14-10-07

Daarom!

Wij dragen allemaal, ieder op onze manier, ons eigen kruis. Na Die Ene, een dikke tweeduizend jaar geleden, zijn we allemaal mee op de kar gesprongen. En ik ken er persoonlijk een paar die wel een heel zwaar kruis dragen. Ils bijvoorbeeld, mijn persoonlijke favoriete, heeft de pech op straat altijd weer aangeklampt te worden door fans van Hooverphonic omdat ze als twee druppels water op Geike Arnaert lijkt. Een gewone namiddag winkelen is nog net te doen, maar een bezoekje aan een evenement, laat ons zeggen een concert, wordt algauw een helse marteling. Soms spelen we het spelletje mee en gaat ze gewillig met een fan op de foto. Soms wordt het haar ook een beetje teveel en wimpelt ze de, meestal mannelijke, "jij bent toch .."-roepers, vriendelijk maar kordaat af. We hebben al eens een zonnebril, snor en zwarte pruik met krullen geprobeerd, maar toen leek ze nogal erg op de "man van Melle" en dat neigde dan toch weer te ver naar het andere uiterste. Ik hou mijn hart al vast voor het optreden van The Chemical Brothers in Antwerpen, eind november. Kan ik weer lijfwacht spelen. Onbezoldigd uiteraard. Binnenkort echter gaan we naar Londen, een concertje meepikken op Wembley, dàt wordt een hele verademing. Kan ze eindelijk eens zichzelf zijn. En ik ook.

Ik persoonlijk draag wel meerdere kruisen. Het is dan ook een hele opgave mij te zijn en buiten Ils heeft daar eigenlijk niemand zaken mee. Maar ik vrees dat er sinds mijn vorige bijdrage aan deze blog een kruis naar mij op weg is dat zijn weerga niet kent.

Ik verklaar mij nader.

Ik heb het gevoel dat, ergens in Nederland, meerbepaald ten huize van de familie Broens in Leusden, al een tijdje een uit de kluiten gewassen ketel met een naar vers asfalt ruikend goedje boven een zacht vuurtje staat te pruttelen. Tevens kan ik me ook niet van de vage, maar onmiskenbaar onprettige gewaarwording ontdoen dat in dezelfde woning een aantal kussens en donsdekens van hun vederlichte inhoud werden ontdaan. Verder kan ik bijna ruiken dat het niet bij dat ene huishouden gaat blijven.

Toch: "Men versage niet!", zei mijn moeder vroeger altijd. Daarom kom ik nog even terug op mijn vorige bijdrage over mijn verwachtingen voor Essen. Meerbepaald met een verduidelijking waarom. Wel, beste vrienden, top of flop? Daarom!!

Spellen die we allemaal gaan aankopen en waar we achteraf laaiend enthousiast over gaan zijn (TOP):

Agricola (Uwe Rosenberg / Lookout Games)

Een doos met een inhoud van meer dan 2 kilo, een dikke 360 kaarten en een spel waarin je niet helemaal alleen moet starten maar gezelschap krijgt van een vriendinnetje. Alleen het thema, een boerderij runnen, brengt bij ondergetekende nu niet bepaald een zweem van opwinding teweeg. De eerste indrukken na het lezen van de regels zijn die van een niet bepaald eenvoudig spel, met veel mogelijkheden en een op het eerste gezicht hoge herspeelbaarheidswaarde. Hoog op mijn verlanglijst.

Cuba (Michael Rieneck, Stefan Stadler / Eggert-Spiele)

Mooi, mooi, mooi. Dat er nog niemand op het idee was gekomen een spel over Cuba te maken, een land dat zich zo uitermate goed leent voor eclatant grafisch vertoon in een spel, heeft mij altijd een beetje verbaasd. Maar nu is het er. En wat een wolk van een baby ligt ons daar te verleiden in zijn/haar wiegje. Jongens, jongens toch. Wat moeten we ons inhouden om onze begerige handen uit te strekken, het op de arm te nemen en vervolgens dood te knuffelen. Menig toetsenbord van menig bordspeler uitgerust met een pc met een degelijke kleurenmonitor en internetverbinding is de laatste weken bij de dealer binnengebracht na de geest te hebben gegeven ten gevolge van kwijlindruppeling tijdens het aanschouwen van de spelonderdelen op websites allerhande. Veel meer dan wat beeldmateriaal was er tot voor kort echter nog niet beschikbaar en dan wordt het toch wel een beetje gevaarlijk. En in de bord- en kaartspellenwereld hoor je de uitdrukking "een beetje gevaarlijk" meestal in dezelfde zin voorkomen als "hype". En in de zin die daarna wordt uitgesproken komt dan meestal het woordje "voorzichtig" voor of de uidrukking "de kat uit de boom kijken."

Maar er is hoop. De auteurs van deze hype zijn dezelfden als die van "Die Saulen Der Erde / De Kathedraal" en die krijgen nu eens mijn volste vertrouwen. En wat lees ik op blz. 6 van de Engelse spelregels: "Cuba is an enthralling game with different courses of action and a variety of strategic possibilities. To become familiar with the game, it is recommended that you just start playing first following the description below without regard to losses, and then deal with the strategic challenges as required." Kijk, daar val ik nu voor. Komaan, zeggen die mannen, speel er nu eerst maar eens lekker op los zonder rekening te houden met het resultaat. Geniet ervan. Het strategisch implementeren komt later wel. Een duidelijke boodschap aan allen die het spelen als een doodserieuze levensopdracht zien.

Dia De Los Muertos (Hennig Poehl / Sphinx Spieleverlag)

Ik heb de oorspronkelijke versie van dit kaartspel en ik wéét dat het goed is. En ik heb gezien dat de nieuwe versie een nogal speciale uitvoering kent. Ook een leuke voor een thema-avond als Halloween. Of op de koffie na een begrafenis (u gaat het verlies van een dierbare door heel andere en minder betraande ogen bekijken). Maar ga u er gerust zelf van overtuigen in Essen.

Duel In The Dark (Z-Man Games)

Voor twee spelers, uitermate overdadig geproduceerd en een heerlijk kat en muisspel. Het thema, de bombardementen van de geallieerden op het einde van de tweede wereldoorlog op Duitsland, is misschien een beetje "not done" voor de meer vredelievende spelers onder ons, maar het spel zelf is redelijk abstract aangezet, dus raad ik toch aan het drempeltje te nemen en vervolgens verslaafd te worden.

Eketorp (Dirk Henn / Queen Games)

Ik heb de originele huis-, tuin- en keukenversie en ik zweer het u, zonder vooraf gemarteld te zijn: dit is een goed spel. Queen Games kennende wordt dit weer een mooie uitgave (Jenseits von Theben iemand?) en dus belet niets of niemand u dit mee te grabbelen.

Giganten Der Lüfte (Andreas Seyfarth / Queen Games)

Seyfarth staat synoniem voor Puerto Rico. Voor mij persoonlijk is dit nu niet echt een issue, maar voor velen onder ons wel. Op het internet circuleren trouwens getuigenissen van spelers die mochten kennismaken met het prototype en sindsdien niet meer kunnen slapen. Niet omdat het zo’n slechte ervaring was. Nee, omdat ze wanhopig verlangen naar meer. Een duidelijke indicatie.

Im Jahr Des Drachen (Stefan Feld / Alea)

Stefan Feld heeft met zijn "Notre Dame" mijn soft spot vol geraakt. Zijn "Revolte im Rom" en "Ru(h)m und Ehre" hebben mij ook niet onberoerd gelaten en hij krijgt van mij dan ook veel meer dan het voordeel van de twijfel. Ik kom eraan, Stefan!

Festival (Shinsuke Yamagami / Japon Brand)

Dit lijkt een beetje op "Fairy Tale" en dat vind ik nu toevallig een heel goed kaartspel. De uitgever Japon Brand hou ik al een tijdje nauwlettend in de gaten. "R-Eco" zal ik dit jaar niet laten liggen in Essen en Festival lijkt hetzelfde lot beschoren. Het is een koele, berekende gok en ik ga me die niet beklagen.

Highschool Eelection (Ayumu Kitazaki / Japon Brand)

Verkiezingen op een middelbare meisjesschool? Wablieft? En er nog aan mogen deelnemen ook? Zeg maar waar en wanneer. Laat u niet vangen. Dit is, ondanks de bedrieglijke vermomming van een ordinair kaartspel , een vrij gecompliceerd tijdverdrijf. Je moet ook tegen die typische Japanse mangastijl kunnen. Maar daar kijken we toch gewoon doorheen zeker? Oppikken die handel!

League Of Six (Vladimir Suchy (Czech Games Edition)

Op basis van de talrijke, relatief lovende, voorbeschouwingen van dit spel lijkt me dit een veilige aankoop. Steeds weer moeilijke beslissingen te nemen en voortdurend op de toppen van je tenen lopen. Soms vind ik dat prettig. Alleen lijkt het spel mij nogal klein uitgevallen en ik heb nog maar pas de sterkte van mijn brilglazen laten aanpassen. En als ik dat nu weer moet laten doen wordt het wel een heel duur spel natuurlijk. Ook heb ik geruchten opgevangen over het repetitieve karakter van dit leuke hebbeding. Maar ik ga het erop wagen.

Monastery (Steve Kendall, Phil Kendall / Ragnar Brothers)

Een aanlegspel, een klooster, individueel of in team spelen, de Ragnar brothers. Vier variabelen die mijn radar tilt lieten slaan. Hou dit in de gaten. Wat mij betreft: als het er ligt, neem ik het mee.

Neuroshima Hex (Michael Oracz / Portal Publishing)

Vechten in de toekomst, tactiek, korte speelduur, kettingreacties. Dus met een vergrootglas erop. Al zou dit wel eens letterlijk genomen mogen worden. Het spel lijkt me, net als League of Six, nogal klein uitgevallen. Nu, als ik mijn brilglazen voor minstens twee spellen moet gaan laten aanpassen wordt het al aanzienlijk goedkoper natuurlijk.

Perry Rhodan: Die Kosmische Hanse (Heinrich Glumpler / Kosmos)

Geen twijfel mogelijk, dit gaat in één van de plastic zakken. Of in één van de stoffen, als ze de traditie bij Queen Games dit jaar handhaven en ik bij hen ben langs geweest voor ik aan de stand van Kosmos passeer. Dit is een leuke. Met zijn tweeën handelen in de ruimte en een hoop minder gefrutsel dan in "Ruimteschip Catan", wat ik trouwens wel een goed spel vind. Al lang doorgegeven aan mijn persoonlijk wenselfje.

Tribun (Karl-Heinz Schmiel (Heidelberger Spieleverlag)

Het is een Schmiel en het zou, tegen Schmiel zijn natuur in, op een uurtje te spelen zijn. Dat alleen is al een blik waard. Schmiel die zichzelf verloochent. Romeinen hebben mij altijd kunnen boeien, vooral Paulus lijkt mij een hele toffe gast, en had ik in die tijd geleefd had ik zeker een gooi gedaan naar het tribuunschap. En ik had nog gewonnen ook. Waarom zou ik het dan nu ook eens niet proberen?

Utopia (Arnaud Urbon, Ludovic Vialla / Matagot)

Zeer mooi uitgevoerd, kaartgestuurd en binnen het uur te spelen. Ik heb het de laatste tijd voor de niet zo lange spellen die toch voldoende diepgang bieden en ik heb zo het gevoel dat dit wel aan die voorwaarden voldoet. Zal waarschijnlijk een streepje krijgen op mijn turflijst.

Zug um Zug Schweiz (Alan R. Moon / Days Of Wonder)

Ticket to Ride op het scherp van de snee. Alleen een kaart met tickets is dit, voor twee of drie spelers. De rest van het spelmateriaal haal je maar uit één van de andere Ticket to Ride-dozen, die u ongetwijfeld in uw bezit hebt. Korte routes, snel scoren, zoveel mogelijk blokkeren van je tegenstanders. Hou een emmer ijskoud water stand-by om af en toe je hoofd in te steken. En hou alle breekbare voorwerpen tijdens het spelen even buiten bereik. Of oefen uzelf in razendsnel bukken.

Spellen die we allemaal gaan aankopen en die we achteraf met het schaamrood op de wangen onder diverse schuilnamen op ebay gaan verkopen (FLOP):

1001 Karawane (Roman Mathar / Argentum Verlag)

Laat me helemaal koud, ook na het bekijken van de beelden die op het internet circuleren. Het lijkt me een zuivere abstracte en dan ben ik zeer op mijn hoede. En mijn portefeuille ook.

Akkon (Knut Happel, Christian Flore / Goldsieber)

Dit lijkt me een hele droge. Sommige mensen bezwijken daarvoor, vooral als het om bepaalde wijnsoorten gaat. Ik niet. Is al een tijdje uit en ik hoor niet echt enthousiaste geluiden hierover. Ik pas.

Amyitis (Cyril Demaegd / Ystari)

Ik vrees dat we hier wel eens te maken kunnen hebben met Caylus II. Wat ook opvalt, na het zorgvuldig bestuderen van de regels, is het beperkt aantal overwinningspunten dat je aan het einde van het spel kunt verdienen. Ik heb er liever een hele hoop na afloop, dan heb je als je verliest tenminste het gevoel dat je toch nog iets gepresteerd hebt. Ik zie me al thuiskomen en mijn allerliefste horen vragen: "Hoe was het schat?" Ik hoor me al antwoorden: "Drie punten gescoord." Uitermate slecht voor mijn imago. Ze gaat zich misschien vragen stellen. Te mijden dus, dit spel.

Balls Of Light (Angelo Porazzi / Angelo Porazzi Games)

Een zoveelste race. Met dobbelstenen. Met een gokelement. Met een hoop chaos, al hoeft dat op zich geen slecht gegeven te zijn. Ik ben geïntrigeerd maar loop niet echt warm.

Beowulf The Movie Boardgame (Reiner Knizia / Fantasy Flight Games)

Dit is een bewerking van Kingdoms dat op zijn beurt een bewerking was van Auf Heller und Pfennig. Ik hou me bij het origineel. Of bij het heerlijke Beowulf, The Legend, van dezelfde uitgever en dezelfde auteur.

Cold War : CIA vs. KGB (David Rakoto / Sebastien Gigaudaut / Fantasy Flight Games)

Ik ga dit kaartspel voor twee zeker eens van nabij bekijken in Essen. Het ziet er op het eerste gezicht prachtig uit en het thema leent zich uiteraard ook goed voor een duel voor twee. Onlangs las ik echter een sessieverslag op Boardgamegeek dat mij een beetje deed terugdeinzen. Het zo dicht mogelijk benaderen van een bepaalde kaartwaarde, zonder erover te gaan, doet mij nu niet bepaald in een uitbundige polonaise uitbarsten. Er zijn wel speciale actiekaarten en geheimagenten die een beetje kunnen "foefelen" met de regels, maar toch. Ik was eerst heel enthousiast, maar deze barometer gaat duidelijk in de richting van een lage drukgebied.

Down Under (Günter Cornett / Bambus Spieleverlag)

Een aanlegspel waarbij de speler met de langste route het spel wint. Lijkt me weinig opwindend en ik ken er zo nog een paar. Ik speur er ook een vleugje Carcassonne in aangezien je ook punten scoort of verliest door gebieden met bepaalde dieren te creëren.

Galactic Trucker (Vlaada Chvatil / Czech Games Edition)

En daar gaan we weer de ruimte in. Maar een ruimteschip samenstellen met op de achtergrond leeglopende zandlopers lijkt me nu ook niet echt het summum van spitstechnologie. Vervolgens bidden en hopen dat de goeie kaarten worden gedraaid van de gebeurtenissenstapel, wat in mijn geval nooit zal gebeuren (één van mijn andere kruisen) doet mijn nu ook niet bepaald in bruisende vreugdegezangen losbarsten. Ik beweeg mij liever in het parallel universum van Perry Rhodan.

Gangster (Thorsten Gimmler / Amigo)

Erwin Broens heeft al een serieus schot voor mijn boeg gelost wat dit spel betreft (ik verwijs hiervoor naar zijn reactie op mijn vorige bijdrage). Maar, trots als ik ben, keer ik niet op mijn stappen terug. Nog niet. Al heeft hij mijn nieuwsgierigheid wel aanzienlijk aangewakkerd. Waarom ik waarschijnlijk niet toehap, en een aantal meningen op het internet lijken dit te bevestigen: te lang voor wat het uiteindelijk is en allen tegen de leider in de laatste ronde. Ik ga het, na Erwins opmerking, zeker eens nader bekijken in Essen en me daar uitgebreid, hopelijk door een uitermate aantrekkelijke hostess van Amigo, laten informeren. Ik hou u, en Erwin, op de hoogte.

König Von Siam (Peer Sylvester / Histogame)

Geen geluk. Dan haak ik meestal af. Ook bij deze. Geen geluk betekent meestal lange wachttijden. Normaal gezien ga ik dan even de krant lezen, het oliepeil van mijn wagen controleren of thuis even snel de gaskraan dichtdraaien. Maar tijdens een spel is dat heel onbeleefd. Dus blijf ik maar zitten. Ik vind dat een kwelling, al is er met het ouder en daardoor verdraagzamer worden enige verbetering merkbaar. Ik laat deze links liggen. Yul Brynner is trouwens ook in geen heinde en verten te bespeuren.

Lascaux (Philippe de Pallières / Phalanx Games)

Een kaartspel over grotschilderingen? Dat lijkt me zo, euh, saai. Die dingen hangen daar maar tegen de wand geschilderd te wezen. En af en toe komt er dan eens een verdwaalde speleoloog voorbij die dan uiteindelijk vast komt te zitten of iets breekt waardoor weer honderden reddingswerkers moeten worden ingezet wat ons weer bakken vol geld kost. Kijk, dat soort spel wil ik nu wel spelen, een spel over speleologen die we uiteindelijk niet gaan redden. Blijf toch uit die grotten, mensen. En uit de zee. En uit de jungle. En ga van die bergen af. En.. oei, ik liet me weer eens gaan. Sorry. Back to business. Setjes van kaarten verzamelen doen we in dit spel. Tja..

Macht & Onmacht (Andreas Steding / MoD Games)

Onmacht als onderdeel van een titel van een spel? Da’s vragen om problemen. Nu kan ik een aardig woordje meepraten als het over onmacht gaat en de frustraties die daarmee gepaard gaan. Ik ben a.h.w. een ervaringsdeskundige. Neen dus. Komt niet in huis.

Ming Dynastie (Robert F. Watson / Hans im Glück)

Het zoveelste meerderhedenspel, al doet Hans im Glück mij wel wat twijfelen. Deze uitgever brengt meestal degelijke spellen op de markt. Toch neig ik naar neen. Mannelijke intuïtie.

Moai (Adrian Dinu / Face 2 Face Games)

Paaseiland in een spel. Lijkt me prachtig. Als mijn geheugen me niet in de steek laat speelt kannibalisme in dit spel een niet al te bescheiden rol. Paaseiland is niet al te groot en toen er nog mensen woonden kwam hun ecosysteem (en daardoor hun voedselvoorziening) mede door het creëren en oprichten van de wereldberoemde beelden zodanig onder druk te staan dat ze elkaar maar begonnen op te eten. Al bij al denk ik dat je het beste als voorlaatste kon eindigen.. Ik weet niet of dat in het spel ook zo is. Ik weet ook niet of ik dit thuis verkocht krijg. Ik ben wel nieuwsgierig. Maar een aankoop? Neen.

Talisman (Robert Harris / Black Industries)

De hoeveelste editie is dit nu al? In zijn tijd was het de max en ik moet toegeven dat ik er leuke uren mee heb beleefd. Toen. Veel gelachen ook tijdens dit spel. Maar het blijft uiteindelijk dobbelen in het kwadraat. Wie mij kent weet dat ik voor een beetje geluk ben. In elk spel. Maar er zijn grenzen. En Talisman overschrijdt die in zodanige mate dat de zeszijdige dobbelsteen ten huize van ondergetekende lange tijd "spelonderdeel non grata" was. Hij mag nu terug binnen, maar onder strenge voorwaarden. Ik geef even een voorbeeld hoe het er in dit spel gewoonlijk aan toe gaat. Ik trek het, om het wat duidelijker te maken, even door naar ons dagelijkse leven. Stel het u even voor: je wordt ‘s ochtends wakker, lekker uitgeslapen. Je wilt zo snel mogelijk naar de badkamer om jezelf op te frissen. Maar eerst moet je gooien met de zeszijdige dobbelsteen! Bij één kan je zonder problemen de badkamer in en ongestoord je ding doen. Bij twee merk je dat je oudste dochter de badkamer al heeft ingenomen met de deur op slot (twee beurten overslaan). Bij drie kan je de badkamer in maar omdat je je rekeningen bij je watervoorziener niet hebt betaald is het water vannacht afgesloten en kun je je niet wassen. Dus krijg je een scha(n)depunt. Bij vier lijkt alles in orde tot tijdens het scheren plots de electriciteit uitvalt waardoor je uiteindelijk asymetrisch geschoren naar je werk moet. Je kan dit voorkomen door nog eens te gooien: bij één tot drie vind je gelukkig je ambachtelijke scheerkwast en scheermes nog, een erfstuk van je overgrootvader. Bij vier tot zes is er geen alternatief: zo naar je werk en een schadepunt. Bij vijf merk je dat je jongste bij het tanden poetsen heeft overgegeven in de wasbak waardoor je die eerst moet proper maken (één beurt overslaan). Bij zes struikel je bij het uit bed komen over een pantoffel waardoor je je rechtervoet breekt (je kunt   het ziekenhuis pas verlaten als je bij één van je volgende beurten een zes gooit). Zo gaat het er de hele tijd aan toe in Talisman.

Het worden drukke dagen. Essen komt eraan, "Spel" van de Forumfederatie wenkt in november, Geike en ik verhuizen in december, er moeten nog een heleboel ongespeelde spellen worden aangesneden en ik ben nu al bezig met mijn jaaroverzicht 2007. Dit laatste wordt, zoals het er nu naar uitziet, een bijdrage waarvoor u gerust enkele uren mag uittrekken. Maar met een kop warme chocomelk, met slagroom, en de sneeuw die buiten neerdwarrelt wordt dat toch reuze gezellig. Of niet soms?

P.S.: die nieuwe van Hooverphonic, die is echt wel goed. Toch een compliment voor Geike dat ze zo erg op Ils lijkt.

Dominique

 

22:40 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-07

Monsieur Soleil

Ik weet het, gissingen zijn de kinderen van de onwetendheid, maar ik wil toch even een zeer persoonlijke voorspelling doen naar de inhoudelijke kwaliteit van een aantal spellen die in Essen 2007 gaan verschijnen. Na Essen zal blijken of Monsieur Soleil gelijk heeft gehad, waarna u mij een staande ovatie mag geven, of ongelijk, waarna u mij met pek en veren het Sint Jansveld in Diest mag opsturen (sleutel van mijn appartement toch maar meegeven alstublieft).

Ik ga, tegen mijn natuur in, een erg ongenuanceerde kwotering gebruiken voor de spellen in kwestie: Top of Flop. Allebei met een hoofdletter. Geen "het zou wel eens kunnen dat…"-gedoe. Rekent u mij er achteraf gerust op af. Makkelijk afwasbare pek graag.

Hier gaan we:

Spellen die we allemaal gaan aankopen en waar we achteraf laaiend enthousiast over gaan zijn (TOP):

Agricola (Uwe Rosenberg / Lookout Games)

Cuba (Michael Rieneck, Stefan Stadler / Eggert-Spiele)

Dia De Los Muertos (Hennig Poehl / Sphinx Spieleverlag)

Duel In The Dark (Friedemann de Pedro / Z-man Games - Pilot Games)

Eketorp (Dirk Henn / Queen Games)

Giganten Der Lüfte (Andreas Seyfarth / Queen Games)

Im Jahr Des Drachen (Stefan Feld / Alea)

Festival (Shinsuke Yamagami / Japon Brand)

Highschool Eelection (Ayumu Kitazaki / Japon Brand)

League Of Six (Vladimir Suchy (Czech Games Edition)

Monastry (Steve Kendall, Phil Kendall, Gary Dicken / Ragnar Brothers)

Neuroshima Hex (Michael Oracz / Portal Publishing)

Perry Rhodan: Die Kosmische Hanse (Heinrich Glumpler / Kosmos)

Tribun (Karl-Heinz Schmiel (Heidelberger Spieleverlag)

Utopia (Arnaud Urbon, Ludovic Vialla / Matagot)

Zug um Zug Schweiz (Alan R. Moon / Days Of Wonder)

Spellen die we allemaal gaan aankopen en die we achteraf met het schaamrood op de wangen onder diverse schuilnamen op ebay gaan verkopen (FLOP):

1001 Karawane (Roman Mathar / Argentum Verlag)

Akkon (Knut Happel, Christian Flore / Goldsieber)

Amyitis (Cyril Demaegd / Ystari)

Balls Of Light (Angelo Porazzi / Angelo Porazzi Games)

Beowulf The Movie Boardgame (Reiner Knizia / Fantasy Flight Games)

Cold War : CIA vs. KGB (David Rakoto / Sebastien Gigaudaut / Fantasy Flight Games)

Down Under (Günter Cornett / Bambus Spieleverlag)

Galactic Trucker (Vlaada Chvatil / Czech Games Edition)

Gangster (Thorsten Gimmler / Amigo)

König Von Siam (Peer Sylvester / Histogame)

Lascaux (Philippe de Pallières / Phalanx Games)

Macht & Onmacht (Andreas Steding / MoD Games)

Ming Dynastie (Robert F. Watson / Hans im Glück)

Moai (Adrian Dinu / Face 2 Face Games)

Talisman (Robert Harris / Black Industries)

Enkel deze spellen kon ik in mijn kristallen bol klaar en duidelijk waarnemen. Nu moet ik er wel even bij zeggen dat mijn kristallen bol niet onfeilbaar is, getuige daarvan het feit dat ik in de verste verte niet had zien aankomen dat Maarten (http://debordspeler.web-log.nl/) Notre Dame en Roma maar "zozo" vindt, met als gevolg een uppercut van jewelste bij ondergetekende waar ik nog steeds niet volledig van ben bekomen. Al kan ik ondertussen weer zelfstandig drinken, weliswaar uit een ergonomisch bekertje dat ik heb moeten huren van mijn ziekenfonds. Het leven van een bord- en kaartspeler is zwaar. Maar iemand moet het doen, nietwaar?

