dynasties, werd hier al uitgebreid besproken in 2010. Toen al gaf ik een koopaanbeveling. De Matagot editie blinkt uiteraard ook nog eens uit wat spelmateriaal betreft, maar het is natuurlijk het speelplezier waar u voor gaat. Om Sun Tzu kunt u dan echt niet heen.

Sushi Go! (Zoch Verlag)

Gecondenseerd familiaal draften, daar komt dit op neer.

U vindt elders een bespreking op deze blog.

White Goblin Games heeft dit hebbeding ondertussen en heel terecht op hun releaselijst staan, dus u kunt lekker wachten tot die uitkomt. Zo maakt u weer plaats voor andere, moeilijker te vinden, spellen op Spiel.

Misschien kunt u wél even langs de stand van Spielbox. Ik meen mij te herinneren dat hun recentste magazine een uitbreidingsset van vier kaarten bevat. Die kunt u dan alvast inslaan.

The Ravens of Thri Sahashri (Japon Brand / Manifest Destiny)

Nu al getipt als hét tweepersoonsspel van Spiel 2014. U weet dus wat u te doen staat.

In dit coöperatieve pareltje moet u het meisje Rien helpen haar geheugen terug te vinden, daarbij alleen communicerend met elkaar door middel van de op tafel liggen kaarten. Sporadisch opduikende raven sturen de boel echter danig in de war zodat u steeds op het randje van uw draagkracht opereert. 

Thematisch heel sterk, met mooi spelmateriaal en extreem uitdagend.

Hebt u niet voorbesteld moet u echter vrezen voor een exemplaar. Op dag 1 snelsnel naar Japon Brand racen is dan ook aangewezen.

Tragedy Looper (Z-Man Games)

Iets zoals dit, medespeler, hebt u waarschijnlijk nog nooit gespeeld.

Zich steeds weer herhalende tragedies de wereld uit helpen door aan tijdreizen te doen en een en ander te repareren. Geef toe, het klinkt aantrekkelijk.

En als we de ervaringsdeskundigen moeten geloven is het dat ook, al kunt u elk scenario slechts één keer aansnijden, of u nu de mastermind bent of de protagonist maakt niet uit.

Belangrijkste ingrediënten: uitdagend, een hersencellentrainer, een interessant experiment op het gebied van groepsdynamica en een mastermind die met rooie oortjes de protagonisten zit af te luisteren. U hebt al veel minder leuks op uw keukentafel zien passeren.

Thunder Alley (GMT Games)

Bent u een racefan en ziet u 'm liggen, onmiddellijk toeslaan. U hoeft zelfs nooit in een auto te hebben gezeten om hier intens van te genieten.

Wat mij betreft  is dit dé nieuwe referentie wat racespellen betreft, San Juan even buiten beschouwing gelaten. Dat komt door uw betrokkenheid bij elke beurt, de allianties die u kunt aangaan (weliswaar van het hele tijdelijke soort), de totale afwezigheid van dobbelstenen en de originaliteit waarmee gebeurtenissen, schade en de daaraan verbonden pitstops in het spelsysteem worden geïntegreerd.

Wok Star (Game Salute)

Ziet u dit heerlijke realtime, coöperatief wokrestaurant spel ergens liggen moet u het onmiddellijk tegen uw borstkas klemmen om het vervolgens, na betaling uiteraard, niet meer los te laten.

Ik ben niet zo voor realtime spellen, maar hier werd ik toch zeer aangenaam door verrast.

U krijgt, samen met uw familieleden, de kans uw failliete wokrestaurant nieuw leven in te blazen door de bank ervan te overtuigen dat u in vier dagen tijd een levensvatbare omzet kunt halen.

Hectiek krijgt na het aangaan van deze gedurfde uitdaging een geheel nieuwe betekenis. U sleept uw familieleden immers mee in een vier dagen durende horeca-hel die zijn weerga in de sector niet kent.

