15-03-09

Snel en elegant en een kort lijstje

Snel, elegant en leuk. Dat zijn de eisen die ik tegenwoordig stel aan een spel. Ongelooflijk toch hoe deze drie eenvoudige ingrediënten in veel spellen vakkundig de nek worden omgewrongen.

Elegant: in het Van Dale woordenboek betekent het "sierlijk, bevallig". Mijn speldefinitie is: speltechnisch soepel en niet te langdurend met snelle beurtwisselingen. Al kan zelfs het elegantste en simpelste spel door een grübler tot een drama worden getransformeerd. Je zult bijvoorbeeld tijdens een spelletje Diamant maar iemand aan tafel hebben zitten die bij elke beurt aan intensief kansberekenen doet. Maar daarover gaan we het wel eens hebben in een andere bijdrage.

Tegengestelde van elegant: stroef en complex. Ik kan er niet zo goed meer tegen, die complexiteit. Ik wil mij amuseren tijdens een spel, niet tijdens de beurt van een ander liggen denken aan de boodschappen die ik zeker de volgende dag niet mag vergeten te doen. Ik kan mij soms niet van de indruk ontdoen dat - ik zeg maar iets - een tafel Caylus-spelers zich écht niet amuseert. Hebt u zo’n kwartet al eens goed bekeken? Doodstil, het gezicht vertrokken tot een grimas, de monden gereduceerd tot een horizontale dunne streep door het tandengeknars (dat soms zelfs hoorbaar is). Al heb ik ooit een uitzonderlijk luide en onmiskenbaar plezierige sessie mogen gadeslaan in spelclub "De Speeldoos" in Aarschot waaraan Wim, Freddy, Kris - en ik meen Ronny - deelnamen. Bijna had Caylus mij toen verleid, tot ik besefte dat het om de spelers ging, niet om het spel. Die mannen beheersen immers het nobele ambacht om het meest saaie spel tot een belevenis te maken. Ik kwam net op tijd tot inkeer.

Gek genoeg hebben spelers na "een zware" behoefte aan "een lichte" (simpel en elegant) om zich weer wat op te laden. Te ontluchten. Vreemd, je zou zeggen dat na zo’n leuk spel onmiddellijk een tweede sessie wordt opgezet. Niet dus. Er wordt gegrepen naar iets leuks in de plaats. Iets om de spanning af te laten. Te ontspannen. U leest goed: ont-spannen. En dan wordt er plots wél gelachen en plezier gemaakt aan tafel. De spellenwereld en haar bewoners, het blijft een vreemd universum. Hoe verklaart u het anders dat een essentieel element waarnaar wij in het dagelijkse leven wanhopig op zoek zijn – geluk – door bepaalde spelers aan de speltafel absoluut niet wordt gedoogd?

Ik weet het: een zwaar strategisch en erg veel hersencellenvragend spel is ook een uitdaging en kan voor een aantal onder ons ook erg veel genot brengen, maar bij mij moet je er niet meer mee aankomen. Ik ga meer en meer voor de kortere, lichtere hap. Zonder in ganzenbordtoestanden te vervallen natuurlijk. Er zijn grenzen.

Nu wil het toeval dat de maand maart mij uitvoerig heeft voorzien van interessante, snelle en elegante hapjes. Hapjes die op mijn persoonlijke menukaart niet misstaan en dus zonder enige gène kunnen worden toegevoegd aan mijn bestaande lijst van andere heerlijke gerechtjes als - ik doe maar een greep - Notre Dame, San Juan, R-Eco, Keltis, Der Elefant Im Porzellanladen, Kardinaal en Koning.

Ik ga niet teveel in detail treden – u weet zelf wel waar u daarvoor terechtkunt – maar gewoon mijn eerste indrukken op u afvuren. U doet ermee wat u wilt.

Einauge Sei Wachsam (Amigo)

Dit is een "rollende sneeuwbal op bergflank wordt aanzienlijk groter-spel". Ik ben niet voor dat soort spellen omdat die door de band langer duren dan ik draaglijk vind, maar deze klaart de klus in welgeteld 46 minuten en 25 seconden. We worden nog maar eens in de rol van piraten gedwongen en gaan op eilandjes allerhande graven naar vooral edelstenen (altijd al geweten dat piraten material girls waren). Gek genoeg moeten we de concessierechten voor die eilandjes eerst opkopen. De eilanden, voor de gemakkelijkheid in kaartvorm, hebben verschillende kleuren met daarop afgebeeld de kostprijs en het resultaat van de graafwerken ( geld, edelstenen, sabels). We kiezen deze uit een steeds weer aangevulde voorraad van zes en leggen ze mooi in rijtjes per kleur voor onze neus op tafel. Doen we dat krijgen we de voordelen onmiddellijk uitbetaald, samen met de voordelen die op alle andere kaarten in hetzelfde rijtje staan. Cumuleren heet dat. Daarna mogen we proberen een kaart uit de kajuit van waakzame eenoog te stelen door sabels in te zetten (drie of vier). Dan vullen we deze kajuit weer aan met een kaart uit de aanbodzone en zo dobberen we verder naar het einde, dat door het opduiken van jokerkaarten wordt ingeluid. Ter hoogte van het eindstation worden al onze goederen nog eens omgezet in edelstenen. Wie hiervan op het einde de dikste buidel heeft wint. En was dus extremely wachsam.

Sei vooral Wachsam voor de sabels. Dat is de gouden raad die ik u meegeef als u dit op tafel legt. Zeg achteraf niet dat u het niet wist. Sabels op voorraad betekent elke beurt een extra kaart. Dat tikt aan. En met een beetje meeval tikken ze u rechtstreeks naar de overwinning.

Een kleine doos, weeral eentje waarvan de illustratie u zal doen neigen het voor uw ukken van vier en vijf onder de Paasboom te leggen. Laat dat, want zij gaan hier geen weg mee weten. Ik daarentegen dan weer wel, geef dus gerust een seintje als u zich toch hebt laten vangen.

Islas Canarias (Clementoni)

Van de ene eilandengroep naar de andere. Naar de Canarische varen we deze keer. Hier geen verplichte aankoop van eilanden, we hebben er immers al eentje. Gratis mogen kiezen zelfs. En aangezien we, mens zijnde, toch onze bijdrage moeten leveren aan het naar de verdoemenis helpen van onze planeet bouwen we het maar gelijk vol met huizen en paleizen. Met als eindresultaat een prachtig verstedelijkt gebied.

Bouwen op ons eiland is simpel. Een kaart van een kolonist (jaja!), uit de hand spelen – deze zijn trouwens erg kleurrijk en heel divers geïllustreerd – en een huisje neerzetten in het voorkeurgebied en de voorkeurkleur van de betrokkene. Vier staan er op zo’n kaartje. Er zijn er bijvoorbeeld die graag aan de kust wonen. Andere, de Contadortypes, zoeken liever de bergen op. En een weg naast de deur kan ook erg handig zijn. Na het bouwen nog even een handkaart toevoegen aan de bemanning van het schip dat op het einde van een ronde onze eilandengroep aandoet en ziet, onze beurt is al voorbij. Als we niet bouwen trekken we gewoon drie kaarten van de trekstapel. Dat moeten we zelfs als we geen of slechts een kaart op hand hebben.

Nadat elke speler zijn beurtje heeft gehad meert het schip aan. De passagiers hiervan worden goed door elkaar geschud en een voor een op de kade gelost. Ook zij gaan bouwen maar ze kiezen welk eiland voor hen het interessantst is, lees: bij welke spelerseiland het meeste ruimte is naast het voorkeurstekje. Bij gelijke standen worden de voorkeurstekjes van links naar rechts op de kaart afgewerkt.

Tijdens onze beurt kunnen we onze bouwsels nog upgraden ook. Twee huisjes van dezelfde kleur worden een paleis, drie huisjes en/of paleizen een stad. Upgraden moet, want dat levert meer punten op en de eerste speler die een paleis in een bepaalde kleur bouwt krijgt het daarbij horende privilege (jaja!). Deze geven, zoals een degelijk privilege betaamt, extra voordelen op. Sowieso bij elke beurt een kaart trekken bijvoorbeeld, of huisjes van een verschillende kleur inruilen voor een paleis, of gelijke standen winnen.

Maar er zitten ook zes piraten (jaja!) in het spel die vuurtje stook komen doen bij spelers met die privileges. Zij mengen zich onder de passagiers van het schip en laten zich na het aanmeren eens lekker goed gaan. Zo goed zelfs dat ze een huis slopen of, als je pech hebt, een paleis.

Zodra een speler op het einde van een beurt 19 punten of meer heeft wordt er nog een laatste ronde gespeeld. Punten krijg je voor huizen (1), paleizen (3 voor het eerste, 2 voor de volgende in dezelfde kleur) en steden (5 per stad). Wie de meeste punten heeft wint en heeft een uitzonderlijke bijdrage geleverd tot het naar de kloten helpen van onze geliefde planeet.

Als u gluurderneigingen hebt maar u houdt zich in omwille van de pakkans is dit echt een spel voor u. Je brengt namelijk het meeste tijd door met het begluren van de bouwsels van je tegenstanders. Die bepalen immers voor een groot deel je acties. Weten welke kolonist je op de passagierslijst van het schip zet is hierbij zeer belangrijk.

Mooi materiaal, snel en elegant en afklokkend op 50 minuten en 23 seconden. Meer moet dat voor mij niet zijn.

Livingstone (Schmidt Spiele)

Dit is een mooie. Eenvoudige regels, voldoende diepgang, presenteert zich stijlvol op tafel zonder zich op te dringen en bevat een set edelstenen om u tegen te zeggen. Geen minuscule steentjes hier, maar joekels van mineralen die u bij frustratie best niet in de richting van een medespeler gooit. Die belandt dan – als hij geluk heeft – in het ziekenhuis.

Schoonheidsfoutje 1: te grote telstenen of een te smal scorespoor, u mag kiezen. Schoonheidsfoutje 2: een gele telsteen tekort. En laat dat nu net mijn lievelingskleur zijn. Dit spel begon dus wat mij betreft onder een erg slecht gesternte.

Benjamin Liersch heeft goed naar Yspahan gekeken. Dobbelen dus, steentje(s) pakken en een actie kiezen. Eenvoudige acties zijn het: een actiekaart nemen en eventueel onmiddellijk uitspelen, een tent plaatsen, graven in de plaatselijke mijn  of gewoon geld nemen. Een stoomboot op de Zambezirivier doet dienst als rondeteller en campingaanwijzer voor onze tentjes.

Na onze acties (we kunnen geen dobbelstenen meer nemen) wordt het tentenkampement op de oever gewaardeerd en vaart het stoomschip naar de volgende zone.

Tijdens onze beurt kunnen we nog doneren ook. In een fraai vormgegeven schatkist in onze kleur. Wie op het einde van het spel het minst heeft bijgedragen aan het algemeen belang – maar vooral dat van uzelf, maakt u zich vooral geen illusies – wordt met de nodige egards en in zijn blote poep de Zambezirivier ingeflikkerd. Daar zitten krokodillen. Ik heb iemand die door krokodillen werd opgegeten nadien nog nooit een spel weten winnen. Trek zelf uw conclusies.

Bij de eindtelling worden meerderheden van tentjes ook nog eens beloond, net als de edelstenen die je tijdens het spel niet hebt verkocht en nog in voorraad hebt en kun je alsnog actiekaarten met punten uitspelen om de balans uiteindelijk nog in jouw richting te laten overslaan.

Even terug naar die joekels van edelstenen. Grabbelen is een essentieel onderdeel in dit spel. Doet u dat graag, in zakjes zitten, mag u dit zeker niet laten liggen. En in gevallen van extreme nood – u hebt bijvoorbeeld een geliefde maar ook een slecht geheugen en u bent Valentijn vergeten – kunt u met een beetje creativiteit en durf met deze edelstenen nog een en ander rechttrekken.

Livingstone deed er heel wat langer over. Te lang naar mijn zin. Wij zijn nog volop bezig met living en we willen dus zoveel mogelijk pakken wat we kunnen. In zo kort mogelijke tijd. Dit spel draagt daartoe bij.

Goedgekeurd.

Master Of Rules (Z-Man Games)

Poepsimpel dit spel, al laat een eerste lezing van de regels het tegendeel uitschijnen. U hebt regelkaarten en getalkaarten in een bepaalde kleur in uw grijpgrage, met Oil of Olaz gehydrateerde, gevoelige handjes. Tijdens uw beurt speelt u een regelkaart of een getalkaart uit, tijdens een ronde een getalkaart én een regelkaart. Wordt op het einde van een ronde uw uitgespeelde regel gerespecteerd – u gaat het soms écht wel van uw tegenstanders moeten hebben – mag u de regelkaart in uw scorestapeltje leggen. Op het einde van het spel worden de verzamelde regelkaarten in punten omgezet, sowieso 1 punt per kaart en bonussen voor setjes van drie dezelfde en setjes van vijf verschillende. Wie het meeste punten heeft wint. Dat is nieuw.

De regelkaarten zijn simpel. Er is ere eentje die u doet beweren dat de som van de uitgespeelde getalkaarten van alle spelers het getal 23 niet overschrijdt. Of dat er een triootje op tafel ligt (jaja!). Of dat u de getalkaart die u uitspeelt uiteindelijk de hoogste van allemaal is. Of – mijn favoriet – dat uw rechterbuurman zijn regeltje uit de brand sleept en u daardoor ook (support right). Daar bestaat een term voor in het Nederlands: parasiteren.

Een spel waarbij u de regels zelf bepaalt terwijl u aan het spelen bent. Zo zijn er niet veel. Was het leven ook maar zo.

Veel tabletalk, bluf, bedreigingen, gesmeek en soms ook gewoon blind vertrouwen op een tegenstander. Dat zijn de ingrediënten van dit korte maar uitstekende kaartspelletje. Met dank aan Kristof voor de introductie.

Op de menukaart? Jazeker!

Dominique

 

 

11:58 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-03-09

De Schijnwerkelijkheid

Op zaterdag 28 februari bevond ik me thuis in de door mij zo geliefde schijnwerkelijkheid. Zo voer ik twee keer de Zambezirivier af, probeerde ik schatten te ontfutselen aan een eenogige piraat, vocht en onderhandelde ik op hoog niveau in een verafgelegen sterrenstelsel, was ik even verantwoordelijk voor de toeristische dienst in een wereldstad, runde ik een groot Europees luchtvaartbedrijf, was ik een machtsgeile senator in het Oude Rome en probeerde ik – last but not least – als een veredelde keuterboer mijn geiten in de stal te houden.

Schijnwerkelijkheid. Ze is niet door mij uitgevonden. Ik weet niet wie de term het eerst in de mond nam, maar wat het is wordt op een heel treffende manier omschreven door de heer Herman Finkers, een Nederlandse cabaretier die ik een zeer warm hart toedraag. Hier de link waarin hij de schijnwerkelijkheid op een zeer duidelijke en didactisch verantwoorde wijze uiteenzet. Zoals alleen hij dat kan. Ga er maar eens lekker voor zitten en geniet:

http://www.youtube.com/watch?v=kDUd2gp4akU

De schijnwerkelijkheid dus. De bovengenoemde schijnactiviteiten oefende ik uit tijdens het spelen van volgende spellen: Livingstone (Schmidt Spiele), Einauge Sei Wachsam (Amigo), Cosmic Encounter (Fantasy Flight Games), Cities (Emma Games), Master Of Rules (Z-Man Games), Jet Set (Wattsalpoag Inc.), Municipium (Valley Games) en Herr Der Ziegen (Amigo)

Ze komen de volgende dagen allemaal aan bod, maar sta me toe te beginnen met het spel waarmee ik vanuit een ogenschijnlijk hopeloze positie toch nog de grote oren van de overwinningsbeker wist vast te grijpen. Op briljant, magistrale, onnavolgbare, ongeëvenaarde en precedentloze wijze.