Dominique

 

 

 

 

 

18:57 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-09-07

Beowulf

Menu van de dag: Beowulf.

Wie zijn wij, waar gaan wij voor en hoe gaan we dat dan wel doen?

Wij zijn Beowulf zijn gevreesd gevolg. Niet het soort gevolg dat achter een bruid aanhuppelt in een gemiddelde dorpskerk. Nee, we zijn van het straffe soort. Het soort dat aardappeltjes schilt met een slagzwaard van anderhalve meter.

De bedoeling van het spel is door het beleven van verschillende avonturen en de bijdragen die je er aan levert beloningen te verzamelen (overwinningspunten, schatten, extra gewone en speciale kaarten, enz.). Wij doen dit door het bieden met kaarten waarop verschillende symbolen staan. Afhankelijk van het avontuur kunnen alleen bepaalde symbolen worden uitgespeeld. Bieden gebeurt dus met kaarten, afhankelijk van het avontuur door je kaarten vooraf te selecteren en ze gedekt op tafel te leggen of door om beurt kaarten uit te spelen en zo lang mogelijk in de biedronde te blijven. Als je bijdrage aan de avonturen niet groot genoeg is (lees: te vroeg past) kom je voor onaangename verrassingen te staan: je loopt bijvoorbeeld schrammen of wonden op of je moet overwinningspunten inleveren. Vooral de wonden kunnen je duur te staan komen in de eindafrekening (vijf minpunten per wonde vanaf drie wonden en dan kun je het echt wel schudden). Tussen de avonturen door kun je je handkaarten aanvullen door risico’s aan te gaan (de juiste symbolen trekken van de trekstapel) of tijdens de vooraf vastgelegde bijtankmomenten. En af en toe krijg je gewoon wat leuks, zonder er iets voor te hoeven doen. We leggen samen met Beowulf het hele parcours op het spelbord af en wie op het einde van het avontuur de meeste overwinningspunten heeft wint. Uiteraard.

Op naar de tien geboden.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Beowulf. U hebt er ongetwijfeld ooit iets over opgevangen. Het is een Oudengels, episch en heroisch gedicht in versvorm dat verhaalt over de strijd van Beowulf tegen het monster Grendel. Een griezel, ge wilt het niet tegenkomen. Gespecialiseerd in het tiranniseren van Heorot, de grote zaal gebouwd door Hrothgar, koning der Denen. En dit jaren aan een stuk, met als motto: de aanhouder wint! Als Beowulf, neef van koning Hygelac der Geats (Zweden), hoort van de moorden gepleegd door Grendel, schiet hij te hulp. Met veertien van zijn mannen. De beste. Zoals het een goed monster betaamt probeert Grendel ‘s nachts (waarschijnlijk vergezeld door de nodige klank- en lichteffecten en een middelgroot symfonisch orkest) Beowulf en zijn gevolg over de kling te jagen. Eén mannetje krijgt hij te pakken, waarschijnlijk hij die het dichtst bij de deur lag, maar als hij ook Beowulf wil opsmikkelen, weet deze hem in een gevecht te doden. Later in het verhaal moet ook nog Grendels moeder eraan, nadat die, in een Zweedse kolere geschoten na het verlies van haar zoon, op haar beurt Beowulf een kopje kleiner wil maken. Ook lelijk als de nacht en stinkend als, euh, de moeder van Grendel. Aan het eind van het verhaal, wanneer hij zelf reeds vijftig jaar lang koning der Geats is, moet Beowulf het tegen een vuurspuwende draak opnemen, die hem echter doodt. Zijn neef Wiglaf doodt de draak alsnog en wordt de nieuwe koning. Tja, Beowulf, misschien had hij toch liever achter een bureautje gezeten.

Het thema is er dus, zult u zeggen. Ja, degelijke onderbouw hoor. De bovenbouw daarentegen zorgt voor een grote stijlbreuk, want eigenlijk is dit één groot biedspel. We beleven zogezegd de verschillende avonturen van Beowulf en zijn gezelschap maar zo ervaren we het écht wel niet. Ik kon tijdens het spel nooit de link leggen tussen het heldendicht en wat zich op het bord afspeelde. Het spel kon evengoed "Avonturen van een stofzuigerverkoper in een niet nader genoemde, maar niet bepaald veilige, buurt in Zuid-Charleroi." als titel dragen.

Het wapengekletter dat bepaalde avonturen zou moeten begeleiden blijft dan ook oorverdovend afwezig.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Geen noemenswaardige problemen hier. Regels in kleur voor het standaardspel en voor gevorderden. Waar ik wel problemen mee heb is de omvang van het regelwerk. Bij Fantasy Flight Games hebben ze de eigenaardige gewoonte de regels op een nogal groot papierformaat af te drukken. Ik lees dagelijks de krant. Dat vind ik meer dan voldoende. Die regels van Fantasy Flight, ze lezen zo moeilijk in bed. Maar inhoudelijk? Niks op aan te merken.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Wat onmiddellijk opvalt bij dit spel is de vorm van het spelbord. Een winkelhaak. Een tip: gooi het bij valavond in de lucht, neem er met voldoende tegenlicht een foto van en stuur deze naar een krant naar keuze. Binnen de kortste keren schreeuwt heel België moord en brand dat de Amerikanen, zonder medeweten van de regering, boven Belgisch grondgebied aan manoeuvres bezig zijn met hun Stealth bommenwerpers. Gevolg: luchtruim vol F-16’s, parlementaire onderzoekscommissies, diplomaten die worden teruggeroepen uit Amerika, de Amerikaanse ambassadeur die in België op het matje wordt geroepen, aftredende ministers van buitenlandse zaken en defensie, Bush die in nauwe schoentjes komt, Poetin die het incident aangrijpt om zijn kernkoppenarsenaal uit te breiden, beurzen die zwaar onder druk komen te staan en GMT-games die er een bordspel over maakt. Het is maar een tip hé. U doet ermee wat u wilt.

Om maar te zeggen. Je komt het niet vaak tegen, zo’n spelbord.

Verder in de doos: prachtige, stevige, mooi geïllustreerde kaarten, fiches voor overwinningspunten, wonden en schrammen (ja, u leest dit goed), schatten (grabbel, grabbel), houten pas- en afdekschijfjes, een houten startspelersteen en een zwarte Beowulffiguur.

John Howe, gerenommeerd Tolkienillustrator, levert aan dit spel ook een prachtige bijdrage.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Yep. Snel opgezet die hele handel, snel uitgelegd, en voor je het weet ben je vertrokken. Het hele achtergrondverhaal van Beowulf hoef je zelfs niet uit te leggen want onmiddellijk weer vergeten als je aan het spelen bent vanwege, zoals eerder al aangehaald, de zo goed als afwezige link met het spelsysteem.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Nu is dat spelbord wel mooi, maar wat erop staat is nogal klein uitgevallen. En af en toe moeten we wel even voorover buigen om goed te kunnen zien wat er nu eigenlijk van ons verwacht wordt. Als er tegenspeelsters aan tafel zitten met een prominent aangezette decolleté heb ik daar niet écht problemen mee, maar aangezien dat in mijn universum niet bepaald schering en inslag is heb ik het toch liever niet.

Wat de rest van het materiaal betreft: prima!

Wel leuk is dat je vooraf weet waar het avontuur naartoe gaat en wat er tijdens de verschillende tussenstops van je verwacht wordt. Je kan heerlijk anticiperen in dit spel. Pluspunt.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Het is een biedspel met kaarten. En er zijn biedrondes waarbij je risico’s kunt nemen om toch aan de broodnodige kaarten te geraken zodat je in de running kunt blijven. En dat leidt nog al eens tot uitroepen als "you lucky bastard" of "hahahahahaha". Ik heb ook spelers geweten die naar de toiletten vluchtten en er niet meer uitkwamen. Het kan je zuur opbreken, het kan de spellenhemel betekenen. Mij stoort het niet, maar sommigen onder ons wel. Voor die mensen raad ik de vluchtheuvel Caylus aan.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Ambiance verzekerd. Verdriet en geluk liggen heel dicht bij elkaar in dit spel. Een pokerface helpt, je hand leegspelen niet. Er is spanning aanwezig, ook buiten je eigen beurt. Er wordt uitgedaagd, spelers worden uitgelachen of verwenst, er wordt naar toiletten gevlucht en er komen gegarandeerd nieuwsgierigen rond het gebeuren staan, al was het maar een verdwaalde ufoloog die in de nabije toekomst iets wil uitproberen met de speciale vorm van het spelbord.

Gij zult niet te lang duren.

Een dikke tien op tien. Binnen het uur ben je ermee klaar. En het vliegt door het spelplezier voorbij, geloof me.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Iedereen met wie ik dit spel voor het eerst speelde was gematigd tot heel enthousiast. Het spelprincipe is snel uitgelegd, het is snel opgezet, mooi om naar te kijken en er is sfeer aan tafel. Allemaal over-de-streep-trekkers.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

Ja hoor. Zeer. Ik wil het na afloop gelijk opnieuw spelen. De redelijk binnen de perken gehouden speelduur helpt daarbij. Ik voel me dan wel niet echt Beowulf terwijl ik dit speel, nee, eerder een afgeleefde beroepsgokker in één of andere louche pokertent, maar toch trekt dit spel me enorm aan. Ik heb er ’s nachts al van gedroomd. Niet echt van Grendel of Beowulf zelf, maar hoe ik mijn kaartmanagement beter onder controle kan krijgen. Verder oefen ik mij voor de spiegel in het creëren van uitgestreken gezichten. Daar bovenop denk ik er serieus aan over te schakelen naar contactlenzen aangezien mij het erg onbehaaglijke gevoel is bekropen dat een paar van mijn medespelers mijn brilglazen misbruiken om te weten te komen welke kaarten ik in mijn hand heb.

Als je iets leuk vindt, moet je er iets voor over hebben. Voor Beowulf wil ik gerust wat extra moeite doen.

Beowulf (Fantasy Flight Games / Kosmos – 2005)

Reiner Knizia

2 tot 5 spelers

60 tot 75 minuten

PH 101

 

 

 

 

 

13:59 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-09-07

Battlelore!

Er zijn zo van die mensen die een onuitwisbare indruk op je achterlaten. Of gaan achterlaten. Miss Canada bijvoorbeeld. Of mensen waar je naar opkijkt (Leonid Stadnik, Oekraïne, 2m55).

Er zijn er ook waar je je gewoon heel goed bij voelt. Waarmee het klikt. Rudy R. uit A. is voor mij zo iemand.

Rudy is een bordspeler die oorlogvoering op een gemiddelde keukentafel tot kunst heeft verheven. Volgens mij is hij een, zij het vredelievende, reïncarnatie van Julius Caesar, Alexander De Grote, Napoleon, Hannibal en generaal Schwarzkopf samen, en deze laatste is nog niet eens dood. Kun je nagaan.

Groot dierenliefhebber, kunstenaar, spelontwerper, World of Warcraft bewoner (je komt hem beter niet tegen in dat universum tenzij je aan zijn kant staat) en Warhammer-specialist (schilderen van figuurtjes inbegrepen). Tactiek? ‘s Ochtends op de boterham. Strategie? Elke dag tussen de soep en de patatten.

Rudy is één van de meest vredelievende personen die ik ken. Maar leg hem een slagveld voor met wat militaire eenheden erop en er ontspint zich me daar een gedaanteverandering, niet meer gezien sinds de beruchte transformatie in "An American Werewolf In London".

Ik twijfelde dan ook geen moment toen ik mezelf Battlelore had aangeschaft. Als er één man was met wie ik dit spel wou testen bestond zijn naam uit de beginletter R met het achtervoegsel udy.

En zo geschiede het dat ik anno 2007 op een regenachtige avond richting Aarschot trok. Met weinig hoop op een overwinning, dat wel, maar met tonnen strijdlust. Op basis van de sessies van die avond een bespreking. Aan de hand van mijn persoonlijke 10 geboden.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Amai nog niet. We spelen historische veldslagen na. En als we echt "in the mood" zijn knallen we er nog wat fantasy-elementen bovenop. Een blik Goblins iemand? Of dwergen? Of dwergen met doedelzakken om de spirit van onze eenheden wat op te peppen? Boogschutters? Cavalerie? Steenslingeraars?

Aanvallen, terugtrekken, aanvallen en terugtrekken, al dan niet volledig in paniek. Omtrekkende bewegingen, Standhouden op een brug. Strategisch gelegen heuvels inpalmen. Schuilen in een bosje (en het is écht geen lachtertje om pipi te doen met zo’n maliënkolder om je lendenen). Achtervolgen met de ruiterij. Terrein vasthouden. Terrein prijsgeven.

Het zit er allemaal in.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Hou u maar vast aan de takken van de bomen. Het uitmuntende spelregelboekje, dat ik verder naslagwerk zal noemen, is een dikke 80 (tachtig!) bladzijden dik. Voor u zichzelf echter van de dichtstbijzijnde brug gooit wil ik u even vragen rustig te gaan zitten en u er rustig van bewust te worden dat het allemaal nog niet zo erg is. Het is allemaal heel gestructureerd en je wordt beetje bij beetje in de verschillende spelsystemen ingeleid. Duidelijk en overzichtelijk? Twee keer ja.

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Bij aankoop van dit spel is het aangewezen uzelf van een kruier te voorzien. Hebt u die niet voorhanden valt een kruiwagen of een goeie ouderwetse stootkar zeker aan te raden. Zwaar is ze, de doos in kwestie, en boordevol. Ik beklaag onze Heilige Vriend die over een kleine drie maanden dit spel in tal van schoorstenen moet gaan droppen. En hij zal er niet onderuit kunnen, dat staat nu al vast. Leest u gerust verder. Dan weet u waarom.

Binnenin valt er, zoals bij de meeste spellen van Days Of Wonder, van alles te ontdekken. Een uit de kluiten gewassen naslagwerk, een scenarioboekje, spelbord, een set dobbelstenen (het blijft tenslotte een oorlogsspel nietwaar), tientallen (niet beschilderde) eenheden, terreintegels, magiefiches, Warlord-matjes, commandkaarten, magiekaarten, overzichtskaarten en waarschijnlijk vergeet ik nog wel wat.

Eén klein probleem: The Pit. Ze hebben in de doos het gros van de figuurtjes samengeperst in een plastic tray waardoor ze, vooral de cavalerie-eenheden, nogal scheef op hun sokkeltje staan. Niet goed voor een imago op het slagveld natuurlijk. Daarom heeft Days Of Wonder de volgende oplossing bedacht: staan ze scheef, dompel ze dan even in heet water, plooi ze recht en dompel ze daarna onmiddellijk in koud water. Ik weet niet in hoeverre de brandwondencentra in Vlaanderen en Nederland de laatste maanden een toevloed van patiënten konden vaststellen, maar als er een toevloed was, say no more. Klein minpuntje toch.

Ook een probleempje: hoe de eenheden opbergen? De doos is niet ideaal en met alle uitbreidingen die op komst zijn wordt toch enige creativiteit verwacht van de gemiddelde bordspeler. Ik heb ene Mathias al briljante dingen zien doen met botervlootjes en ik verwacht dat doe-het zelfzaken allerhande de eerstvolgende maanden hun omzet gevoelig zullen zien stijgen, vooral dan in de rayon "opbergsystemen".

Verder niets dan lof.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Niet echt.

Kijk, in de middeleeuwen hadden ze het makkelijk. De slagvelden lagen er al, ze moesten er alleen nog maar een paar legers op af sturen die elkaar en de nabije omgeving vervolgens deskundig kort en klein sloegen.. De gemiddelde bordspeler anno 2007 moet al een hele lijdensweg afleggen vooraleer hij zelfs maar op de tegenstander kan gaan inhakken. Eerst het slagveld openspreiden op tafel. Dan, op basis van het gekozen scenario, het terrein van de nodige niveauverschillen voorzien (heuvels, kliffen), daarna de plantsoendienst erbij halen om de nodige beplanting aan te brengen (bossen), vervolgens nog wat urbanisatieprojecten plannen en uitvoeren (waterwegen, bruggen) en pas daarna krijgen we het fiat om onze legers te plaatsen. Dat vraagt allemaal kostbare tijd.

Grote bonus: de overzichtskaartjes die je bij elke veldslag voor je neerlegt en waarop je alles wat je moet weten heel eenvoudig kunt aflezen. Eigenschappen van eenheden, terrein, wapens, gevechtstechnieken, enz. Je vindt het allemaal overzichtelijk terug. Geen spelvertragingen door opzoekingen in de spelregels. Très heerlijk.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

De eenheden hebben allemaal dezelfde kleur. Het meest grijze grijs. Sommige mensen maken zich het spel dubbel zo leuk door de figuurtjes te schilderen, wat op het slagveld uiteraard een prachtig effect geeft. Ondergetekende heeft niet zoveel geduld en het ontbreekt mij ook aan voldoende vakmanschap om zo’n project, zonder over te gaan tot een gezinsdrama, tot een goed einde te brengen. Maar toch, voor wie zich eraan waagt, het heeft iets.

Hoe hou je de eenheden op het slagveld dan uit elkaar, hoor ik u al vragen? Eenvoudig, door de banieren en de vlaggen die ze meedragen. Simpel en elegant. Nu had ik zelf wel een klein probleempje met het onderscheid tussen blauw en groen en rood. Ik ben bij mijn weten niet kleurenblind maar bij kunstlicht moest ik me toch regelmatig extra vergewissen van de vlag- of banierkleur van de eenheid die ik orders wou geven. Klein minpuntje. Maar u mag dit gerust enkel en alleen op mijn ogen steken.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Hou u vast: dobbelstenen! Dus geluk met hopen. Sterke eenheden gooien uiteraard met meer dobbelstenen dan zwakke en de plaatsing van je eenheden heeft ook al invloed op het hele gebeuren (bijvoorbeeld grenzend aan twee andere eigen eenheden en daardoor sterker met zelfs de mogelijkheid om terug te vechten tijdens de beurt van de tegenstrever), dus handig manoeuvreren om in een goede, meer resultaatgerichte positie te staan is belangrijk.

De commandkaarten komen ook niet altijd hoe je zou willen. Heb je alleen nog eenheden op je rechterflank en trek je enkel kaarten voor de linkerflank of voor het centum heb je het vlaggen natuurlijk. Maar je kunt je er voor een stuk op instellen. Het is goed om een beetje vooruit te kijken in dit spel en je zo te manoeuvreren dat je je sterke kaarten toch kunt inzetten.

Geluk? Aanwezig! Hinderlijk? Neen!

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Sfeer en interactie? Geeft een koe melk? Ik kan heel goed trompetgeschal nadoen tijdens een charge. De doedelzakken van de dwergen heb ik nog niet geprobeerd maar ik ben er wel zeker van dat ik er mijn tegenstander de volgende keer mee in de gordijnen jaag. En terwijl hij daar hangt sla ik zijn goblins zodanig hard op hun, excusez le mot, bakkes dat ze van paniek hun halve eenheid ter plekke vertrappelen.

Het is heerlijk de banierdrager van de tegenstander als overwinningspunt aan jouw zijde van het speelbord te plaatsen en het is nog heerlijker de eenheden van je tegenstander één voor één in de botervlootjes van herkomst terug te mikken. Wat hou ik van dàt geluid (pok).

Gij zult niet te lang duren.

De scenario’s die wij speelden waren op een uurtje, of zelfs minder, wijlen. Dus speelden we maar een paar veldslagen na elkaar. Vervelen deed het geen moment. Revanchegevoelens oproepen deed het dan weer wel. Dezelfde slag nog eens opnieuw spelen maar dan met het andere kamp is aan te raden. Dan weet je pas écht wie de beste tacticus en strateeg is.

Afhankelijk van het scenario kan je vooraf vrij goed bepalen hoe lang het spel zal duren. Altijd handig in deze jachtige tijden.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

Hebben de meesten onder ons, t.t.z. die van het mannelijk geslacht, vroeger niet met de soldaatjes gespeeld? Hebben wij geen pijlen afgevuurd, kokende olie op onze tegenstanders uitgegoten, jonkvrouwen ontvoerd en ze in een vlaag van zinsverbijstering ten huwelijk gevraagd, monsters bevochten (waaronder onze eigen schoonmoeder) en kastelen belegerd?

Iedereen die een beetje interesse heeft in het schuiven met middeleeuwse eenheden over een moduleerbaar spelbord is een potentiële koper. En speel je dit spel op een openbare plaats, laat ons zeggen Antwerpen Meir, heb je gegarandeerd een gefascineerd publiek.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

O ja, dit gaat nog veel op tafel komen. Nu al wordt door de ervaring de setup-tijd korter en daardoor het spelplezier langer. En aangezien ik mij nogal dikwijls aan de verliezende kant van het spelbord bevind moeten al mijn verloren partijen worden herspeeld.

En dan de uitbreidingen nog, beste vrienden. Hier gaat een lading expansions uitgebraakt worden dat het niet mooi meer is. Ze zijn er trouwens al volop mee bezig (nieuwe eenheden, terreinen, kaarten, setup-systemen). Hier gaat geen eind aan komen. Uw zuurverdiende soldij gaat er helemaal aan opgaan. Dat de Heilige Man al maar wat extra paarden least. Hij gaat ze nodig hebben.

Rudy en ik speelden de eerste drie eerste scenario’s: Agnicourt, First Chevauchée en Burgos, Castille. Ik verweerde me als een duivel in een wijwatervat. Ik creëerde briljante afleidingsmanoeuvres, ik legde hinderlagen in de bosjes, ik schoot met scherp, ik verraste met onuitgegeven tactische exploten, ik schreeuwde mijn troepen naar voren.

Het mocht niet baten:

Agnicourt: 4-2 (ik 2)

First Chevauchée: 5-0 (ik 0)

Burgos, Castille: 6-2 (ik 2)

Maar mijn tijd komt nog. Ik ben naar de bibliotheek geweest en heb alle werken over middeleeuwse oorlogvoering meegenomen. ’s Nachts, enkel bij het licht van een brandende toorts, doe ik aan zelfstudie. Ik bereid mij voor. U daar, ooit veroordeeld tot het spelen van een partij Battlelore met mij, ben gewaarschuwd.

Battlelore (Days Of Wonder – 2006)

Richard Borg

2 spelers

60 minuten

PH 20

Als afsluiter zou ik u graag willen verwijzen naar een collega-blogger uit Nederland, Maarten. Zijn recentste artikel gaat over taalonafhankelijkheid bij spellen, onder de fascinerende titel "Taalindependigkeit". Een aanrader. U vindt hem hier: http://debordspeler.web-log.nl/

En als u daar toch bent, lees dan ook de andere artikels. Ik heb dat ook gedaan en sindsdien ga ik via mijn favorieten regelmatig bij "de bordspeler" langs, verlangend naar meer.

Dominique

22:12 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-09-07

Vol verwachting klopt mijn hart nu wel heel snel

Over ettelijke jaren zit ik ergens in een bejaardentehuis. Ik schat ergens op een derde of vierde verdieping. Hoogbejaard dus. Ik zal dan op een ochtend, in een rolstoel gezeten met een rood geruit dekentje over de knieën, aan een raam naar buiten zitten staren. Geen spellen meer voor mij want allang de 77 gepasseerd. Niet meer van deze wereld, totaal in de war. Net ontbeten maar al vergeten wat er op mijn bord lag. Mijn geheugen: één grote zeef. Alhoewel, één exploot kan ik mij steeds weer helder voor de geest halen: donderdag 18 oktober 2007. De dag dat ik Miss Canada versierde.

Het verhaal gaat als volgt:

Woensdag 5 september 2007, 00:27:57. Cymric post een ogenschijnlijk onschuldig bericht op het forum van www.spellenspektakel.nl

Hij schrijft:
Ìk zat even met mijn hoofd te schudden toen ik het nieuws las. Valleygames uit Canada---voor de insider bekend van herdrukken van de zware oude favorieten Die Macher en Hannibal: Rome vs. Carthage---zal ook in Essen tijdens Spiel 2007 een stand hebben. Tot zover eigenlijk niets bijzonders.
Wél bijzonder is dat ze een wel heel aparte special guest hebben: namelijk de officiële Miss Canada 2008, Alesia Fieldberg. Valleygames sponsort haar, en als tegenprestatie zal ze als 'booth babe' optreden in Essen. Ik geloof niet dat het tot nu toe is voorgekomen dat een dergelijke Miss zich tijdens Spiel presenteert, laat staan zelfs haar eigen bordspelsessies runt (van 17 tot 19 uur). Dus heren singles, sla bij deze de slag van uw dromen: zo te zien is Alesia nog ongebonden, ze is jong, ze ziet er goed uit, en ze speelt bordspellen. Vooraanmelding voor deze sessies is wel verplicht, dus wees er snel bij.

Woensdag 5 september 2007, 3:41 pm. Het bericht wordt toevallig opgepikt door David en op www.bordspelforum.com gezet.

Woensdag 5 september 2007, 04:00 pm. Ik passeer tijdens mijn dagelijkse online-wandeling even langs het bordspelforum en lees het hoger vernoemde bericht. Het nieuws slaat ten huize van ondergetekende in met de impact van een op hol geslagen Scudraket.