U moet immers nieuwe recepten leren, aan de lopende band klanten bedienen die deze nieuwe recepten willen proeven en zorgen voor een constante aangroei en preparatie van de noodzakelijke ingrediënten. Tussendoor verfijnt u uw kookvaardigheden, waardoor uw klandizie weer extra verwend wordt maar ook weer hogere eisen gaat stellen aan uw menukaart. Onverwachte gebeurtenissen en de onvermijdelijke ontevreden klant doen uw geoliede machine dan weer sputteren.

Dat u na die vier dagen rijp bent voor het gekkenhuis moet u erbij nemen.

Heerlijke hectiek - u hoort de klok letterlijk tikken-,  spanning tot het einde,  samenwerkingsvaardigheden die tot het uiterste op de proef worden gesteld en de behoefte om na afloop onmiddellijk aan een nieuwe sessie te beginnen - na het hoofd even in een emmer ijswater te hebben gestoken weliswaar - zijn de basisingrediënten van deze extreem lekkere bordkartonnen maaltijd.

Tenslotte, medespeler..

..hoop ik dat u op Spiel weer de tijd van uw leven beleeft. Het zal mij een waar genoegen zijn een praatje met u te slaan als ik u tegen het lijf loop. Als u me zoekt, ik hou me regelmatig op in de buurt van de Amigo Spiele boothbabes.

Kom er gezellig bijzitten.

Spiel ze!

Dominique

 

18:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2014, koopwijzer |  Facebook |

07-10-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 19)

Airborne Commander (StrataMax Games)

Airborne Commander is een solo deckbuilder waarin u, deel uitmakend van de 101ste Airborne Division, op D-Day met uw mannen wordt gedropt in Normandië. Met een to-dolijstje van de geallieerde legertop op zak.

Dat lijstje bevat de doelen die u moet uitschakelen of beschermen.

U begint al onder een slecht gesternte want uw manschappen zijn niet bepaald netjes bij elkaar op de grond terechtgekomen. U moet uw troepen dan ook dringend hergroeperen in de, tot uw groot ongenoegen nogal ruim bemeten, landingszone.

Desorganisatie is trouwens het sleutelwoord hier. Tien desorganisatie kaarten in uw gedeckbuilde stapel en uw missie  is mislukt. Pikant detail: u hebt er bij spelaanvang al drie in uw stapeltje zitten.

Om u een idee waarvoor desorganisatie staat geef ik u enkele officiële synoniemen: chaos, ontreddering, ontwrichting, verstoring, verwarring, ontbinding, rotting, verrotting. Het is maar dat u weet waaraan u begint.

Punten verdient u dan weer door vijandelijke eenheden uit te schakelen of strategische punten te bezetten. Twaalf of vijftien punten binnenhalen - u kunt de moeilijkheidsgraad aanpassen - en uw missie is geslaagd.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Als u voorbestelde op paratroeper level maakt u deel uit van het spel, zo simpel is het. Het spel wordt dan uitgebreid met een bonuskaart met uw naam erop. Luitenant D. 'handsome' Cortens, geef toe dat het klinkt. Het enige probleem is dat er slechts 100 speciaal voor Spiel geprepareerde exemplaren konden worden gereserveerd en dat de afsluitingsdatum 20 september was. U moet echter niet wanhopen, paratroeper, want in de eerste helft van volgend jaar komt er een uitgebreide kickstarter campagne waarin u mogelijk een tweede kans krijgt.

Louter mikkend op de veeleisende solospeler kan dit gewoon niet slecht zijn.

Elke beurt staat bol van moeilijke afwegingen. Welke wapens gebruiken? Welke manschappen waar inzetten? Vraag ik om luchtsteun? Verlies ik kostbare tijd om mijn manschappen in de dropzone te verzamelen of stoot ik met een beperkte groep onmiddellijk door? Welke op de Duitsers veroverde wapens hou ik en welke laat ik achter?

Het 'fog of war' principe zorgt ervoor dat u nooit helemaal zeker bent van wat er op u afkomt.

Compact, snel begrepen, snel gespeeld en met het woord 'hopeloos' in gouden letters bijgeschreven in de nog te verzinnen ondertitel? Dit hebbeding mag in geen geval in uw verzameling ontbreken.