Jet Set (Wattsalpoag Inc.)

"Och kijk, Jumbo Jet!". Zo klonk de denigrerende opmerking van een mijner medespelers toen dit op tafel werd gelegd, niet wetend dat het lachen hem een paar minuten later snel zou vergaan. Die paar minuten had hij nodig om te beseffen dat Jumbo Jet zich tot Jet Set verhoudt als Ganzenbord tot Caylus.

In Jet Set zijn wij beheerders van luchtvaartmaatschappijen. Wij vliegen boven Europees grondgebied van her naar der, claimen korte en lange luchtvaartroutes die zowel inkomsten als overwinningspunten opleveren en proberen door het aankopen van strategisch gunstig gelegen vluchtrechten ook nog wat extra winst te maken. Als medespelers onze verbindingen aandoen namelijk.

Beste medespeler, ik wil het nu met u even hebben over een goed dat – de huidige kredietcrisis indachtig – in dit spel even zeldzaam is als een goed zingende en acterende Paris Hilton: geld. U begint immers met een schamele 30 dollar. Zelfs een jonge Bill Gates zou zich met zo’n startkapitaal gillend voor de eerste de beste passerende vrachtwagen gooien. Geen tycoon dus die daarmee aan de slag wil. Van ons, beste medespeler, wordt dat dan weer wél verwacht. Wij zijn echt niet goed snik.

Geld is in dit spel zo schaars dat de maker (Kris Gould) u in de spelregels smeekt om toch maar in de eerste beurten enkele kleine vluchtroutes te claimen zodat u niet te snel zonder inkomsten – en daardoor zonder ook maar enige kans op de overwinning – komt te zitten. En ondanks die schaarste moet u toch maar vliegtuigen aankopen, eigendomsrechten aanschaffen, kerosine betalen en, het ergst van al, uw medespelers betalen om van hun luchtruim gebruik te maken.

Dit spel lijkt bij aanvang inderdaad - de Jumbo Jet-opmerking indachtig - de eenvoud zelve. Tot u uw budget moet gaan beheren. Beheren is al een hele klus, het laten renderen is een heel ander paar mouwen. Ik heb nog nooit aan een speltafel gezeten waar zo intens over gebrek aan geld werd gecommuniceerd als tijdens Jet Set. Een smerige zet van de makers is ook dat geld op het einde van het spel geen enkele waarde meer heeft, tenzij als het op een gelijke stand aankomt. Vergelijk het een beetje met een door olifanten bevolkte porseleinwinkel die u met de moed der wanhoop scherfvrij probeert te houden, tot de eigenaar u na een paar uur doodleuk komt vertellen dat de hele inboedel uit bordkartonnen replica’s bestaat.

Geldgebrek is een ding, actiegebrek een andere. Eén actie per beurt heb je: ofwel vluchtkaarten uit de uitlage claimen, inkomsten innen, vliegtuigen inzetten op je eigen routes of die van je medespelers en vluchtroutes aankopen. En dan komt dat verschrikkelijke woord tevoorschijn: dilemma. Gecombineerd met angst. Angst om de verkeerde actie te kiezen.

Mijn "moment de gloire" kwam na ongeveer een uur spelen. Ik had al de hele sessie het ongemakkelijke gevoel dat ik niet van de grond kwam en de anderen wel. Ik moest denken aan een mijner bijnamen in het spellenmilieu: de knoeier. Tot ik mij de trigger van het eindspel nog eens voor de geest haalde: twee vakantiekaarten die open komen te liggen, die dan op hun beurt aan elke speler de mogelijkheid geven een van hun superlange afstandsvlucht-vakantiekaarten uit te spelen. Bij spelaanvang krijgt iedere speler er zo twee op het handje en eentje mag uiteindelijk, als de voorwaarden vervuld zijn, op tafel. Deze voorwaarden zijn simpel: elke route op je kaart aandoen, slechts een keer, en aaneengesloten. Ze zijn tien punten waard en zodra de eerste is uitgespeeld duurt het spel nog welgeteld vijf ronden. Elke ronde waarin nog niet elke speler zulke kaart heeft uitgespeeld krijgen zij die dat wel deden twee bonuspunten.

Ik begon me dus als een – niet al te opvallende – bezetene te prepareren voor deze ultieme vlucht die me, indien goed getimed, minstens tien bonuspunten zou opleveren. In het beste geval twintig. Op dat moment had ik een armzalige zes punten aan korte en middellange vluchtroutes voor mij op tafel liggen. Met een beetje geluk kon ik dus een sprong maken naar zesentwintig.

Beste medespeler, het is me gelukt. Zodra ik mijn ultieme kaart uitspeelde brak bij mijn tegenstanders het angstzweet uit en werden de resterende vijf ronden, waarin geen van hen hun vakantiekaart kon uitspelen omwille van niet voldoende vliegtuigen op het bord en gebrek aan tijd, met trillende handjes afgewerkt. Het leuke is dat je vanaf het uitspelen van je vakantiekaart geen enkele actie meer mag doen, buiten het ontvangen van twee bonuspunten per ronde. Ik heb dus vijf ronden met de armpjes over elkaar mijn tegenstanders zien worstelen, zuchten, klagen, stressen en afzien. Om hen uiteindelijk, gereduceerd tot een hoopje ellende, mompelend hun nederlaag te horen toegeven.

Maar ondanks de nederlaag hadden ook mijn medespelers zich uitstekend vermaakt. Getuige hiervan het sms-je dat een van hen - een notoir veelspeler - me na zijn vertrek, op weg naar Heist-op-den-Berg, stuurde: "Jet Set was écht leuk. Bedankt voor de fijne dag." U wilt een beoordeling? U hebt ze net gelezen.

The Winner Takes It All, zingen Anna, Agnetha, Bjôrn en Benny. Ze hebben gelijk. Al heb ik niet echt het gevoel van dat knoeier-koosnaampje te zijn afgeraakt. Dat ligt aan een aantal minder spectaculaire exploten die ik op die bewuste 28 februari tentoon heb gespreid. Toch wil ik een lans breken voor alle knoeiers onder ons. Nog veel meer dan dat zelfs. Maar dat, beste medespeler, is voor een andere bijdrage.

Dominique

20:13 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-02-09

Het aftrektal min de aftrekker is het verschil

Gisteravond, beste medespelers, heb ik Red November (Fantasy Flight Games) gespeeld.

Ik ga u niet vervelen met een uitvoerige speltechnische uiteenzetting – die leest u elders wel – maar ik ga u gewoon even laten aanvoelen hoe dit kleinood – u mag dat letterlijk nemen – op een doorsnee speler inwerkt.

Met z’n vijven zitten we erin. "Er" is een plaatsbepaling die je in dit geval het best kunt omschrijven als een druppelvormige blikken doos van ongeveer 20 meter lang en 5 meter breed. En het zit ons niet bepaald mee: tijdens het opsteken van een meegesmokkelde sigaret heeft een van de bemanningsleden ongewild een klein vuurtje laten ontstaan op het toilet. Blussen blijkt niet mogelijk wegens geen brandblusapparaat en net geplast. Door het wegzuigen van de zuurstof in die kleine ruimte – net naast de buitenwand gelegen – ontstaat er zoveel onderdruk dat een dichtingelement met chronische metaalmoeheid het begeeft en er een klein lek wordt geslagen.

Verplaatsen we ons op ongeveer hetzelfde tijdstip naar slaapcompartiment 5: twee bemanningsleden zitten tegen elkaar op hun Nintendo DS te spelen. Het draadloze systeem interfereert echter nogal ongelukkig met de torpedo-lanceersystemen met als gevolg een opgetrokken wenkbrouw van verbazing, gevolgd door een zweem van lichte paniek van de supervisor in de torpedokamer. Een van de nucleaire torpedo’s is op scherp komen te staan en het computersysteem heeft hem dan ook maar gelijk autonoom in de lanceerbuis geschoven. Over tien minuten gaat hij af. Geen probleem, ware het niet dat de lanceerbuis in kwestie tijdens het laatste klein onderhoud werd beschadigd waardoor er een knikje in zit. Dat betekent dat de torpedo zal ontploffen, alleen niet buiten de onderzeeër maar erin. Erin betekent samen met ons. De aanvankelijk lichte paniek slaat al snel over in totale ontreddering.

Het toilet- en Nintendogebeuren zet een aantal evenementen in gang volgens het dominoprincipe. Het gaat van kwaad naar erger. Het toilet komt helemaal onder water te staan, de brand die daar de oorzaak van was heeft zich ondertussen uitgebreid naar andere compartimenten, door de brand begint onze zuurstofvoorraad aanzienlijk te slinken, de drukregulator staat op ontploffen, de motoren geraken oververhit, kortsluitingen veroorzaken deurblokkades, enkele bemanningsleden zijn zwaar aan het drinken geslagen en tot overmaat van ramp werd aan stuurboord door een nog nuchtere matroos een inktvis opgemerkt met een omvang die na een ruwe schatting kan worden vergeleken met de optelsom van de voormalige Twin Towers.

We hebben nog ongeveer een uur als we hier levend uit willen geraken.

Blusapparaten worden aangesleurd, deuren worden bewerkt met koevoeten om ze toch maar gedeblokkeerd te krijgen, er wordt wanhopig naar gereedschapskoffers en pompen gezocht om de motoren te repareren en het stijgende water weg te krijgen.

Nog een klein probleem: we zijn met z’n vijven aan boord, samen met twee duikpakken. Ondanks de panieksfeer aan boord is het wonderbaarlijk vast te stellen hoe goed iedereen nog kan tellen. Vijf min twee is drie. Door de rook lijden we alle vijf – buiten chronische hoestbuien – ook nog eens aan serieuze desoriëntatie. We weten dus niet meer goed waar de duikpakken liggen. Met de dwingende gedachte "vijf min twee is drie" rolt iedereen over mekaar heen om toch maar een duikpak te kunnen bemachtigen. Boezemvrienden staan plots met getrokken koevoeten tegenover elkaar, er wordt met blusapparaten en waterpompen gegooid en er worden harpoenen op elkaar gericht. Tot plots een tegenwoordige van geest roept: "Die harpoenen zouden we beter gebruiken om dat beest buiten onschadelijk te maken!" Die inktvis! Die waren we helemaal vergeten!

Gelukkig bewaart de kapitein zijn koelbloedigheid en roept iedereen tot de orde. Zonder samenwerking gaan we er sowieso allemaal aan. Iedereen aan de slag dus. Er is geen andere weg.

Zo slagen we er uiteindelijk in met veel zwoegen en coördinatie onze duikboot 50 van de 60 minuten functioneel te houden. Toch, in die 50 minuten krijgen we te maken met drie lanceerpogingen van onze geklemde torpedo met kernkop, een amper tegen te houden oververhitting van de kernreactor, onbestuurbaarheid door een blokkering van de schroef, een nauwelijks af te remmen daling van onze zuurstofvoorraad, vier ondergelopen en vijf afgebrande compartimenten, twee blackouts door teveel wodkagebruik en een vechtpartij nadat iemand riep: "Als ge nu nog één keer het woord inktvis durft uit te spreken haal ik hem binnen en ik steek hem in uw gadverdemse r..!"

Chaos alom dus, tot iemand fijntjes opmerkt: "De duikpakken zijn verdwenen." Weer valt op hoe snel en secuur een mens, ondanks een hartritme van 240 slagen per minuut, tot tellen in staat is. Er wordt al snel duidelijk wie van de vijf bemanningsleden deel uitmaakt van de aftrekker en wie van het verschil.

Een vechtpartij.

Een display die nog 9 minuten aangeeft.

Een gigantisch oog aan een patrijspoort.

Een kort maar krachtig visioen van een bloedmooie vrouw in een miniscule bikini op een zonovergoten strand die zich naar me toe draait en fluistert: "Alles goed met je, schatje?"

Een oorverdovende knal.

Een bodem.

Een oorverdovende stilte.

U begrijpt, beste medespeler, we hebben het niet gehaald. Het uur waarvan hierboven sprake duurde ongeveer 150 minuten. Ze vlogen. En ondanks de setting die toch ietwat neigt naar een chronische depressie hebben we ons uitstekend vermaakt. Meer zelfs, lang geleden dat ik nog zo gelachen heb.

Red November krijgt van mij groen licht. Een belevenis. Al mag het woordje "leven", gezien ons schandelijk resultaat, tot de volgende sessie even opzij gezet. U leest dit goed: tot de volgende sessie. Want die komt er. Gegarandeerd.

Dominique

 

 

 

22:22 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-02-09

Hohoho!

Er is een nieuwe ISO-norm in de maak in Vlaanderen. Aangaande het omgaan met potentiële klanten. Hij heeft al een naam: de Hodin-norm. Ik heb het gevoel dat men bij deze Belgische distributeur het toppunt heeft bereikt wat betreft het ontvangen, verwennen en vasthouden van bezoek. Gastvrijheid ten top. Niets laten ze aan het toeval over: bakken gezelligheid, drankjes en hapjes a volonté, containers vol spellen en je het gevoel geven dat je belangrijker bent dan Barack Obama. Wat bij nader inzien natuurlijk ook zo is. Daar wil ik op een koude winteravond mijn Toyota wel eens voor induiken.

Op 30 januari jongstleden was het weer zover. Grote afwezige: SmallWorld van Days Of Wonder. Maar ik ken Vinci, dus ik weet zo ongeveer waaraan we ons binnenkort kunnen verwachten. En dat is niet slecht, al lijkt het gebruikte kleurenpallet van de nieuwe editie toch een beetje pijn te doen aan de ogen. Ik heb Vinci in mijn kast staan. Afwachten dus of een upgrade wenselijk is.

De nieuwe van Ystari, Bombay, was wel present. Zoals te verwachten heel mooi en kleurrijk, overzichtelijk kleurrijk. En de olifanten zijn prachtig. Maar veel belangrijker: iedereen die het had gespeeld was vol lof. En het waren ervaringsdeskundigen van het betrouwbare soort. Schrijf het dus maar bij op je wenslijstje. Ik heb spijtig genoeg de belegering van de Bombaytafel niet kunnen doorbreken dus ik kan geen persoonlijke getuigenis afleggen.

Wat ik wel heb kunnen spelen: Pickpocket (Repos Production), Excape (Filosofia) en Dice Town (Matagot). Van deze drie is Dice Town in mijn ogen de nummer één, het zilver gaat naar Pickpocket en Excape sluit wat spelgenot betreft het rijtje en krijgt dus brons.

Dice Town

Van Ludovic Maublanc en Bruno Cathala. Dit laat zich eenvoudig samenvatten: simultaan dobbelen met pokerstenen. Elke beurt beslissen welke steen of stenen je meeneemt naar de volgende dobbelbeurt (meer dan één of geen kost extra dollars). Zodra er een speler zijn vijf stenen heeft openliggen mogen de andere spelers nog een keer. Dan wordt er afgerekend. Afhankelijk van wat je hebt gedobbeld mag je in Dice Town een en ander verzamelen: goud in de goudmijn, geld in de bank, actiekaarten in de winkel, kaarten van andere spelers in de saloon, een badge in het kantoor van de sheriff (die beslist over gelijke standen), onroerend goed in het gemeentehuis en overschotjes bij Doc Badluck (die trouwens ook niet te versmaden zijn).