Woensdag 5 september 2007, 08:38 pm. De resultaten van een intensieve zoektocht naar foto’s van de betrokken miss op de wondere wereld van het internet dwingen mij tot het opzetten van het volgende actieplan.

Ik zal mij op donderdag 18 oktober 2007, bij aanvang van de beurs, op de stand van Valley Games aanbieden, verkleed als mountie, zodat Alesia zich onmiddellijk thuis voelt. Vervolgens zal ik mij voor haar, ongetwijfeld mooie, ogen 500 (vijfhonderd!) keer opdrukken met op mijn rug gestapeld de volgende spellen: Carabande + uitbreiding, Battlelore, Conquest Of The Empire, Railroad Tycoon, Civilisation, World of Warcraft, Fury of Dracula en Warrior Knights, stuk voor stuk zeer zware spellen met een gemiddeld gewicht van 8,7654 kg. Vervolgens daag ik iedere voorbijganger uit tot een spelletje strippoker, waarbij ik er heel onopvallend maar deskundig voor zal zorgen dat ik tot aan mijn onderbroek elk partijtje verlies zodat ze na verloop van tijd mijn imposant gespierde en bezwete, bijna naakte, lichaam kan aanschouwen. Daarna spreek ik haar persoonlijk aan en fluister ik in haar, ongetwijfeld schattige, oortjes hoe slecht ik Céline Dion en hoe waanzinnig goed ik Nick Cave vind. Ik zal dit doen in het Frans én in het Engels, met dat onweerstaanbare Vlaams-Brabant accent van me. Tussendoor heb ik ook even nonchalant gevraagd aan de standhouders van Valley Games hoe het staat met mijn voorbestelling van Big City, Container en Municipium en of ze mijn van krediet barstende Visa-kaart al hebben gedebiteerd. Miss Canada, op dat moment al zodanig voor mij gesmolten dat alleen de beste airco in het beste hotel van Essen (hotel Bredeney aan de Theodor-Althoffstrasse) nog soelaas kan brengen, zal ten slotte op "An Officer And A Gentleman"-iaanse wijze naar mijn wagen worden gebracht, waarmee we ons begeven naar het hoger genoemde hotel. Daar aangekomen spelen wij een spelletje.

Zo zal het gaan en niet anders.

Ik wil u dan ook vriendelijk maar kordaat vragen, beste medespeler en medebeursganger, de stand van Valley Games op donderdagvoormiddag te mijden zodat ik rustig mijn ding kan doen. Tenzij u een partijtje strippoker met mij wel ziet zitten. Dan maak ik een kleine uitzondering.

Besluit: De kans is oneindig groot dat vanaf eind oktober deze blog u zal bereiken vanuit Ottawa, Vancouver, Montreal, Toronto of Quebéc. Uiteraard stuur ik u een kaartje.

Ja, lach maar. Eva De Roovere zingt het zo mooi op haar nieuwe cd: "De kleinste vogel zingt het mooiste lied." Nagel op de kop, Eva!

Als afsluiter wil ik u nog even meegeven dat spellenclub "De Speeldoos" uit Aarschot eindelijk de weg van droom naar daad heeft afgelegd door online te gaan op het volgende adres: www.despeeldoos.be Ik raad u aan daar eens een goed kijkje te gaan nemen, het vakmanschap van de site en de liefde voor spellen even naar waarde te schatten en iets te schrijven in het gastenboek. Dat ze het menen blijkt uit het feit dat ondertekende, na langdurige en keiharde onderhandelingen met Jan V.R., grote bezieler van de club, met de Speeldoos een miljoenencontract heeft afgesloten tot 2010 in ruil voor exclusieve sessieverslagen.

Vrijdag op deze blog, als ik mijn gedachten er nog kan bijhouden, een bespreking van Battlelore!

Dominique

21:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-09-07

Vol verwachting klopt mijn hart

Er zijn vier gebeurtenissen op til, op relatief korte termijn, waar ik meer dan gemiddeld naar uitkijk.

Eén: de nieuwe afleveringen van Lost (God sta me bij, ook ik heb me laten vangen). Nu, van de eerstvolgende zes afleveringen moet je niet teveel verwachten. Daarin trekt men enkel een blik nieuwe mysteries open. De antwoorden op deze mysteries geven ze pas vanaf aflevering zeven, met mondjesmaat. Zucht. Er is trouwens ook een bordspel verschenen van Lost, een spel dat u, geloof me, liever niet speelt. Tenzij u echt heel wanhopig bent. Als u het speelt gaat u er vanzelf naar verlangen dat u zich in een neerstortend vliegtuig bevindt, alleen maar om er vanaf te zijn. Succesverhalen en merchandising, ik word er zo moe van.

Twee: het journaal op één vanaf begin september. Niet voor het journaal op zich, er is al genoeg kommer en kwel op de wereld. Nee, de reden waarom ik tussen 19u en pakweg 19u45 (hopelijk langer) niet aanspreekbaar zal zijn is Goedele Wachters. Het journaal wordt één langgerekte sensuele trip. Er gaat in Vlaanderen geen man meer op straat te vinden zijn als Goedele zich tot de huiskamer richt. Goedele maakte naam als interviewster in de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 10 juni. In "De Laatste Ronde 07" trok ze zich met gerenommeerde politici terug in een klein hokje (u mag dat letterlijk nemen) ergens in de nok van de studio. Daar nam ze dan een zogenaamd "diepte-interview" af. Ik heb nog nooit zoveel politici van de mannelijke kunne zo hard zien zweten, daar kon geen regeringscrisis tegenop. Niet door de neteligheid van de vragen. Ook niet door de complexiteit van het behandelde onderwerp. Wel door de uiterst sensuele wijze waarop Wachters de vragen stelde. Nooit geweten dat Brussel-Halle-Vilvoorde zo erotisch kon klinken. Ze stélde geen vragen, ze fluisterde ze. Bart De Wever, Weverke voor de vrienden en toch al wat gewoon binnen de krabbenmand die CD&V heet (al moet het strafste nog komen, let op mijn woorden), smolt weg als sneeuw voor de zon. Zat steeds aan zijn das te frutselen omdat hij het almaar maar warmer kreeg, kon van de knikkende knieën niet stil blijven zitten, stotterde dat het een lieve lust was, Zat verliefd te wezen als een overjaarse puber. En heel Vlaanderen keek toe. Hij was niet alleen. Menige vrouw van menig politicus die door Goedele in het berghokje onder handen was genomen stond in die periode manlief na zijn bezoek aan de VRT thuis dreigend op te wachten, in de deuropening, handjes in de zij, deegroller in de aanslag: "Wat was dat daar op tv met die Wachters? Drie maanden niet buiten gij!" Soit, tussen 19u en 20u worden er ten huize van tot nader bericht geen spellen meer gespeeld.

Drie: The Chemical Brothers in het Sportpaleis te Antwerpen, ergens in november. Als er dit jaar ergens in België een bom ontploft is het daar. Moet ik bij zijn.

Vier: Spiel ‘O7 in Essen. In mijn bijdrage van 25/08/07 liet ik u al een beetje in mijn kaarten kijken over de spellen waar ik naar uitkijk. Ondertussen is er weer een spel op mijn radar verschenen, hetwelk ik met graagte aan mijn spotlijstje toevoeg: Duel In The Dark (Z-man Games). Een tweepersoonsspel over de, slik, nachtelijke bombardementen van de Britten op Duitsland tijdens de tweede wereldoorlog. Eigenaardig genoeg, en uitzonderlijk voor een wargame, eerder abstract van opzet. Er worden, in tegenstelling tot de meeste wargames, geen triljoenen dobbelstenen gegooid waarna de getroffen eenheden deskundig terug in de doos worden gemikt. Nee, er worden overwinningspunten verdiend die netjes maar meestal onevenredig worden verdeeld tussen "den Duits" en de Engelsen, zodat er uiteindelijk eentje wint (‘40-‘45 eindigde ook niet bepaald met een gelijkspel). Er zit ook een snuifje Roborally in want de speler die voor de Britten de honneurs waarneemt plant met kompaskaarten de volledige vlucht van zijn bommenwerper(s). En hij kan daar later niet meer van afwijken, de sukkelaar. De ongelukkige die de Duitsers moet spelen krijgt de beschikking over 40 (veertig!) verdedigingselementen, vrij te plaatsen op het prachtige spelbord, gaande van luchtafweergeschut over zoeklichten tot zeppelins om de vijand makkelijker te kunnen traceren. Hij heeft ook vier gevechtsvliegtuigen die moeten proberen de bommenwerpers van de tegenstander te onderscheppen en de eigen steden te beschermen. Probleem: die beesten slikken evenveel brandstof als Amy Winehouse alcohol, wat betekent dat je de brandstofindicatoren ziet dalen waar je bijstaat. De Engelsman heeft op zijn beurt de beschikking over de Mosquito, die hij met graagte zal inzetten om de Duitsers om de tuin te leiden (veel naar Allo Allo kijken helpt volgens mij in dit spel). Want hoe later de Duitser doorheeft boven welke stad de Engelsman zijn bommetje wil droppen hoe beter. De Mosquito heeft, in tegenstelling tot de zware B’52, veel meer bewegingsvrijheid. Hij fladdert zo’n beetje rond de bommenwerpers heen om hen te beschermen maar kan ook letterlijk de bakens uitzetten voor meer precisiewerk. Weersomstandigheden spelen ook een belangrijke rol: bewolking, mist, stormen, volle maan, nieuwe maan. Het zit er allemaal in. De hoogte waarop je vliegt heeft ook invloed op de punten die je kunt verdienen of verliezen. Veel om rekening mee te houden, maar al bij al op het eerste gezicht toch nog overzichtelijk. Ik ben eigenlijk geen fan van realistische oorlogsspellen. Geef mij maar een goeie geut gevechten met buitenaardse wezens (Nexus Ops) of, als het strijdtoneel zich dan toch op moeder aarde moet afspelen, een lekkere slok schermutselingen binnen een fantasy setting (Battlelore). Maar "Duel In The Dark" heeft, waarschijnlijk door zijn meer abstracte benadering, toch meer dan mijn gewone aandacht. Toch maar eens naar gaan piepen in Essen. Al is dat misschien niet zonder risico’s, tussen al die Duitsers. Hopelijk maken ze er geen spel van. Ik hou u op de hoogte.

Dominique

01:41 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-08-07

Uitwegen uit crisissen

Het hele weekend heb ik vruchteloos gewacht. Bij de telefoon. Op een seintje vanuit het koninklijk paleis. Hebben ze het nu nog niet door? Als er één Belgisch staatsburger het vastgelopen formatieberaad kan vlot trekken ben ik het wel. Ministers van Staat? Laat me niet lachen. Ministers van Staat Het Bier Koud, ja! Een spelliefhebber hebben ze nodig. En niet de eerste de beste. Iedereen optrommelen, Hertoginnendal of elders maakt niet uit, Dragon’s Gold op tafel en op een uurtje is de nieuwe regering een feit, hete communautaire hangijzers incluis. De buitkaarten worden uiteraard vervangen door kaarten met de verzuchtingen van alle rond de tafel zittende partijen. De rest van het spel blijft intact. Ook het gebruik van de zandloper. Eén minuut onderhandelen over de buitkaarten bij de verschillende draken en geen seconde langer. Geen compromis? In de vuilnisbak ermee! Een nieuwe regering? In een klein uurtje. En ik vraag niet veel. Alleen de vermelding van deze blog in het Belgisch Staatsblad.

Maar ze gaan me niet bellen. Mijn toenemende empathie voor Bart De Wever zal daar ook niet vreemd aan zijn. Niet afgeven, Bart!

 

Nu ik mij toch aan het opjagen ben, ik heb vandaag een nieuwe en verontrustende wetmatigheid ontdekt binnen de bord- en kaartspellenwereld: De Spelregels-Paradox. Boosdoener van dienst: Phoenicia (JKLM Games). Ik heb veel sympathie voor JKLM Games. Ik heb van die uitgever een paar hele goede spellen in mijn kast staan. Kogge, City and Guilds, Kings Progress, On the Underground, Scottish Highland Whisky Race, om er maar een paar te noemen. Dus geen kwaad over die mannen. En ondertussen staat Phoenicia ook al ettelijke weken in één mijner spellenkasten te pronken. Pronken? Nee, lonken is en betere omschrijving. Altijd als ik er passeer kijkt het mij met smekende (ja, met wat eigenlijk?) dinges aan. Het roept: "Speel mij, o ja, speel mij. Ik ben zo goed. Ik ben Das Zepter von Zavandor en Outpost in een klein uurtje. Ik ben zo verslavend. Ik ben gewoon niet te doen." En elke keer begint het bij mij meer en meer te jeuken en wordt mijn verlangen en hunkeren groter. Ik heb de doos al eens geopend. Ik heb de spelonderdelen al gesorteerd en geziplockt (eat that, Dikke Van Dale!), een vast zondagochtendritueel. Ik heb aan de kaarten geroken en alles al eens een paar keer door mijn handen laten gaan. Die tactiele en andere zintuiglijke processen die wij, spelliefhebbers als we zijn, allemaal wel kennen. Ik heb uiteraard ook de spelregels bekeken. Engels en Duits. Eerst diagonaal gelezen, van voor naar achter en van achter naar voor. In een latere fase horizontaal en verticaal. Het volstond niet. Daarom in een nog latere fase ook nog eens cirkelvormig, rechthoekig, parallellepipedumiaal en parallellogramiopisch. Uiteindelijk afgewisseld met korte tussenpauzes waarbij ik mijn hoofd onder de koude waterkraan stak. En steeds als ik daarna weer opkeek en in de spiegel staarde begon ik meer en meer aan mezelf te twijfelen.

Kijk, meestal amuseer ik me wel met het lezen van spelregels. Soms, in plaats van een jeneverke, neem ik zelfs nog gezellig een regelboekje als slaapmutsje. Goede regels doen je ook zin krijgen in het spel. Opwekkers van verlangen zijn het. Kwijlvoorzieners. Niet zo bij Phoenicia. Ik heb ineens niet zo’n zin meer om het op tafel te leggen. Ik stel het steeds uit. De aanblik van de doos wekt meer en meer afschuw in mij op. Phoenicia en ik, er is een afstand.

Nu heb ik er het volste vertrouwen in dat Phoenicia een heel goed spel is. Op www.bordspel.com, de uitmuntende website van Erwin Broens, vind je een hele mooie recensie. Aankopen op basis van Erwins aanbevelingen hebben mij nog nooit teleurgesteld en ook nu heb ik er een goed oog op. Maar de gedachte dat de regels "bestudeerd" moeten worden, dat ik als het ware als een gerenommeerd Egyptoloog die tot in de vroege uurtjes over eeuwenoude hiërogliefen gebogen zit mij die regels moet eigen maken, wekt weerstand in mij op.

De Spelregels-Paradox. Zodanige slechte spelregels afleveren dat het spel uiteindelijk niet gespeeld wordt. Je moet het maar doen.

 

Nu ik mij toch nog meer aan het opjagen ben.. Op www.bordspelforum.com werd enkele dagen een geleden een interessante discussie geopend met als titel: "Hoeveel spellen heb jij niet gespeeld?" Tot mijn verbijstering stelde ik vast dat ik ongeveer 30% van mijn huidige collectie nog niet heb gespeeld, dat zijn er een kleine 300. Ik zit hier nu met een met ijsblokjes gevuld washandje op mijn hoofd en onder doktersbegeleiding deze bijdrage te schrijven want ik ben er nog altijd niet van bekomen. Ik ben, nadat mijn oudste dochter me weer had bijgebracht en het obligate "Gaat het papa?" had geuit, onmiddellijk in mijn archieven gedoken ter verificatie. Ik speel ongeveer een 60-tal nieuwe spellen per jaar. Ik zal dus ongeveer 5 jaar nodig hebben om mijn schade in te halen. En dan moet ik ze nog allemaal uit mijn eigen voorraad halen. Het rood-alarm-lampje is ten huize van ondergetekende serieus beginnen flikkeren. Actie dringt zich op. Vanaf nu elke avond spelavond bij mij thuis. Concerten, theaterbezoeken, feestjes, vriendenbezoeken, familieraden, sportactiviteiten, alles wordt tot nader order afgelast. Er wordt vanaf nu alleen nog maar gespeeld. Behalve met mijn voeten. Deze blog? Valt nog te bezien. Alhoewel, hij blijft misschien uiteindelijk nog mijn enige contact met de buitenwereld.

U mag mij komen redden. Maar wilt u dan de nieuwste van Knizia eens meebrengen? Merci!

 

Dominique

 

 

 

 

 

 

 

 

22:00 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-08-07

Leven in de brouwerij: Goldbraü

Ik huppel vrolijk en spelend door het leven. Nochtans drink ik geen alcohol. Toch heb ik enkele dagen geleden meerdere cafés gerund, grote brouwerijen bestuurd en het bloed onder de nagels van enkele vrienden-bierkenners gehaald.

We hebben Goldbraü gespeeld.

Aan de hand van mijn, uiterst persoonlijke, tien spelgeboden een bespreking. Ik heb eerder aangekondigd dat het eerste slachtoffer van het "tien geboden-systeem" Battlelore ging zijn maar gezien die bespreking nog wat extra schaafwerk behoeft laat ik Goldbraü er even tussen. Battlelore komt eraan in de loop van deze week. Beloofd.

Goldbraü dus.

Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

Wij zijn bierfanaten. Wij ademen, wij leven bier. Wij zijn biermoguls. Wij hebben onze begerige ogen laten vallen op een zestal gezellige cafés en een viertal degelijk gestructureerde en uitermate goeie kwaliteit leverende brouwerijen.

Maar het kan beter; t.t.z., wij kunnen het beter. We gaan ons inkopen en dan nog het liefst én in cafés én in de brouwerijen die ze bevoorraden. Twee vliegen in één klap. We kopen aandelen aan, plaatsen onze stromannen (lees bazen) op strategische plaatsen, breiden de capaciteit (terrassen) van onze cafés uit voor meer opbrengst (liefst ten koste van de concurrenten), regelen voordelige contractjes met de bevoorradende brouwerijen en sturen de dronkelap op de etablissementen van onze collega’s af zodat hun reputatie, en daardoor ook hun omzet, daalt. Tegelijkertijd proberen we die knappe serveerster aan te werven, die met "the big boobies". Die trekt klanten aan als honing Winnie De Poeh. Meer klanten betekenen immers meer geld. Meer geld betekent meer mogelijkheden. Meer mogelijkheden betekent meer kansen op de overwinning. En daarnaar streven we uiteraard: de overwinning. De eer. De glorie. Drie keer zeven dagen gaan we in zware concurrentie met die andere zogezegde bierkenners. Na elke week worden we uitbetaald. Na drie weken staat de winnaar vast. Die met het meeste geld. Ik dus (wilt u alstublieft stoppen met lachen? Dank u.).

Thematisch goed onderbouwd? Goldbraü? Zelfs ik, nooit enige vorm van alcohol tot mij nemend, onder welke vorm dan ook, was onmiddellijk verkocht. Thematiek? Met hopen.

Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

Tja, het had een beetje duidelijker gemogen. Er blijven een aantal vragen onbeantwoord. Mag je een aandeel dat je op hand hebt op elk moment uitspelen? Als je het zesde aandeel van een brouwerij of een biertent uitspeelt, verdwijnen dan onmiddellijk blokjes van de spelers die maar één aandeel hebben van het bord en mag je daarna jouw blokje plaatsen of verdwijnt jouw blokje onmiddellijk mee als je er eveneens maar één aandeel hebt? Bewegen de dronkelap en de knappe serveerster (over deze laatste later meer) in uurwijzerzin of mogen ze eender welke kant op? In de Engelse versie is hierover geen letter te bespeuren. De Duitse versie daarentegen is formeel: in uurwijzerzin! Een gouden tip voor alle spellen die u op tafel legt: baseer u op de originele spelregels, onder alle omstandigheden, zelfs al heeft u te maken met een oud Cantonees dialect uit Guangdong..

Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

Bijna geen reden tot klagen. Mooi spelbord, degelijke functionele kaarten en fiches, houten blokjes, pionnetjes en hekjes om onze terrasjes af te bakenen. Het materiaal nodigt echt uit tot spelen. Briefjesgeld is altijd een gefrutsel, vooral in bordspellen, en Goldbraü maakt hierop geen uitzondering. De fiches van de dronkelap en de knappe serveerster zijn ook maar zozo. Schoonheid is in Duitsland blijkbaar een erg rekbaar begrip want als we onze knappe serveerster vol verwachting van een beetje naderbij aanschouwen blijkt ze niet zozeer over "big boobies" te beschikken, dan wel over een indrukwekkend brede kin, zo eentje waarmee je gerust het viaduct van Vilvoorde kunt ondersteunen. ’s Nachts tegenkomen? Hartaanval! Overdag tegenkomen? Klein omwegje! Bij valavond? Kan beide kanten uit, afhankelijk van de kwaliteit van uw ogen.

Nog een verschil tussen de Engelse en Duitse versie. Bij deze laatste worden mooie ronde bierkaarten geleverd, bij de Engelse is het vruchteloos zoeken.

Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

Absoluut, eens je de regels onder de knie hebt. Het opzetten en de spelvoorbereiding kunnen op een wipje en voor je het weet ben je bezig.

Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

Geen noemenswaardige problemen hier. Misschien konden de fiches van de brouwerijen onderling wat meer van kleur verschillen, maar een kniesoor die daarop let.

Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

Tja, er circuleren kaarten hé. En je hebt een starthand die je willekeurig krijgt toebedeeld. Je kunt kaarten kopen van de dichte trekstapel en dan weet je nooit wat het (nood)lot je (mis)gunt. Je kiest je acties (drie mogelijkheden) door één van je keuzekaarten gedekt voor je op tafel te leggen en ze daarna gelijk met je medespelers om te draaien, het "ik denk dat jij denkt dat ik denk dat jij dat gaat doen en daarom doe ik dat net niet,of misschien net toch wel omdat ik denk dat jij denkt dat ik ga bluffen en ..". Heb je als enige een bepaalde actie gekozen levert dat extra voordelen op onder de vorm van een extra actie of goedkoper aankopen. Dat zijn zaken die je niet helemaal in de hand hebt. Een afknapper voor bepaalde spelers onder ons, in mijn ogen een perfecte mix. I loved it.

Gij zult sfeer en interactie creëren.

Met hopen. "Heleba, blijf eens van mijn terras af." "Verdorie, komt die zatlap nu weer op mijn terras zitten!" "Eindelijk, daar is mijn nieuwe serveerster van Randstad. Goeie God, dat van die kin hadden ze er wel mogen bij zeggen." "Hoe, gij wipt mijn baas zomaar buiten en neemt mijn café over? Awel, ge moogt het allemaal hebben, en die met haar dikke kin erbij!"

Gij zult niet te lang duren.

Wij speelden een dikke twee uur. Deels door onderlinge discussies op allerhande terrassen over de regels, deels door nadenkers, deels door de payday-momenten, die toch wat geld- en telgegoochel inhielden en langer duurden dan voorzien. Ongeveer een uur staat er op de doos. Een ietsiepietsie overdreven. Dat haal je misschien na herhaaldelijk spelen, maar zeker niet de eerste keer.

Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

’t Is misschien iets te ingewikkeld voor nieuwkomers, maar toch heeft het potentieel. Het spelmateriaal nodigt uit en de sfeer aan tafel trekt zeker nieuwsgierigen aan. Wie weet zit er af en toe een bekering in.

Gij zult mij doen verlangen naar meer.

De nacht na het spelen heb ik constant terrassen vergroot en die van anderen verkleind, zatlappen weggejaagd, beursnoteringen van wereldspelers op de biermarkt gekelderd, serveersters met grote kinnen ontslagen en in de plaats eigenhandig Keira Knightley-types geselecteerd en aangeworven. Dat zegt genoeg denk ik.

Dit spel smaakt, hips (sorry), naar meer.

PH 278

 

Dominique

 

Goldbraü (Zoch / Rio Grande Games: 2004)

Franz-Benno Delonge

3-4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

23:49 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-08-07

Essen 2007

Essen 2007. De doorwinterde bord- en kaartspeler behoeft geen verdere uitleg.

Sedert begin augustus ben ik aan mijn persoonlijke voorbereiding van dit evenement begonnen. U mag zich daar het volgende bij voorstellen:

Elke ochtend een bosloop van een vijftal kilometer, beladen met twee enorme plastic zakken die gevuld zijn met de zwaarste spellen uit mijn persoonlijke verzameling.

Het bezoeken van zoveel mogelijk massamanifestaties in het gezelschap van bovengenoemde plastic zakken (met inhoud) met als doel het perfectioneren van mijn wurmtechnieken.

Dagelijks een uurtje schreeuwtechnieken inoefenen, met als centrale kreten: "Hande ab!. Das ist mein spiel!", "Haben sie eine tüte bitte?" en "Küken sie da mal! Ein elefanten mit ein laufrechjen!".

Dagelijks een uur intensief trainen in het creatief vullen en maximaal benutten van vrije autoruimte.

Het in elkaar knutselen van honderden (valse) wegwijzers met "Essen: Spiel 2007" erop dewelke ik een dag voor aanvang van de beurs her en der inplant en die zonder uitzondering richting Wit-Rusland zullen wijzen.

Enkele overvallen op Fortis, KBC, het snoepwinkeltje van Lola en Pola in D. en frituur "In De Volle Frietzak" te A.

Voila. U bent gewaarschuwd. Gaat u naar Essen, u gaat het tegen mij afleggen. In alle hierboven genoemde disciplines zal ik u overtreffen. Dit neemt natuurlijk niet weg dat u nog altijd kunt gaan voor de tweede plaats.