U houdt van deckbuilden op het scherp van de snee.

U bent een paracommando en u verveelt zich steendood tussen uw springopdrachten.

U maakt graag lange en eenzame bergtochten.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van StrataMax Games voorbij want:

U was te laat voor de voorbestellingen en u kúnt niet anders dan vrolijk voorbijlopen.

U hebt het niet zo voor conflictspellen gebaseerd op wereldoorlogen.

U bent geen solospeler.

Dominique

 

21:01 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: airborne commander |  Facebook |

28-09-14

Spiel 2014: een vooruitblik (deel 18)

Fleet Commander: 1 Ignition (Capsicum Games)

In 'Fleet Commander: 1 Ignition', een scenario gestuurd bordspel voor twee spelers, bent u een interstellaire admiraal - hebt u het uiteindelijk tóch nog ver geschopt - die met zijn van alle moderne wapentuig voorziene ruimtevloot nu voor eens en voor altijd zal laten zien wie de baas is in het heelal.

Reserveer alvast uw plaatsje in de wachtrij want:

Een overzichtelijke, maar toch epische strijd in de ruimte? Waar lag uw admiraalsplunje ook alweer?

Hoe gek u ook bent van monsterlijke miniaturen, van ruimteschipminiaturen bent u nog veel gekker.

Dobbelstenen bepalen wat u tijdens uw beurt mag doen (aanvallen, bewegen, verdedigen). U kunt ze zelfs opsparen voor een vernietigende uithaal in een latere beurt. Helemaal uw ding.

Het conflictueuze epos dat zich op uw keukentafel ontvouwt is omwille van het moduleerbare spelbord, de steeds wisselende terreinopbouw (asteroïdevelden en andere hindernissen), de zes wapenssystemen, de vier meegeleverde scenario's en de regels voor beginners en  gevorderden altijd weer anders. Over de eigenzinnige dobbelstenen nog maar te zwijgen.

U zit al jaren tevergeefs te wachten op de eerste uitbreiding van Battleship Galaxies. Deze jongen zou u dat wachten wel eens kunnen doen vergeten. De eerste vier uitbreidingen voor 'Fleet Commander: 1 Ignition' zitten trouwens al in de interstellaire pijplijn.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Capsicum Games voorbij want:

Of dit 'Battlefield: Galaxies', toch nog steeds een beetje uw lieveling in dit genre, van uw keukentafel zal spelen valt nog te bezien.

U hebt het niet zo voor eindeloze vloedgolven van uitbreidingen. U wil een volledig spel in één doos.

U hebt uw traject naar een epische strijd op Spiel 2014 al minutieus uitgestippeld, niet richting Capsicum Games maar linea recta naar Ares Games, alwaar u met graagte veel geld voor 'The Battle of Five Armies' zult neertellen.

U blijft liever met beide voetjes op de grond.

Dominique

 

09:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fleet commander: 1 ignition |  Facebook |

21-09-14

Gelukkig zonder visgeurtje..

Abyss

Ik moet toegeven dat ik geen al te hoge verwachtingen had toen ik Abyss de eerste keer aansneed.

Dat bleek ongegrond.

Want dit spelletje waarin u onderzeese macht nastreeft kon mij wel bekoren.

U zwemt richting macht door het aangaan van allianties, het inhuren van invloedrijke zeeheren die u ook nog eens het voogdijschap gunt over onderzeese gebieden, het bevechten van monsters en het beïnvloeden van de hoge raad.

Allianties bekomt u middels een origineel can't stop systeem waarbij u tijdens uw beurt alliantiekaarten (krabben, inktvissen, zeepaardjes, kwallen en schelpen met waardes van 1 tot 5) open legt en ze vervolgens aanbiedt aan uw tegenspelers. Die moeten u dan parels betalen. U mag zelf pas als laatste kiezen, als de kaart er nog ligt, om de kaart te nemen of door te gaan. Gaat u tot het gaatje moet u de laatst omgedraaide kaart kiezen en u krijgt nog een pareltje erbovenop als compensatie.

Niet gekozen of verkochte kaarten schuiven naar de facties van de allianties in de hoge raad.