Dat gaat zo een tijdje door tot de goudmijn is leeggehaald of het onroerend goed uitgeput. Dan gaat iedereen zijn punten tellen voor goud, geld, eigendommen, actiekaarten en de sheriffbadge. Winnaar geeft een rondje. Gedaan.

Wij speelden een prototype, maar dat zat volgens mij toch al heel dicht tegen de definitieve versie aan. Ik heb trouwens nog nooit zo’n lekker aanvoelend speelgeld in mijn handen gehad. Hopelijk blijft dat erin.

De dobbelbekers uit het prototype leken verdacht veel op die van Bluff. Hier mag in mijn ogen nog wat worden bijgestuurd. Een iets grotere maat bijvoorbeeld want je moet bij elke beurt een of meerdere stenen onder je bekertje vandaan halen en dat is toch een beetje priegelen. Een bodempje om het schudden te vergemakkelijken ware ook handig geweest. Het staat zo knullig met je handpalmpjes.

Verder geen discussie: een goed, redelijk licht spel voor 2 tot 5 outlaws, een eretitel die ik met graagte draag. Al vraag ik me af of het wel goed is om dit spel met echte outlaws te spelen. Het gepriegel met de steentjes onder de beker geeft echt wel de mogelijkheid een beetje (veel) vals te spelen.

Pickpocket

Een Diamantachtige Knizia. Diamant is dik in orde, dus even een kijkje.

We zitten ergens in de kroeg in een kroezelig stadje in de middeleeuwen. Daarbovenop zijn we ook nog eens eerste klas zakkenrollers in de fleur van ons leven en dus op het toppunt van ons kunnen. Gokken is ons ook niet vreemd en als we in vorm zijn durven we daar heel ver in gaan. Alle ingrediënten voor een aanzienlijke inkomstenverhoging zijn dus aanwezig. Aan de slag dus. Speltechnisch heeft men de nobele kunst van het zakkenrollen mooi doorgetrokken naar het spel: we graaien om beurt in een zak. Deze zit vol kaarten met daarop afbeeldingen van kettingen en koordjes waaraan allerlei waardevols hangt, vier per afbeelding. Als je aan de beurt bent kies je ervoor om een kaartje uit de zak bij te trekken en aan te leggen of de kroeg met de tot dan verzamelde buit te verlaten en daarvoor te scoren. Voor de ononderbroken lijntjes vermenigvuldigd met de openliggende kaarten. Op het aan de buitenzijde van het spelbord aanwezige scorespoor. Handig. Zolang je in de kroeg blijft stijgt de kans dat je meer punten kunt halen, maar ook de kans dat je slechte kaarten uit de zak haalt, t.t.z. kaarten waarvan de kettingen of koordjes niet meer doorlopen en onderbroken zijn. Dan kun je niet meer scoren voor die lijn(en). Wachten of kiezen voor zekerheid is dus de boodschap.

In de zak zitten ook wachters – heel realistisch allemaal – die, als ze worden getrokken de twee uitgangen gaan blokkeren. Worden er twee wachters getrokken geraak je dus niet meer buiten met je, euh, buit. Dommage!

De laatste speler die in de kroeg blijft hangen moet dubbel of niets spelen. Hij moet twee kaarten uit de zak trekken en spelen of kaarten uit de hand (drie die hij gekregen heeft bij aanvang van het spel).

Als de zevende wachter zijn opwachting maakt eindigt het spel. Bij de reeds verzamelde overwinningspunten wordt de waarde van de niet gespeelde handkaarten nog opgeteld. Et voilà! On a gagné!

We hebben het allemaal al eens eerder gezien – en ook dit is een bewerking van een reeds bestaand spel, Double Or Nothing van Uberplay – maar het is echt wel een aanradertje. Ook visueel.

In de basisversie lijkt het me als achtervolgende speler moeilijk weer aansluiting met de kopgroep te vinden. De variant met de extra voordeelkaarten (bijvoorbeeld een geheime gang die de blokkade van de twee wachters omzeilt), die ik niet heb gespeeld maar me wel heb laten uitleggen, verhelpt dit euvel blijkbaar, temeer daar de speler die op kop ligt niet van deze kaarten gebruik mag maken. Best meteen hiermee aan de slag dus.

Excape

Heel simpel dobbelspelletje dit. Een race. Een remake ook, van Exxtra. Van Reiner Knizia. Voor drie tot zes spelers. Iedere speler heeft twee speciale dobbelstenen, die zich van normale dobbelstenen onderscheiden door de aanwezigheid van een 7 en een X. Er wordt gegooid tot een bevredigend – lees: zo hoog mogelijk – resultaat wordt bekomen. Vervolgens legt men zijn stenen op een centraal veld op het kleine spelbordje dat onderverdeeld is in zones van 0 tot 5. Leg je je stenen bijvoorbeeld op het 5-veld en je stenen liggen er bij je volgende beurt nog, mag je je pion op het loopveld 5 plaatsen vooruit zetten. Je dobbelstenen kunnen door je medespelers echter weggespeeld worden als ze hoger of gelijk gooien. Realistisch en nuchter blijven is dus de boodschap. Een X gooien is altijd slecht. Ze beëindigt onmiddellijk je dobbelpoging en je gaat daarbovenop nog eens achteruit op het loopspoor, twee plaatsen zelfs als je de pech hebt er twee te gooien.

Wie het eerste aankomt is gewonnen. Eenvoudig, snel en een beetje hilariteit. Volgens mij een topper in de kroeg van enkele alinea’s hierboven. Want in die kroeg blijf je nooit langer dan 20 minuten, een tijdspanne waarin dit zonder problemen kan afgehaspeld worden.

Naar het schijnt gaat Hodin de frequentie van de nocturnes wat opdrijven. Tweemaandelijks fluisterden de wandelgangen. Een erg mooi vooruitzicht!

Een perfecte winteravond in Kortenberg. En dan durven ze op het einde van zo’n avond nog vragen naar wat er eventueel verbeterd zou kunnen worden. Typisch Belgisch: nooit tevreden, ondanks de hoge kwaliteit van het gebodene.

Merci Hodin!

Dominique

13:01 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-02-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 22

 

Enkelspel van het jaar

Voor de spelfanaten onder ons die niet beschikken over medespelers en ook niet over een computer of console bestaan er gelukkig spellen die solo kunnen worden gespeeld. Agricola is er bijvoorbeeld zo eentje.

Agricola gaat niet met de prijs lopen. Niet dat het geen goede solovariant heeft, maar het plezier geeft toch de doorslag en dan kan ik niet om "A Touch Of Evil" (Flying Frog Productions) heen. Gek genoeg geeft de doos 2 tot 8 spelers aan. Ik heb dit echter al enkele keren solo gespeeld, met één karakter (u weet wel wie) en dat was een uiterst aangenaam tijdverdrijf. Lees: ik heb genoten. Geen regelaanpassingen nodig, gewoon er tegenaan en alles geven om dat gespuis uit het dorp te jagen. Het is bij pogingen gebleven aangezien ik tot nu toe zelf het dorp werd uitgejaagd, maar ik ben er een paar keer heel dicht bij geweest. Een aanrader als u alleen moet.

Dubbelspel van het jaar

Krakow 1325 AD (Geode Games)

We leven in een gekke spellenwereld. Tijdens het voorspel van Krakow 1325 AD moet je goeie maatjes zijn met je partner maar tegelijkertijd op een achterbakse manier de fundamenten leggen voor het meedogenloze eindspel. Want dan ontaardt dit dubbelspel in een alles of niets enkelspel waarbij het de bedoeling is je partner ook nog eens van de baan te meppen. Zodat je uiteindelijk zelf alleen overblijft. En wint. Spellen als metafoor voor het echte leven. De jongens van Geode Games hebben hier een wel erg symbolisch geladen statement weggegeven. Denk je eraan van je partner te scheiden is dit een heel goeie manier om te oefenen. Daarbovenop raad ik levenspartners ten zeerste af dit spel als team te spelen aangezien dit proces alleen al de basis kan leggen voor een echtscheidingsaanvraag. Ik ken nóg spellen die dit klaarkrijgen – I’m The Boss welt spontaan in me op – maar Krakow 1325 AD spant toch de kroon. U bent gewaarschuwd.

Meest miscaste spelonderdeel van het jaar.

De startspelerfiche van "A Touch Of Evil" (Flying Frog Productions). Deze erg groot uitgevallen ronde fiche – met de afbeelding van een vrolijk rondvliegende kikker erop, op een helwitte achtergrond nota bene – vloekt zodanig met de rest van de horrorgetinte spelonderdelen dat het belachelijk wordt. "Dat past als een tang op een varken" zeggen ze bij ons in Vlaanderen. En ik vermoed ook in Nederland. Vergelijk het een beetje met Erica Terpstra die op de olympische spelen een vrije kuur op de brug met ongelijke leggers zou doen. Dat vloekt.

Leukste doos van het jaar

Illusio (Funforge). Klein, kubusvormig en kaartfixerend zonder dat je elastiekjes of andere hulpmiddelen moet gebruiken. Hier is over nagedacht. Dat zouden meer uitgeverijen moeten doen, nadenken. Dat zou het zware leven van ons, spelliefhebbers, aanzienlijk veraangenamen.

Stressgenererendste spel van het jaar

Space Alert (Czech Games Edition). Ik weet niet of u dit al eens hebt gespeeld, maar moest de term "stress" bij u geen enkele associatie oproepen raad ik u zeker aan hier eens voor te gaan zitten. Ten eerste moet u al op zoek naar een cd-speler, wat ten huize van ondergetekende al een zekere vorm van stress met zich meebrengt. Ik moet immers eerst in onderhandeling met mijn dochters die, in tegenstelling tot papa, wél allemaal over een draagbaar cd-apparaat beschikken. Gelukkig werden in mijn geval de onderhandelingen positief afgesloten, zij het in ruil voor een niet onaanzienlijke som geld. Waar ik, achteraf bekeken, een hele hoop spellen mee had kunnen kopen. En die gedachte levert ook weer stress op.

Goed, we hebben die cd-speler, we hebben onze medespelers en het spel en we zitten aan een tafel met een stopcontact in de buurt. Cd in de lader en we zijn vertrokken. Dan moet er, met het geluid van sirenes op de achtergrond, worden gepland. Acties. Op een Roborally-achtige manier. Tegen de tijd. Tegen een erg korte tijd. Het is voorbij voor u het weet. Tijdens de rit (vlucht) geeft een robotachtige stem ons bevelen die liefst zo snel en efficiënt mogelijk moeten worden uitgevoerd. Loopt de planning in het honderd gaan we er allemaal aan. En ik heb het gevoel dat er dan meestal eerst naar mij wordt gekeken. Dat geeft stress. Moet er nog een tekeningetje bij? Het is een wonder dat mijn oudste dochter haar cd-speler heel heeft teruggekregen.

Zit u in een moeilijke levensfase? Laat deze beker dan aan u voorbijgaan.

Wargame van het jaar

2 De Mayo (Devir / Gen X Games)

Om de volgende redenen: klein, overzichtelijk, ontzettend kort, leuk en bij verlies dezelfde avond nog een revanche mogelijk. Zelfs meerdere. Deze kenmerken staan in schril contrast met die van de meeste andere wargames die ik ken. Schril heeft in de vorige zin de betekenis van aangenaam.

Ook als u geen wargamer bent moet u dit zeker eens proberen.

Schrikreactie van het jaar

Kris D.V. tijdens "Bello Bijt!" (Spel 2008, Broechem, 29/11/2008).

U moet zich Kris voorstellen als een boom van een kerel, een beetje te vergelijken met de Noormannen in de strip "Asterix en de Noormannen". Mannen die wanhopig op zoek waren naar de betekenis van het woord angst.

Kris, wiens fysieke nabijheid altijd een extra veiligheidsgevoel oplevert, schoof op bovengenoemde datum samen met mijn jongste dochter en haar vriendinnetje aan voor een partijtje "Bello Bijt" (Goliath). Bello is een plastic hondje van ongeveer 20 cm schofthoogte dat bij zijn bordje kluifjes zit te slapen. Als u goed luistert hoort u hem zelfs zacht snurken. U wordt geacht kluifjes uit Bello’s bordje te stelen zonder dat Bello wakker wordt. Kaartjes geven aan van welke kleur en hoeveel kluifjes u moet gappen. U moet dat doen met een extreem groot uitgevallen pincet wat het er allemaal niet gemakkelijker op maakt. Wordt Bello wakker schiet hij recht en maakt hij een bijtbeweging in uw richting, onder begeleiding van een extreem angstaanjagend plastic-achtig klikgeluid.

U hebt zich ondertussen misschien al een beetje een beeld gevormd van wat nu komen gaat.

Kijk mensen, ik heb al heel wat mensen zien schrikken in mijn leven, inclusief mijzelf. Maar niets van deze ervaringen kan tippen aan de fysieke angstreflex die de heer Kris D.V. daar, op die beruchte 29 november, ten toon spreidde. Hij schoot anderhalve meter achteruit, spelers en tafels en stoelen wegduwend. Zijn korte haar stond recht overeind en wat ik in zijn ogen zag, die ondertussen zo groot geworden waren als tennisballen, kan alleen maar worden bekomen bij iemand die wordt geconfronteerd met het voorwerp van zijn allergrootste angst. Bij mij is dat een caissière van de plaatselijke Lidl. Bij Kris heb ik een flauw vermoeden.

De prijs is binnen, Kris!

(Spellen?)baby’s van het jaar

Lore, de tweede wolk van Kristof en Lia

Karlijn, de eerste wolk van Marleen

Spellied van het jaar

Denn Im Wald Da Sind Die Rauber, Halli Hallo, Die Räuber, Die war’n In Sie Verknallt.

De rest van dit licht erotisch geladen heldendicht vindt u in de spelregels van "Im Wald Da Sind Die Räuber" (Krimsus Krimskrams Kiste). Tijdens het spelen hebben wij dit regelmatig gezongen, vooral wanneer iemand het aan zijn fles had. Spellen, ze vermogen wat met een mens.

Uitbreiding van het jaar

Tribun: Die Brutier Erweiterung (Moskito / Heidelberger Spieleverlag). Een uitbreiding die een speler opzadelt met totaal andere overwiningsvoorwaarden dan de rest, je moet het maar doen. Schmiel is alles behalve een schlemiel, dat laat hij hier weer eens duidelijk blijken. En dat hij nu maar eens snel werk maakt van een nieuwe oplage van A La Carte.

Meest welgekomen spelvertaling van het jaar

Der Hexer Von Salem, vertaald door Arne De Cnodder van spelclub Spinli (Lille).

Soms komen de dingen je toegewaaid op het enige juiste moment. Deze vertaling, die je ook op BGG kunt vinden, kwam tot mij op een moment dat ik gebrand was het spel te spelen maar absoluut geen zin had in het doornemen van het Duitse regelwerk. Ik heb soms van die momenten. Dankzij Arne kon mijn spelverlangen toch op korte tijd worden bevredigd, waarvoor ik hem hier nog eens uitdrukkelijk wil bedanken.