Men vroeg mij onlangs nog naar welke spellen ik uitkijk.

Men vraagt, ik draai. Hieronder staan ze, mooi alfabetisch gerangschikt.

Agricola (Lookout Games): ik weet er verder niets van, maar het is van Lookout Games, dus even checken.

Amyitis (Ystari): een titel van Ystari is altijd een kijkje waard. Trouwens, een spellenfirma die zich Ystari noemt kan, gezien mijn fascinatie voor het Tolkien-universum, in mijn ogen weinig verkeerd doen.

Beowulf The Movie Boardgame (Fantasy Flight Games): niet te verwarren met Beowulf, The Legend, dat eerder ook al door FFG werd uitgebracht (en trouwens zeer is aan te raden).

Big City (Valley Games): haalt Essen mogelijk niet maar very high op mijn wenslijst. Nieuwe uitvoering, nieuwe gebouwen. Ben benieuwd.

Cold War: CIA vs KGB (Fantasy Flight Games): een kaartspel (heb ik een zwak voor) voor twee spelers waar ik erg naar verlang.

Condottiere (Fantasy Flight Games): heruitgave. De Tarotkaarten-stijl is naar het schijnt verdwenen, da’s dus minder en het spel is ook compacter dan zijn voorganger. Maar er zijn een paar nieuwe kaarten en wat kleine regelaanpassingen die me interesseren.

Container (Valley Games): zal waarschijnlijk in Essen nog niet beschikbaar zijn maar het productieproces wordt in afwachting door ondergetekende intensief gespot.

Cuba (Eggert Spiele): naar het schijnt een "must buy", daarom zal dit spel met de nodige argwaan door ondergetekende worden benaderd. Maar benaderen zal ik het.

El Capitan (QWG): gewoon om even na te gaan wat er van Tycoon nog is overgebleven, hopelijk nog veel. 

Medievalia (Giochix.it): ik weet er begot niets van maar de kaartjes lijken me leuk.

Ming Dynastie (Hans Im Glück): gewoon omdat het een Hans Im Clück is.

Mr. Jack expansion (Hurrican): ik geniet van Mr. Jack, dus waarschijnlijk ook van de uitbreiding.

Municipium (Valley Games): waarschijnlijk niet in Essen. Doet wel regelmatig "bliep" op mijn radar.

Mykerinos Expansion (Ystari): Mykerinos is leuk, dus de uitbreiding waarschijnlijk ook.

Neurochima Hex (Portal): klein, maar fijn wargame dat zich afspeelt in de toekomst.

Patrician (Amigo / Mayfair Games): is ondertussen al verschenen en al voorbesteld bij mijn favoriete spelleverancier. Het is een Schacht, het is uitgegeven door Amigo, het is goedkoop en het past perfect binnen mijn tien spelgeboden. De keuze was snel gemaakt.

Perry Rhodan (Kosmos): sf tweepersoonsspel waar ik heel benieuwd naar ben.

Phaistos, Monument of Antiquity (Mayfair): gewoon voor de titel alleen al. Doe uw medemens eens een plezier en vraag daar eens naar in een drukbezochte spellenwinkel.

R-Eco (Z-Man Games / Kawasaki Fatcory / Japon Brand / Grimpeur Brand): vorig jaar laten liggen in Essen en dat zal me nu niet overkomen. Een hele leuke.

Race For The Galaxy (Rio Grande Games / Ystari): San Juan in space! Say no more. Of misschien moet ik toch even zeggen dat een verschijning tegen Essen zeer onzeker is.

Revolte im Rom II (Queen Games): tegenstrijdige berichten over deze. Wel of niet in Essen? Er wordt zelfs getwijfeld aan het verschijnen überhaupt. We zien wel. Ik beleef heel veel plezier aan Revolte Im Rom, dus op mijn wenslijstje.

St. Petersburg Expansion (Rio Grande Games): tja..

Ticket to Ride Switzerland (Days Of Wonder): een kaart voor twee of drie spelers, meer niet, maar gezien mijn verslaving aan deze kaart in de computerversie een gegarandeerde aankoop.

Traders of Carthage (Z-Man Games / Kawasaki Fatcory / Japon Brand): hou u maar vast want het gele gevaar komt langs alle kanten op de spellenwereld afgestormd. Ze hebben nog wat te leren op het gele continent als het op spellen ontwerpen aankomt, maar ze zijn niet een klein beetje op de goeie weg.

Wings of War Deluxe Edition (Nexus): voor de, hoop ik toch, prachtige vliegtuigjes.

Dit zijn de dingen waar deze eenvoudige mens naar uitkijkt.

Ziet u in Essen een uiterst actieve knappe man met een uitermate gespierd en afgetraind lichaam, zeulend met enkele enorme plastic zakken alsof het pluimpjes zijn, dan weet u hoe me aan te spreken. Ik wil dan gerust met u even een cappuccino gaan drinken en even bijpraten, laat ons zeggen voor een halve nanoseconde, maar daarna moet ik onmiddellijk weer door. Duty calls!

Dominique

 

 

 

13:21 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-08-07

Mijn Tien Spelgeboden

Naar aanleiding van mijn vorige bijdrage, waarin ik melding maakte van mijn spelgebod "Gij zult niet te lang duren", vroeg iemand me enkele dagen geleden welke mijn spelgeboden dan wel mogen zijn.

Het antwoord rolde er onmiddellijk uit. Hier zijn ze:

1. Gij zult thematisch goed onderbouwd zijn.

2. Gij zult duidelijke en overzichtelijke spelregels bevatten.

3. Gij zult uit functioneel en kwalitatief hoogstaand materiaal bestaan.

4. Gij zult uit het vuistje speelbaar zijn.

5. Gij zult het accommodatievermogen van mijn ooglenzen niet op de proef stellen.

6. Gij zult niet zonder (een beetje) geluk zijn.

7. Gij zult sfeer en interactie creëren.

8. Gij zult niet te lang duren.

9. Gij zult potentiële nieuwe spelfanaten over de streep trekken.

10. Gij zult mij doen verlangen naar meer.

U ziet, naar analogie met die van Die Van Hierboven zijn het er ook tien en inhoudelijk minstens even sterk.

Vanaf mijn volgende bijdrage zal ik mij uitdrukkelijk door deze geboden laten leiden indien ik spellen onder het vergrootglas hou. Eerste slachtoffer, over een paar dagen: Battlelore.

 

Dominique

 

 

 

14:09 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-07

Eeuwige Roem

En dan is nu het moment aangebroken, dames en heren, spellenliefhebbers. De bekendmaking van de wereldkampioen bord- en kaartspellen 2007 (de muziek zwelt aan, de moderator houdt even in..) ..en dat is niemand minder dan Dominique C. uit D. Fotografen verdringen zich, gillende meisjes vallen flauw achter de dranghekken, het Rode Kruis heeft de handen vol, camera"s zoemen onafgebroken, ballonnen, confetti. Miljarden kijkers over de hele wereld, en uiteraard ook de voltallige bemanning van het ruimtestation MIR, zijn getuige van deze apotheose.

Of ik iets wil zeggen?

"Ik zou graag mijn ouders willen bedanken, zonder wie ik hier nooit zou hebben gestaan, mijn zus L., Ils G. uit D. en Marleen D. uit S. die mij altijd zijn blijven steunen, mijn vrienden uit de spellenclubs die mij op hen hebben laten oefenen, meerbepaald Jan V.R. uit B. die mij de Spellendoos heeft ingelokt en uiteraard ook Andreas Seyfarth voor het ontwerpen van Puerto Rico en Alea voor de productie ervan".

Oei, sorry, ik droomde even weg..

Als je meer dan gemiddeld bezig bent met bord- en kaartspellen begin je gekke dingen te doen. Zo hou ik sinds het gezegende jaar 2000 een persoonlijke lijst bij van alle spellen die ik heb gespeeld. Ik noem het mijn Persoonlijke Hitlijst, vanaf heden afgekort tot PH. Die lijst kent ook een bepaalde volgorde. Bovenaan mijn favorieten, onderaan de mindere godinnen. Een eenvoudige lijst, zo lijkt het, maar hij komt pas tot stand na enorm ingewikkelde berekeningen, rekening houdend met ontelbare variabelen. Ik som er enkele op om u een idee te geven:

Aantal keren gespeeld

Spelduur

Aantal spelers

Fun-factor

Fun-factor op basis van het aantal spelers

Prijs

Thematiek

Esthetiek

Spelmechanisme

Functionaliteit (tijdens het spelen zelf en het opbergen van de spelonderdelen in de doos)

Kwaliteit en duurzaamheid van het spelmateriaal

Kwantiteit van het spelmateriaal (pas op: trop kan ook teveel zijn)

Meeneembaarheid

Frequentie van opduiken tijdens dromen en nachtmerries

Herspeelbaarheid

Graad van spijt of genotsgevoel na aankoop

Graad van spijt of opluchting na verkoop

Speelbaarheid onder diverse vormen van kunstlicht

Aanwezigheid of afwezigheid van geluk en in welke mate

Stapelbaarheid

Score van het spel op de Keira Knightley-test (mate van aantrekkingskracht van het spel indien Keira, in dezelfde ruimte aan een andere tafel gezeten, lonkend gedrag ten aanzien van ondergetekende zou tentoon spreiden)

Impact van het spel op vriendschappen en relaties, zowel positief als negatief

 

U ziet, er komt wat gecijfer en denkwerk bij kijken. Trekt u zich daar vooral niets van aan. Dat is tenslotte mijn probleem.

Vanaf nu ga ik in mijn schrijfsels aangeven, of u dat nu wilt of niet, op welke plaats de spellen die in deze blog de revue passeren in mijn persoonlijke hitlijst staan. Ik zal nu al even een tip van de sluier oplichten. Ik maak hiervoor even een link naar de Ronde van Frankrijk, u allen welbekend. Ik wil u wel even attent maken op het feit dat deze bijdrage is geschreven zonder enig gebruik van stimulerende middelen, onder welke vorm dan ook. Tenzij een verdwaalde Bifi-worst. Maar dat mag. Ik heb het de UCI gevraagd.

Gele trui (PH 1):

San Juan of Puerto Rico, Het Kaartspel. Moest dit spel een vrouw zijn, ik vroeg haar onmiddellijk ten huwelijk. Altijd anders, leuk spelsysteem met de dubbele functie van de kaarten en het kiezen van de rollen. Makkelijk mee te nemen. Snel gespeeld en er volgt altijd een revanche. Is het spel dat ik het meest heb gespeeld. Mag je me ’s nachts voor wakker komen maken.

Bolletjestrui (snelste stijger, verschenen in 2007):

Notre Dame (PH 22). Heeft in een mum van tijd mijn hart veroverd. Moest dit spel een vrouw zijn, ik wachtte nog even af, maar een verloving zit er zeker in.

Groene trui (snelste spurter in 2007):

Die Saulen Der Erde of De Kathedraal (PH 14). Verschenen in 2006 maar is in 2007 in mijn PH als een komeet omhoog geschoten. Dit jaar al twee keer kunnen winnen met slechts één schamel puntje verschil. Dank u, lieve toverfee. Is momenteel serieus in de running om op www.bordspelforum.com verkozen te worden tot het beste spel van 2006-2007 (nu al). U kunt de stemming nog altijd beïnvloeden. Even langsgaan daar en uw stem uitbrengen. En zeg erbij dat ik u gestuurd heb.

Witte trui (beste jongere):

Age of Empires III, The Age of Discovery (PH 52). Boven de doopvont gehouden in juni 2007 en nu al doorgestoten naar plaats 52. Ge moet het maar doen. En dat voor een spel dat een klein beetje zondigt tegen één van mijn "spelgeboden": Gij zult niet te lang duren.

Rode Lantaarn (laatste in de stand):

Zwergenzocken (PH 392). Pas op, kan nog stijgen. Heeft alleen op dit moment de pech een lage speelfrequentie te hebben.

Voila, u bent al een beetje mee. Als u vanaf nu achter een spel de vermelding "PH zoveel" ziet staan hebt u al een idee welke kant het met het spel uitgaat. U doet ermee wat u wilt. Ik blijf ondertussen rekenen, herberekenen, steekpenningen van uitgevers aanvaarden en, uiteraard, spelen.

Dominique

 

15:34 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-07

If Wishes Were Fishes!

Ik ben maar een gewoon mens. Met mijn eigen behoeften en wensen. Af en toe is mijn behoefte om een wens te doen erg groot. Zo wens ik bijvoorbeeld regelmatig dat Mega Mindy mij met wagen en al uit de file op de E-40 plukt om mij vervolgens zachtjes neer te zetten op het Sterrenveld in Wezembeek-Oppem, uiteraard rekening houdend met de daar geldende parkeervoorschriften.. Of dat ik 25 dienstjaren heb bij General Motors in Antwerpen. Soms wens ik ook dat de lengte van een gemiddelde bioscoopfilm recht evenredig is met de inhoud van mijn blaas. Gisteren, tijdens het bladeren in een of ander tijdschrift bij de kapper, wenste ik uit het diepst van mijn hart dat Keira Knightley opnieuw, en liefst zo snel mogelijk, eens een stevige maaltijd tot zich neemt. En enkele muisklikken geleden mompelde ik nog de vurige wens dat de website van het Vlaams Spellenarchief nog eens wordt geüpdatet.

Een toverfee bij de hand, het zou verdorie handig zijn. Kost en inwoon krijgt ze gratis natuurlijk. Ze hoeft alleen maar enkele minuten per dag bij me te komen zitten voor een goed gesprek. Gek dat toverfeeën a-priori van het vrouwelijke geslacht zijn. Zou het zo zijn dat het enkel aan vrouwen gegeven is wensen in vervulling te laten gaan? Een diepgravende studie dringt zich weeral op. Kan bij op het lijstje.

Soit, ik zou mijn hoogst persoonlijke fee onmiddellijk aan het werk zetten in de bord- en kaartspellenwereld. De lijst van mijn verzuchtingen is eindeloos maar voor u, beste medespeler, licht ik al een tipje van de sluier op.

Wens 1: bij elk Alea-spel een cursus elementaire wiskunde voor beginners

Wens 2: een magische onuitputtelijke bifiworsten-automaat in spelclub De Speeldoos

Wens 3: als ik win altijd maar met slechts één puntje verschil

Wens 4: "kijk daar, een olifant op krukken", en iedereen aan de speltafel kijkt

Wens 5: op de cover van "Time Magazine" als "Speler Van Het Jaar"

Wens 6: 397 zetten vooruit kunnen denken

Wens 7: 397 zetten terug kunnen denken

Wens 8: ruilplicht met mij bij de Kolonisten van Catan

Wens 9: ruilrecht voor mij bij de Kolonisten van Catan

Wens 10: o God, laat me toch één keertje een veldslag winnen van Rudy R. Eentje maar.

 

Maar eigenlijk wou ik het met u hebben over "If Wishes Were Fiches" (Rio Grande Games / Abacus).

Stel, u wandelt argeloos met uw kleine spruiten door een overvolle speelgoedwinkel met een niet onaanzienlijk assortiment bord- en kaartspellen. Jengelend en hengelend naar wat dan ook, als het maar gekocht wordt, hebben ze de rechter mouw van uw opvallend maar stijlvol zomerbloesje ongeveer 15 cm langer gemaakt. Als u wilt dat dit straks niet opvalt zult u enigszins scheefhangend huiswaarts moeten keren. U bent al de hele dag met hen op de been. U hebt in de Mexx gezeten, de C&A, de P&C, de Blokker, de Casa, de Hema en (alstublieft God, laat niemand uit mijn kennissenkring me daar gezien hebben) de Wibra. U bent doodop. U verlangt alleen nog naar een lekker warm bad. In absolute stilte. Terwijl u hierover aan het dagdromen bent heeft uw nageslacht van vijf, zes en zeven u gedeponeerd voor een hele rij spellendozen. Wij willen een spel! Wij willen een spel! Wij willen een spel! Zombieachtig kijkt u voor u uit. U ziet een hele rij dozen en vanop de zijkant van één ervan lacht een oranje vis met een bolhoed u toe. Hij blubt ook een paar tekstballonnen. Hij zegt "If Wishes Were Fishes!". Uw brein, na een dagje shoppen gedevalueerd tot de grootte van een gemiddelde doperwt, denkt "O Leuk, een kinderspel." Op automatische piloot trekt u het spel uit de schappen, sloft met uw aanhangsels naar de kassa, betaalt, loopt naar uw parkeerplaats, haalt de parkeerboete van onder uw ruitenwisser en rijdt naar huis. Onderweg moet die van vijf overgeven. Op die van zes én zeven.

U hebt net de vergissing van uw leven begaan.

Want "If Wishes Were Fishes" is ab-so-luut geen kinderspel. Tenzij u wonderkinderen hebt. Zo van het slag dat op tweejarige leeftijd in zijn autostoeltje nadenkt over mogelijke scenario’s voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Hebt u er zo eentje? Lees dan vooral niet verder. Leg het dan gewoon op tafel, speel het met uw schattebout, en verlies.

Voor de minder gezegenden onder ons wat meer uitleg.

"If Wishes Were Fishes" zit inderdaad in een mooie kleurrijke doos. Met leuke afbeeldingen van vissen van allerlei slag erop. Er is die ene met de bolhoed en een bloemetje in zijn vin. Er dobbert een roze zeester rond met een boa rond haar nek (geen slang, een kledingstuk, denk aan de Moulin Rouge). Er zwemt ook een visje met een kroontje op en een hermelijnen mantel aan en helemaal achteraan steekt er nog eentje zijn kop boven water, uitgedost met een monnikspij en met een bijbel tussen de vinnen. Nu u.

De Engelse taal heeft hier een heel mooi woord voor: weird.

De inhoud van de doos dan. Spelregels in het Engels, Duits en Frans. Een kleurrijk langwerpig spelbord met zeven vismarkten erop, een scorespoor en een afvalhoop (het gaat hier stinken, geloof me). Een set kaarten, bestaande uit de zeven vissoorten in het spel met hun respectievelijke wensen (tien kaarten van elk), voor elke speler een botenkaart en vier "de markt is vol" kaarten. Vijf koopmannen ook, denk aan de mannetjes van Carcassonne, in verschillende maten en kleuren (een witte van 3 punten, twee grijze van 2 punten en twee zwarte van 1 punt). En in elke spelerskleur mooie houten visjes, 75 in totaal.

Maar wat het meest opvalt in de doos zijn de wormen. Paars, glibberig, groot. Niks van overdreven. Gooi er zo eentje in een slaatje in de Comme Chez Soi en reserveren is niet meer nodig. Laat ze door je handen gaan en alle haartjes op je lichaam komen overeind. Ja, perverselingen onder ons, ook die. Naar het schijnt zouden ze hun opwachting maken in de volgende Hostel-film, maar voor meer informatie daarover kunt u terecht op een andere blog.

Spelbord op tafel, opkopers willekeurig op de vismarkten, elke speler zes wormen, twee bootjes, 15 vissen en we zijn vertrokken. Daarvoor hebben we nog even snel de zee op tafel uitgegoten, t.t.z. vier viskaarten naast de trekstapel opengelegd (een beetje fantasie helpt).

Kom, de boot op allemaal en spelen maar (waarschijnlijk ga ik gewoon straks weer de boot in, maar daar maak ik me op dit moment geen zorgen over).

Er zijn drie mogelijke acties tijdens een beurt, maar je mag er maar eentje doen. Willen maar niet mogen, de laatste jaren een harde wet binnen de spellenwereld. Ook hier dus.

Uno: een visje vangen. Hoe origineel. Van de vier uigestalde viskaarten kunnen we er eentje ophalen. De vier vissen bevinden zich in wateren van verschillende diepte De kaart het verst verwijderd van de trekstapel is ondiep water, de kaart het dichtst bij de trekstapel is het diepst. Je mag eender welke van de vier kaarten kiezen, maar je moet op elke kaart die ervoor ligt, in ondieper water dus, een (geloof me, reusachtige) worm leggen. Neem je de kaart in het meest ondiepe water hoef je geen worm in te zetten. Gratis, maar geen keuze natuurlijk. Je haalt je lijn in en legt de vis in je één van je twee bootjes. Elke boot kan maar één viskaart bevatten.

Duo: een visje vangen, de wens die bij de vis hoort uitvoeren en het beestje teruggooien. Stel, je zit rustig aan de waterkant. Je haalt een prachtig exemplaar boven en je hebt nog maar net het haakje uit de bek verwijderd of het beestje zegt (denk er even een hoog castraatstemmetje bij): "O, lieve vrouw/man (schrappen wat niet past), gooi mij toch terug. Dan geef ik je een mooie wens." Je probeert in eerste instantie wanhopig maar tevergeefs de verborgen camera te spotten tot het begint door te dringen dat het hier inderdaad om een echte wensvis gaat. Snel, voor het beest de pijp uitgaat weer het water in ermee en hier met die wens. En het strafst van al, het werkt nog ook!

Tres: één vis uit één van je boten verkopen op de vismarkt. Op elk van de zeven markten op het speelbord kun je de zeven verschillende vissoorten verkopen. Basisprijs 2 dollar. Of euro. Whatever. Geld = punten, een niet onbelangrijk detail. Staan er één of meerdere opkopers op de markt waar je verkoopt stijgt de prijs, cumulatief. Staat bijvoorbeeld de opkoper van 3 op de markt, samen met een opkopertje van 1, levert je visje er 6 dollar op (2 + 3 + 1). Je scorevisje evenveel plaatsen vooruitschuiven op het scorespoor en hop, die kunnen ze je al niet meer afpakken. Alhoewel (zie verder).

Voila, that’s it. Drie keuzes, één actie.

Even inzoomen op de wensen nu. Op elke viskaart staat een vissoort afgebeeld met erboven in een tekstballonnetje de wens die de vis je schenkt als je hem teruggooit. Geen onaangename dingen uiteraard, altijd positief. Als je deze actie kiest moet je de volledige actie uitvoeren. Kan dat niet, moet je uitvoeren wat wel mogelijk is.

De wensen in, euh, vogelvlucht:

Verplaats een opkoper met waarde 1 één tot drie markten in uurwijzerzin en verkoop al je vissen van een zelfde soort.

Verplaats een opkoper met waarde 2 één tot drie markten in uurwijzerzin en verkoop al je vissen van een zelfde soort.

Verplaats de opkoper met waarde 3 één tot drie markten in uurwijzerzin en verkoop één vis. Kaarten waarop twee vissen staan afgebeeld leveren twee keer geld op.

Indien er meerdere opkopers op één of meerdere markten staan moet je ze, uitgezonderd de opkoper met de hoogste waarde, verplaatsen naar een markt naar keuze. Incasseer daarna drie dollar.

Verkoop al je vissen van één bepaalde soort.

Verplaats één vis naar keuze van een nog niet gescoorde markt naar de afvalhoop of van de afvalhoop naar de voorraad van de eigenaar. Verkoop daarna één vis, indien mogelijk.

Scoor één dollar voor elke worm in je voorraad, inclusief de worm(en) op de zojuist genomen viskaart en geef elke medespeler daarna één worm.

Boot: draai deze kaart om en leg ze voor je. Vanaf nu heb je één boot extra om vissen in op te slaan. Er is geen limiet op het aantal boten dat een speler mag hebben.

Verkoop alle vissen van een zelfde soort alsof het de vissoort is die op de (wens)kaart staat aangegeven.

Dubbele viskaarten zijn een beetje speciaal. Ze bevatten geen wensen, dus de boot in ermee, en kunnen zoals alle andere vissen gewoon verkocht worden. Worden ze echter gewoon verkocht, dus niet gekoppeld aan een wens, tellen ze maar als één vis. Worden ze verkocht via een wens tellen ze voor twee, dus dubbele opbrengst.

Even naar de markten en de afvalhoop nu, van belang om te scoren en het cruciaal voor het bepalen van het speleinde. Er zijn zeven markten en op elke markt kan maar één bepaalde vissoort worden verkocht. Op een bepaald moment is de markt vol. De grootte van de markt wordt bepaald door de marktkaart (markt is vol-kaart) die momenteel open bovenaan de marktkaartenstapel ligt. Er zijn er vier in totaal en ze gaan van 4 tot 7. Tevens staan er twee opbrengstwaarden op vermeld die worden verdeeld onder de spelers die er de meeste vissen hebben verkocht. De eerste markt is dus vol als er vier vissen verkocht zijn. De markkaart wordt op de markt gelegd om aan te geven dat ze gescoord is en de speler die de meeste vissen heeft verkocht krijgt de hoogst vermelde opbrengst, de speler op de tweede plaats krijgt de lage vermelde opbrengst. De scorewaarden zijn 7/3, 8/4, 9/4 en 10/5. Je kunt op een gescoorde, dus volle markt, wel vissen blijven verkopen en opbrengst innen, maar deze vissen worden onmiddellijk en heel stijlvol op de afvalhoop gegooid. De afvalhoop en de gescoorde vismarkten triggeren het einde van het spel. Het spel eindigt als de afvalhoop uit tien of meer vissen bestaat of zodra er vier markten gescoord zijn. Als het spel eindigt omwille van een volle afvalhoop krijgt de speler die er het meeste vissen heeft liggen en de speler met de op één na meeste vissen strafpunten gelijk aan de waarden die op de op dat moment bovenliggende marktkaart staat aangegeven. Wordt het speleinde ingeluid door het scoren van de vierde marktkaart wordt de afvalhoop niet gescoord.

Er is nog een bonusje van 8 en 4 dollar voor de spelers met de meeste en op één na meeste wormen.

We waren met drie vissers die vrijdagavond: Kim, Kris en ondergetekende. Kim toonde een uitermate grote affiniteit voor wormen. Leverde haar uiteindelijk ook de 8 bonuspunten op aan het einde van het spel. Het spel eindigde doordat vier markten werden gescoord. Kim won, ondergetekende was tweede. Kris derde.