U kunt er ook voor kiezen om tijdens uw beurt deze hoge raad te raadplegen waarna u al de kaarten van een gekozen factie op hand neemt. Dit is een goedkope manier om snel aan veel kaarten te geraken, maar meestal van een lagere waarde.

Als derde mogelijkheid kunt u lords inhuren door een combinatie van alliantiekaarten, zowel n soort als waarde, in te leveren. De lords geven zelf aan welke allianties ze verkiezen. Deze heerschappen leveren u punten op, maar ook eenmalige of permanente voordelen waarmee u zelfs het welzijn van uw tegenspelers onderuit kunt halen. Wachten op het juiste moment om een lord binnen te halen kan u ook nog eens twee parels opleveren.

Die voordelen gaat u wel weer verliezen van zodra u drie sleutels hebt verzameld. Die staan afgebeeld op de lords zelf of u kunt ze verdienen door monsters te bevechten die sporadisch opduiken in de alliantiefase (dat can't stop systeem van hierboven). Drie sleutels verzameld en u moet een locatie in bezit nemen. Gelukkig leveren die op het einde van het spel lekker veel punten op. Als u goed kiest tenminste.

Het bevechten van monsters kan u ook naakte overwinningspunten opleveren - fiches trekken van een gedekte stapel - of sleutels en parels. Beslist een speler niet te vechten wordt de beloning voor de volgende speler groter. Dat wordt mooi bijgehouden op een beloningsspoor.

U kunt uw zeewierkrans opzetten na een klein uurtje. Dat gebeurt van zodra een speler zijn zevende lord heeft ingehuurd of de rij lords niet meer tot zes kan worden aangevuld.

Punten verdient u met uw lord kaarten, de locaties, de hoogste waarde van de alliantiekaarten die u tijdens het spel hebt afgelegd om lords in te huren en de puntenfiches die u hebt verzameld door monsters te bevechten.

Abyss valt op door zijn eenvoud. Het spel is snel uitgelegd en de beurtwisselingen volgen elkaar in sneltempo op. Het spelbord zelf geeft al duidelijk aan uit welke acties - er zijn er drie - u er eentje moet kiezen. Makkelijk zat.

De illustraties op de lords kaarten - er zijn er 35 verschillende - zijn ronduit adembenemend.

De alliantiekaarten daarentegen zijn erg klein, té klein, en staan in schril contrast met de lord kaarten. Ze zijn ook niet echt duidelijk en nogal donker waardoor u dit spel best bij daglicht op tafel legt.

De parels en de parelbakjes, in de vorm van een schelp, zijn prettig om te hanteren. Zowel tactiel als auditief - dat geluid van de parels die in de bakjes vallen! - vormen ze een leuke toevoeging. Alleen jammer dat de parels op het einde van het spel geen punten opleveren.

Ook de inlay van de doos verdient een dikke pluim. Hier is over nagedacht. Prima gedaan!

Het doosdeksel is ook heel speciaal. Geen tekst op de bovenkant, alleen een prachtige afbeelding van een van de hoofdrolspelers uit het spel. Er zijn meerdere ontwerpen in omloop. Bestelt u online weet u mogelijk niet wat u toegestuurd krijgt.

Het verdient trouwens aanbeveling deze doos frontaal en niet lateraal op een prominente plaats in uw spellenkast te zetten. U gaat gegerandeerd indruk maken.

De speciale eigenschappen van de lords maken dit spel elke keer weer anders en als u het slim speelt kunt u leuke combi's maken, zowel met de lords zelf als met de lords en de locatiekaarten.

De locatiekaarten - groot en langwerpig - zorgen er wel voor dat uw tafel snel vol geraakt. De campingtafel kunt u vergeten.

Abyss, medespeler, is een mooi familiespel met een aangename speelduur, een overzichtelijk en niet te taxerend regelwerk, mooi en degelijk materiaal en een interessante en spannende eindtelling, dat tijdens het spelen een optimale belichting vraagt. Beschikt u over een goede binnenhuisverlichting of een helder terras moet u een aankoop zeker overwegen. Bent u gewoon een kunstliefhebber kan het ook gewoon op de kast. Of aan de wand.