Miskoop van het jaar

Wolsung: The Boardgame (Kuznia Gier)

Elk jaar is er zo wel eentje. In 2005 was dat bijvoorbeeld Aquädukt (Schmidt Spiele). En in 2008 hebben ze me ook liggen gehad. Wolsung: The Boardgame kocht ik in voorbestelling op Spiel. Omwille van de schoonheid, het thema (Steampunk) en de relatief korte spelduur. De enige variabele waarmee ik geen rekening had gehouden was het spelplezier. En laat nu net dat compartiment schitteren door zijn afwezigheid. Een te grote geluksfactor gecombineerd met een dalende pleziercurve wiens neergang zich al vrij snel na spelaanvang aftekent. Geen aanrader. En door dit hier neer te schrijven geraak ik er waarschijnlijk ook nooit meer vanaf.

Misrekening van het jaar

De doos van Stone Age (Hans Im Glück). Het is eigenlijk een simpele overweging die men bij Hans Im Glück had moeten maken. Ofwel de doos dieper ofwel de dobbelbeker kleiner. Alleen heeft men die overweging pas gemaakt nadat het spel al in de schappen lag. De folie hield alles nog mooi bij elkaar, maar zodra die er kwijlend van verlangen af wordt gescheurd knapt het deksel omhoog als was het de broeksriem van Erica Terpstra tijdens een postolympisch dineetje. Het blijft verbazingwekkend hoe ogenschijnlijk simpele en noodzakelijke aanpassingen pas worden doorgevoerd nadat het kwaad al is geschied. Des mensen zeker?

Spelonderdeel van het jaar

1) De ijsschotsen van Ice Flow

2) De Tapijtjes van Marrakech (Suleika)

3) De Moai en de Pukao van Giants

Lelijkste speldoos van het jaar

Diamond’s Club (Ravensburger). Die Sylvester Stallone is er teveel aan.

De paria’s van het jaar

Eén mijner favoriete awards, die voor de kneusjes.

Er zijn zo van die spellen die je het niet toewenst dat ze bijna geruisloos in de nevelen des tijds verdwijnen. Mijn spellenrekken staan er vol mee. Pareltjes waarvoor menig spelliefhebber onterecht de neus voor heeft opgehaald. Ik kan zo meerdere spellenweekends vullen met spellen waarvan u na afloop zult zeggen: "Had ik het maar geweten. Niet meer te krijgen zeker?"

Hieronder, in de categorie met als eretitel "De Paria’s Van Het Jaar", in alfabetische volgorde de laureaten.

Amerigo (daVinci Games)

Geef dit kaartspelletje een kans. Zeker als u van uitgekiend timen houdt. Want daar draait dit spelletje om. Het juiste doen op het juiste moment. En hou dat naderende speleinde in de gaten, want dat kunt u ook timen. Zeer handig als u net op dat moment op kop ligt.

Battlefields Of Olympus (Smartass Games Ltd.)

U moet zich wel even door de niet altijd even duidelijke regels worstelen, maar als u dat achter de rug hebt kunt u lekker met de prachtige kaarten aan de slag. Een schermutselingspel voor twee dat niet ontgoochelt.

Deukalion (Parker Spiele)

Al was het maar omdat u met uw eigen manschappen mag gooien.

Fruit Fair (Wattsalpoag, Inc.)

Deze verdient absoluut meer aandacht. Boomgaard voor gevorderden.

Jet Set (Wattsalpoag, Inc.)

Ticket To Ride voor gevorderden die ook graag met geld aan de slag gaan. En ik ben zeker dat ik u daaronder mag rekenen.

Monuments - Wonders Of Antiquity (Mayfair Games / Abacus)

Een mijner lievelingen van het jaar 2008. Misschien omdat ik alle spelletjes tot nu toe gewonnen heb, maar deze heeft mijn "sweet spot" toch vol geraakt. Duurt niet lang, is overzichtelijk en echt leuk.

Professor Pünschge (Zoch)

Een breed uitwaaierende doelgroep maar toch hoor je er weinig van. Toch is dit in zijn genre, deduceren, een absolute aanrader. Normaal gezien val ik niet voor dit soort spellen maar deze is zo’n uitzondering die mijn regel bevestigt. Omwille van de aanpasbare moeilijkheidsgraad ook zeer leuk voor kinderen.

Reise Zum Mittelpunkt Der Erde (Kosmos)

Deze verdient absoluut meer aandacht. Het betere familiespel. En zo schoon!

Robin Des Bois (Tilsit)

Verscheen reeds in 2005 bij het label Hofyland Community en werd, volkomen terecht, in 2008 weer opgepikt en opgesmukt door Tilsit. Het spelbord glimt wel een beetje veel maar dat doet niets af aan het spelplezier dat hier wordt geserveerd. En, ondanks de soms koppige unilateraal Franse vasthoudendheid wat de regels betreft wordt hier toch een Engelse vertaling bijgeleverd.

Saigo No Kane (Wolf Fang P.H.)

Geef toe, wanneer krijgt u eens de kans om als mooiste meisje van de klas aan leerlingenverkiezingen op een middelbare school mee te doen? Ik heb hier jaren op gewacht. Vergis u niet, dit is een spel voor spelers, al geeft de manga-achtige vormgeving een heel andere indruk. Er vliegen bijvoorbeeld hartjes in het rond en er worden zelfs houten exemplaartjes bijgeleverd. Blijf toch maar alert, want dit is een spel op het scherp van de snee. Meerdere wegen leiden naar de overwinning en nog veel meer naar de nederlaag. Alleen jammer dat de karakterfiches te breed zijn voor de plastic voetjes. Maar dat heeft geen enkele invloed op het spelplezier, wees gerust. Dan liggen ze maar op het spelbord. Liggen, dat is naar verluidt een intens beoefende activiteit op de middelbare school tegenwoordig.

Sylla (Ystari)

Wat mij betreft een van de beste van Ystari. Punt.

The Princess Bride: Storming The Castle (Playroom Entertainment / Toy Vault Inc.)

The Princess Bride is nog steeds een van mijn lievelingsfilms. De injectie van een aantal Monty Python coryfeeën is daar niet vreemd aan. Nu is er een kaartspel uit met originele footage van die film. Dat op zich is wat mij betreft al een aanschaf waard. Maar nu blijkt onder deze uitermate slecht getimede marketingstunt (meer dan 10 jaar na het verschijnen van de film, die je trouwens heden ten dage aan €2.99 kunt terugvinden in de dvd-afdeling van de Free Record Shop) dat er ook nog een erg leuk spel in de doos zit. Odin’s Raben voor vier is dit. Dat is geen slechte referentie.

Traders Of Carthage (Z-Man Games)

Een leuk spel dat meer aandacht verdient. Handelen onder druk, daar kun je dit het beste mee vergelijken. Ik geef u een goede raad: hou die bootjes extreem nauwkeurig in de gaten, zeker als u met addergebroed aan tafel zit. Ze hakken ermee in uw inkomsten dat het niet mooi meer is.

Tegenslag van het jaar

Z-Man Games op "Spiel" in Essen. Wat die uitgever daar heeft meegemaakt geldt nu al als hét schoolvoorbeeld van de wet van Murphy in de praktijk. Douaneperikelen, te weinig van dit, teveel van dat, verdwenen containers, verkeerde containers, zoekgeraakte documenten, stakingsaanzeggingen en tot overmaat van ramp was de koffie nog koud ook.

Doosafbeelding van het jaar

Blackadder op de doos van Strozzi (Rio Grande Games : Abacus).

Hij stond al eens op Medici vs. Strozzi maar nu mag hij solo. Om niet-spelers, maar wel liefhebbers van de betere BBC comedy, tot een spel te verleiden durf ik dit wel eens uit de kast trekken met de woorden; "Iemand zin in het Blackadder-spel?" Het lukt altijd weer.

Dobbelsteenworp van het jaar

Mathias G. op 27/12/2008. Ghost Stories. Bij de enige en ultieme kans op de overwining. Hij gooide toen het enige wat hij mocht gooien of het was game over. Drie keer rood met drie dobbelstenen hadden we nodig, er was geen andere weg. En wat gooit de heer G.? Drie keer rood. We hadden Wu-Feng bij zijn pietje!

Ik vrees wel een beetje voor Mathias’ liefdesleven..

Puzzel van het jaar

Die Hängenden Gärten (Hans Im Glück).

Jigsawen voor gevorderden.

Duidelijkste spelregels van het jaar

A Touch Of Evil (Flying Frog Productions)

Overzichtelijk, duidelijk, in kleur en bevolkt door mooie vrouwen. Meer moet dat niet zijn.

Onduidelijkste spelregels van het jaar

Habitat (Valley Games)

U worstelt zich in totale verwarring door het boekje, met beschrijvingen allerhande, tot u vaststelt dat de eigenlijk spelregels op de laatste twee bladzijtjes staan. Die op hun beurt ook al niet uitblinken in duidelijkheid. Toch jammer dat er eerst zo’n gepuzzel nodig is vooraleer je aan de slag kan.

Bedrieglijkste doos van het jaar

Fruit Fair (Wattsalpoag Inc.), en doe de rest van de spelonderdelen er ook maar meteen bij. Net als "If Wishes Were Fishes" gaat dit uw winkelkarretje in voor de kindjes. En, net als bij "If Wishes Are Fiches" gaan ze uw nieuwe 4x4 zitten bekrassen terwijl u de spelregels aan het uitleggen bent. Want dit gaat boven hun pet.

Vrouwvriendelijkste spel van het jaar

Genji (Z-Man Games)

Groot is de kans dat ik vanaf nu als stereotieper van het jaar word afgeschilderd, maar toch ga ik ervoor. Als ik om mij heen kijk en luister durf ik toch stellen dat de meeste vrouwen vallen voor romantiek, gekenmerkt door: zachte fluisterwoordjes in met minuscule donshaartjes afgezette oortjes, smachtend nachtelijk nat verlangen, prinsen in witte BMW’s, geparfumeerde liefdesbrieven en gedichten, balkongezang, niet-meer-zonder-kunnen, hartjes op gecondenseerde autoruiten, Chris De Burgh, opengehouden deuren en tijdens het regenwandelen regenjassen op waterplassen. En voeg er vanaf heden maar aan toe: Genji het kaartspel.

Wij, die met een piemeltje in witte BMW’s, proberen de vrouwtjes voor ons te winnen door poëzie. U leest dit goed, piemeleigenaar. Echte mannen zijn ondertussen al weggezapt. Zij die nu nog aan het lezen zijn, zijn vrouwen, watjes of mannen die het nog niet goed weten. We leveren gedichten af vol zoete woordjes, rekening houdend met elementen die de schoonheid ervan nog in positieve zin kunnen beïnvloeden zoals het seizoen waarin we ons bevinden en ik vermoed ook het feit of onze aanbedene al dan niet haar maandstonden heeft. Wie dit het beste doet, wint en krijgt een huwelijk cadeau. Al kan gediscussieerd worden over de heilzaamheid daarvan. Maar daar kun je weer met andere spellen aan verhelpen. Krakow 1325 AD bijvoorbeeld.

Klaviervriendelijkste uitgever van het jaar

JKLM Games

Multifunctioneelste kaarten van het jaar

Amerigo (da Vinci Games). Als daar zijn: varen, terugvaren, ontdekken, op de markt brengen, koopwaar, inkomsten.

Runner up: Uruk, Wiege Der Zivilisation (DDD Verlag GmbH). Als daar zijn: uitvindingen, bouwplaatsen, overwinningspunten, grondstoffenvoorziening, bouwmaterialen, speciale acties

Mooiste kaarten van het jaar

In willekeurige volgorde:

Habitat (Valley Games)

Dominion (Rio Grande Games / Hans Im Glück / 999 Games)

A Touch Of Evil (Flying Frog Productions)

Battlefields Of Olympus (Smartass Games Ltd.)

Dunste kaarten van het jaar

Monuments, Wonders Of Antiquity (Rio Grande Games). Het spel zelf is echter dik in orde. Het gekke is dat het lijkt alsof ze na een paar keer spelen dikker zijn geworden. Ik weet niet welk natuurverschijnsel hier aan het werk is. Het kan uiteraard ook aan mijn verwrongen geest liggen.

Mijlpaal van het jaar

Via Romama (Hans Im Glück). De mijlpalen in dit spel blinken uit door hun uitermate irritante irritantheid. U moet na het eerste spel gegarandeerd samen met hen eerst door een fixatieproces waarvoor u met uw creatieve geest eerst zelf een eigen procedure moet uitwerken.

Logo van het jaar

Winning Moves

Winning Moves werd uiteraard niet opgericht in 2008, maar hebt u dat logo al eens goed bekeken? Hoe die pijltjes die ster vormen? Schoonheid door eenvoud. Het mooiste logo in spellenland. Zou verplicht als illustratie moeten dienen in elke cursus logodesign.

Beste medespelers, hier eindigt het overzicht van 2008 van "De Tafel Plakt!". Ik spreek graag met u af in januari 2010, wanneer wij 2009 aan een grondige dissectie zullen onderwerpen. In afwachting zal ik een poging blijven doen om u te bestoken met berichtgeving allerhande, al dan niet relevant, over de wondere wereld van het spel. En hoe dat mijn leven en dat van anderen beïnvloedt.

Een oprechte merci voor uw aandacht.

Dominique 

15:36 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

31-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 21

Evenement van het jaar

Spel in Broechem. Ongetwijfeld. Terwijl iedereen in oktober kwijlend naar Essen trekt vertoeft mijn persoonlijke gedachtentrein stoomfluitend van voorpret in Broechem, een dorpje onder Antwerpen. Niet dat ik "Spiel" geen warm hart toedraag, integendeel. Maar ik merk de laatste paar jaren dat ik mijn plezier vooral haal uit het gezelschap waarmee ik op die beurs rondloop. En de bekenden die ik daar tegen het lijf loop.

Broechem is overzichtelijk en gezellig. Daar kunnen ook mijn dochters en hun vriendinnetjes een hele dag hun spelershartje ophalen. Het spelen zelf staat daar centraal en laat nu dat hetgene zijn wat ik het liefste doe. Daar vind je, ook al ga je alleen, altijd wel een plaatsje aan een of andere speltafel. Voorlopig althans. Want hoe lang dit evenement nog op de huidige locatie kan doorgaan is, gezien het terechte succes, een groot vraagteken. In 2009 kan het blijkbaar nog. Maar daarna? Aan de ene kant hoop ik - vanwege de gezelligheid - dat de bovengrens is bereikt, aan de andere kant gun ik de Forumfederatie met dit initiatief nog meer succes.

Ach, er is het Sportpaleis nog. En indien het echt de spuigaten begint uit te lopen moet het maar ergens in de zomer. Op de wei van Werchter bijvoorbeeld.

Morgen geeft De Tafel de laatste awards weg. De laatste stuiptrekking. Want alles is nog niet gezegd. Ik heb 1 februari nog nodig. U zult wel zien waarom.

Tot morgen!

Dominique

22:25 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-01-09

De "De Tafel Plakt" Awards 2008: deel 20

Opwindendste spelmoment van het jaar

Er vallen er twee in de prijzen: onze eerste overwinning met Pandemic (juni 2008) en onze eerste nederlaag met "Der Hexer Von Salem" (december 2008).

Niet toevallig twee coöperatieve schatjes.