Ik ben allergisch aan vis. Ik vind dat vis stinkt. Ik vind wormen nogal glibberig en krioelerig.

Maar allergisch aan dit spel? Neen! Heeft dit spel een reukje? No way! Een spel voor gladjanussen? Zeker weten. Voor herhaling vatbaar? Ge moogt gerust zijn! Avondvullend? Neen. Opwarmer of afsluiter? Volmondig ja.

Een kinderspel? Niet echt. U bent gewaarschuwd.

Dominique

 

If Wishes Were Fishes (Rio Grande Games / Abacus, 2007)

Peter Sarret en Michael Adams

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

40 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-07-07

Topevenementen

Ik wil het met u even hebben over het weekend van 23 en 24 juni. Van 2007 uiteraard.

In dat weekend vonden er in ons land twee topevenementen plaats. Op 23 juni George Michael in het Sportpaleis in Antwerpen. Op 24 juni de Spellendag van spelclub De Speeldoos in Aarschot. Twee totaal verschillende genres, maar in hun discipline de absolute wereldtop.

We werken ze even chronologisch af.

Topevenement één. George Michael. Sportpaleis Antwerpen. Ik zou er zelf nooit opkomen naar George te gaan kijken maar als je mee gevraagd wordt door Ils G., dan ga je. Ils, fan van het eerste uur en als het even kan tot het einde der tijden, gezegend met een enthousiasme en energie waarmee Tommeke "wat doe je nu" Boonen in één seizoen elke rit in de Ronde van Frankrijk én het tennistornooi van Wimbledon én de titel van Druivenkoningin in Overijse zou kunnen binnen halen, is zo’n beetje als Real Madrid. Als je gevraagd wordt, ga je. Punt.

Pas op, gemakkelijk was het niet. Het publiek van George bestaat voor een niet onaanzienlijk gedeelte uit mensen die de Griekse Beginselen zijn toegedaan. En als je er dan zo goed uitziet als ik heb je wat aan je mouw en je broek hangen natuurlijk. Ik werd langs alle kanten belaagd. Ils deed alle moeite van de wereld om me te ontzetten, ontzet als ik was. "Helaba, hij is wel hetero hoor!" of "Hij heeft wel drie kinderen hé!" en "Pas op, zijn oudste dochter speelt bas in een punkband!" en "Kalm hé, hij heeft pas een tattoo van Iron Maiden laten zetten!" of "Zijn slaapkamer hangt vol met posters van blote vrouwen!" en als uitsmijter "Nee, hij vindt YMCA geen goed nummer!" Met succes. Bedankt Ils!

Toen we eindelijk onze plaats hadden gevonden, schuin naast het podium, kreeg ik wat rust. Maar dat veranderde al snel toen George zijn opwachting maakte. De eerste minuten was er niets aan de hand maar toen hij in onze richting liep om ons aan te porren mee te zingen zag je hem denken: "Mmmm, wat een lekker stuk is dat daar met dat zwart T-shirt en die ongelooflijk trendy Dolce & Gabbana bril op rij 24, in de box van die met de hele dure tickets, naast die goddelijke blondine." En alsof dat nog niet genoeg was kreeg ik tijdens de pauze van iemand van de security een briefje in de hand gestopt met de vraag "to hop in into the dressing room after the show". Getekend George Michael. Dus met Ils afgesproken om na het optreden zo snel mogelijk "hop in into her car". Maar wel genoten van de show hoor. Gek genoeg was het openingsnummer, toen Michael zelfs nog niet op het podium stond en van achter de coulissen zong, het absolute hoogtepunt van de avond. Wat een versie van "Song to the Siren" van "This Mortal Coil" kregen we daar onze gehoorgangen in geduwd. Niet te doen. Kippenvel. Nog straffer dan het kippenvelmoment dat ik had toen ik voor de eerste keer "Heckmeck am Bratwurmeck" won. Belaagd maar voldaan kroop ik die nacht mijn bed in.

Een dag later. Topevenement nummer twee. Spellendag van Spelclub "De Speeldoos" van Aarschot.

Als voorgerecht: Big City (Goldsieber, 999 Games). Heerlijk spel. Besefte tijdens het spelen dat ik dit veel te weinig op tafel leg. Prachtig uitgevoerd ook, met al die plastic gebouwen. Zo mooi, hoe tijdens het spelen een echte driedimensionale stad op tafel ontstaat, met tramlijnen en al, glinsterend in het maan-, zon-, tl-licht. Speelt ook lekker snel. Geen "ik ga eens lekker lang nadenken en iedereen op de kast jagen" spel. Ik won met één punt verschil. Vergelijk het met een banddikte in de Tour De France. Schonere overwinningen zijn er niet, tenzij je recycleerbare spellen speelt natuurlijk. Maar niet alleen het spel, ook de medespelers waren zeer de moeite waard. Je mag nog het lekkerste van het lekkerste op tafel hebben liggen, wat op de stoelen eromheen zit is minstens zo belangrijk. En het voorgerecht smaakte door hen nog eens zo lekker. Bedankt Edith, Kristof, Benny en Ronny.

We konden het zo goed vinden in elkaars gezelschap dat we onmiddellijk na het voorgerecht samen de hoofdschotel indoken: Notre Dame (Alea). Ik ben er nog steeds verliefd op. Kenners, mensen die het veel beter weten dan ik, noemen het een optimalisatiespel. Het maximale rendement halen uit de zeer beperkte mogelijkheden die je op elk moment ter beschikking hebt. Planning op lange termijn kun je vergeten en wat mij betreft is dat dik oké. Dat soort spellen speel ik zo graag. De Nu-Momenten-Spellen. Notre Dame is er zo eentje. Karma Yoga op topniveau.  Notre Dame is de leer van Boeddha geconcentreerd in een klein uurtje. Benieuwd hoe de nieuwe van Alea, ook van Stefan Feld trouwens, er uit gaat zien. U ook? Voeg u dan bij de meute die zal stormlopen op het prototype in Essen 2007. Helmen, knie- en elleboogbeschermers worden door de organisatie van Spiel 2007 ten zeerste aangeraden.

Geen winst voor mij deze keer. Edith, voor wie het spel nieuw was, pakte ons als een grote Dame allemaal droogjes in. Met de glimlach. Met de zachte hand. Met die typisch vrouwelijke maar dodelijke nonchalance. Met meer punten dan wij. Ronny en ik met evenveel punten tweede, maar Ronny had meer goudstukken in zijn beursje zitten en dat scheelt bij een gelijke stand. Benny en Kristof, heel het spel worstelend met de ratten en de waardeloze kaarten die ze van ons toegestopt kregen , volgden niet zo ver achterop als vierde en vijfde. Maar ze weerden zich als Quasimodo in een wijwatervat.

Volgende halte: De Weerwolven Van Wakkerdam. Wakkerdam? Vergeet het. Het merendeel van dit spel ligt men te slapen. Gelukkig is dat een essentieel onderdeel van dit spel. Veel hangt af van de spelleiders en het moet gezegd, we werden verwend. Zowel Mathias als Wim kweten zich uitstekend van hun taak. Eén van de spelers moest tijdens de sessie die werd geleid door Wim wel worden afgevoerd naar Gasthuisberg toen hij, als "kleine meisje", van spelleider Wim de tip kreeg om stiekem door zijn wenkbrauwen te kijken om te achterhalen wie de weerwolven dan wel waren. Te bezoeken op de afdeling oftalmologie. Mag binnenkort naar huis. Met zonnebril.

Drie keer na elkaar gespeeld dit spel, zo leuk vond ik het. Twee keer was ik Cupido en evenveel keer mocht ik de meest uiteenlopende karakters aan elkaar koppelen. Twee keer werd ik al vrij snel verdacht van weerwolfmistiformische sympathieën (lees: ze denken begot dat ik er één ben). Twee keer werd ik opgehangen, zonder enige vorm van proces ("Wat vraagt gij nu? Een advocaat? Denkt gij dat wij zot zijn of wat? Niet in Wakkerdam, maateke!). De derde keer was ik een weerwolf, een echte, eindelijk, maar het kleine meisje met de verdacht mannelijk klinkende naam "Kristof", praatte me weer de boom in. Toch een heel leuke ervaring, dit spel. En die wordt nog leuker als de deelnemers zich, zoals Freddy en Wim bijvoorbeeld, helemaal inleven in hun rol. In essentie is dit spel één grote roetsjbaan psychologie. Op olympisch niveau. Vriendschappen kunnen onder druk komen te staan, huwelijken en relaties niet minder. Zorg dat er een gezellige drankgelegenheid in de buurt is. Om na afloop de frustraties samen weg te drinken. Of het vlees tussen je tanden weg te spoelen.

En dan weer een hoogtepunt: een niet in te dammen stampede van spelers die zich als een bende weerwolven op de barbecue stortten. Lekker, veel, gezellig, heerlijk, bijpraatmoment.

Tussendoor nog even, in een vlaag van zinsverbijstering, Santy Anno (Repos Productions) gespeeld. Niet goed voor mijn zelfvertrouwen, want achteraf zwaar beginnen twijfelen aan mijn mentale capaciteiten. Daar bovenop heb ik een vaag vermoeden dat ik sindsdien chronisch hartpatiënt geworden ben. Ik ga er niet verder over uitweiden. Ik word al ongemakkelijk als ik er alleen maar aan terugdenk.

Twee dagen, twee topevenementen. Volgend jaar, ergens rond dezelfde periode, herhaalt het fenomeen van De Speeldoos zich. Ik ben al ingeschreven.

23:44 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-06-07

Age of Empires III

In de donkerste uren van de nacht, terwijl de meesten onder jullie onder een veilige laag dons in dromenland vertoeven en ik in mijn aërodynamisch gevormd latex pakje Diest en omgeving vrijwaar van allerlei onguur gespuis, durf ik al eens nadenken over een aantal pertinente levensvragen. Wie doet het stof af in het ruimtestation MIR? Als je alle letters uit de weekendeditie van De Morgen in een kommetje zou schudden, hoeveel weegt dat dan? Als je bij Studio Brussel werkt, mag je dan luisteren naar Radio 2? Beschikt Geert Lambert nu over één of twee zetels in de Senaat?

Ten gepaste tijde zal ik u de antwoorden op deze prangende mysteries onthullen.

But now for something different.

Ik heb eergisteren Caylus gespeeld, De Kathedraal, El Grande en Puerto Rico. In drie uur tijd.

Goed. Ik geef u nu even de kans om uw oogbollen van uw toetsenbord te rapen en ze terug in hun kassen te steken…

Bent u er terug?

Tot niet zo lang geleden was er een Amerikaanse spellenproducent die op zijn eentje verantwoordelijk was voor het ontstaan van een enorme dynamiek binnen de meubelsector, meerbepaald binnen de tafelverkoop. The name of the publisher? Eagle Games. Het belangrijkste kenmerk van deze uitgever was niet zozeer de kwaliteit van de spellen, maar wel de grootte van de spelborden. Gigantisch. Kolossaal. Reusachtig. Als je een spel van Eagle Games kocht moest je terdege rekening houden met een upgrade van je interieur. En als je pech had en een beetje klein behuisd, was een upgrade van je interieur niet voldoende. Een kleine tot middelgrote verbouwing drong zich dan op. Menig speler heeft uiteindelijk duizenden euro’s uitgegeven om een spel van Eagle Games te kunnen spelen. Een nieuwe en grotere tafel, het uitbreken van enkele muren, een extra aanbouw bij de living en uiteindelijk de kosten van juridische bijstand bij de echtscheiding. Je kunt gerust stellen dat Eagle Games op zijn eentje de wereldeconomie een enorme boost heeft gegeven. Paradoxaal genoeg ging het bedrijfje over de kop en stuikte daardoor de bouw -en interieurmarkt als een kaartenhuisje in elkaar. De gevolgen kennen we: een sputterende wereldeconomie, financiële beurzen die maar niet wilden aantrekken, groeiende werkloosheid, immense overstocks van tafels van 3m op 3m en parlementaire interpellaties in wereldmogendheden allerhande, tot in de VN Veiligheidsraad toe.

Spijtig, want de drijvende kracht achter Eagle Games, Glenn Drover, is een man met het spellenhart op de juiste plaats. Hij zit boordevol goede ideeën en heeft in zijn ontwerpen altijd gepoogd een brug te slaan tussen the European and American way (think big!) of playing, meestal met wisselend succes.

Gelukkig had hij bij het te ziele gaan van Eagle Games nog wat in zijn mouw zitten. En gelukkige voor ons heeft hij bij Tropical Games de kans gekregen het er uit te schudden.

Age of Empires III. The Age of Discovery. U denkt spontaan aan het computerspel? U hebt gelijk. De titel komt inderdaad overeen. En zie ik daar niet Microsoft en Ensmble Studios op de rand van de doos staan? Jawel. Het bordspel echter, spellenvrienden, is een totaal andere, en betere, ervaring.

Een gewone tafel volstaat deze keer.

Als we de grote doos openen een kleine teleurstelling. Geen handige opbergmogelijkheden voor het spelmateriaal.. Alles zwemt er maar een beetje los in rond. Geen ziplockjes. Maar verder dik in orde. Een mooi overzichtelijk spelbord. Prachtig uitgevoerd plastic materiaal. Meer dan 250 prachtige spelfiguren, 10 schepen, gouden en zilveren Spaanse Dollars (één geldstuk volstaat om een medespeler zonder problemen bewusteloos te gooien. Kan handig zijn bij een uitzichtloze verliessituatie.). Een beetje over the top allemaal, maar dat zijn we van Glenn een beetje gewoon. Uit te ponsen: handelsfiches, ontdekkingsfiches, en belangrijke gebouwen. Een kleine kaartendeck van 16 kaarten (ontdekkingskaarten) frutselen we met onze veel te grote vingers met moeite uit het veel te strak aangespannen folietje en we zijn vertrokken.

Vertrekken is inderdaad het juiste woord want we zeilen weg uit het Europa van de laat 15de eeuw om nieuwe landen en gebieden te ontdekken. We trekken meerbepaald richting Noord en Zuid-Amerika.. Wij, wij zijn de zeebeheersers uit die tijd. De Engelsen, Fransen, Portugezen, Spanje en Nederlanders. Gek, dat zijn mettertijd ook allemaal grote voetbalnaties geworden. Goede zeebenen genereren blijkbaar ook efficiënte voetbalbenen.

In de Champions League van de zeevaarders staan wij absoluut onze man. We ontdekken, schepen kolonisten in, voeren handel, bekeren een paar inboorlingen, plunderen een beetje en als het echt moet (ach, gij komt bij mij in de Caraïben staan?) voeren we op kleine of grote schaal een beetje oorlog. We doen dit in acht spelrondes, verdeeld over drie tijdperken.

Hoe doen we dat nu allemaal?

Wel, nieuwsgierige spellenvrienden, rechts op het spelbord staan een aantal velden waarin je om beurt kolonisten of specialisten kunt plaatsen. Het plaatsen van die kolonisten en specialisten is de eerste fase in een spelronde. Om beurt, afhankelijk van de spelersvolgorde, plaatsen we ze daar en ze blijven daar tot elk veld wordt afgehandeld.

Overlopen we ze even? Van boven naar onder? Best wel, want zo worden ze ook afgewerkt nadat we al onze kolonisten en specialisten geplaatst hebben.

We beginnen bovenaan met de spelersvolgorde. Voor de eerste ronde wordt die willekeurig bepaald. Er is een variant voorzien waarbij de spelersvolgorde bij de eerste ronde per opbod wordt verkocht. Hebben wij niet geprobeerd want dan waren er mogelijk al slachtoffers gevallen. De startspeler krijgt 10 Spaanse dollar, de tweede 11, de derde 12, enz.

Tweede veld: initiatief. Bepaalt de spelersvolgorde voor de volgende spelronde. Kolonisten worden hier van links naar rechts geplaatst. Wie hier als eerste een kolonist plaatst is tijdens de volgende ronde als eerste aan de beurt en krijgt er nog een Spaanse dollar bovenop. De tweede speler die dat doet komt dan als tweede aan de beurt en krijgt twee Spaanse dollar, enz. Je moet hier geen kolonist plaatsen maar dan schuif je niet op in de spelersvolgorde.

Derde veld: de haven van waaruit onze kolonisten en specialisten vertrekken naar de Nieuwe Wereld. Er is plaats voor "het aantal spelers x 2 – 1" kolonisten. Voor vier spelers betekent dat dus 7 plaatsen. Belangrijk: onze bootjes varen alleen naar reeds ontdekte gebieden. We plaatsen onze kolonisten weer van links naar rechts en in die volgorde worden ze door de spelers ook het water opgestuurd. Er zijn nog twee extra plaatsjes voorzien voor spelers die in de loop van het spel de speciale gebouwen daarvoor hebben verworven en die garanderen altijd een extra plaatsje aan boord . Meegenomen.

Volgende veld: handelsgoederen. Er worden elke beurt willekeurig vier handelsgoederen-fiches opengelegd. Er zijn in totaal elf verschillende soorten handelsgoederen in het spel te bekomen: vee, cacao, koffie, vis, goud, indigo, rijst, zilver, huiden, suiker en tabak. In dit veld zijn er dus vier vakken voorzien. Weer worden de kolonisten van links naar rechts geplaatst en dit vak wordt ook in die volgorde afgewerkt. Wie eerst een kolonist plaatste heeft eerste keus, dan volgt de tweede enz. Plaats je meerdere kolonisten mag je meerdere goederen kiezen natuurlijk. Handelsgoederen dienen om inkomsten te genereren (door het verzamelen van setjes) en op het einde van het spel leveren ze nog overwinningspunten op ook.

Je kunt ook aan handelsgoederen komen door als eerste drie kolonisten te plaatsen in een reeds ontdekt gebied. Je krijgt dan de handelsfiche die bij de aanvang van het spel op het gebied werd gelegd.

Volgende veld: verschepen van handelsgoederen. In dit vak wordt gestreden om het prachtige handelsschip dat daar elke beurt te verdienen valt. Wie hier de meerderheid aan kolonisten heeft wint het schip en met dit schip kun je je setjes handelsgoederen die je verzamelt een beetje optimaliseren. Het schip fungeert als joker en telt dus voor eender welke handelswaar. Is er een gelijkstand van kolonisten geeft de spelersvolgorde de doorslag.

En we dalen verder af op het spelbord: de belangrijke gebouwen komen eraan. Wie hier kolonisten plaatst mag, indien hij voldoende geld heeft, voor elke kolonist een gebouw aankopen. Deze leveren allerlei voordelen op bv. een extra missionaris elke beurt (klooster), 10 Spaanse dollars elke beurt (belastingen) en mogelijk ook overwinningspunten aan het einde. Heel, heel, heel, heel belangrijk. Elke ronde zijn er vijf gebouwen beschikbaar, die aan het begin van een nieuwe ronde weer tot vijf worden aangevuld. De soorten gebouwen die je kunt kopen zijn afhankelijk van het tijdperk waarin het spel zich bevindt en naargelang het tijdperk stijgt ook hun prijs: 10 goudstukken in het eerste tijdperk, 14 in het tweede en 20 in het derde.

Volgende halte: het ontdekkingsveld. Op het prachtige spelbord staan de verschillende gebieden die we gaan ontdekken afgebeeld, negen in totaal. De Caraïben zijn aan het begin van het spel al ontdekt. Daar kunnen via de haven eventueel al kolonisten naartoe. De andere gebieden zijn nog ongerept, paradijselijk en vooral, onbekend en van een beetje tot nogal erg vijandig. Er liggen gedekte ontdekkingsfiches in. Een speler die het aandurft om als eerste een nieuw gebied te ontdekken krijgt, als zijn bemanning groot genoeg is (lees: groot genoeg om de plaatselijke en meestal niet echt vredelievende bevolking van het recht op inpalmen van hun gebied te overtuigen) de fiche en het goud dat erop staat afgebeeld. En hij mag er één kolonist plaatsen. De rest van de bemanning gaat terug in de algemene voorraad. Heeft hij soldaten mee levert dat nog extra goudstukken per soldaat op. Slaagt de ontdekking niet, is de speler in kwestie al zijn manschappen kwijt (plons!) en kan hij in een volgende spelronde een keertje opnieuw proberen. De speler die het meeste kolonisten in dit vak heeft staan mag als eerste ontdekken enz. Bij gelijkstand is de spelersvolgorde doorslaggevend. Zijn alle gebieden om het spelbord ontdekt komen er andere gebieden beschikbaar en daarvoor spreken we de ontdekkings-kaartendeck aan. Werkt hetzelfde als het ontdekken op het spelbord, alleen worden de ontdekkingsfiches vervangen door kaarten die de speler, bij een geslaagde ontdekking, voor zich neerlegt. De tegenstand op deze kaarten is wel sterker dan die van de ontdekkingsfiches op het bord.

En we zakken nog een verdieping. We komen aan op het specialistenveld. Een hele leuke, want hier kun je kolonisten verdienen die net wat meer kunnen dan de rest. Die kun je dan de volgende ronde, bovenop je basisaantal van vijf kolonisten, extra inzetten. Niet te onderschatten. Wie zijn ze, Walter, waar komen ze vandaan, wat drijft hen (buiten een prachtige driemaster die in de haven klaarligt om te vertrekken)? Wel, de missionaris, als je hem in de haven inzet, bekeert zodra hij aankomt in een reeds ontdekt gebied een inboorling. Dat levert je bij aankomst dus onmiddellijk een extra kolonist op. De handelaar telt voor twee kolonisten in de strijd om het handelsschip en hij levert eenmalig 5 Spaanse dollar op indien hij vanuit de haven aankomt in een reeds ontdekt gebied. Elke soldaat levert, indien hij deel uitmaakt van een bemanning die succesvol een nieuw gebied probeert te ontdekken, extra goudstukken op (hoeveel staat aangegeven op de ontdekkingsfiche in het gebied) en hij kan ook ingezet worden bij veldslagen en zelfs hele oorlogen. Ik persoonlijk gebruikte ze meestal als stressinitiërende factor naar andere spelers toe. Heel leuk. De kapitein telt voor twee in het ontdekkingsveld en in de strijd om het handelsschip. In dit veld is elke specialist één keer te verdienen maar er is nog één vakje voorzien waarin je, als je er een kolonist plaatst, een specialist naar keuze voor 5 goudstukken kunt trainen. Je koopt hem dus gewoon. Specialisten kunnen in alle velden worden geplaatst. Indien ze in een bepaald veld hun speciale eigenschap niet kunnen laten gelden fungeren ze als gewone kolonist.

We zij nu helemaal onderaan aangekomen, de kelder van het spelbord. Oorlogvoering. Als je hier een kolonist plaatst mag je kiezen of je een veldslag of zelfs een hele oorlog met een bepaalde speler uitvecht. Een veldslag kost niets, een oorlog kost 10 goudstukken. Om oorlog te voeren moet je wel over soldaten beschikken in reeds ontdekte gebieden op het spelbord. Elke soldaat elimineert één kolonist of specialist op het spelbord. Je tegenspeler mag met zijn soldaten één keer terugschieten. Wordt vooral gebruikt om meerderheden te breken of te bewaren.

Elk veld wordt van boven naar onder afgewerkt en de daarbij behorende acties worden uitgevoerd..

Daarna krijgen we eindelijk een beetje inkomen van onze handelsgoederen. Elk setje van drie verschillende handelsgoederen levert één goudstuk op, een setje van drie dezelfde levert drie goudstukken op, een setje van vier dezelfde zes goudstukken. Onze gewonnen handelsschepen kunnen we nu gebruiken om onze setjes wat makkelijker te vervolledigen (als een joker: maximum één schip per set)).

Vervolgens kunnen we beroep doen op de voordelen die onze gebouwen ons opleveren. Dat kan van alles zijn: extra goudstukken, specialisten, handelsgoederen, een gratis ontdekking, extra overwinningspunten aan het einde van het spel als aan bepaalde voorwaarden is voldaan enz.

Daarna vullen we de beschikbare gebouwen weer aan tot vijf, er worden vier nieuwe handelsgoederen opengelegd, indien nodig wordt een nieuw handelsschip in het veld "verschepen van de handelsgoederen" geplaatst, de spelersvolgorde wordt aangepast en we krijgen weer onze basisvoorraad van vijf kolonisten die we kunnen inzetten voor de volgende beurt, eventueel aangevuld met onze specialisten die we kregen vanuit het specialistenveld of via onze gebouwen.

En dan op naar de volgende ronde.

Hoe win je nu? Of in mijn geval, niet?

Overwinningspunten, daar gaat het om. Na elk tijdperk, twee keer tijdens het spel en bij de eindtelling dus, is er een telling van de reeds ontdekte gebieden. Een gebied kan alleen geteld worden als er minstens één speler minstens drie kolonisten heeft. De speler met de meeste kolonisten scoort zes punten voor dat gebied, de tweede scoort twee punten. Is er gelijkstand voor de eerste plaats scoort elke speler twee punten en de derde niets. Is er gelijkstand voor de tweede plaats geeft deze tweede plaats geen recht op punten.

En dan is er nog de eindtelling die bestaat uit de overwinningspunten van de gebouwen die je bezit (aangegeven op de gebouwen en eventueel extra punten als aan bepaalde voorwaarden is voldaan) en de punten op je ontdekkingsfiches en ontdekkingskaarten. De inkomsten die je tijdens de laatste beurt genereert worden ook omgezet in overwinningspunten.

Bij gelijkstand wint de speler die de meeste punten scoorde tijdens de eindtelling van de kolonies, indien dan nog gelijk wordt de goudstukkenvoorraad doorslaggevend en is het dan nog gelijk leveren het aantal handelsgoederen de doorslag. Is het daarna nog gelijk weet het mij dan te zeggen. Dan nodig ik u uit op een etentje op mijn kosten.