Dominique

 

Abyss
Bombyx / Asmodee (2014)
Bruno Cathala en Charles Chevalier
2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

14:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: abyss |  Facebook |

20-09-14

Weirdo gezocht!

Heroes Wanted

Hebt u dat vroeger ook gedaan, het samenvoegen van bordkartonnen hoofd-, romp- en beenplaatjes tot hilarische figuurtjes? Een politieagent bijvoorbeeld, met een balletrokje aan en voetballersbenen?

Wel, u kunt weer lekker terug in de tijd want Heroes Wanted - ik geef al maar gelijk toe, een mijner favorieten van het moment - geeft u daar ruimschoots de kans toe.

U moet immers bij spelaanvang uw alter ego superheld zelf samenstellen uit een hoofd - hierin schuilen uw superkrachten - en een romp (ook voorzien van interessante, zijn het minder krachtige, mogelijkheden).

Meer nog: ook de super slechterik, de zieke geest waartegen u het samen met uw medespelers gaat opnemen, moet op gelijkaardige wijze worden geassembleerd.

De mogelijkheden zijn duizelingwekkend hoog. Met wat er in de doos zit kunt u meer dan 1000 verschillende helden op het bord leggen, een spel op zich.

En het zijn echt niet de doorsnee Superhelden die hier de revue passeren. Wat bijvoorbeeld te denken van Naked Beard, of Fancy Volcano? Of DJ Dude en Promo Elephant? Types die u zelfs niet op een gemaskerd bal wil tegenkomen.

De Super Slechteriken zijn ook niet van de minsten. Zo hadden wij het genoegen al  te mogen kennismaken met Mama Hyena, Unstoppable Taco, Rubber Cactus en Baron Von Poodle.

Opgepast: 'medespelers' schreef ik hierboven. Dat lijkt de coöperatieve richting uit te gaan maar dat is het allerminst. U speelt tegen elkaar, weliswaar tegen een gemeenschappelijke vijand met zijn luitenants en voetvolk, maar toch wilt u uiteindelijk als enige staan te blinken op de voorpagina van de Zeta City Tribune, de grootste krant van het stadje waar uw lotgevallen zich afspelen.

Om op die voorpagina te geraken moet u de meeste roempunten verzamelen.

Dat doet u door de luitenants en het voetvolk van het spelbord af te knallen, de super slechterik te verzwakken en uiteindelijk uit te schakelen - wie hem finaal tegen de grond krijgt scoort extra - en - u u leest dit goed - uw collega superhelden af en toe ook even K.O. te slaan.

Zeta City biedt de super slechterik vele mogelijkheden om helemaal los te gaan. Vier scenario's zijn er en ze spelen zich af op de twee dubbelzijdige spelborden.

Er is een vervuilingsscenario waarin Zijne Slechtheid Zeta City bedelft onder fastfood afval - humor is een van de sterke punten van dit spel - waarna u er met uw schoonheidsproducten achteraan gaat, er ontvouwt zich een hilarisch kat-en-muisspel in het het spiegelpaleis van het plaatselijke pretpark (waarbij de spiegels uiteindelijk niet blijken te zijn wat u van hen verwacht), er is een shoot out in een pakhuis waarin Zijn Slechtheid en masse blootleg dvd's met extreem minderwaardige content en van uitermate slechte kwaliteit produceert om de plaatselijke bevolking af te stompen, en tenslotte - mijn absolute favoriet - is er de collectieve ontsnappingspoging van een hele horde Slechtheden uit het plaatselijke gekkenhuis.

Die spelborden, opgevat als de voorpagina van de Zeta City Tribune, zijn een lust voor het oog, en al helemaal wanneer ze werden volgestouwd met de protagonisten van het verhaal: de helden, de slechterik, zijn luitenants en zijn voetvolk. Er blijft echt geen plekje leeg op het bord.