Nooit zo genoten van een overwinning als die op Pandemic. Iedereen aan tafel gooide spontaan en schreeuwend de armen de hoogte in. De hysterische taferelen na Obama’s verkiezingsoverwinning kwamen nog niet tot aan de enkels van de ontlading die Pandemic bij ons teweegbracht. Nog nooit meegemaakt aan een speltafel. En ik draai toch al een tijdje mee. Een spel dat zoiets klaarspeelt verdient alle lof en bewondering. Het exploot werd geleverd na meerdere sessies, we konden gewoon niet stoppen tot de scalp aan onze gordel hing. En de liefde voor het spel is gebleven. Pandemic, wij houden van u!

"Der Hexer Von Salem" is een ander paar mouwen. Zeer frustrerend dit spel. De eerste keer relatief gemakkelijk gewonnen maar achteraf vastgesteld dat we een belangrijke regel aangaande het zaaien van monsters verkeerd hadden toegepast. Hadden we regelconfom gespeeld waren we eraan gegaan. Sindsdien heeft "Der Hexer" ons menig poepie laten ruiken. De Heer Necron is ten huize van het meest verwenste heerschap aller tijden geworden. Eet mijn jongste haar patatjes niet op gaat het van: "Ik zeg het tegen Meneer Necron hoor!". In december 2008 speelden we een sessie die naar ons aanvoelen eindelijk de goeie kant opging. Alles onder controle, poortjes gesloten, artefacten in de aanslag en nog ver van de waanzin verwijderd. Tot het tijdens het eindspel zwaar begon mis te gaan. Ik bespaar u de details – het is te pijnlijk om ze hier nog eens te moeten neerschrijven – maar het kwam erop neer dat de heer Necron het hoekje om ging. U zult opwerpen dat "het hoekje omgaan", zeker als het de heer Necron betreft, toch een na te streven doelstelling is. U vergist zich schromelijk. Gaat de Heer Necron het hoekje om – meerbepaald zijn hoekje – voordat de "big guys" zijn onthuld verliest u het spel. Samen met uw spelgenoten. Een domper. Gek genoeg was de rit naar de domper zeer spannend, interessant, afwisselend, onvoorspelbaar en vooral: opwindend. Opwinding en verliezen, u ziet ze zelden samen in een zin. Het is een beetje als water en vuur verzoenen. Of Joden en Palestijnen. Knappe kerel die dat klaarspeelt.

Deze knappe kerels blijven proberen. Ik heb het gevoel dat we na het kleinkrijgen van Necron wel gewapend zullen zijn voor een verzoeningsmissie tussen Joden en Palestijnen. Eentje die kans op slagen heeft zelfs. Ik hou u op de hoogte.

Tot morgen!

Dominique

18:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

29-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 19

Origineelste speltitel van het jaar

Succesvol Slecht Zijn (Mystics.nl)

Echt weer een spel voor mannen, zullen de vrouwen onder ons opwerpen. Misschien, al ken ik ook wel een paar vrouwspersonen die zich hiermee ook uitstekend uit de slag zouden kunnen trekken. Ik moet toegeven dat deze erg lang in de running zat voor de award van "manvriendelijkste spel van het jaar". Maar we moeten het nu ook niet gaan zoeken, hé jongens.

"Succesvol slecht zijn": de titel van dit kaartspel dekt volledig de lading. U mag eindelijk een keertje door- en doorslecht zijn. Meer zelfs: u moet! Anders zit winnen er voor geen meter in. U ontwikkelt superwapens, brengt afschuwelijke monsters groot, ontvoert prinses Mathilde of Maxima (en geeft haar niet terug, al ben ik daar wat Mathilde betreft niet helemaal zeker van) en meer van dat fraais. U doet dat bij voorkeur onder begeleiding van een afgrijselijke satanische bulderlach.

Ik weet er verder niet veel over. Ik heb het niet en ook nog niet gespeeld. Misschien omdat ik al succesvol slecht bén. Maar bent u nog in volle opleiding en wilt u een bijkomend oefenpakket kunt u hiermee weinig verkeerd doen.

Startleeftijd: 8 jaar. Tja, jong geleerd..

Tot morgen!

Dominique

23:01 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

28-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 18

Trend van het jaar

Twee trends vallen hier onherroepelijk in de prijzen: de terechte (her)waardering van het coöperatieve spel en de hoge graad van "doe-het-zelf-vakmanschap" dat tegenwoordig van de doorsnee speler wordt geëist.

Trend één: Ik heb het meegemaakt dat ik werd uitgelachen omdat ik melding maakte van mijn onvoorwaardelijke liefde voor "In De Ban Van de Ring". Coöperatief spelen was immers voor watjes. Ik werd net niet aan een schandpaal op de grote markt gezet, met als bovenschrift "Dit hier speelt coöperatief: bespotten en beschimpen graag!" Nú is het bon ton om te dwepen met coöperatieve spellen. Pandemic, Red November, Battlestar Galactica, Der Hexer Von Salem. Noem maar op. Trouwens, speel "In De Ban Van De Ring" eens samen met de uitbreidingen "Vrienden En Vijanden" en "Battlefields". Ik garandeer u dat u om uw moeder roept. Ik hoop dan ook van ganser harte dat deze award volgend jaar uitvloeit in de prijs "blijver van het jaar".

Trend twee: doe-het-zelvers in de spellenwereld. Vroeger was het simpel: spel uit de doos en spelen maar. Nu, in eeuw 21 - toch de era van het gebrek aan tijd – wordt van ons verwacht dat wij alvorens van enig spelplezier te genieten een resem herstelwerkzaamheden uitvoeren. Ik heb vroeger geleerd dat een belangrijke eigenschap van herstelwerkzaamheden is dat het om een activiteit gaat die plaatsvindt nadat er sleet of beschadiging door manipulatie is opgetreden. Hier, beste medespeler, moeten we aan de slag alvorens we het produkt kunnen gebruiken. Beeldt u zich even in dat u een nieuwe auto koopt (Lada laten we even buiten beschouwing). Alvorens u ermee kunt rijden moet u eerst uw uitlaatbevestiging bijschroeven, uw kofferdeksel waterdicht maken en uw portieren passend. Enkele voorbeelden: Giants (de hoofden van de Moai moeten bijgevijld om de hoedjes te laten passen), Via Romana (de mijlpalen moeten manu militari aan de voetjes worden bevestigd), Saigo No Kane (de voetjes van de karakters moeten met de grootste omzichtigheid wijder worden gemaakt), Comuni (het aftelspoor moet gecorrigeerd en bijgeplamuurd), Middle Kingdom en Genji (de kleverige kaartjes vragen extreme concentratie en fingerschpitzen gefuhl bij het uit elkaar halen). Extreme handigheid wordt van ons geëist. Daarbij komt nog dat de onderdelen meestal niet al te groot zijn en enig precisiewerk van ons wordt verwacht. U zult maar bouwvakker zijn, met handen als kolenshoppen, en tevens spelliefhebber. Moesten microchirurgen zich trouwens aan deze uitdagingen wagen, ze liepen krijsend de kamer uit. Elke zichzelf respecterende speler beschikt tegenwoordig over een van materiaal uitpuilende gereedschapskoffer: soldeerbouten, superlijm, ijzerdraad, snoerloze boormachines, vijlen, schaven, breekmessen (met veiligheidspal), lasapparaten (elektrisch en MIG), schroevendraaiers, precisiehamers, een uitgebreide horloge-herstellingsset en een zandloper. Er zijn spelersvrouwen die mij huilend kwamen vertellen dat hun man geen tijd meer had voor de dagelijkse klusjes omdat ze al hun tijd spendeerden aan het spelklaar maken van hun kleinoden. Zo ver is het dus gekomen in 2008.

U telt vanaf nu voor twee want u bent gewaarschuwd. Ik zag trouwens onlangs een mooie en budgettair verantwoorde moersleutelset in de Gamma. Zich reppen is hierbij een toepasselijk werkwoord.

Maar geen nood: terwijl ik dit neerschrijf klinkt uit mijn tv-luidsprekers het troostend lied "Somewhere Over The Rainbow". Rekening houdend met het bovenstaande betoog is het u toegestaan de tekst naar eigen goeddunken aan te vullen.

Tot morgen!

Dominique

20:11 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-01-09

De "De Tafel Plakt" Awards 2008: deel 17

Het meest tijdverslindend spel van het jaar

Android (Fantasy Flight Games)

Als er nog dromen zijn die u tijdens dit leven wilt realiseren legt u dit spel beter niet op tafel. De kans dat tijdens de sessie alle oliebronnen ter wereld uitgeput zijn, de gemiddelde temperatuur door de opwarming van de aarde met 20° Celsius is gestegen, Osama Bin Laden president van Amerika is geworden en u de pensioengerechtigde leeftijd bereikt is vele malen groter dan de kans dat u het eindspel haalt.

180 minuten speeltijd staat er op de doos. Mag ik even? Hahahahahahahahahahahahahahaha! 300 minuten (minstens!) lijkt me een veel realistischer benadering.

Sciencefiction, u mag altijd bij me langslopen als u er iets over te vertellen of te doen hebt. Een spel spelen bijvoorbeeld. Alles kán tenslotte in dat universum. Zo heb ik bijvoorbeeld zeer genoten van UFO’S! Fritten Aus Dem All (Argentum Verlag), verder afgekort als UFADA, waarin aliens de aarde veroveren door her en der hamburgertenten neer te poten, vervolgens á volonté frietjes en hamburgers te bakken, ze vol te spuiten met psychofarmaca en deze zonder enig schuldgevoel aan ons, nietsvermoedende aardbewoners, te verkopen. U begrijpt: wij gaan eraan en zij hebben er weer een planeetje bij.

Vergeleken met Android is UFADA ganzenbord in space, met kleine ruimtescheepjes i.p.v. gansjes en een zwart gat waar normaal gezien de put hoort te zitten. Want ik wil u even waarschuwen voor de complexiteit van dit spel. Android pakt het wel leuk aan door een moordmysterie te creëren dat relatief dringend moet worden opgelost terwijl de protagonisten ook nog eens met hun eigen demonen – zeg maar de hindernissen van het leven – moeten afrekenen. Voorkomen dat je zo zot wordt als een deur bijvoorbeeld. De demonen van het leven, ik kan erover meespreken. Ik heb er ruimschoots ervaring mee. Op de snelweg die leven heet staan ze mij regelmatig grijnzend toe te wuiven. De vraag is alleen of ik ze ook nog op de speltafel wil tegenkomen. Dat intern conflict, gecombineerd met een missie van heb ik jou daar, die dan op haar beurt nog eens in concurrentie moet met je tegenstanders, maakt Android een – hoe zal ik het zeggen – zwaar spel. Er zijn er onder ons die zich daar eens lekker helemaal in kunnen laten gaan. Dat is hen gegund, maar als er eentje tussenzit die zich ook helemaal laat gaan in het zogenaamde "lekker lang nadenken over een optimale zet" moet u heel erg beginnen oppassen. Voor levensdromen die dan niet meer kunnen worden gerealiseerd bijvoorbeeld.

Of spelletjes die nooit zullen worden gespeeld.

Tot morgen!

Dominique

19:35 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 16

Misprint van het jaar

Comuni (Huch & Friends). Ik wist het niet, maar in Italië tellen ze helemaal anders dan bij ons. Dat verklaart onmiddellijk hoe Berlusconi erin geslaagd is daar premier te worden.

Het telspoor in Comuni – eigenlijk een aftelspoor – gaat vrolijk in de clinch met de geldende definities aangaande de logische neerwaartse opvolging van natuurlijke getallen. Ik geef even duiding: als men in Italië een raket zou lanceren, gaat de aftelling als volgt: 15-14-13-12-15-10-9-8-7-6-5-4-3-2-1-0

Moest ik verantwoordelijkheid dragen bij de Europese Ruimtevaartorganisatie ESA zou ik toch twee keer nadenken vooraleer de Italianen verder te betrekken bij het Galileo-project. En al helemaal indien het zou gaan om de lancering van een Ariane-raket. Tenzij het een enkeltje is met Berlusconi aan boord.

Voor u met uw pas aangeschafte exemplaar weer naar de winkel holt toch enkele woorden van geruststelling: het spelplezier - een fenomeen dat wel degelijk bij dit spel optreedt, tot mijn eigen grote verrassing - lijdt er niet onder. Omdat dat aftelspoor eigenlijk geen vereiste is. Misschien merkt u het niet eens op, en al zeker niet als u van Italiaanse origine bent. En u kunt het ook zo bekijken: vanaf het moment dat er een tweede editie komt hebt u een collector’s item in handen. Of als u gevoelig bent voor het betere opvoedkundige werk: u beschikt nu over een heerlijk didactisch instrument om uw kinderen spelenderwijs te laten kennismaken met de Italiaanse telmethode.

Tot morgen!

Dominique

22:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 15

Manvriendelijkste spel van het jaar

Mecanisburgo (Gen X Games). De naam alleen al. Enkele kernwoorden: sciencefiction, huurmoordenaars, seks a volonté (al dan niet met behulp van de Sexrex Kit), wilde achtervolgingen, stadsguerrilla, futuristische autoraces, miniduikboten, macht, omkoperij, verleiding, sabotage, bloedmooie vrouwen, opportunisme, robots. Allemaal ingrediënten waarmee de modale man onmiddellijk aan de slag kan. Aan de slag gaan betekent in dit spel losjesweg heersen over de aarde, vooral dan op economisch vlak. We weten allemaal waartoe dat kan leiden maar dat laten we nu wijselijk even buiten beschouwing. De zaadjes van onze toekomstige macht worden geplaatst in de grootste metropool op aarde, Mecanisburgo genaamd, ergens in de toekomst. In Europa, want ondertussen heeft Amerika eindelijk ontdekt dat zij op deze planeet niets te zeggen hebben. Om de macht naar u toe te trekken hebt u gelukkig de beschikking over de nodige managementcapaciteiten die u naar hartelust kunt etaleren aan de top van een megacorporatie. U kent uiteraard het klappen van de zweep als het gaat om het beheersen van grote geldstromen, maar u geeft toch eerder de voorkeur aan uw vaardigheden op het gebied van human resource management. Het aanwerven van het juiste en goed gekwalificeerd personeel is immers een van de belangrijkste handelingen die u in dit spel zult doen. Denk aan sollicitatiegesprekken met huurmoordenaars, intriganten, cyberninja’s, femmes fatales, witteboordkriminelen enzovoort. Kortom: betrouwbaar en degelijk personeel. Verder probeert u zich ook zoveel mogelijk te bemoeien met alles waaruit u profijt kunt halen: genetische manipulatie, de porno-industrie, biologische oorlogvoering, kraken van computersystemen, illegale straatraces, omkoperij, robotica en meer van dat fraais. En u verwent uw personeel want u zorgt ervoor dat ze over alle – ergonomisch verantwoorde – middelen beschikken om hetgeen u delegeert naar behoren uit te voeren. U zorgt bijvoorbeeld voor snelle wagens, assistentierobots, hoogtechnologische communicatiemiddelen, perfect uitgeruste biolabs en robowachters om pottenkijkers op nogal onvriendelijke wijze op afstand te houden.

U probeert dus invloed uit te oefenen in de verschillende stadsregio’s, de voordelen ervan te benutten, projecten te realiseren en vooral de overwinningspunten die er te vinden zijn te oogsten. Denk bijvoorbeeld aan het Casino, het Financieel Complex, de Ruimtehaven en Het Justitiepaleis, mijn favoriet.