Wat kan ik nu over dit spel zeggen, na één keer spelen en verliezen?

Geld is schaars, doe er alles, maar dan ook alles, aan om eraan te komen en voorkom vooral dat anderen er al te gemakkelijk aan geraken.

Zorg voor extra kolonisten of specialisten. Meer volk om in te zetten is leuk want meer keuzes en meer binnen te halen.

Eén strategie volstaat niet, je moet spreiden, maar ook weer niet teveel.

Onderschat het belang van de spelersvolgorde niet.

Speel zeker bij ontdekkingen, zet voldoende kolonisten in als je wilt ontdekken. Niets erger dan een ontdekking, geld en overwinningspunten te mislopen omdat je te gierig was om voldoende personeel in te huren.

Spanjaarden zijn geobsedeerd door handelsgoederen en drinken zich voortdurend een stuk in hun voeten met rum..

Hete oorlog voeren is duur. Koude oorlog voeren is goedkoop en efficiënt.

Nooit gedacht dat missionarissen bijdroegen aan de aangroei van de bevolking. Ik vraag me toch af wat er allemaal onder dat pijtje zit.

We speelden ongeveer drie uur maar het vloog voorbij. ’t Is eigenlijk raar. Het spel is zo’n beetje een valse trage. De beurten gaan lekker snel voorbij, ondanks alle keuzes die je moet maken, maar toch merk je op het einde dat je een dikke drie uur bent bezig geweest. Een zeer aangename vaststelling.

Veel keuzes. Inderdaad. Nagelbijten, angstig afwachten wat je medespelers doen. Had ik er maar voor gezorgd dat ik eerder aan de beurt was. Zou ik dat goudstuk nu gooien maar blijft hij dan wel lang genoeg bewusteloos zodat ik de spelersvolgorde kan veranderen? Het ene dilemma na het andere dient zich in ijltempo aan.

Het spel lijkt in eerste instantie ingewikkeld maar is het in wezen niet.

Er zit een gelukfactor in, maar die is absoluut hanteerbaar en thematisch ook perfect verdedigbaar bv. het risico van ontdekkingen.

Iedereen aan tafel was enthousiast en overweegt het spel aan te schaffen.

Lesly won overtuigend. Ik heb de scores niet opgeschreven, maar hij zat ongeveer aan 130. Jan , Kim en ondergetekende volgden op respectabele afstand maar met ons drietjes binnen een marge van ongeveer 15 punten (tussen 105 en 90). Kim werd tweede, ondergetekende derde en Jan vierde. Na een onrustige nacht wist Jan mij gisteren nog te melden dat hij de extra punten van zijn rum distelleerfabriek had vergeten te verrekenen (12), waardoor hij van de vierde naar de tweede plaats zou zijn gekatapulteerd. Daardoor werd ondergetekende, na een rustige nacht, geconfronteerd met de laatste plaats en ligt er een wel zeer onrustige nacht in mijn verschiet. En dat net voor de spellendag van speelclub De Speeldoos. Bedankt Jan!

Maar toch. Dit was één van de strafste spellen die ik dit jaar al heb gespeeld.

Dominique

 

Age of Empires III. The Age of Discovery. (Tropical Games, 2007)

Glenn Drover

2 tot 5 spelers (uitbreidbaar tot 6 spelers) vanaf 10 jaar

90-120 minuten

 

 

 

14:07 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-07

U wordt ergens verwacht!

Onlangs een kopstoot van een film gezien. Red Road. Geregisseerd door Andrea Arnold, geacteerd door een stel supergetalenteerde illustere, voor mij toch, onbekenden. Ergens omschreven als "een verplichte plek voor stil verdriet". Ik ben er nog altijd niet goed van. Ik zag hem ettelijke weken geleden en zie, nu schrijf ik er hier nog over. Doe mij een plezier, spellenvrienden, en ga hem zien. Doe mij een nog groter plezier en blijf zitten tot het laatste pixeltje van de eindgeneriek. U gaat het zich niet beklagen. Neem wel voldoende zakdoekjes mee en, voor de vrouwen en de Robert Smith-adepten onder ons, schmink u vooraf niet. Het gaat uitlopen. Gegarandeerd. Zeg niet dat u het niet wist. En ga vooral niet alleen. U gaat iemand nodig hebben om u achteraf aan vast te klampen.

Zo, dat moest eruit. Back to business.

Waar u ook zeker naartoe moet is de Spellendag die spelclub De Speeldoos op 24 juni aanstaande in Aarschot organiseert.

Overtuig mij, hoor ik u al zeggen. Goed, u hebt erom gevraagd.

Meer dan 200 spellen en u mag ze allemaal spelen. Licht in dat geval vooraf uw werkgever in dat u ‘s anderendaags mogelijk wat later komt.

Bent u nieuw in de spellenwereld of bent u een (semi-) prof en wilt u nieuwe spellen leren kennen? U wordt bijgestaan door ervaren spelers die u met plezier wegwijs maken met regels, speletiquette en spelrituelen. Verboden te voederen.

Hebt u kinderen of hebt u er geen maar moet u toevallig net die dag op de klein mannen van uw schoonzus passen? Breng ze mee en laat ze kennismaken met de beste kinderspellen. Een gouden raad: als u met hen meespeelt, speel dan om te winnen. Voor u het beseft wordt u door dat klein grut ingemaakt. Slecht voor uw imago en uw zelfvertrouwen. Geloof me.

Speelt u graag in een aangenaam kader, een groene omgeving, een multifunctionele setting die zich niks hoeft aan te trekken van welke weersomstandigheden dan ook? Zoek niet verder.

Bent u nogal lui aangelegd en haat u het kilometerslange afstanden te overbruggen van uw betalende parkeerplaats naar uw plaats van bestemming en terug? Net wat ik dacht.

Bent u gesteld op hygiënische toiletten, zelfs als dat het mannentoilet betreft? Eén adres.

Bent u het beu in uitgangsbuurten allerhande geconfronteerd te worden met hallucinant hoge prijzen voor uw consumpties, dienst en btw zogezegd inbegrepen? Wilt u op het einde van de dag nog eens geconfronteerd worden met het, steeds zeldzamer wordende, heerlijke gevoel van "Och zie hoeveel geld ik nog over heb. Daar kan ik zelfs nog een nieuw spel van kopen." Join the club.

Houdt u van een stevige barbecue met alles erop en eraan? Kunt u intens genieten van de geur van verbrande houtskool vermengd met heerlijk verdovende kruidenaroma’s? En dat dan nog het liefst terwijl u "De Kathedraal’ aan het spelen bent? Say no more.

Droomt u ervan een zodanig spectaculaire en ongeziene spelprestatie te leveren zodat u kunt bejubeld worden in deze blog? Be my guest.

Kan het u eigenlijk niet schelen waar u die dag naartoe gaat, als het maar niet naar uw schoonouders is? Our lips are sealed.

U komt of komt niet, maar weet dat u als u dit mist hetzelfde gevoel zult hebben als onlangs toen u in de Mexx een mooi ensemble niet kocht, achteraf spijt had en alsnog terugkeerde maar vaststelde dat uw maat er ondertussen uit was en in geen enkele andere Mexx-winkel meer te krijgen. Dat gevoel ongeveer. In het kwadraat.

Daarom, voor alle zekerheid, nog even de coördinaten:

Spellendag De Speeldoos Aarschot

24 juni 2007

Feestzaal Ter Klasse
Tieltse Baan 74 – Bergvijver, te 3200 Aarschot
vanaf 13.00u tot de late avond

Vanaf 19:00 geweldige barbecue: voor slechts 12€ per persoon (7€ voor kinderen) schuif je mee aan tafel.
Voorinschrijven voor de barbecue is wel gewenst (lees verplicht) en kan door een mail te sturen naar
speeldoos@scarlet.be met vermelding van naam en aantal personen en/of kinderen.

Programmeer het nu al in uw gps-systeem. En kom achteraf niet klagen dat u het niet wist. U bent gewaarschuwd. Een jaar nagelbijtend moeten wachten is lang. Heel lang.

Dominique

 

 

 

 

 

 

17:08 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-06-07

Caylus Magna Carta

Het moest er ooit van komen. Ik ben aan een spelontwerp bezig. Nachten lig ik al wakker over een thema, over het implementeren en linken van verschillende spelsystemen, over hoe de doos eruit gaat zien en vooral over hoe ik ga voorkomen dat dit project mij binnen de kortste keren financieel ten gronde richt.

Het thema staat al vast. Het gaat om een spel waarbij je als beginnend crimineel zoveel mogelijk onfortuinlijke collega’s uit gevangenissen ten zuiden van de taalgrens moet zien te helpen ontsnappen. Dit met behulp van allerhande transportmiddelen. Een goed gevulde gekaapte helikopter levert bijvoorbeeld heel wat overwinningspunten op. Een goed gevulde fiets al heel wat minder. Ik ben ook van plan, per uitzondering want van boven de taalgrens, de gevangenis van Dendermonde in het spelgebeuren te integreren. 24 extra pionnetjes moeten daarvoor volstaan.

Een titel heb ik ook al: Vide.

Enfin, u kunt er zich al iets bij voorstellen. Ik hou u verder op de hoogte. Tenzij men mij ondertussen gevangen zet.

Iets totaal anders nu.

Ik ben verliefd op Puerto Rico, het kaartspel. Puerto Rico, het bordspel, laat me koud.

Ik onderhoud een innige vriendschap met Eufraat en Tigris, het kaartspel. Met Eufraat en Tigris, het bordspel, heb ik maar heel zelden contact.

Ik heb een boon voor het kaartspel Caylus Magna Carta. Caylus, het bordspel, doet me niets.

Puerto Rico, Eufraat en Tigris, Caylus. Door spelers overal ter wereld verheerlijkt, de hemel in geprezen, op een voetstuk gezet, verafgood. Mij raken ze amper.

Pas op, ik heb geprobeerd hoor, ik heb ze allemaal gespeeld, meerdere keren zelfs. Maar de vonk, ze sloeg niet over. Soms was ze zelfs volledig afwezig.

Misschien ligt het aan mij. Ben ik gewoon een beetje dwars.

Misschien heeft het ook te maken met andere dingen: tijdsduur, droogheid, teveel om mee rekening te houden, teveel gefrutsel met spelmateriaal, weinig sfeer aan tafel, werkgevoel in plaats van spelgevoel, zo van die dingen.

Spontaan uit de kast trekken? Neen.

Hun kleinere broertjes daarentegen. Laat maar komen en lekker veel en daardoor bijna kapotgespeeld.

Grote spellen in een klein doosje. Ze maken me week vanbinnen.

De nieuwste baby in de famile "Van Groot Naar Klein" is Caylus Magna Carta. Nu, dat van dat kleine doosje kun je bij Caylus Magna Carta al direct met een korreltje zout nemen. Ze had nog de helft kleiner gekund. Maar dan zie je ze zo moeilijk staan tussen al die andere spellen in de shoppingcentra natuurlijk en als niemand ze ziet staan worden ze niet gekocht en dan heeft niemand er plezier aan en zeker de uitgever en de winkelier niet die hun omzet zien dalen en al die spelers dan die niet met dit lekkere ding kunnen kennismaken en het dan ook niet doorvertellen aan anderen waardoor die het spel ook weeral niet kopen waardoor uiteindelijk duizenden, miljoenen spellendozen jarenlang stof vergaren op het spellenschap en ze in 2050 ongeveer, bij de grote implosie door de opwarming van de aarde, voor altijd verloren zullen gaan. Ik vermoed dat ze bij Ystari van dit rampscenario zijn uitgegaan en de doos dan maar iets groter hebben gemaakt.

Het is hun vergeven.

Want Caylus Magna Carta is een lekker spel. De Grote Broer, die obese, overdadige, tijdopslorpende en mentale leegzuiger werd deskundig gereduceerd tot wat hij in eerste instantie hoorde te zijn: een overzichtelijk, slank, aangenaam spel dat mits een beetje oefening in minder dan een uur te spelen is.

Ik wacht nog op de Nederlandstalige versie, al circuleren daarover nu al de nodige horrorverhalen. Iets met Sint Juttemis, naar het schijnt.

Wat zit er nu in die te grote doos?

63 kaarten, 16 arbeiders (geen schrik, gewoon houten cilinders in vier kleuren), 4 passchijven, 1 provoost (geen schrik, gewoon een witte, platte houten schijf), ongeveer (let op de woordkeuze, komt recht uit de spelregels) 100 blokjes in vier kleuren die de vier grondstoffen in het spel voorstellen, zijnde hout, steen, voedsel en goud. Verder nog 24 prestigefiches van 2,3 en 4 punten, 56 (valse, want van gewoon karton) goudstukken en God zij dank een spelregelboekje.

Wat gaan we nu doen met die doosinhoud?

Wel, wij gaan voor de verandering maar weer eens de bouwtour op. In 1289 nota bene. In opdracht van Philips De Schone (geloof me: lelijk als de nacht!). Wil een nieuw kasteeltje laten optrekken in Caylus. Dat trekt natuurlijk werkvolk van allerlei slag aan en hun families, vrienden en huisdieren. Dus aan de voet van het stilaan aan de horizon oprijzend kasteel ontstaat ook beetje bij beetje een dorp, een klein stadje zelfs.

En wij zijn geen gewone bouwers, wij zijn meesterbouwers. Professionals. Aan de kant en opzij dus. Aan de voet van het kasteel ontstaat al snel een klein straatje. Urbanisatie in zijn embryonale vorm. Niet bepaald de Avenue Louise, eerder een achterafstraatje, in eerste instantie het bekijken niet waard, tenzij om er snel een plasje te doen. Tot wij er ons mee gaan bemoeien natuurlijk. Van doodlopend gedrocht tot De Meir van Antwerpen? Who you gonna call? Buildbusters!

Afhankelijk van het aantal spelers, twee tot vier, beginnen we dus met een klein straatje, omgeven door willekeurig geplaatste gebouwtjes. Een handelspostje, een marktkraampje, een bescheiden steengroeve, een bos en een parkje. Daar moeten we het maar mee doen. Als we er een bezoekje aan brengen leveren ze ons grondstoffen op: hout, steen, voedsel.

Maar wij zouden geen meesterbouwers zijn als we geen straffere beroepsgeheimen op onze tekentafel hebben liggen. We beschikken elk over 12 gebouwen (kaarten in onze eigen kleur) en die zullen we eens snel gaan oprichten zie. We schudden onze kaartvoorraad en nemen er elk drie op de hand.

We hebben ook een bescheiden voorraadje grondstoffen meegekregen van ons moeder: twee houtblokjes, twee voedselblokjes en vier goudstukken. En op tijd terug thuis hé!

Even snel een startspeler bepalen, en weg zijn we.

En daar gaan ze, dames en heren. Eerst onze inkomsten innen. Hoera!. Twee goudstukken alvast, zomaar, zonder er iets voor te doen! Daarbij eventueel nog een goudstuk extra voor elk residentieel gebouw en hotel dat we hebben opgericht. Da’s makkelijk, speelt lekker weg dit spel. Maar oei, daar komt het, al onmiddellijk keuzes te maken. Wat nu gedaan? Trek ik een kaartje bij uit mijn voorraad voor één goudstuk? Zijn mijn kaarten het vasthouden niet waard en wissel ik ze, mits betaling van een goudstuk, allemaal in? Plaats ik één van mijn werknemers, zwaar onderbetaald natuurlijk, voor één goudstuk op een gebouw om de voordeeltjes ervan op te strijken? Bouw ik een gebouw (kaart uit mijn hand) bij aan het einde van de straat (kost grondstoffen afhankelijk van de aard van het gebouw)? Bouw ik een gebouw met prestige, beperkt voorradig voor elke speler? Of doe ik, luierik als ik ben, niets en leg ik mij in mijn hangmat? Dilemma’s, dilemma’s.

Leuk.

Zodra iedere speler zijn hangmat heeft opgezocht begint de provoost aan zijn uitstapje. Hij lijkt een beetje op een Rode Duivel, want veel beweging zit er in eerste instantie niet in. Maar hou hem wat geld voor en plots gaat hij lekker moven. In volgorde van passen mag iedere speler hem voor maximum drie goudstukken omkopen. Voor elk goudstuk beweegt hij een gebouw vooruit of achteruit, naar goeddunken van de omkoper. Heeft belang, wees gerust.

Na het heen en weer gedoe met de provoost schieten onze werknemers in de gebouwen in actie. Zij leveren ons voordelen op: goudstukken, grondstoffen vooral. De eigenaars van de gebouwen pikken echter ook hun graantje, steentje, houtblokje, goudstukje mee. Alleen spijtig dat dat weer net toevallig mijn medespelers zijn.

Ons provoostje laat echter niet toe dat gebouwen waar hij nog niet is gepasseerd hun voordeeltjes afleveren. Wel werkvolk daar, maar geen opbrengst. Weggegooid geld. Net verkiezingen.

Daarna vraagt de lelijke Philips De Schone of we alstublieft willen meebouwen aan zijn kasteel. De beul die op de achtergrond zijn bijl staat bij te slijpen heeft geen enkele invloed op onze beslissing hoor. Voor elk setje hout, steen en voedsel krijgen we een stukje kerker, kasteelmuur of kasteeltoren. Die leveren ons elk 2,3 of 4 punten aan het einde van het spel. Meegenomen. Wie het meest bijdraagt aan het kasteel krijgt nog een goudklomp als beloning. Nog meer meegenomen.

Een spelronde wordt afgesloten door de provoost, die ondertussen door al dat bewegen niet meer kan blijven stilstaan en nog eens twee gebouwen verder stapt naar het einde van onze straat.

We bouwen, innen inkomsten, richten residentiële wijken op (nodig om te upgraden naar prestigegebouwen), vervloeken onze medespelers, raken aan de drank, snakken naar antidepressiva en worden plots, net als de ambulance arriveert, geconfronteerd met het einde van het spel.

Het spel eindigt op het moment dat het kasteel af is, d.w.z. als de laatste torenfiche is weggenomen.

Dan een moment waar elke spellenliefhebber steeds weer reikhalzend naar uitkijkt: de puntentelling.

Je krijgt punten voor de gebouwen die je hebt neergezet, de fiches die je verzamelde bij het bouwen van het kasteel, een punt voor elk goudblokje, een punt voor elke drie grondstoffenblokjes die je in je bezit hebt (behalve goud) en een punt voor elke drie goudstukken die je op het einde van het spel hebt overgehouden.

Bij ons eindigde het zo: Matthias 45 ptn, Lesly 40, Kim, 35, ondergetekende 35.

Wij kregen het niet klaar binnen de 75 minuten, de maximum duur die op de doos staat vermeld, dus misschien moet de spelduur op de doos met een beetje omzichtigheid worden benaderd.

Very important: zorg voor een goede cashflow. Bijna alles kost geld en het is altijd leuk als je je medespelers een hak kunt zetten door de provoost even naar achteren te halen. Zorg er ook voor dat je voldoende kaarten op hand hebt zodat je ook voor je tegenspelers interessante gebouwen kunt plaatsen, want dan profiteer je altijd mee als ze er een werkman op plaatsen (iets wat door ondergetekende zwaar werd onderschat, de winnaar van het spel daarentegen..). Meebouwen aan het kasteel levert in de aanvangsfase meer punten op dan in de eindfase van het spel. En het goudblokje als beloning voor de grootste bijdrage aan het kasteel is altijd interessant want het kan als een soort joker gebruikt worden voor eender welke grondstof.

Caylus Magna Carta. Een boon heb ik ervoor.

Binnenkort verschijnt bij JKLM games Phoenicia, een uitgeklede versie van Outpost. Ik kan bijna niet wachten.

Dominique

 

Caylus Magna Carta (Ystari Games 2007)

William Attia

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 – 75 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13:07 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

26-05-07

Notre Dame

The Winner Takes It All? Niet akkoord! Weg Abba, vort! Of nee, wacht, Agnetha mag blijven..

In tegenstelling tot voetbal, waar alleen de uitslag telt, maakt niet uit hoe goed of slecht men gespeeld heeft, komt men in de bord- en kaartspellenwereld toch in een ander soort competitie terecht. Tenzij men zich waagt aan een tornooi, maar daarover in een latere hallucinante bijdrage meer.

Akkoord, men wint graag en De Grote Speler Van Hierboven mag me nu ter plekke neerbliksemen als ik zou ontkennen dat ik mezelf soms betrap op de onbedwingbare drang om te winnen. O yes, ik wil de beste pornofilm draaien (Project Pornstar / Papergames), ik wil de beste bouwmeester zijn (Arkadia / Ravensburger), ik wil die race kost wat kost winnen (Top Race / ASS), ik wil die belachelijke ridders van de ronde tafel een been uitvijzen (Shadows over Camelot / Days of Wonder), ik wil de meeste koppensnellerkopjes hebben (Fiji / 2F Spiele), ik wil, ik wil..

Eigenaardig genoeg ontleen ik het meeste plezier aan de weg daar naartoe, niet aan de uiteindelijke overwinning zelf. Ik geef toe, er zijn momenten geweest dat de overwinning mij zoveel voldoening schonk dat ik ererondjes begon te lopen rond de speeltafel of dat ik mijn medespelers systematisch begon te trakteren na elke zege. Van dit laatste ben ik uiteindelijk toch maar afgestapt omdat mijn overwinningen en schulden zich plots op onverklaarbare wijze begonnen op te stapelen.

Ik win graag, maar je zult bij mij geen mondhoekzakkende beweging waarnemen bij verlies (al blijf ik het wonderbaarlijk vinden tot hoe diep bepaalde mondhoeken kunnen gaan hangen). Of geen onderdrukt gegrom (ooit zelf gehoord en eigenlijk nooit meer echt van bekomen). Of geen spelonderdeel weggooiend gebaar (ooit zelf gezien, maar het litteken is al bijna helemaal genezen hoor).

De meeste spelers waarmee ik de tafel deel, en soms ook andere dingen, zijn van het kaliber: winnen is mooi meegenomen, maar het hoeft niet echt. Leuke lui om bij aan te schuiven. En een welgemeend "dank u wel dat ik jullie mocht leren kennen" er bovenop. Voila!

Komt daar ook nog bij dat ik een buikspeler ben, in tegenstelling tot de meeste collega-spelers die eerder een cerebrale benadering hanteren. Vandaar dat strategische spellen waarbij je ver vooruit moet plannen aan mij niet zijn besteed. Geef mij maar de tactische aanpak, het korte termijndenken. Het beste proberen te halen uit de gegeven situatie, hoe schrijnend die in mijn geval meestal ook is.

Vandaar, beste vrienden, dat het spel "Notre Dame", de nieuwe van Alea, mij zo na aan het hart ligt.

Dit spel is echt leuk, of je het nu met twee, drie, vier of vijf spelers speelt.. En tactisch. En vol met ratten. En overzichtelijk. En mooi uitgevoerd. En niet te lang. En niet te kort.

Parijs, veertiende eeuw. Centraal op tafel de kathedraal der kathedralen, de Notre Dame. Eromheen de stadsdelen, afhankelijk van het aantal spelers drie, vier of vijf. In elk stadsdeel zeven wijken en een haven. In elke wijk een centraal gebouw. Quasimodo? Niet te bespeuren voorlopig. Of toch, daar zie, hij is de startspeler-pion.

Elke speler heeft negen kaarten, dezelfde voor iedereen, met daarop een gebouw of een vertrouweling. Later meer hierover. Verder hebben we allemaal nog veertien invloedsteentjes (houten blokjes voor de leken onder ons) in onze eigen kleur. Tien daarvan gaan er in de algemene voorraad, vier liggen klaar voor onmiddellijk gebruik.

O kijk, we hebben ook nog een koets, die centraal op ons stadsdeel wordt gezet. Nog snel een goedkoop strijkensemble erin en we kunnen als volleerde 14de eeuwse Johnny’s door Parijs laveren.

We schudden onze kaarten en nemen er drie op de hand. En dan komt het: we moeten er twee aan onze linkerbuurman doorgeven. Wablief? Afgeven? 66,66% van onze handkaarten? Jawel, geen ontkomen aan! Uw linkerbuurman doet op zijn beurt hetzelfde met zijn linkerbuurman. De tafel rond dus. Van de twee die je van je rechterbuurman krijgt moet je er weer één doorgeven aan je linkerbuurman. Uiteindelijk hou je kaarten in drie verschillende kleuren over. Van die drie kaarten mag je er uiteindelijk maar twee spelen. Beste spellenvrienden, drie is weinig, twee is nog veel weiniger. Drie is ongemakkelijk, twee frustreert. Drie is nog net doenbaar, twee is Parijs onwaardig.

Is dit wel leuk, hoor ik u al zeggen? Ge moogt gerust zijn.

Elke kaart staat voor een gebouw of je vertrouweling. Vandaar dat ze die op kaarten hebben gedrukt. Echte gebouwen en vertrouwelingen waren nogal onhandig bij het schudden denk ik. En kostelijk. En plaatsinnemend. Slimme zet van die Duitsers. Als je een kaart speelt zet je in de betreffende wijk van je stadsdeel een invloedsteen uit je voorraad en dan krijg je iets of mag je iets doen, soms zelfs met een cumulerend effect als er zich al invloedstenen op bevonden van vorige beurten.

Eens kijken naar de kaartjes.

Och zie: een Kloosterschool. Wie bij de nonnen les gaat volgen mag een invloedsteen uit de algemene voorraad naar zijn eigen voorraad halen. En het zijn nog straffe nonnen ook (kanonnen volgens mij) want je krijgt een invloedsteen voor elke steen die er na het spelen van je kaart op ligt.

Je kunt ook naar de Bank: idem kloosterschool, maar mooiere en schaarser geklede vrouwen achter het loket en geld in plaats van invloedstenen.