Roempunten haalt u dus binnen door luitenants, voetvolk, de slechterik zelf en af en toe een collega superheld uit te schakelen, en de scenario gerelateerde opdrachten uit te voeren. Kleine artikeltjes over uw exploten - u schakelt bijvoorbeeld als eerste twee luitenants uit - in de Zeta City Tribune zijn uw opstapjes naar de voorpagina en leveren u ook  roempunten op. Meer zelfs, u kunt zo extra superkrachten vrijspelen.

Spelen is heel eenvoudig. Er is een kaartgestuurde superhelden fase waarin elke speler één kaart uitspeelt en de bijbehorende actie doet (bewegen, vechten, superkrachten gebruiken) én er is de slechterik fase waarin Zijne Slechtheid en zijn trawanten hun schadelijke ding doen. Verdedigen doet u ook met uw kaarten, wat het managen van uw kleine deckje van maximum 7 stuks erg belangrijk én vooral erg leuk maakt.

Hebt u zichzelf in de problemen gemanaged kunt u gelukkig uw beurt even overslaan om te rusten en uw actiekaarten weer op hand te nemen.

U kunt het spel nog opleuken met de bijgevoegde quirk kaarten - zenuwtrekjes van uw superheld zeg maar - waarin u zich bijvoorbeeld elke keer moet verontschuldigen als u iemand K.O. slaat. Vergeet u dat te doen kost dat u punten op het einde van het spel. Wij speelden zonder en hadden zo al meer dan voldoende lol.

Heroes Wanted slaat moeiteloos de brug tussen de knowhow van de euro-universiteit en die van de ameritrash-academie. Dat is een hele prestatie. Een van de redenen waarom dit spel een plaatsje heeft veroverd in mijn Prozac-kast.

Andere redenen zijn de zinderende spanning, het intensief en erg leuk kaartmanagement, de humor, de afwisseling, het verzamelen van overwinningspunten, het intens speelplezier, de geslaagde solovariant, de hoge interactie en de originele verschijningsvorm.

Toch lichte puntenaftrek voor de paarse dobbelsteen. Eén keer dobbelen en zijn witte oogjes stuiteren alle kanten op. En de rondeteller fiche had ook wat groter gemogen.

Maar deze euveltjes doen geen enkele afbreuk aan het speelplezier dat deze titel u aanlevert. Een heerlijk spel is dit.

Als u me nu wilt excuseren. De avond valt en ik moet mijn nauwsluitende lederen pakje weer in. Diest heeft mij nodig.

Dominique


Heroes Wanted
Action Phase Games (2014)
Travis R. Chance en Nick Little
1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar
60 minuten

 

16:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: heroes wanted |  Facebook |

12-09-14

A man's best friend..

Diamonds

Slagenspellen. Als ik het woord hoor is het eerste woord dat onmiddellijk daarna in mij opkomt 'jakkes'. Niet mijn favoriete genre, that's for sure.

Er zijn zeldzame uitzonderingen. Patronize schiet me nu spontaan te binnen, en tegen Triumvirate, dat heerlijke hebbeding voor twee, zeg ik ook niet snel neen. Maar verder? Huilen met de pet op.

Toen ik echter vernam dat Mike Fitzgerald zich met het genre ging bemoeien begon mijn mentale spellenradar toch voorzichtig bliepjes te produceren.

Terecht, zoals ondertussen is gebleken.

In Diamonds probeert u zoveel mogelijk diamanten in uw kluis of uitstalraam te verzamelen. Daar leveren ze immers punten op. Verzamelen doet u door kaarten uit te spelen.

Diamonds is de eenvoud zelve. U komt uit met een troefkaart en de andere spelers moeten volgen of, als ze dat niet kunnen, een andere kleur uitspelen.

De clou is dat de kleuren van de kaarten zijn gekoppeld aan acties en dat de speler die de slag wint de actie van die kleur mag uitvoeren. De spelers die niet kunnen volgen tijdens een slag mogen echter ook onmiddellijk de actie van hun uitgespeelde kaart verzilveren.