En als u voelt dat de overwinning niet binnen handbereik ligt krijgt u van de auteurs het uitdrukkelijke mandaat om ervoor te zorgen dat niemand wint. De hele metropool gaat er dan letterlijk aan; Niets blijft overeind. En niemand zal dan uiteindelijk de handen in de hoogte steken. Het leuke is dat de "zekere" verliezer daar op subtiele wijze naartoe kan werken. En op het moment dat men hem of haar door begint te krijgen moet men plots beginnen schipperen tussen het afhouden van de bedreiging van uw medespeler en het streven naar een individuele overwinning. En daarbij indien nodig een beetje hulp van uw tegenstanders inroepen. Inderdaad, diegenen die u tot dan toe voortdurend hebt dwarsgezeten.

Mecanisburgo is een beetje en monster van een spel. Oók typisch mannelijk, zullen een aantal vrouwen opmerken. U bent minstens een drietal uurtjes bezig, meestal langer. Dat hoeft geen ramp te zijn als u met een Sexrex Kit aan de slag mag, maar u calculeert dat toch best in. De regels zijn ook uitgebreid en een beetje ingewikkeld. Maar worstelt u zich daar doorheen ontdekt u een erg origineel en uitgebreid spel (meer dan 200 kaarten) dat steeds weer anders is en u, al was het maar voor even, de illusie geeft dat u de mondiale touwtjes in handen heeft. Geef maar toe: u hebt altijd geweten dat het in u zat: Een Wereldleider!

Tot morgen!

Dominique

12:34 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 14

Dobbelspel van het jaar

Cambria (Vainglorious Games)

Cambria (Wales), 400 na Christus. De Romeinen gaan er stilaan vandoor en de Ieren zouden graag de vrijgekomen plaatsjes opvullen. Met geweld. Zo ging dat toen. Nederzettingen bestormen doen we hier. Nederzettingen van waaruit meerdere wegen vertrekken. Of toekomen, ’t is maar hoe u het bekijkt. Hoe meer wegen de nederzetting aandoen hoe waardevoller en puntenrijker ze is. Wie met zijn legertjes de meeste toegangswegen bezet krijgt die punten. De Romeinen, in een laatste militaire stuiptrekking, proberen her en der nog wat roet in het eten te gooien (lees: uw medespelers maken het u lastig). Gelukkig kunt u door het strategisch inzetten van schepen een beetje invloed uitoefenen op toekomstige gebeurtenissen. Alhoewel, strategisch is misschien niet het juiste woord. Maak er maar "tactisch" van. We werken het hele conflict immers af in een kleine 20 minuten.

Cambria steekt alle Heckmeckjes, Gockelwocks, Shangaeiens, Burgenlandjes, Risk Expressjes, Los Bandidootjes, Hoppladi Hopplada’s en Drachenwurfjes moeiteloos in zijn achterzak. Niet door zijn vormgeving, o nee. In de categorie "vormgeving van het jaar" huppelt Cambria hopeloos achterop, in de bezemwagen zelfs. Maar in de categorie "dobbelspel van het jaar", toevallig de categorie waarover het hier gaat, excelleert dit kleinood als was het een Ferrari Testarossa naast een Ford Cortina (bouwjaar 1966) vlak nadat het licht op groen is gesprongen.

U zult uw potentiële medespelers wel eerst moeten overtuigen om aan te schuiven. Als u de doos op tafel etaleert en de inhoud uitspreidt zullen ze u proberen te overhalen om toch maar over te schakelen op iets anders. Een mooi spel bijvoorbeeld. Ze zullen smoesjes verzinnen, argumenten tegen aanhalen, een spel aanraden dat ze toevallig nog in hun auto om de hoek hebben liggen of gewoon eerlijk zijn en zeggen: "Excuseer, maar hier doe ik niet aan mee!" Oefen dus op overtuigingskracht vooraleer u de afrit Cambria neemt. Een spiegel is hierbij een krachtig hulpmiddel. Oefen ook in het leggen van enige gewichtigheid in het uitspreken van het woord "Cambria", met de nadruk op de eerste lettergreep. De laatste lettergreep leent zich dan weer uitstekend voor een laag timbre.

Als u de hindernis van het overtuigen kunt nemen zult u tijdens het spelen en zeker bij de nabespreking een golf van voldoening door uw lichaam voelen stromen. Geef toe: iets beter weten dan een ander en nog gelijk hebben ook, het geeft een kick.

Cambria doet het met een klein bordje, houten fiches, twee banale zeszijdige dobbelstenen (erg leuk om die nog eens tegen te komen in een spel) en een lading plastic blokjes. Materiaal op huis-, tuin- en keukenniveau. In een afgrijselijk kwetsbare doos. Dat zijn hindernissen die moeten worden genomen.

Toch: "Echte schoonheid zit van binnen." Koen Wauters nam deze woorden in de mond toen een journalist hem vroeg waarom hij was gevallen voor zijn Valerie. Het klonk een beetje vals. Cambria zegt hetzelfde, maar zonder woorden. En veel geloofwaardiger.

Ondertussen wordt er al volop aan de poten van Cambria’s stoel gezaagd. Door De nieuwe versie van Exxtra (Knizia), Excape bijvoorbeeld. Of door Roll Through The Ages. Of door Dice Town. Al zal nog moeten blijken of hun zaagbladen voldoende geslepen zijn om Cambria aan het wankelen te brengen. Wees gerust, ik hou u op de hoogte.

Tot morgen!

Dominique

19:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 13

Kleverigste kaarten van het jaar

Er gaan er drie met de prijs lopen in 2008: Middle Kingdom (Z-Man Games), A Touch Of Evil (Flying Frog Productions) en Genji (Z-Man Games). Twee dus van Z-Man Games, een ietwat verontrustende ontwikkeling. Een kaart van Middle Kingdom was zo gehecht aan haar buurtje dat ze bij het – voorzichtig, u kent mij – uit elkaar halen aan de rugkant werd beschadigd. En in een spel waarbij een gedekte trekstapel een basis vormt voor het spelplezier is dat toch een beetje jammer. De kaarten van Genji hebben de scheiding van hun soortgenoten overleefd maar tijdens het proces was de spanning toch te snijden. En spanning snijden doe ik toch liever tijdens het spelen dan bij de voorbereiding. Handvaardigheid, beste medespeler, het is een eigenschap die meer en meer van ons gevraagd wordt. Maar daar kom ik nog op terug in een volgende bijdrage.

Tot morgen!

Dominique

23:02 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

22-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 12

Spellenbabe van het jaar

Katrina, The Outlaw (A Touch Of Evil / Flying Frog Productions). Ik mag graag met haar spelen. Wat wil je ook anders met een spirit van 2, een cunning van 3, een honor van 5 en een combatwaarde van 2. En sowieso een hit bij 4, 5 of 6 met de gevechtsdobbelsteen.

’s Nachts in mijn bedje lig ik voortdurend aan haar te denken. Aan hoe ze mij, gewapend met twee duelleerpistolen, Lara Croftgewijs voor de fatale beet van een vampier behoedt. Het gif dat een grote gemuteerde vleermuis ter hoogte van mijn linker sleutelbeen in mijn lichaam heeft gespoten wordt er door Katrina - duidelijk zonder enige schroom of tegenzin - vakkundig en vooral heel langzaam uitgezogen. Vervolgens kijken we elkaar hartstochtelijk in de ogen, worden onze lippen onweerstaanbaar naar elkaar toegetrokken en word ik bruusk uit mijn slaap gerukt door de wekkerradio die mij meedeelt dat er op de E40 richting Brussel een accordeonfile staat ter hoogte van Wezembeek-Oppem. Waarna het tergend langzaam aftellen is naar het volgende bedtijd-moment.

Tot morgen!

Dominique

22:45 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 11

Beste elektronische bordspeladaptatie van het jaar

Ik heb graag het pure spul. Een echt stevig kartonnen spelbord, kaarten, houten pionnetjes, papieren spelregels en een doos waar dat allemaal zonder problemen in past. Maar soms heb je gewoon geen medespelers. Blijkbaar hebben spelfabrikanten hét gat in de spellenmarkt nog steeds niet ontdekt: het gat van het bijvoegen van medespelers in de speldoos. Goed, de dozen moeten wat groter en er moeten gaatjes in, maar geef toe: je krijgt er toch wel een heel belangrijk spelonderdeel bij.

Computeradaptaties bieden enkele onmiskenbare voordelen. Geen gedoe met het opzetten van het spelbord en de spelstukken, het uitschenken van de drankjes en het klaarzetten van de hapjes. Je kunt ook geen verkeerde zetten doen. En dus ook niet vals spelen. Je kunt spelen in je onderbroek, of zelfs naakt als je wilt. Je tegenstanders gaan hierover geen enkele opmerking maken, tenzij je je webcam bent vergeten af te zetten (ik spreek niet – ik herhaal; niet! – uit ervaring). Je kunt ook schelden op je tegenstanders zoveel je wilt, of je middelvinger opsteken, of ze naar hartelust uitlachen. What’s not to like?

Iemand uitschelden, dat lucht soms zó op. Alleen heb ik er toch moeite mee als er een speler van vlees en bloed aan de andere kant van de glasvezelkabel zit. Zelfs al bevindt die aan de andere kant van de wereld. BrettspielWelt laat ik hier dus even buiten beschouwing. Ik voel me er iets gemakkelijker bij als mijn scheldtirade gericht is op een niet bestaande, dus digitale, tegenstander. U wilt niet weten wat mijn reguliere opponenten, genaamd computer 1, computer 2 en computer 3 van mij, player 1, al naar het hoofd geslingerd hebben gekregen. U zou mij onmiddellijk een jaartje gemeenschapsdienst opleggen. Maar het is niet anders, tegen een computertegenstander kan ik mij eens lekker helemaal laten gaan.

Maar we dwalen af. De beste elektronische bordspeladaptatie van 2008 is zonder enige twijfel Keltis (Kosmos / USM). Waarom? Een heerlijke eenvoudige en functionele interface, een prachtige grafische omzetting, mooie achtergrondmuziek (die ik voor de verandering eens niet afzet tijdens het spelen), snel opstartend en zeer uitdagend. Als u uw tegenstanders op "schwer" instelt tenminste.

Nu dat gat in de markt nog.

Tot morgen!

Dominique

21:09 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 10

Verdwijning van het jaar

Onrustwekkende verdwijningen, we worden er naar mijn gevoel veel te vaak mee geconfronteerd. Vooral in de periode die nu ongeveer een viertal weken achter ons ligt. Eigenaardig genoeg ontkomt de spellenwereld ook niet aan dit fenomeen.

In de categorie "wat zijn ze, wat doen ze, maar vooral: waar zijn ze in godsnaam gebleven?" kán ik echt niet om de volgende laureaten heen:

Cleopatra’s Caboose (Z-Man Games)

Beautiful Minds (Mind The Move)

Revolte In Rom II (Queen Games)

Athene (JKLM Games)

Sultan (Phalanx Games)

Court Of The Medici (Z-Man Games)

Modern Society (Tuonela Productions Ltd.)

Eervolle vermelding: mijn rugzak op dag twee in Essen.

Indien u inlichtingen kunt verschaffen die kunnen bijdragen tot de opheldering van deze verdwijningen gelieve u dan te melden bij de dichtstbijzijnde spelliefhebber.

Tot morgen!

Dominique

19:45 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 9

Schurk van het jaar

Iedereen verwacht nu dat ik de naam Wu-Feng neerschrijf. Dat heb ik inderdaad net gedaan maar hij gaat niet met de prijs lopen. De schurk van het jaar is de Heer Necron uit "Der Hexer Von Salem" (Kosmos). Niet omdat het zo’n angstaanjagende slechterik is, nee. Wel omdat het een kl… ettertje is. Een etter die het bloed voortdurend onder spelersnagels weghaalt. Ik ben er al meermaals razend kwaad op geweest. Echt kwaad. En dan die grijns die hij je voortdurend van op zijn loopspoortje toestuurt. Zo van: "Doe maar rustig voort hoor, stelletje knoeiers. Ik ga dadelijk letterlijk het hoekje om en bekijk het dan maar. Toedeloe!"

Der Hexer Von Salem is een coöperatieve die onterecht een beetje werd weggedrukt door kleppers als Pandemic, Ghost Stories, Battlestar Gallactica en de lilliputter Red November. Ik durf zelfs nog een beetje verder gaan: qua moeilijkheidsgraad en frustratiegenerator kan geen van de genoemde concurrenten – al maak ik voorbehoud bij Battlestar Galactica omwille van nog niet gespeeld – wedijveren met dit loodgietergedoe. Gek eigenlijk, gezien de overzichtelijkheid van dit spel en de relatieve eenvoud waarmee alles speltechnisch in elkaar past. Men behoudt ten allen tijde een goed overzicht. Dat is mooi. Maar ook erg confronterend wanneer dat overzicht een vrij duidelijk beeld schept van de afgrond waarnaar u en uw medespelers ontegensprekelijk op weg zijn, bij spelaanvang met de gezapige snelheid van een schattig lief boemeltreintje, naar het eindspel toe met de snelheid van een op hol geslagen TGV.

Ook leuk: u mag – moet – voortdurend overleggen met uw medestanders om zelfs maar een kleine kans te maken op de overwinning Toch er is één onderwerp dat nooit, maar dan ook nooit, mag aangesneden worden. "Dat waarover niet gesproken mag worden" lijkt in eerste instantie een beetje onnozel, maar na het spelen besef je dat dit weer een gemene streek is van de Heer Necron om voor zichzelf een beetje – niet dat hij het nodig heeft hoor – tijdwinst te kopen. Tijdwinst voor hem betekent immers tijdverlies voor u. En voldoende tijdverlies voor u betekent uiteindelijk eindwinst voor hem. En voor hem alleen. Ik weet waarover ik schrijf. Ik heb ervaring. En anderen met mij.

Hebt u een hoge frustratietolerantiedrempel? Leg dit dan eens op tafel. En laat me achteraf even weten op welke psychiatrische afdeling ik u mag komen bezoeken.

Tot morgen!

Dominique

17:14 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 8

Lilliputter van het jaar

Red November (Fantasy Flight Games). Geef toe, de naam klinkt als duizenden tonnen pure nucleaire power die de poten van uw arme keukentafel amper overeind gaan kunnen houden. Tot u de doos ziet. Of beter: doosje. Op Spiel in Essen keek ik er bijna overheen, zo klein was het. En is het, want de omvang is sindsdien nog niet veranderd. Smurfen en Plopachtige creaturen vinden dit zeker de max, maar organismen van menselijke omvang blijven hier toch enigszins in de kou staan. En de verwachte tonnen nucleaire power worden dan al snel herleid tot het niveau van een klapzoekertje dat door "hij is me d’r eentje, de deugniet" wordt afgeschoten in een kleuterklas.

Akkoord, een duikboot is van nature een claustrofobie-initiërend en beklemmend omgevingsobject, maar moet dat dan persé worden doorgetrokken naar onze – omdat we op álle spellen willen voorbereid zijn – gigantische speltafel? Het kan toch niet de bedoeling zijn dat we vóór we aan de slag gaan door een voorspel "zoek de duikboot" moeten?