Echte heren of dames van stand gaan echter naar de Residentie: geen gezever daar, gewoon overwinningspunten voor elke geplaatste invloedsteen.

Watjes gaan naar het Park: de rattenplaag (later meer) in onze wijk wordt hierdoor met één gereduceerd. Voor elke twee invloedstenen in het Park krijg je ook nog eens een extra overwinningspunt elke keer je in de loop van het spel overwinningspunten mag claimen.

Het Ziekenhuis dan: gene vette daar, weeral één reductie van onze rattenplaag. Maar daarbovenop mag je op het einde van een ronde van het totaal aantal ratten dat je stadsdeel bevolkt per invloedsteen een rat aftrekken (voor alle duidelijkheid en vooral voor de verwrongen geesten onder ons: in mindering brengen).

In het Gasthuis mag je kiezen, het is een soort winkeltje: een goudstuk, een invloedsteen uit de algemene voorraad naar je eigen voorraad brengen of een rat verdelgen in je stadsdeel.

Het Koetshuis dan, één van mijn favorieten. Een invloedsteen op je koetshuis betekent rijden maar! Voor elk blokje op je koetshuis kan je even ver naar de verschillende stadspleintjes rijden. Op elk pleintje wordt bij het begin van het spel een fiche gelegd met allerlei lekkers erop: invloedstenen, geld, overwinningspunten, rattenverdelgingsmiddel, soms in combinatie. Waar je stopt mag je de fiche en de bijbehorende voordelen nemen. Dit is ook de enige manier waarop je in een stadsdeel van een tegenstander kunt gaan piepen (en je strijkorkest extra hard kunt laten spelen natuurlijk, bij voorkeur ’s nachts).

De Vertrouweling heeft dezelfde functie als een invloedsteen. Alleen kan je hem in de loop van het spel nog verplaatsen als je de kaart nog eens uitspeelt.

Ten slotte hebben we nog de Notre Dame-kaart: Een invloedsteen in de Notre Dame, hop, betalen aan de bisschop en afhankelijk van de grootte van je betaling overwinningspunten incasseren. Ook een leuke, vooral voor de heilige bonen onder ons.

Drie rondes met elk drie beurten spelen we. Op het einde van elke beurt krijgen we nog de kans om voor één goudstuk één van de drie openliggende personen om te kopen. Afhankelijk van wie je omkoopt krijg je allerlei voordelen., al moet je soms aan bepaalde voorwaarden voldoen.

En dan, beste vrienden, worden de ratten op ons stadsdeel losgelaten. Ze komen via onze haven binnen (dat komt ervan als je een eigen jachthaventje wilt, schat) en hun aantal wordt bepaald door het totaal aantal ratten die op de drie openliggende personenkaarten (de personages die je op het einde van elke beurt kunt omkopen) staan afgebeeld. Tot negen zit je nog veilig. Ga je erover moet je een invloedsteen van je wijk verwijderen waarop de meeste invloedstenen staan. En je moet ook nog eens twee overwinningspunten inleveren. Aaargh!

Na elke ronde nog even de overwinningspunten van de Notre Dame incasseren en hop, op naar de volgende.

Luister, mannen en vrouwen. Dit spel is zoals het echte leven. Ge hebt van alles te weinig. Ge komt nooit toe. Ge wilt meer dan ge moogt en ge moet daarbij nog het meeste van wat ge hebt (uw kaarten) nog aan uw medespelers geven ook. En wat krijgt ge van hen terug? Brol.

Er zijn er die beweren dat er geen interactie zit in dit spel, dat iedereen maar op zijn eigen stadsdeeltje speelt, heel braaf, ondertussen zachte liftmuziek neuriënd. Zij dwalen. Het doorgeven van de kaarten is een thriller op zich. Je wilt geen kaarten doorgeven, je wilt ze houden, koesteren, kusjes geven en zelf uitspelen. Je wilt geen kaarten van je medespelers krijgen, want dat zijn kaarten die je wilt weggooien, kapotscheuren, in brand steken of gebruiken als onderlegger voor je cola light. Ik heb in deze fase van het spel alle geluiden, alle vormen van lichaamstaal, alle kenmerken van waanzin die een menselijk wezen kan produceren de revue zien passeren.

Ook het nemen van de overwinningspunten is een tactiel genot dat ik graag ten aanzien van mijn medespelers extra in de verf zet door ze nog eens langzaam en vooral duidelijk na te tellen.

Veel wegen leiden naar de overwinning en nog meer wegen leiden naar een zekere nederlaag. Er zijn er die vooral en graag met de koets rond hossen (Kim), anderen houden van spreiding en van alles wat (Lesly). Er zijn er die intensief aan "blokjesmanagement" doen en daar nog resultaat mee halen ook (Hugo), religieuze fanatici proberen soloslim te spelen in de Notre Dame (Wim) en er zijn er ook die zich nogal verdacht veel en vooral ’s nachts en schaars gekleed in het park ophouden met als uitvlucht "het oppompen van mijn overwinningspunten" (Pieter). Iedereen komt aan zijn trekken dus, maar er is altijd maar eentje die, na quasimodo een dik uurtje spelen, aan het langste eind trekt.

Dit spel is mijn favoriete Alea-titel. Tenzij er ooit een Toyota Alea op de markt komt natuurlijk, dan zal ik het nog eens moeten herbekijken.

Dominique

 

Notre Dame (Alea, 2007)

Stefan Feld

2-5 spelers vanaf 10 jaar

45-75 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

13:28 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-05-07

 Nachtwerk

Ik heb het weer erg druk gehad vannacht.

01u07: vijf potige, met tatoeages overladen kerels bedreigen A.T. Ze willen haar handtas en wie weet wat nog allemaal. Met een hand hou ik ze op afstand terwijl ik met de andere een taxi voor haar bel. Als de taxi arriveert liggen de vijf uitgeteld op de grond. Ze hadden nog veel geluk dat ik maar een hand vrij had. Vlak voor ze instapt geeft A. me nog een fractie van een seconde, net genoeg om in haar groene ogen te verdrinken. Zal ik haar ooit nog weerzien?

02u35: De Heilige Maagd Maria verschijnt aan mij met de vraag of ik even op mijn blog wil vermelden dat De Da Vinci Code van Dan Brown allemaal dikke zever is. En dat de film al helemaal op niks trok. En dat ze de heer Brown daarboven nog wel eens een poepje zullen laten ruiken wanneer hij zichzelf ooit aanbiedt aan de hemelpoort. Als hij nog durft tenminste.

Bij deze.

03u12: Ik ben erin geslaagd een bom te plaatsen in de Helsinki Hartwell Arena, net voor de start van het Eurovisie Songfestival 2007, en hem te laten afgaan ook. Ik had geen enkel probleem de veiligheidsdiensten te omzeilen. Ik had vrouwenkleren aangetrokken en beweerde dat ik Verka Serdoetsjka was, de inzending van Oekraïne. En dat ik het artiestenbusje gemist had. Ze lieten me zonder problemen door. Eentje vroeg me zelfs een handtekening.

04u59: ik ben de grote winnaar van de parlementsverkiezingen van 10 juni. De koning gelast me een nieuwe regering te vormen. Ik wil wel, maar dan alleen als zijn schoonzus een nieuwe kapper neemt. Zij weigert. Ik ook.

Niet te verwonderen dat ik elke dag doodmoe aanvang.

Daarom beperk ik me vandaag tot een kleine dienstmededeling:

 

DE SPEELDOOS

24/06/2007

13.00u

SPELLENDAG

ZAAL TER KLASSE

TIELTSEBAAN 74

AARSCHOT

 

 ISM

 

INGELBERTS

BOGAARDENSTRAAT 19

AARSCHOT

 

Verdere details volgen. Laat me gewoon stellen dat ge echt niet goed bij uw spellenhoofd moet zijn om dit aan u voorbij te laten gaan.

 

Dominique

 

 

 

 

20:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-05-07

Dit gaat niet over het Eurovisie Songfestival. Er zijn grenzen.

Ze bestaan: perfecte combinaties. Ik denk dan spontaan aan Spic en Span, Basso en Fuentes, Windows en crashen, afstandsbediening en vetzucht, Puerto Rico en verliezen (in mijn geval), ondergetekende en Keira Knightley, Lernout en Hauspie (of nee, toch maar schrappen deze laatste).

Op 27 april jongstleden bevond ik mij in het perfecte universum. En het perfecte universum bestond op dat moment uit de perfecte combinatie van de volgende ingrediënten: Ils G. uit D., Zornik en De Lotto Arena in Antwerpen. In die volgorde.

We hebben daar een prachtig, stomend optreden gezien. Binnenkort op dvd verkrijgbaar. Als u goed luistert kunt u mijn hemelse stem het nummer "Hey Girl" naar een hoger niveau horen tillen.

Later die avond, nog nagenietend van een constante hoogfrequente fluittoon in mijn rechteroor, dacht ik in bed na over spellen waarin muziek centraal staat.

Muziek is een raar gegeven. Het roept emoties op, maakt verdrietig of vrolijk of van alles tegelijk, en brengt zelfs fysieke veranderingen teweeg in je lichaam. Bij dit laatste denk ik vooral aan mijn acute migraineachtige hoofdpijn na het beluisteren van de lievelingmuziek van mijn oudste dochter.

Soms is muziek ook gewoonweg spooky. Echt spooky. Zo beschikt de spellenclub "De Speeldoos" in Aarschot over een, geloof het of niet, behekste transistorradio. Deze radio speelt steeds dezelfde soort muziek, een soort techno of house. En het klinkt alsof het recht uit de hel komt. Kies je een andere zender, laat ons zeggen in een vlaag van zinsverbijstering radio 2, zal hij braafjes Jo Vally laten horen. Maar even later, terwijl iedereen aan het spelen is en even niet oplet, hoor je plots weer die verschrikkelijke beats zonder dat ook maar iemand de frequentieregeling heeft aangeraakt. Ik zeg het je, from hell! Die radio regelt zichzelf, gewoon om ons te jennen. Ik ben geen believer wat het occulte betreft, maar wat daar op die vrijdagavonden met die radio gebeurt, is niet, ik herhaal, NIET, normaal. Het kruisbeeld dat ik een jaar of drie geleden op Halloween eigenhandig en ten einde raad aan de muur spijkerde, recht tegenover het vervloekte toestel in kwestie, helpt geen ene moer. En ik weet dat de leden van SKEPP (Studiekring voor Kritische Evaluatie van Pseudo-wetenschap en het Paranormale) na het lezen van het voorgaande waarschijnlijk over de grond rollen van het lachen. Maar ik zeg hen dit: kom zelf kijken, luister, huiver en loop daarna krijsend de straat op.

Terug naar mijn bedgedachten.

Mijn favoriete spel met als thema muziek, en dan meerbepaald over hitlijsten, is "Schrille Stille" (Zoch, Peter Wichmann, 1999).

We kunnen dan zelf niet echt goed zingen, laat staan een instrument bespelen, we zullen als platenbaas zelf wel eens bepalen wie dat wel kan. En we katapulteren onze eigen protegees met een nooit geziene promocampagne de hitparade in. En we zorgen er ook nog eens voor dat ze er zo lang mogelijk blijven hangen. En als het even kan op nummer één. Maar zoals altijd hebben we het weer niet alleen voor het zeggen. Er zijn weer andere oelewappers die hetzelfde in gedachten hebben. Zo van het slag "twaalf stielen, dertien ongelukken". Zo van het slag dat nog niet eens in staat is Bach van Michael Jackson te onderscheiden. Een week geleden probeerden ze nog iets in de pornobusiness, enkele weken daarvoor zaten ze in de religieuze bouwsector en nu proberen ze mij weer vliegen af te vangen in de muziekindustrie. Soit, we zullen ze eens een muzieklesje leren!

Wij steken nog maar net onze neus aan het venster, maar de hitparade bestaat natuurlijk al. De chart ligt voor ons op tafel. 14 groepen van 14 tot 1 gerangschikt. Leuke namen ook: Feel Collins zit erbij, The Albino Project (even raden naar wie dat refereert), Simply Fred, Titti Tarentel, Alzheimer Eck, De Debile Dioden, Guns’n Noses en de lawaaimakers Rammbock.

Sommige artiesten zijn exclusief eigendom van jouw platenmaatschappij, andere moet je delen met sommige van je medespelers. Gedeelde belangen dus. Leuk, moet ik nog samenwerken met dat stelletje ongeregeld ook.

In de doos zit voor iedere speler een, u leest dit goed, kartonnen cd-speler. Elke cd-speler beschikt over 14 gaatjes, uitsparingen waarin je je houten fiches plaatst waarmee je de plaats van de artiesten op de charts probeert te beïnvloeden. Zeven fiches moet je elk aan een artiest toewijzen, vijf met een getalwaarde van - 4 tot +4 en dan nog je voorspelling van de grootste stijger van de week en de nummer 1. Als iedere speler dit erg leuke en tactiel zeer aangename ritueel heeft uitgevoerd wordt elke cd-speler in een gemeenschappelijke houten lader geplaatst. Eenmaal dichtgeklapt ziet niemand wie welke groep omhoog of omlaag wil. Leuk meegenomen tussen die bende haaien hier.

Dan volgt er een gevecht in regel om de eer de lader te mogen ledigen. Wie wint mag de fiches voor elke groep afzonderlijk uit de lader laten floepen (erg leuk dat floepgeluid) en worden de fiches samengeteld. Is het getal positief, stijgt de groep dat aantal plaatsen, is het negatief is de vrije val een feit. De eerste zes in de chart leveren winstpunten op, de grootste stijger en de nummer 1 ook, als je ze juist hebt voorspeld tenminste. Als artiesten die tussen de elfde en veertiende plaats staan nog eens zakken kosten ze je twee minpunten. Ze worden ook uit de chart verwijderd, de sukkelaars.

Zodra er een speler 30 of 50 punten bereikt worden de op dat moment drie eerste artiesten in de hitparade eruit gebonjourd. Achteraan in de chart knallen er dan drie met stip binnen.

Bereikt een speler de magische grens van 70 punten, is het game over. Wie op dat moment de meeste punten heeft wint! Jeuh!

Erg leuk dit spel. Goed gevonden, ontspannend, het gefrutsel met de spelonderdelen voelt echt lekker en het is weer eens wat anders dan meerderheden hier en meerderheden daar en meerderheden overal.

Ik won weer niet, maar hou het stille.

Zornik. Ik blijf het maar linken aan een buitenaardse munteenheid. Hoeveel voor die Keira Knightley-opblaaspop? 500 Zorniks? Doe er dan maar twee!

Dominique

 

Schrille Stille (Zoch)

Peter Wichmann

3-6 spelers vanaf 12 jaar

90 minuten

 

 

 

 

 

 

22:20 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-07

Zooloretto Knutloos!

Laten we het om te beginnen eens hebben over Knut (geboren op 05/12/2006 in Der Zoologischer Garten in Berlijn). Wereldberoemd in Duitsland en een beetje daarbuiten. Wordt daar nu al beschouwd als een van de belangrijkste figuren van de 21ste eeuw. Door politiek journalisten bestempeld als grootste kanshebber om Angela Merkel na haar eerste ambtsperiode als Bondskanselier van Duitsland op te volgen. Door velen op handen gedragen, door enkele weirdo’s al met de dood bedreigd.

Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om een ijsbeer. Nu nog een –tje maar binnen enkele maanden, es tut mir leid meine freunde, een kolossale moordmachine. Maar o zo po-pu-lair bij onze oosterburen. Verstoten door mamabeer en vervolgens door een onnavolgbare dosis massamedelijden door heel Duitsland in het hart gesloten. Was de scheiding tussen Oost- en West-Duitsland nog een feit, Knut had in zijn eentje voor een hereniging gezorgd.

Gewoon om even te zeggen dat we hier met een enorm potentieel aan "kassa, kassa" te maken hebben.

Laten we het nu even hebben over het bordspel Zooloretto. Ook geboren in Duitsland uit papa Coloretto en mama Coloretto Amazonas. Uitgegeven door Abacus Spiele, ontwikkeld door Michael Schacht.

Zooloretto is een spel dat ieder van ons, dierenvrienden en zakkenvullers als we zijn, wil proberen te winnen door een zo rendabel mogelijke dierentuin uit te bouwen. We hebben elk ons eigen spelbord dat onze, bij aanvang nog griezelig lege, dierentuin voorstelt. De hokken zijn al klaar, de drank- en souvenirkraampjes zijn besteld en we hebben, vooruitziend als we zijn, op slinkse wijze al een aantal buren laten onteigenen zodat we in de toekomst nog aan een eventuele uitbreiding kunnen doen.

Nu is het alleen nog wachten op de vrachtwagens die de beesten moeten leveren. Alleen weten we nog niet echt wat er juist op die vrachtwagens gaat zitten. Elke beurt worden er evenveel vrachtwagens gevuld als er spelers zijn en het is zaak om tijdens je beurt toe te slaan als er een voor jou interessante lading tussen zit. Ok, laat maar komen. Daar zie, een volle vrachtwagen met twee kamelen en een aap. Laat maar gaan, even wachten nog tot er een ijsbeertje bij zit. Hmm, die andere vrachtwagen is ook niet echt mijn ding: een zebra, een olifant en een flamingo. Hoef ik niet, ik wil Knutachtige beestjes. Nog even wachten dan maar. Waar blijven die ijsberen nu toch? Dat lijkt er al iets beter op, een kangoeroe en een panda. Als we die zwarte vlekken van die panda wat bijwerken hebben we al iets wat de richting van een ijsbeer uitgaat (even informeren bij logistiek of we witte verf in voorraad hebben).

Hebben we geen plaats in de kooien kunnen we onze beestjes even onderbrengen in de schuur. Maar echt lekker voelen ze zich daar niet. Een schuur is beneden hun stand. Daarom leveren de diersoorten die zich daar op het einde van het spel bevinden alleen maar minpunten op.

Ondertussen worden ook de eerste voorzichtige pogingen gedaan om kweekprogramma’s op te zetten. Twee bronstige beesten bij elkaar in een kooi en hop, in een wip hebben we al een nakomeling. Mag direct bij in de kooi. In de schuur lukt dat niet zo goed. Maar ja, Hoe zou je zelf zijn als er een halve dierentuin op je seksuele escapades staat toe te kijken?

Ho wacht, als we volk over de vloer gaan krijgen mogen we de eet- en souvenirstandjes niet vergeten. Verdorie, goed dat ik er nog aan denk. Gelukkig worden die soms ook gewoon tussen de beesten op de vrachtwagens geladen, grijpensklaar. En als je geluk hebt vind je ook af en toe wat geld op de vrachtwagens (ezels zijn er nochtans in geen heinde en verre te bespeuren). Geld, daar kunnen we wat verbouwingen mee doen of onze uitbreiding financieren als onze dierentuin uit zijn voegen begint te barsten. We kunnen het ook spenderen aan het omzetten van onze beesten naar andere hokken of de centrale schuur.

Nog een leuke: we kunnen voor twee geldstukken een dier naar keuze uit de schuur van één onzer medespelers wegkopen. En die medespeler kan daar niks tegen doen. NIKS, niet veel dus. Tenzij een lang gezicht opzetten. Dank u, spelregels!

En hoe winnen we dit spel nu? Door op het einde je hokken zo goed mogelijk te hebben gevuld, hoe voller hoe beter. Indien niet helemaal gevuld scoor je ook nog, maar minder en dan nog enkel als je eet- of souvenirkraampjes in de buurt hebt staan. Al wat je op het einde van het spel nog in je schuur hebt zitten levert je minpunten op. Bij gelijke stand wint de speler met het meeste geld (rijkelui trekken ook in de spellenwereld altijd aan het langste eind).

Maar even terug naar onze vrachtwagens. U vraagt het zich ondertussen ongetwijfeld ook al af, waar blijft onze eerste Knutachtige toch?

En dan begint het te dagen, beste spellenvriend. Er zit geen Knut, zelfs geen afgeleide, in het spel. Toch maar eens de stansraampjes terug uit het papier- en kartonafval gehaald om te checken. Inderdaad, niks, geen Knut. Mijn jongste dochter is er nog altijd niet goed van.

Hadden ze nu een leuk Knutje op de doos gezet en in de doos in plaats van die belachelijke flamingo’s (die hebben verdorie allemaal een poot tekort!) een roedel ijsberen gestoken, dit spel zou triljoenen keren meer over de toonbank gaan, zeker in Duitsland! Gemiste kans, Abacus.

Maar ondanks deze misser van formaat hebben ze toch een leuk familiespel afgeleverd.

En ook erg leuk: de Nederlandstalige handleiding die bij het spel zit. Bedankt Abacus!

Dominique

 

Zooloretto (Abacus Spiele)

Michael Schacht

2-5 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

23:28 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-04-07

 Meedogenloos en Mooi vooral

Vroeger, ik spreek nu over de jaren zeventig, keek ik na schooltijd naar Wickie de Viking. Een klein manneke was het en hij trok met zijn niet zo snuggere vader en een, zo niet nog minder snuggere, bende ongeregeld op veroveringstocht. Wickie was niet sterk, maar wel slim (zo’n beetje mijn type) en dankzij hem werden alle missies uiteindelijk tot een goed einde gebracht. Ach, waar is de tijd? Ik ken de tune van de serie nog. Soms, tijdens de afwas, durf ik hem nog eens aan te slaan. Maar de laatste keer dat ik dat deed zag ik mijn oudste dochter denken; "Nu is hij helemaal zot geworden.". Met de telefoon in de aanslag. Sindsdien let ik wel op.

Welke jongen heeft er ooit niet eens van gedroomd? Een Viking zijn met een kathedraal van een lichaam, gehoornd gehelmd en twee gevlochten staarten die voor je oren naar beneden bungelen? Gevreesd door iedere niet-Viking en, net zoals in het overbekende album "Asterix en de Noormannen", geen enkele notie van angst.

Wel, beste bloglezer, nog niet zo lang geleden was ik er één. En nog niet de minste. Ik was Domi, de Meedogenloze. En ik heb mijn naam alle eer aangedaan. Verscheidene chirurgische teams in het UZ Gasthuisberg en het UZ in Jette zijn op dit eigenste moment bezig de ledematen van mijn medespelers terug aan te naaien. Hopelijk halen ze ze niet door elkaar, haha!

Maar eerlijk is eerlijk, het heeft me moeite gekost om binnen de hiërarchie van het woeste Vikingvolk de status te bereiken die moi uiteindelijk ten deel is gevallen. Onversaagd was ik, haren wapperend in de zeewind, misthoorn bengelend aan mijn riem, zwaard trekkensklaar en Titanicsgewijs poserend op een drakkar waarvan de kop alleen al menig vijand van knikkende knieën voorzag.

Want ik was niet alleen. Aan de einder verschenen al snel Pieter de Verschrikkelijke, Hugo de Hardvochtige en Tim de Ik Eet Levende IJsberen Als Ontbijtige. Hagar was verhinderd vanwege ruzie met zijn vrouw over de afwas. Tja, uiteindelijk blijft de strijd op het thuisfront toch de allerzwaarste.

Schrik? Van geen kanten. Op mijn hoede? Ge moogt gerust zijn. Die andere drie hun zwaarden waren tenslotte ook geslepen, hun drakkars ook aërodynamisch, de hoorns op hun helmen ook nogal aan de scherpe kant en net als ik waren ook zij niet te beroerd om vrouw en kind achter te laten om op plunder- en verovertocht te gaan. Kijk ze even niet in de ogen en er zit een metalen kling van meer dan een meter lengte tussen je schouderbladen. Als je geluk hebt.

Daar zeilden we dan, alle vier met ons eigen schip. Op zoek naar eilanden, smeden die geld voor ons konden verdienen, bootsmannen om onze bemanning naar de beste eilanden over te zetten, krijgers om aanvallen van concurrerende Vikingbendes af te weren en ze daarop zelf te plunderen verdorie, edelen die nog wat extra cachet en macht aan onze veroveringstochten konden geven en allesbehalve loze vissertjes om onze bemanning en onze nederzettingen van voedsel te voorzien.

Elke ronde leverde ons drie eilanden en drie volgelingen op. En mits wat slimmigheid konden we ook nog extra voordeeltjes binnenhalen zoals goud, extra boten, macht, u roept maar. En als het echt meezat kregen we het nog gratis ook. G-R-A-T-I-S, voorwaar ook een magische term binnen de spellenwereld.

Slimmigheid kwam ook van pas bij het inpassen van je eilanden in je eigen territorium. Niets erger dan een smid ter beschikking hebben en geen eilandje om hem op te zetten. Personeel dat we niet direct op onze eilanden konden droppen moesten even wachten op het vasteland tot één van onze bootsmannen hen konden overzetten.

Zes ronden speelden we, met na elke ronde een kleine of grote waardering en op het einde van het spel nog een extra grote waardering. En er wordt nogal wat afgewaardeerd bij die vlechthoofden. Smeden brengen ons het slijk der aarde, edelen en verkenners leveren overwinningspunten op, goudstukken leveren aan het einde van het spel punten op, net als onze eilanden (de langste, de meeste). Onze krijgers weren eventuele belagers af en leveren daardoor ook overwinningspunten of geld op.

Als Domi de Meedogenloze deed ik mijn naam alle eer aan. Mannen met baarden als prikkeldraad vorderde ik. Goudsmeden voorzagen mij, onder lichte dwang, van de nodige fondsen. Ik stuurde verkenners erop uit om nieuwe eilanden te spotten (zij die misbruik maakten van de situatie door naakt zonnende Vikingvrouwen te bespieden werden, na inbeslagname van de verrekijker, onmiddellijk twee kopjes kleiner gemaakt).