Op het einde van een ronde, als alle slagen zijn gespeeld, mag elke speler die de meeste kaarten van een kleur heeft verzameld de corresponderende actie doen. Eerst ruiten, dan harten, dan schoppen en tenslotte klaveren. Gelijke standen heffen de actie op. Wie geen enkele slag heeft gewonnen mag een dubbele ruiten actie doen, twee diamanten van de algemene voorraad recht naar de kluis dus. Dat tikt lekker aan.

Met de hoger genoemde acties verzamelt u diamanten. Met de ruiten actie dropt u er eentje vanuit de algemene voorraad in uw kluis, achter uw zichtscherm, alwaar hij op het einde van het spel dubbel scoort. Met de harten actie dropt u er eentje vanuit de algemene voorraad in uw persoonlijke uitstalraam, vóór uw zichtscherm. Met de klaveren actie steelt u er eentje uit het uitstalraam van een tegenspeler en legt hem vervolgens doodleuk in uw eigen uitstalraam. Met de schoppen actie tenslotte mag u er eentje vanuit uw uitstalraam naar uw kluis transfereren.

In uw uitstalraam zijn uw diamanten niet veilig. U zit immers met grijpgrage vrienden en vriendinnen aan tafel met klaveren op hand. Liggen daar echter nog diamanten op het moment dat het spel eindigt scoren ze enkel. De inhoud van uw kluis, zoals eerder al aangegeven, scoort dubbel.

Wie op het einde van het spel het meeste punten heeft wint.

Doe alvast uw witte handschoentjes aan want:

Iedereen met wie ik dit speelde was onmiddellijk verkocht.

Die witte handschoentjes gaat u ook nodig hebben om de kaarten van dit spel met de nodige omzichtigheid te behandelen. Prachtig uitgevoerd zijn ze, afgebiesd met gouden en zilveren patronen. Toch niet té snel panikeren hier. Ze zijn echt wel bestand tegen intensief gebruik. En terecht, want dit is een spelletje dat veel op tafel komt.

Tijdens een 'hand' gebeurt er altijd wel iets leuks. U kunt meestal iets en het is een verademing om eens niet te moeten volgen om interessante dingen te kunnen doen.

Geen slagen halen kan trouwens veel lucratiever zijn dan wel kaarten binnenhalen. Die dubbele ruiten actie, inderdaad.

Tijdens het spelen werkt u ook subtiel naar meerderheden toe tijdens de evaluatiefase. Dat zorgt voor interessante strategische afwegingen.

De deler kan ook nog eens beslissen of er bij het begin van een ronde 1, 2 of 3 kaarten worden doorgegeven naar de linkerbuur. Ideaal om uw handje even te stroomlijnen.

Diamonds speelt met elk opgegeven spelersaantal - 2 tot 6 - heel lekker. Het is zelfs heel leuk, en verrassend strategisch, met z'n tweeën.

De meegeleverde diamanten, in klein wit (1 punt) en groot rood (5 punten), zijn prachtig en zorgen voor lekker tactiel genot.

Diamonds is in een wip uitgelegd. Winnen in een wip is dan weer heel wat anders.

U laat Diamonds lekker aan hun beste vrienden, de girls, over want:

Het blijft uiteindelijk een slagenspel.

De kaarten mogen dan wel mooi zijn afgewerkt, het geheel geeft toch eerder een fletse indruk.

U geeft geen zier om leuke spellen.

Dominique

 

Diamonds

Stronghold Games (2014)

Mike Fitzgerald

2 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

19:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: diamonds |  Facebook |

10-09-14

Dood of levend

Shinobi Clans

In Shinobi Clans, een kaartspel voor 3 tot 5 spelers, staat u aan het hoofd van een Shinobi Clan en probeert u de kost te verdienen door te beschermen of te doden in opdracht. De meest biedende kan op uw zwaard, en ander wapentuig, rekenen. En op de manschappen die ze hanteren.

Gek genoeg schept u er ook plezier in te gokken op het al dan niet overleven van potentiële slachtoffers.

Drie doelwitten liggen open aan het begin van elke ronde, met een basisbeloning voor een geslaagde beschermingsopdracht of een tot een goed einde gebrachte liquidatie. Deze beloning wordt nog aangevuld met extra goudstukken uit de schatkist.