Kortom, dit moet in een grote doos. Als er één uitgever is die een lot grote dozen uit haar magazijn kan toveren is het toch Fantasy Flight Games zeker? En in die doos een grote duikboot en grote componenten. Zodat gepriegel wordt vermeden. Priegelen, het is niet mijn favoriete bezigheid als ik word geacht alles uit de kast te halen om mijn vege lijf te redden uit een aan alle kanten belaagde en uit elkaar vallende onderzeeër.

Dus: een tweede en grotere editie graag. En dan voor de prijs "Reus van het jaar!"

Tot morgen.

Dominique

11:19 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

17-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 7

Meest overbodige uitbreiding van het jaar

Carcassonne: Das Katapult (Hans Im Glück). Al die uitbreidingen en spin-offs van Carcassonne hebben bij mij de eigenaardige bijwerking dat ik stilaan Carcassonne zelf een beetje overbodig begin te vinden. En dat verdient het niet. Iemand zou eens met Klaus-Jurgen moeten gaan praten. In een of andere Starbucks. Die moet er toch zijn in Keulen. Bij een halve liter Café Latte. En die iemand moet een paar kaartjes meenemen uit het spel "Lawless". Meerbepaald de kaartjes van de uitgemergelde koeien. Als visueel steuntje om Klaus-Jurgen te helpen duidelijk maken wat het werkwoord uitmelken betekent. En waar dat toe leidt. En hem voor de keuze stellen: stoppen met die handel of opnieuw presteren op niveau. Want – hoewel er ondertussen redenen zijn voor gerede twijfel – de man heeft een goede smaak. Hij luistert veel naar Wagner, Sting, U2, Brahms, Supertramp en Chopin, afgewisseld met een vleugje jazz. En hij doceert theologie en muziek. Een man met niveau dus. Al doet dat niveau mij dezer dagen eerder denken aan het wereldberoemde hellend vlak van Ronquieres. In neerwaartse richting dan.

En ziet, beste medespeler, ik heb deze woorden nog maar net neergeschreven of daar verschijnt "Die Kinder Von Carcassonne" al wuivend aan de einder.

Hardleers, die Wrede.

Tot morgen!

Dominique

12:54 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 6

Demonstratice van het jaar

De bevallige met cowboyhoed en koeienrok getooide blonde schone van "Koe Zoekt Boer" op Spiel in Essen. De rij kwijlende boeren op zoek naar big boobies aan de stand van The Game Master in Essen moest op bepaalde momenten niet onderdoen voor de rij Agricolafanatici aan de stand van Lookout Games. Ik heb me laten vertellen dat de security af en toe moest tussenkomen met de mededeling: "Doorlopen jongens, er is hier niks te zien!" Ik beken: ik heb er ook een tijdje bewonderend naar staan kijken. Tot mijn oog viel op een een mannelijke geïnteresseerde die de speluitleg met wijd opengesperde mond stond te aanhoren terwijl zijn ogen ver opengesperd en als in beton gegoten gefixeerd waren op een niet nader genoemde plek ongeveer 15 cm onder de schone haar kin. Zo wil ik niet gezien worden, dacht ik, en onverdroten heb ik mijn spellenjacht verder gezet.

Toch, omwille van het effect op de normaal door vrouwelijk schoon niet af te leiden spelliefhebber geef ik hier in één ruk door ook maar onmiddellijk een extra award weg. De meest erotische stand van Spiel: Die van The Game Master!

Tot morgen!

Dominique

17:29 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

15-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 5

Spelbesmetting van het jaar

"Hab und Gut ist selden gut", zei mijn moeder vroeger altijd. In 2008 is gebleken dat ze dwaalde.

Er zijn spellen die u bijten vanaf het moment dat u ze voor de eerste keer speelt. Die u bekruipen als een virus waar u niet meer van af geraakt. Tenzij u het enige juiste tegengif krijgt toegediend: een aankoop.

Hab & Gut (Winning Moves) is er zo eentje. Werd daags na de eerste kennismaking door mijn medespelers onmiddellijk aangekocht. De kritische blik waarmee zij naar het spellenlandschap kijken in acht genomen wil dat het een en ander zeggen. Hab & Gut pakte ze bij hun lurven, schudde ze een paar keer grondig door elkaar en liet hen vervolgens achter met een onbedwingbaar verlangen naar meer. Mij ook trouwens.

Een van de – hier verder niet echt toe doende – typische kenmerken van dit spel is dat het schreeuwt om een ronde tafel. Bent u in vaste loondienst bij Koning Arthur is dit dus echt iets voor u. Beschikt u over zo’n meubelstuk kunt u er eindelijk een spel opleggen dat ze op functioneel vlak eindelijk volledig tot haar recht laat komen. Hebt u er geen garandeer ik u dat u zult overwegen om er eentje aan te schaffen. En zo profiteert ook de meubelindustrie ook een beetje mee van de ontwikkelingen in spellenland.

Tot morgen!

Dominique

19:55 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 4

Onoverzichtelijkste spelbord van het jaar

The Princes of Machu Picchu (PD-Games/Rio Grande Games). De kat die haar jongen op dat bord terugvindt wordt onmiddellijk door mij geadopteerd om mij te helpen al mijn verloren spelonderdelen te recupereren. Ik heb even naar een sessie staan kijken op Spel 2008 in Broechem en die paar seconden leverden mij al quasi onmiddellijk schele hoofdpijn op. Spelers die lijden aan migraine blijven dan ook best uit de buurt als dit op tafel ligt. Je vraagt je af welke fenomenen aan de basis liggen van deze vergissing. Werd de vormgeving uitbesteed aan een glasraamontwerper? Kan het zijn dat er alcohol bij het tekenproces betrokken was? Of drugs? Een gebroken hart misschien, want dat laat een mens ook alle hoeken van de tekentafel zien. Of wou de ontwerper misschien gewoon wraak nemen op de spelende medemens omwille van een onverwerkt jeugdtrauma (iets met Risk bijvoorbeeld)? We zullen het nooit weten. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik over het spel zelf geen mening kan geven omwille van nog niet gespeeld. En ik vrees dat die "nog niet" wel eens zou kunnen transformeren in een "nooit" omwille van de visuele kakofonie die vóór het spelen op tafel dient te worden uitgespreid. Anderhalf uur aan de slag op zo’n ondergrond, daar zie ik zó tegenop.

Tot morgen!

Dominique

19:08 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 3

Visueel hoogstandje van het jaar

Timber Tom (PYXI). Geen speld tussen te krijgen. Pas verkrijgbaar sedert half december 2008. Maar 2008 is 2008 en de prijs is dus binnen. Prachtige componenten, duidelijk met liefde gesculpteerd: de avonturiers, de goudzakken, de voorraadzakjes, de bomen (80!), de kaarten, de dobbelsteen, het voorraadbord voor elke speler en dan heb ik het topografische spelbord - met afsluiting - nog niet eens vernoemd. U moet dat bord tijdens het spelen eens oppakken en met spelstukken en al ondersteboven houden. Alles blijft mooi op zijn plaats. U weet dat vooraf natuurlijk, maar uw medespelers niet en het afgrijzen dat zich dan op hun gezicht manifesteert zult u gans uw verdere leven blijven koesteren. Wint u niet hebt u dat dan toch gehad. En de extreem functionele en spelonderdeelbeschermende doos dan. Baarmoederachtige efficiëntie. Daar kunnen de makers van bijvoorbeeld Cambria nog heel wat van leren.

Speltechnisch doet Timber Tom me een beetje denken aan Sator, ook een hele mooie voor de etalage. Geen pater te zien hier, maar avonturiers. Maar net als de patertjes in Sator moet er goed gepland worden (en geplant: zie verder). Onze avonturiers moeten om ter eerste van elke bergtop op het spelbord (neem die bergtop gerust letterlijk) een – het moet gezegd: riante – goudzak bergen. Snelle jongens of meisjes winnen dus. Maar ziet: wij planten (liefst vlak voor de neus van onze tegenstanders) en kappen ook bomen, vullen onze voorraadjes aan in gezellige berghutten, vliegen op eenvoudig verzoek - als onze radio het doet tenminste - met helikopters van helipad naar helipad, worden geteisterd door meedogenloze stormen of geholpen door een beetje rugwind. En dat in de gezellige warmte van een droge huiskamer. Het spel zelf is in een kleine 10 minuten uitgelegd maar wees gerust: de overwinning binnenslepen is een heel ander paar mouwen. En het zal nog moeilijker en afwisselender worden met de uitbreidingen die al aan de einder staan te zwaaien. Ik heb iets horen vliegen over beren en dynamietstaven. Onder andere. Dat belooft.

Runner up: Giants van Matagot. Deze mag niet onvermeld blijven. En gelukkig is ook het spelen van deze femme fatale zeer de moeite waard. Jongens en meisjes toch, wat kost het toch moeite dit na afloop weer in de doos te steken. Echt zonde van de afbraak.  Als Leo Pleysier een boek over Giants zou schrijven zou het " Paaseiland is altijd schoon" heten. En hij zou overschot van gelijk hebben. Ondertussen zijn de aangepaste Pukao (hoedjes) ten huize van gearriveerd en dit stuwt het spelplezier nog een paar graden extra de hoogte in. Zowel visueel als inhoudelijk één van de mooiste verrassingen van het jaar. Giants had deze award kunnen winnen maar verliest op punten omwille van de niet passende hoedjes. Maar Matagot wint dan misschien weer wel de award voor de uitgever met de beste service. On verra.

Tot morgen!

Dominique

19:29 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

12-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008: deel 2

2009. We zijn de deur er naartoe al doorgestapt maar ik wil u, beste medespeler en –speelster en ook een beetje mezelf, tussen twee awards in toch het volgende toewensen: Wees Er Gewoon. Op stoelen, aan tafels, in zaaltjes, in huiskamers, op beurzen, op terrassen, aan stranden, in vliegtuigen, op ferryboten, in mobilhomes, in caravans, in bedden, op de grond, in winkels, in nullen en eentjes, noem maar op. Wees er gewoon en speel alsof uw leven ervan afhangt. En speel vooral om te beleven, niet om persé de beste te willen zijn. Ego, weet u wel. En vooral, zoals Jason Mraz het muzikaal zo mooi verwoordt: "Live high, live mighty, live righteously, takin’ it easy." Hou u daaraan en het komt allemaal dik in orde.

En nu is het tijd om de geit weer wat aan te porren.

Spel-cd van het jaar

Nee hoor, niet die van Space Alert, al verdienen diens loeiende sirenes ontegensprekelijk een eervolle vermelding. Nee, de prijs gaat naar "A Touch Of Evil, The Supernatural Game" (Flying Frog Productions). Geef toe, een schijfje waarop je plots een niet nader genoemd manspersoon met angstaanjagende stem "Murder! Murder!" hoort schreeuwen is toch een hebbeding dat je niet in een doorsnee spellendoos terugvindt. Het werkstuk werd gecomponeerd door – hou u vast – Mary Beth Magallanes en door haar dan ook maar in één ruk door ingespeeld op haar eigenste huis-, tuin- en keuken synthesizer. Het soort synthesizer dat u in het eerste het beste Kruidvatfiliaal kunt kopen. Maar het heeft iets. Het eigenaardige van die CD is dat de muziek op een nogal rustige on-evilachtige wijze voortkabbelt. Het soort kabbelen waarbij je denkt: "dit gaat met Kerst in de lader". Tot het "Murder! Murder!"-moment. Dan ga je van het schrikken wel even de lucht in. Om daarna weer rustig in te dommelen. Eén track verdient onze bijzondere aandacht: nummertje 13, Katrina. De afsluiter. De vrouw aan wie dit lied is gewijd komen we later in dit jaaroverzicht immers nog tegen. Met veel plezier zelfs!

Tot morgen!

Dominique

16:24 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-09

De "De Tafel Plakt!" Awards 2008

Hier zijn we weer met de belangrijkste prijzen van het jaar in spellenland. Naar goede gewoonte zullen hier spellen die er anders nooit in zouden slagen zelfs maar een vermelding in een of ander anaal in de wacht te slepen toch in het licht der schijnwerpers worden geschopt. We wijken hier dus enigszins af van de klassieke jaaroverzichten die we rond deze tijd in onze maag gespietst krijgen, maar het is zo en niet anders. Als u echter goed tussen de lijnen leest zult u ongetwijfeld snel weten voor welk hoopje karton, hout, papier en plastic u uw portefeuille gerust eens mag opentrekken.

Er worden ook enkele prijzen uitgereikt in categorieën die niets met spellen te maken hebben maar aan gebeurtenissen of ervaringen die mijn gestrompel op deze aardbol even konden opwaarderen tot stappen of zelfs rennen. De wereld mag dat weten.

We doen het in afleveringen. Tot het einde van de maand januari (2009) elke dag minstens een bijdrage. U zult trouwens merken dat bepaalde spellen meerdere prijzen in de wacht slepen. Waarom niet trouwens? Moesten blogschrijvers prijzen kunnen winnen kwam ik ook in de categorieën gespierd, knap, charmant, schattig, ontzettend slim, uitermate evenwichtig en onweerstaanbaar als laureaat uit de bus hoor.

En we zijn vertrokken.

Beroerdste spellendoos van het jaar

Cambria van Vainglorious Games. Alleen er naar kijken levert al deukjes op. Als je dit bestelt krijg je trouwens vooraf een hele lading verontschuldigingen van de leverancier dat ze "er echt niets aan kunnen doen". Met "er" wordt bedoeld: de beschadigingen die de speldoos gegarandeerd gaat oplopen tijdens het transport, ondanks de inpakprocedure als betrof het de originele versie van de Mona Lisa. Positief: eindelijk eens een keiharde garantie waar geen speld tussen te krijgen is. Want de verkopers maken hun belofte helemaal waar. U krijgt het immers zonder enig probleem beschadigd en wel in uw postvak IN.

Tot morgen!

Dominique

11:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

29-11-08

Close Encounters Of The First Kind..

 2 De Mayo (Gen X Games / Devir)

Dos De Mayo. Een wargame voor twee dat in 20 minuten af te handelen is. Ervaren spelers doen het zelfs nog sneller. Zij die ondertussen van hun stoel gevallen zijn geef ik nu even de kans weer overeind te kruipen.

Als u de startopstelling op tafel ziet liggen, de overwinningsvoorwaarden in uw oor gefluisterd krijgt, vervolgens de Spanjaarden krijgt toegewezen en uw tegenstander (de Fransman, Napoleon himself) zich handenwringend in de stoel tegenover u zet hebt u gelijk zin de handdoek al maar onmiddellijk in de ring te gooien. Zo scheefgetrokken lijkt dit. Vergis u echter niet, beste Spanjaard: u bent bijlange nog niet verloren. Integendeel, u kunt de Fransen een lekker poepie laten ruiken. Wees gewoon slim met uw orders, plan het uitspelen van uw – in aantal erg beperkte – actiekaarten zorgvuldig en bluf alsof uw leven ervan afhangt. U hebt dan echt wel kans op slagen. Ik spreek uit ervaring.

Byzanz (Amigo)

Bieden met handelswaren op handelswaren, later de markt bezoeken om handelswaren te kopen en die handelswaren in setjes van drie uitspelen waarbij de handelswarenkaart met de hoogste waarde wordt afgelegd voor overwinningspunten. De aandachtige lezer onder ons heeft ondertussen al opgemerkt dat dit spel draait om handelswaren. Eenmaal de trekstapel doorgeploegd is het spel gedaan. Hoe vroeger u in een ronde een bod wint, hoe meer kaarten u krijgt, maar hoe langer u moet wachten om de plaatselijke markt te bezoeken. En dat terwijl u met hoge nood zit, want er ligt daar een setje tapijten dat u zó graag zou willen hebben. Dat zorgt voor nagelbijtende dilemma’s. Nagelbijtende dilemma’s leveren meestal veel speelvreugde op. Ook hier.