En zo ging het dat op het einde van onze dynastie het Vikingrijk van ondergetekende het grootste, het mooiste, het rijkste, het groenste, het vredigste en het meest voorzien van naakt zonnende Vikingvrouwen was.

Op een schild werd ik door mijn medespelers door de zaal gedragen. Met het zwaard in de aanslag weliswaar. Schrik van die mannen? Voor geen meter! Op mijn hoede? Absoluut!

Dominique

 

Wikinger (Hans im Glück)

Michael Kiesling

2-4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

20:57 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-07

Uw dienaar waakt!

Vannacht droomde ik dat Keira Knightley in mijn oor fluisterde: "Uw vriendinnen hebben gelijk, gij hebt écht wel een kathedraal van een lichaam". Even later liep de wekker af en nog even later zat ik moederziel alleen een boterhammeke met choco te eten, met op de achtergrond de structurele ochtendfiles.

’t Is toch godgeklaagd. ’s Avonds zijt ge als legionair volop in de weer om de Goten uit uw geboortestad Rome weg te houden, ’s ochtends is het weer boterhammen smeren voor ’s middags op uw werk.

Ach, ge moest eens weten hoe dikwijls ik onze wereld van de ondergang heb gered. In Nexus Ops (Avalon Hill) sloeg ik horden aliens uiteen, In UFOs! Fritten aus dem all! (Argentum Verlag) voorkwam ik dat kwaadaardige aliens onze planeet probeerden in te palmen door, hou u vast, massaal fastfoodketens in te planten. En als ik in Das Tal der Mammuts (Eurogames / Descartes) mijn stam holbewoners niet zo goed had gemanaged had het begrip "mens" in geen enkel woordenboek gestaan. Ik heb veldslagen gevoerd, zelfs in de toekomst (ge kunt er niet vroeg genoeg bij zijn vind ik), steden gebouwd, nieuwe werelden ontdekt en gesticht, dierentuinen en pretparken uit de grond gestampt, de zeven wereldzeeën bevaren, Boonen en Van Petegem eraf gereden in de Ronde van Vlaanderen, autoraces naar mijn hand en vooral naar mijn gaspedaal gezet, intriges aan het hof van Lodewijk IV in de kiem gesmoord, varkensraces gehouden tot algemeen vermaak en ik heb, het strafst van al, De Ene Ring eigenhandig in de Doemberg gegooid, met de hete adem van Sauron in mijn nek.

En denkt ge nu dat ik ooit maar één bedankje daarvoor heb gekregen, van wie dan ook?

Het moet zijn dat ik nog een echte held ben, ééntje van de oude slag. Eentje die achter de schermen ervoor zorgt dat alle onheil wordt afgeweerd, dat jonge maagden van op vers bloed beluste vampieren worden gered, dat vulkaanuitbarstingen worden bedwongen zodat de opwarming van de aarde toch nog een beetje binnen de perken blijft. En toch ben ik maar een gewone jongen hoor, geen superpowers of zo. Als ge mij tegenkomt op straat, ge zou begot niet kunnen vermoeden welke superheld ge tegenover u hebt.

Maar wees gerust, bedreigde medemens. Ik zal niet versagen. Mijn missie gaat verder. Maar als ge ‘s avonds aan uw maaltijd zit, of met enige vertraging de ochtendkrant tot u neemt, denk dan eens aan ondergetekende die zich weeral eens opoffert, ergens te lande, om u te vrijwaren van de grootste rampen.

Bloemen noch kransen.

Dominique

 

19:03 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-04-07

Project Pornstar

Kwestie van de bezoekersaantallen van deze blog een beetje de hoogte in te jagen en de magische kaap van 1000 te nemen duiken we even de erotiek in (nood breekt wet, nietwaar?). De softporno slaan we gewoon over, we gaan onmiddellijk over tot het harde werk. We zijn tenslotte geenbroek-ventjes.

Ge kunt uw klok erop gelijk zetten: wat zich in de echte wereld afspeelt vindt zijn weerspiegeling in de spellenwereld. O, kijk daar, leuke schaapjes in de wei (Paniek In De Wei / 999-games). Schat, laten we gewoon eens de tram nemen vandaag (Streetcar / Mayfair Games). Goh, wat zou ik graag mijn eigen casino op poten willen zetten (Vegas Showdown / Avalon Hill). Verdorie, ons cruiseschip is op de klippen gelopen en er is geen plaats meer in de reddingsboten (Rette Sich Wer Kan / Walter Muller’s Spielwerkstadt). Oooh, die Knut is echt wel een schatje, had ik er zelf zo maar eentje (Zooloretto – Abacus). De lijst is eindeloos.

Dat porno niet aan de verwrongen geesten van bepaalde spelontwerpers kon ontsnappen stond eigenlijk eeuwen geleden al vast. We kennen allemaal wel de onhandige pogingen van bepaalde uitgevers om het liefdesleven, en alle fysieke ongemakken die erbij horen, in een spel te gieten. Denk maar aan Kamasutra (Privat Games) of Het Sex Geheugenspel (Miko). Kijk, als echte hardcore spellenliefhebber lachen wij daar eens goed mee. Nee, geef ons maar een goeie geut "Project Pornstar" van Papergames. Verder in dit artikel afgekort tot PP.

First things first: persoonlijk vind ik PP niet echt een goed spel. Speltechnisch stelt het allemaal niet zoveel voor. Maar als je de juiste mensen rond de tafel hebt zitten met de juiste ingesteldheid (u kunt zich hier, gezien de context, zelf wel een beeld van vormen hoop ik) is dit lachen, gieren, brullen geblazen.

Om te beginnen maken we onze natte droom waar: we zijn allemaal producenten van pornofilms. Niet van het Dennis Black Magic-kaliber, verre van. Nee, wij zijn eerder van het type Hugh/Hugette Heffner. Oog voor vrouwelijk en mannelijk schoon, met of zonder kleren aan en een ongebreideld libidos (cfr. Gringo van Temptation Island), als het even kan tot op hoogbejaarde leeftijd, en uiteraard belust op het innen van heel veel geld.

Kijk, vroeger was het allemaal heel simpel. Toen had je voldoende aan een blonde Zweedse tweeling met omvangrijke borsten in een tankstation in de Zwitserse Alpen. Daar liet je dan een besnorde man (type Borat) in lange onderbroek achteraan hollen en dat was het zo wel een beetje. Succes gegarandeerd.

Maar in deze tijden, waarin je op tv, internet en in de boekjes wordt platgegooid met de ene textielloze medemens na de andere en vrijelijk over alles kan worden gepraat en zelfs gezongen, kom je daar niet meer mee aan de bak.

We hebben nood aan het echt grote en gore werk dus. Aan de slag! Eens kijken, wat hebben we nodig? Geen films zonder acteurs, al is dit binnen deze context nogal een groot woord. Het hoeven geen grote acteurs te zijn, enkel bepaalde aspecten van hun fysieke presence hebben we graag wat groter uitgevallen. Zo groot dat de acteurs in kwestie er gerust rugklachten van mogen hebben. Al mag dit laatste ook hun acteerprestaties niet in de weg zitten natuurlijk. Geen stand-ins, want daar is geen geld voor. Als het echt moet en niet anders kan springen we zelf wel even in.

Wie kunnen we aantrekken? Hmmm, hier zie: Brad Deepseller, of nee, Damien Longshot, of misschien is Ray Rammler (die met zijn ooglapje) wel meer aangewezen voor de mannelijke hoofdrol? Uteindelijk kiezen we toch maar voor Horst Hunchback. Hij heeft dan wel een bultje (of twee als hij eenmaal in actie moet komen), maar hij heeft erg veel uithoudingsvermogen en hij vraagt niet veel. Aangeworven! Nu de vrouwelijke tegenspeelster nog: Gina Deepcore of Susie Sinn? De eerste maar, we hebben daar veel goeie mond-aan-mond reclame over gehoord.

Vinden we geen geschikte actrice kunnen we nog altijd beroep doen op onze "gummipuppe", maar die kost ons wel strafpunten bij de eindafrekening. Onze concurrenten kunnen ons ook serieus de duvel aandoen. Ze kunnen de aidstesten van onze acteurs vervalsen zodat ze nergens meer aan de bak komen of een hetze van een of ander oerconservatief Bijbelgenootschap tegen ons ondersteunen, achter de schermen weliswaar. De hypocrieten!

Maar we laten ons door niks of niemand afschrikken. We willen tenslotte een libidoscar winnen. Daarom halen we er nog wat extra hulpmiddelen bij, het zout in de soep als het ware.

We investeren in, en ik hou me voor de fun even aan de oorspronkelijke tekst op de kaarten, een pallet umschnalpenissen, peitschen, kekse, gasmaske, handschellen, intimschmuck, gurke, banane, silikon Brüste, Zippermaske, papiertüten en tot slot trekken we nog een blik potenzpille open.

Op weg naar de Libidoscar winnen we nog enkele andere prijzen. De Gurkenporno-preis, de Moneyschot Deluxe Award en de Pornstar Deluxe Achievment.

En wie haalde de prijs voor de beste pornofilm binnen.? Niet ik. Ik ben veel te preuts voor dit soort spellen. Het was deze keer een spannende strijd tussen Patrick en Katrien, waarbij deze laatste er niet voor terugschrok om bij nacht en ontij de hele vooraad umschalpenissen van Patrick zonder betalen achterover te drukken. Patrick, die een hoofdrolspeler had wiens belangrijkste acteerapparaat het qua omvang een beetje liet afweten (laat ons zeggen dat zelfs mijn bomma, nu 93, hier geen aanstoot aan zou nemen), kwam daardoor zwaar in de problemen. Hij moest uiteindelijk deemoedig het hoofd buigen.

Niet aantrekken, Patrick. Volgende keer heter!

Dominique

13:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-04-07

 De eerste stapjes

Als je het moedige besluit neemt de snelweg "Monopoly, Mens Erger Je Niet, Risk, Scrabble en andere mainstream-bestemmingen" te verlaten en de afslag "nu nog onbekend, maar weldra uw grootste minnares" te nemen gaat een nieuwe wereld voor je open. En net als het blijvend uitdijende heelal wordt de wereld van het betere bord- en kaartspel steeds maar omvangrijker.

Voor je het weet zie je door het bos de bomen niet meer, zelfs al draag je het zwaarste model ziekenfondsbril.

Voor u, lezer, die de stap wil wagen en daarbij terdege beseft dat er geen weg terug meer is, enkele tips:

Speel de volgende actiekaarten:

Actiekaart 1

Sluit je aan bij een spellenclub.

Geloof me, je bent niet de enige die, hoe zal ik het zeggen, een zekere fascinatie voor het spelen van spellen in zich draagt. Er zijn er nog. En nog straffer, ze zoeken elkaar op. Op regelmatige basis zelfs. Zo kun je ondergetekende regelmatig terugvinden in De Speeldoos in Aarschot of De Spellenhut in Westmeerbeek. Ook een bezoekje aan de Speelduivel in Leuven staat hoog genoteerd in mijn agenda, maar het is er door omstandigheden nog niet van gekomen. Het leuke aan deze social events is dat ze inderdaad social en gezellig zijn en je gelijkgestemde zielen ontmoet. De meeste van die zielen zullen ook geen gelegenheid ongebaat laten om je in de wondere spellenwereld in te wijden. Bij sommige clubs kan je zelfs mits een kleine bijdrage spellen lenen.

Actiekaart 2

Loop eens een spellenspeciaalzaak binnen,

liefst eentje met een mooi assortiment bord- en kaartspellen en laat je eens informeren over het betere spel. Mijn persoonlijke favoriet in mijn streek is Ingelberts in Aarschot. Een zeer uitgebreide keuze, mensen met ervaring die tijd maken voor degelijk advies en wat er niet is kan je altijd bestellen. Wel een waarschuwing vooraf: val niet achterover van het aanbod. Soms, als het weer gaat omslaan, voel ik het nog.

Actiekaart 3

Surf eens wat rond op het internet

. Tik "bordspellen" of "kaartspellen" in op gelijk welke zoekmachine en kijk wat er gebeurt. Als je internationaal wil gaan zijn "boardgames" en "brettspiele" ook erg leuke zoektermen.

Actiekaart 4

Speel, speel, speel, speel, speel, speel!

Grijp die doos, doe ze open, gooi alles eruit, grijp wat toevallige voorbijgangers bij hun nekvel en speel!

Actiekaart 5

Leer de volgende quote van buiten: Wie speelt, wint altijd!

Actiekaart 6

Lees deze blog.

Ik geef het toe, het is allemaal niet eenvoudig.. Maar Rome was ook niet op een dag gebouwd. Alhoewel, ik herinner me vaag de zomer van 2003 waarin ik tijdens een sessie "Mare Nostrum" op één namiddag tijd Rome uit het niets opbouwde, tussendoor nog even het gras afreed en daarna datzelfde dierbare Rome door R.R. uit A. met de grond gelijk zag maken, gewoon omdat ik eerder in het spel per ongeluk een van zijn eenheden had aangevallen.

Soms, in een helder moment (ze zijn er, geloof me), probeer ik eens stil te staan bij de oorzaken van mijn soft spot voor spellen. Gaat het om het tactiele aspect, het manipuleren van spelborden, pionnetjes, kaarten, blokjes, schijfjes, zakjes en meer van dat fraais? Het manipuleren van spelattributen is trouwens door sommige spelers onder ons tot een ware kunstvorm verheven. Zo kan ik uren blijven kijken naar de elegante wijze waarop K.D.. uit D. een spelbord op tafel uitspreidt, wat vooral bij Railroad Tycoon volop genieten geblazen is. En F.J. uit W. is zodanig gespecialiseerd in het schudden van kaarten dat er al jaren onder bepaalde spelers weddenschappen worden afgesloten over wanneer hij nu eens een kaartje gaat laten vallen. De kans dat Filip De Winter onze volgende premier wordt is groter, geloof me.

Of is het het samen bezig zijn aan een gedeeld project? Een hele stad opbouwen in Big City, kunst verkopen in Modern Art, archeologische opgravingen doen in Jehnseits von Theben of een pornofilm produceren in Project Pornstar (waarover in een van de volgende blogs meer!)? Nee, dat kan het niet zijn want mijn projecten worden altijd maar weer deskundig gedwarsboomd door mijn medespelers.

Nee, het is gewoon de fun, het plezier.

Ach, de romantiek van het spelen. Het gespin van de kachel op de achtergrond, de pompoensoep op de Halloween-spelavonden, het bloed waarover je uitglijdt op diezelfde Halloweenavonden, de lekkere hapjes, de drankjes, het uitbundige hoongelach als er weer eens eentje een pluim verliest tijdens een spelletje Coyote, de dreigende manier waarop J.V.R. uit B. voor elk spel zijn mouwen opstroopt, het rrrrrrrrr-geluid als F.J. uit W. weer eens een setje kaarten schudt, de kreet "de tafel plakt!" als je voorzichtig vraagt of je een zet mag herdoen. On-be-taal-baar!

 

Dominqiue

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

19:22 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-04-07

De Kathedraal

 

In mijn favoriete droom zeggen vriendinnen mij wel eens: "Gij hebt echt wel een kathedraal van een lichaam".

Wegens tijds- en ruimtegebrek wil ik daar nu niet verder op ingaan. Nee, ik wil het nu even hebben over het bordspel "De Kathedraal", oorspronkelijk in 2006 uitgebracht als "Die Saulen der Erde" door de Duitse uitgever Kosmos en recent in de betere spellenzaak gedropt door 999-games in een Nederlandstalige editie. Gebaseerd op een boek: The Pillars of the Earth, van Ken Follet. Kwantitatief een meesterwerk want uitermate dik, kwalitatief nog geen opinie hierover wegens nog niet gelezen.

Slimme jongens, die Nederlanders van 999-games, want dit wordt gegarandeerd een dikke hit! Eddy Wally mag dan 75 geworden zijn, als marktkramer notabene, ik denk niet dat zijn ceedeekes even vlot over de toonbank zullen gaan als dit spel.

Marktkramers? Nee begot. Middeleeuwse bouwmeesters zijn wij, en wij bouwen niet zomaar wat sociale woningen bij mekaar, ben je gek? Een Kathedraal ja, voor minder komen wij ons bed niet uit. En we hebben werkvolk, drie man sterk. Een mortelmaker, een steenkapper en een schrijnwerker. Eenvoudige werklieden, maar met handen als kolenschoppen aan hun lijf. En ’s ochtends vroeg niet naar het werk met een blits minibusje, neen hoor, met de hondenkar!

In de loop van het spel komt het meer gespecialiseerde werkvolk ook nog langs: glasblazers, klokkengieters en meer van dat fraais. Maar ze kosten veel geld. Gelukkig vragen ze nog net geen bedrijfswagen, dat scheelt. 

Aan het hoofd van dit kleine bedrijfje heb je als taak ervoor te zorgen dat jij en je personeel zoveel mogelijk bijdragen aan de bouw van de kathedraal. Veel bouwen = veel overwinningspunten, het leven is simpel nietwaar? Dream on, baby, want je zit ook nog eens opgezadeld met een stelletje ongeregeld, maximaal drie stuks, die net op hetzelfde uit zijn als jij. Ze gunnen je het wit in je ogen niet, ze kopen het betere werkvolk voor je neus weg, ze gaan op de koop toe nog eens lobbyen bij de bisschop (mouwvegers!) om een beetje kerkelijke bescherming af te kopen (maar op zondag naar de kerk, ho maar!), keuvelen een beetje met de koninklijke hofhouding zodat ze geen belastingen moeten betalen, kopen op de markt de interessantste grondstoffen voor je neus weg, hebben schijnbaar de beschikking over nooit opdrogende geldstromen en als puntje bij paaltje komt willen ze altijd nog eerst aan de beurt komen ook.

Geld is schaars, grondstoffen ook. Altijd maar weer stuur je die arme werklieden het bos, de steengroeve en de zandgroeve in met altijd weer minder opbrengst dan je nodig hebt. Relatiegeschenkjes voor je personeel op het einde van het boekjaar? Vergeet het maar.

Zoveel lekkers als er op het spelbord ligt, zo weinig mag je kiezen . Het leven van een bordspeler is hard. Maar iemand moet het doen. Iemand moet zich opofferen. Iemand moet hier doorheen. 

Op anderhalf uur is de Kathedraal klaar. Wij zijn dan ook geen broekventjes. En als je het heel goed gedaan hebt word je tot opperbouwmeester benoemd. Laurierkransje op het hoofd, bewonderende blikken van je medespelers, glimwormmanieren. Geen voer voor de krokodillen deze keer. Of is dat een ander spel?

 

Dominique

 

 

 

 

 

22:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-04-07

Pluimvee

Gisteren nog eens Coyote gespeeld, dat heerlijk belachelijke spel, waarbij je als lid van een (voortgaande op de aanblik van mijn met pluimen uitgedoste medespelers, niet zo snuggere) indianenstam moet proberen aan het eind van het spel "the last man standing" te zijn.

Het einde van het spel gaat dan ook meestal gepaard met uitdrukkingen als "ge hebt wel wat van uw pluimen gelaten, hé vriend", "een gepluimd kieken kunnen ze toch niet meer plukken", "ja, gij hebt wel een pluim verdiend vandaag" en "ceci n’est pas une plume".

We denken er zelfs aan om in het vervolg de winnaar met pek en veren getooid de straat op te jagen, hopelijk zonder Greg Lemondiaanse afloop. Al vrees ik dan wel voor het ontbreken van het competitieve element tijdens het spel. Of zelfs voor het ontbreken van het meest belangrijke aspect van een spel tout court, medespelers.

Als je dit spel speelt verdwijnen alle besognes die zich in en om je afspelen als vanzelf. Voor je goed en wel bezig bent krijg je al de slappe lach door alleen maar naar je medespelers te kijken. Ideaal als afsluiter of opwarmer van een spelavond, al bestaat het gevaar dat als je het als opwarmer gebruikt je de rest van de avond bezig blijft en niet meer aan een ander spel toekomt.

Hoe meer spelers hoe beter bij dit spel. Met zijn zessen waren we: Marleen, Katrien, Karel, Patrick, Marc en ikzelf. Geen last man standing deze keer, wel een last woman standing, en hoe! Katriens veren leken als vastgelijmd aan haar, ja hoe noem je dat eigenlijk, zweetbandje?

Stalen zenuwen helpen, zoals bij zovele dingen in het leven, ook hier. Iemand onbewogen en als een ijsblok recht in de ogen kunnen kijken en ondertussen een volledig nefaste gok doen.. goed bezig!

Katrien evolueerde dus van squaw naar opperhoofd(in) terwijl wij kaalgeplukt en benedenmondhoeks zaten toe te kijken. Het strooien van zout in de wonde, een techniek die zij tot op olympisch niveau heeft verfijnd, verzekerde ze op schijnbaar nonchalante wijze door, bijna fluisterend maar net hoorbaar genoeg, opmerkingen te maken als "och kijk, ik heb nog alle veertjes op mijn hoofd, mooi hé", "krijg ik nu een eigen wigwam?" en de onvermijdelijke mokerslag "doen we er nog eentje?" Het kwam hard aan. Harder dan een pluim in alle geval.

Ik zeg u, hoed u voor vrouwelijke bord- en kaartspeelsters. Wolven in schapenvacht zijn het. Ze doen je met de glimlach in het stof (van de prairie in dit geval) bijten.

Daarom, beste spelliefhebbers, volgt nu de gouden tip van de dag:

Als de vrouw een spelleke speelt, boer, hoop dan op chance.

 

Dominique

22:45 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Gezet is gezet!

Als je hier al geraakt bent doorheen de wereldwijde wirwar van blogs: welkom! Deze weblog is ontsproten aan het (bescheiden) brein van een man met een missie, een man met een opdracht, een man besmet door een virus: het bord- en kaartspelvirus. Eens gecontamineerd is er geen genezen meer aan. Meer dan 25 jaar sleep ik het nu al met me mee en de dokters geven me geen hoop. Waarschijnlijk zal ik er ook aan sterven, in een of ander bejaardentehuis, gestikt in een pionnetje, of door een diepe snijwonde opgelopen door een verkeerde manipulatie van een actiekaart, of door een hartaanval tijdens het openrukken van een cellofaanverpakking van een nieuw spel. Spelend zal ik ten onder gaan.. Hij die spelend zal sterven groet u.

Deze blog heeft niet de bedoeling aan diepgravende spelanalyses te doen of uitgebreide spelbesprekingen. Nee, ik zie het eerder als een "ervaringsblog", een weergave van een hele waaier aan ervaringen die ik opdoe in de wondere wereld van het bord- en kaartspel. En geloof me, een mens maakt wat mee in dat universum. Voor gedetailleerde informatie over de spellen die hier aan bod komen verwijs ik naar de ruim gestoffeerde websites, nationaal en internationaal, die het bord- en kaartspel als onderwerp hebben, met foto's en al. Ben je echter nieuw in deze wereld, vraag dan gerust waar je je eerste stappen op het net best zet.

"De Tafel Plakt" is de naam van deze blog. Het betekent zoveel als "gezet is gezet", één van de basiswetten in de spellenwereld. De enigen voor wie, na beleefd vragen en het opzetten van de meest onschuldige blik (rood aanlopen helpt ook een beetje), een uitzondering wordt gemaakt zijn meestal nieuwe spelers, maar pin me er vooral niet op vast. 

Andere basiswetten die toch het vermelden waard zijn en veel problemen kunnen helpen voorkomen, geloof me, zijn de volgende:

Gij zult het spelbord niet verkleinen d.m.v. scheuren, knippen, zagen of snijden, zelfs niet in een strenge winter waarbij ge uw laatste kolen of mazout hebt opgebruikt. 

Gij zult als zijnde van de vrouwelijke kunne geen diep uitgesneden decolletés dragen (vergeefse moeite, geen enkele speler die zichzelf serieus neemt heeft er oog voor, tenzij er een mol tussen zit, tussen de spelers uiteraard).

Gij zult op een spelavond altijd bifi-worsten voor uw medespelers in voorraad hebben.

Gij zult tijdens het spelen geen lange mouwen dragen, tenzij deze tot boven de elleboog worden opgerold.

Gij zult, indien gij een spel introduceert, minstens één maal de spelregels vooraf gelezen hebben. 

Gij zult, zelfs na herhaaldelijk verlies, blijven glimlachen en de winnaar geluk wensen.

Gij zult niet, bij winst, uit de hoogte beginnen doen en ererondes rond de tafels beginnen lopen. 

 Gij zult tijdens het spelen niet te lang nadenken over een zet, het zogenaamde "grubleren", tenzij deze zet een zodanige gewichtigheid heeft dat uw zorgvuldig opgebouwde spelersimago binnen de kortste keren aan diggelen kan gaan (en geloof me, meestal hebben uw medespelers dat al lang door vooraleer het bij uzelf begint te dagen).

Gij zult na elk spel aan een zorgvuldige zelfanalyse doen zodat ge in de toekomst dezelfde domme fouten niet meer zult maken.

Gij zult sterke drank en andere genotsmiddelen tijdens het spelen vermijden tenzij ge "Wie is de ezel?" of  Villa Paletti" speelt.

Gij zult op regelmatige basis deze blog raadplegen om op de hoogte te blijven van wat er reilt en zeilt in de spellenwereld waardoor gij u kunt wapenen tegen de wolfsijzers en schietgeweren die gij op uw pad ongetwijfeld zult gaan tegen komen.

Gij zult proberen in de tijd die gij niet aan spellen spendeert de Duitse geschreven taal machtig te worden.

Hou deze gulden tips in acht. Ge zult de wind in de zeilen hebben.

Voila, de toon is gezet, het spelbord ligt open, de kaarten zijn geschud, de pionnen staan klaar, de bifiworsten chambreren binnen grijpafstand. 

HET SPEL KAN BEGINNEN! 

18:25 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9