Vervolgens draft u een starthand van 10 kaarten bij elkaar uit een stapel die bestaat uit lijfwachten, huurmoordenaars, dieven en speculanten, wapens, specialisten en speciale acties.

Dan probeert u te bepalen wie zal overleven en wie zal worden vermoord. U kiest twee van de drie doelwitten uit en legt de corresponderende 'dood of levend' fiche van dat karakter gedekt voor u neer.

Vanaf dan is het fingers crossed.

Om de beurt legt elke speler een kaart aan of op een doelwit naar keuze. Lijfwachten en huurmoordenaars gaan gedekt erop (de volgorde behouden is belangrijk) en wapens gaan in de zogenaamde 'battle slots', links of rechts van het doelwit. Hiermee bekent u mogelijk kleur want aanvalswapens en verdedigingswapens moeten elk aan hun specifieke kant van het doelwit liggen. Als iedereen heeft gepast wordt elk doelwit om beurt afgehandeld, waarbij de gedekte karakters een voor een worden omgedraaid en toegewezen. Lijfwachten en aanvallers gaan elk naar de battle slots  van de verdedigende of aanvallende kant en worden daar eventueel gekoppeld aan de daar al liggende wapens. Wapens zonder karakters worden gewoon afgelegd. Logisch.

Speciale karakters zoals dieven, gifmengers of bommenleggers doen tijdens hun outing fase ook leuke dingen met de beloningen en de karakters die boven en/of onder hen liggen. Daarbovenop hebben veel huurmoordenaars, lijfwachten en zelfs wapens  peciale eigenschappen die tijdens de gevechtfase worden geactiveerd.

Is de aanvalskracht hoger dan de verdedigingskracht van het doelwit gaat die het hoekje om, in elk ander geval blijft het leven.

Wie vooraf goed heeft ingeschat wie blijft leven en wie het loodje legt krijgt de uitgeloofde beloning, waarna de volgende ronde begint.

Na drie rondes wordt het banksaldo van elke speler geëvalueerd. Wie het meeste (bloed)geld heeft verdiend wint. 

U hebt de wetsteen voor uw ninja zwaard al klaargelegd want:

Echte schoonheid zit van binnen, gaat het cliché. Onzin natuurlijk, want ze zit van buiten. Dat wordt nog maar eens ten overvloede bewezen door het kaartspel Shinobi Clans. De kaarten die u hier in uw handjes mag houden zijn immers van een onmiskenbare schoonheid. U kunt er naar blijven kijken, en als u verliest hebt u dat tenminste weer gehad.

Zoals eerder aangegeven kunt u voor een gesloten of open draftfase kiezen. Voor beide systemen valt wat te zeggen maar mijn voorkeur neigt toch licht naar de gesloten variant. Die geeft u de kans uw sluiptechnieken nóg beter te benutten.

Elke ronde worden er minder kaarten gedraft en u kunt kaarten opsparen voor een latere ronde, als u maar let op uw handlimiet van tien. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Pas ik vroeg om meer kans te maken in een volgende ronde of probeer ik met mijn materiaal elke ronde weer het maximum eruit te halen?

Bluf en misleiding zijn vaardigheden die u graag aan een speeltafel toepast.

Het spel speelt vlot, is vrij spannend en thematisch mooi omgezet.

De 60 minuten speeltijd mag lekker naar beneden worden bijgesteld. Het is altijd leuk eens onder de tijdslimiet op de doos te kunnen blijven.

Het slot op de kast van uw hack & slash wapentuig blijft nog even op slot want:

De meningen aan de plakkende tafel waren verdeeld. Weinig invloed, natte vingerwerk en niet echt opwindend waren de meest gehoorde opmerkingen. De meeste kaarten worden inderdaad gedekt gespeeld, een uitzondering daargelaten, wat dit spel een lekkernij maakt voor gokkers. Echte ninja's komen hier wat toch minder aan hun trekken.

Dominique

Shinobi Clans

Posthuman Studios (2013)

Jürgen Mayer

3 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

60 minuten

 

21:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shinobi clans |  Facebook |