Het speelt snel, ook met z’n zessen, heeft een aangename flow waarvoor u mij altijd even van mijn dagelijkse beslommeringen mag komen wegrukken en het prijskaartje dat eraan hangt is niet van dien aard dat het mijn maandelijkse energiefactuur hypothekeert.

Goedgekeurd.

Comuni (Tenki Games / Elfinwerks)

Het feit dat de ontwerpers van dit spel dezelfden zijn als die van het gortdroge en kleurloze Leonardo da Vinci strekt niet echt tot aanbeveling. Maar elk nieuw spel verdient een kans, zelfs meerdere, dus heb ik mij onbevooroordeeld mee aan tafel gezet en mij vervolgens aangenaam laten verrassen. Wat qua regels in eerste instantie een monster van een spel lijkt, blijkt bij nader inzien een erg leuke strijd om macht, kracht, aanzien, geld en vooral overwinningspunten. We staan aan het hoofd van Noord-Italiaanse steden zo rond de 12de eeuw.. We bouwen ze uit, scoren daarmee overwinningspunten en moeten vier keer een invasie doorstaan van steeds een ander en sterker stelletje ongeregeld dat blijkbaar erg jaloers is op onze zuurverdiende welvaart. Een tip: oppassen voor minpunten! Het Straweffect, weet u wel.

De Koningsburcht (The Game Master / Eggert Spiele)

De Kathedraal op speed, zo kan ik dit het best omschrijven. Hier zet je je aan als ga je een avondvullend bordspel beginnen. Lekker veel tijd, denk je dan, om rustig naar een verpletterende overwinning toe te werken door middel van een breed scala van – en vooral heel veel – acties. Ongeveer drie kwartier later stelt u met verbijstering vast dat u slechts 15 karakterkaarten hebt kunnen uitspelen met daaraan gekoppeld evenveel armzalige acties. U bent hier niet goed van, net als van uw smadelijke nederlaag, en u gaat in de regels wanhopig op zoek naar wat u in godsnaam toch verkeerd hebt gedaan en welke handelingen u tijdens het spelen gewoon vergeten bent uit te voeren. Om vervolgens nog wanhopiger vast te stellen dat u perfect volgens het boekje hebt gespeeld.

Hou daar rekening mee als u hiermee uw kostbare tijd verdrijft. De uitdrukking “De tijd gaat snel, gebruik hem wel!” was een gepaste ondertitel geweest voor dit, overigens voortreffelijke, spel en had dan ook gerust mee op de doos gemogen.

Diamonds Club (Ravensburger)

Eén keer gespeeld, niet echt onder de indruk, en toch blijft het sindsdien maar in mijn hoofd zitten. Ook bij nacht, wanneer ik word geacht door slapen en dromen alles van mij af te gooien en nieuwe energie op te doen voor de dag die, tot nu toe toch nog, komt. Dat dit in mijn hoofd blijft rondspoken is op zich een goed teken, maar het is wel raar aangezien ik die eerste spelsessie niet écht je dat vond. Misschien is Diamonds Club zoals een liedje dat je eerst maar zozo vindt maar naarmate je het meer hoort plotseling een persoonlijke hit wordt. De tijd zal het leren. Dit mag van mij zeker weer op tafel.

Die Drei Gebote (Rio Grande Games)

Zwaar door de mand gevallen, dit spel. Een beetje gek aangezien de auteurs klinkende namen hebben als Friedemann Friese en de broertjes Lamont. Deduceren is hier het volgens de makers het ordewoord. Ik zal dit ordewoord nu even vervangen door de ordewoorden die mijns inziens meer van toepassing zijn: Blind Gokken.

Men verplaatst iets van een bepaalde kleur op een spelbord dat in meerdere andersoortige velden is verdeeld. Afhankelijk van welke pion naar welk veld gaat en op welke manier – ik geef even een voorbeeld: u raakt tijdens het verplaatsen met uw linkerpink het spelbord aan – worden plus- en minpunten toegekend. Kaartjes bepalen de spelregels voor een bepaalde ronde en de actieve speler kan aan de hand van deze kaartjes naar eigen goeddunken bepalen welke acties (min)punten opleveren.

In mijn categorie “rechtse spellen” hoort dit zeker niet thuis. Vandaar dat ik dit in Essen links heb laten liggen.

Giants (Matagot)

Prachtig spel. En niet alleen qua uiterlijk, ook het innerlijke mag er wezen. Dit zit goed in elkaar. Ik heb wel wat problemen met “The Sorceror”, die eigenlijk “The Magician” zou moeten heten en, bij mij althans, steeds weer voor verwarring zorgt, maar verder is dit lekker smullen. Beide duimpjes schuin de lucht in. Schuin omdat ik het toch wel een beetje irritant vind dat de hoedjes (Pukao) niet echt goed passen op die Moai-hoofdjes. En net die hoedjes leveren aan het eind van het spel extra punten op. En visueel genot. Er zijn verhalen bekend van spelers die aan het vijlen, frezen, snijden en plakken zijn geslagen. Eentje had het zelfs zo te pakken dat hij, gezeten in een roeibootje op de Noordelijke IJszee en gewapend met hamer en steenbeitel, moest worden onderschept omdat hij de originele beelden te lijf wou gaan en dit “omwille van die belachelijke rode en absoluut niet modieuze stomme kl.. hoedjes”. Waar de brave man zich nu bevindt weet ik niet, maar hij had zich de moeite kunnen besparen. De uitgever komt immers met een vervangingssetje.

Pukao of niet, op het einde van het spel stáát het er, het eiland. U gaat moeite hebben om het weer af te breken en in de doos te steken. Want wat we na spelafloop op tafel zien liggen biedt een heel wat indrukwekkender aanblik dan het diorama dat ontstaat na een partijtje – ik noem maar iets – Loco. U wilt er naar blijven kijken. En uw medespelers met u. En stiekem denkt u: “Goh, met de juiste belichting daar en daar kan dit echt wel een aanzienlijke bijdrage leveren tot het opfleuren van mijn interieur. En misschien maak ik dan ook wel indruk op mijn nieuwe buurvrouw, die met die panterachtige tred, als ze weer eens een beetje melk komt lenen.” Geloof me, u gaat daar in uw bovenkamer intensief mee bezig zijn. Ik wens u veel sterkte.

Habitat (Valley Games)

Op Spiel heb ik op de stand van Valley Games een tijdje verdwaasd en verloren in het ijle zitten staren omwille van geen miss Canada (lintje moeten afgeven). Maar nu ook weer niet te lang want ik verwachtte elk moment ene Erwin B. uit L. (NL) het hoekje om te zien komen, in het gezelschap van een vermanende wijsvinger "Zie je wel? Ik had je nog zo gewaarschuwd!" roepend. Deze vernedering is mij gelukkig gespaard gebleven.  Geen miss Canada dus, maar de natuurlijke schoonheid van Habitat maakte veel goed. Laat u niet vangen, dit spel gaat over eten en gegeten worden en ervoor zorgen dat dit mooi georganiseerd gebeurt. En het heeft, gelukkig, in de verste verten niets te maken met de interieurwinkel waar u regelmatig en onder lichte dwang van uw eega een nieuw design-badkamersetje op de kop tikt.

De prachtige kaarten, een vlot spelverloop - de ietwat ongelukkig ingedeelde spelregels moet u wel voor lief nemen - een korte speelduur en een leuk “het gaat echt wel op en af hé”-gehalte hebben mij zeer aangenaam verrast.

Illusio (Funforge)

De films “The Prestige” en “The Illusionist”, ik ben er een grote fan van. Het prachtig geïllustreerde kaartspel Illusio, dat trouwens in een zeer mooi kubusdoosje zit verpakt, geeft u de kans de wereld te laten zien tot welke fenomenale begoochelingen u in staat bent. Wel duur, zo'n goocheldoosje. 25 euro in Essen. Ik dacht eerst dat de prijsetikettering een optische illusie was. Niet dus. Ik kreeg er wel een mooi Funforge T-shirt bij, breed aan de schouders en smal in de heupen. Past mij perfect. Het spel eigenlijk ook. Het is lichte, maar aangename kost en daar heb ik absoluut geen problemen mee. Je probeert allerhande trucs te realiseren, de ene al wat spectaculairder dan de andere, je rotzooit wat in met de trucs die uw medespelers op de toneelmat proberen te leggen - zij doen dat ook met die van u, maak u vooral geen illusies - en je probeert door te specialiseren in bepaalde genres (bijvoorbeeld ontsnappingen) wat bonuspunten te sprokkelen. Wie het eerst 12 punten heeft verzameld wint.

De regels zijn ondertussen enigszins aangepast en te downloaden op de website van Funforge en er is ook een gratis herwerkt kaartensetje verschenen. Heel goede service van deze uitgever, maar het ware beter geweest als ze het van de eerste keer goed hadden gedaan.

Trouwens: als u eens een échte vrouwelijke magicienne aan het werk wil zien, eentje met ballen aan haar lijf, raad ik u aan te klikken op de volgende “alleen voor + 18-jarige goochelaars in spe”-link:

http://www.elgringooo.fr/index.php/2006/11/13/122-ursula-martinez-la-magicienne-nue

Middle Kingdom (Z-Man Games)

Tom Lehman, staat er in middelgrote letters op het doosje vermeld. Dat zou al voldoende moeten zijn om mij krijsend op de vlucht te doen slaan – Race For The Galaxy, weet u wel –, maar op de doos stond ook Z-Man Games en dan wil ik toch wel eens een risico nemen. Trouwens, iedereen krijgt van mij opnieuw een kans, waarom dan niet de heer Lehman?

De uitvoering van dit kaartspel kon stukken beter. De kaarten zijn niet bijster aantrekkelijk en ze kleven nogal erg aan elkaar wanneer u aan het uitpakken bent. Ze lijken ook onderhevig aan slijtage. Nogal veel. Het ongeveer gelijktijdig verschenen kaartspel van Z-Man Games, Genji, lijdt ook aan dit euvel. Als dat maar geen trend wordt.

Maar het spel zelf is dik in orde. Het is een biedspel waarin iedere speler een gelijkaardig genummerd kaartensetje heeft (een 0 zit er trouwens ook tussen) dat hij gebruikt om te bieden op een rijtje uitgelegde personages. Er wordt altijd één kaart minder uitgelegd dan er spelers zijn, wat voor de nodige frustratie zorgt, vooral als u degene bent die het minst heeft geboden. De resetkaart, die met de dikke 0, laat je toe om je reeds uitgespeelde kaarten weer op hand te nemen voor later gebruik. Verder kun je bonuskaarten verdienen die je extra voordelen opleveren en onder andere het bied- en kiesproces kunnen beïnvloeden. Leuk.

Meerderheden in bepaalde personages leveren punten op (laat vooral de boeren niet links liggen!).

Niet moeilijk, leuke regels voor gelijke standen, lekker kort en spannend. Meer moet dat niet zijn. En Race For The Galaxy, Meneer Lehman, is u hierbij vergeven.

Uruk: Wiege Der Zivilization

Vorig jaar wist deze uitgever mij al aangenaam te verrassen met “Der Wiege Der Renaissance”. Dit jaar verrasten ze me nog aangenamer met Uruk.

Heerlijk spelletje. Alhoewel. De term spelletje slaat op de omvang ervan, maar inhoudelijk kunnen we hier gerust van het vergrootwoord “spel” spreken. Misschien, en ik wik mijn woorden, is dit wat Race For The Galaxy had horen te zijn. Complex maar uitlegbaar, een duidelijk symboolgebruik op de kaarten, een overzichtelijk spelverloop, logisch gestructureerd en spannend tot op het einde. En, nogmaals, in een kleine doos. Handig dus als u het meeneemt op verplaatsing. Mogelijk verplaatst u zich dan later op de avond wel met lichtere tred naar huis omdat uw spellenvrienden het spel niet wilden teruggeven. Maar, optimistisch ingesteld als u bent, u hebt toch een goed uurtje spelgenot achter de rug. En misschien geraken ze er ooit wel op uitgekeken. Zo zit het leven boordevol kansen. U moet ze gewoon grijpen als ze zich aandienen.

Via Romana (Goldsieber)

We treffen Pecunia Non Olet-achtige figuren aan op de achterkant van het spelbord, maar we spelen aan de voorkant dus die laten we voor wat ze zijn. Romeinen, ze blijven de spellenwereld teisteren. Waarom toch nooit eens een spel over de Kyrgyzen, de Altaians, De Tuvians of de Oigoeren? Die hebben ook bestaan hoor, maar daar hoor je niemand over. Wie weet wat hadden zij te bieden? Tot welke vernuftige spelsystemen zou hun cultuur aanleiding kunnen geven? Zo zit het leven inderdaad vol kansen maar hier werden er wel vier grandioos gemist. Misschien bouwden zij geen heirbanen, zoals de ontwerpers van Via Romana ons vriendelijk verzoeken, maar bewogen ze zich gewoon zwevend van A naar B.

Is het Viva Romana? Neen, beste medespeler, net niet. We hebben dit al eens gezien. Via Romana doet niet aan “Veni, Vidi, Vici” maar wel aan “Veni, Vidi, best wel leuk en mag af en toe nog eens op tafel.”

Een gouden tip. Let er toch maar voor op het spel uit te maken. U krijgt dan een schamele 2 punten als schadevergoeding. Punten voor de schade die de spelers die na u nog één  keer aan beurt mogen u gaan aandoen. Schade die meestal groter is dan 2 overwinningspunten. In hal 5 van de Messe Essen zijn er naar het schijnt nog steeds vier Zuid-Koreanen aan het spelen omdat geen van hen het spel wil beëindigen. En misschien zitten ze er op de editie van 2009 nog.

De mijlpalen zorgden bij onze sessie ook voor wat wrevel. Neem je ze op blijft het houdertje staan. Waarom noemen ze dat dan een houdertje? U gaat dus aan de slag moeten met lijm, schroevendraaier, soldeerset, laspost of andere fixatiesystemen. Er wordt tegenwoordig wat verwacht van ons, beste medespeler. Een beetje bordspeler brengt heden ten dage meer tijd door in de Gamma dan in de spellenwinkel. Daarom een tip voor de betere doe-het-zelfzaak: voeg een uitgebreid assortiment spellen aan uw catalogus toe. Dat bespaart ons een hoop heen en weer gerij.

Wolsung: The Boardgame (Kuzniagier)

Bloedmooi, slechts 25 euro, stoom, hier gaan de Polen – in tegenstelling tot op het E.K. voetbal- wel mee scoren. Dat waren gedachten die door mijn hoofd spookten toen ik de voorbestelling plaatste. Ik begin echter stilaan te vermoeden dat dit dé miskoop van Spiel 2008 is. Miskoop, het is een titel als een andere, maar ik heb dit toch liever niet voor een spel dat in mijn spellenkast staat. Wolsung hangt bij nader inzien met kilo’s geluk aan elkaar en écht veel opwinding valt er niet te bespeuren, tenzij u het speelt na het nuttigen van een aanzienlijke hoeveelheid alcohol of, drastischer, na een aanzienlijke make-over van de regels. Zeg maar: volledig herschrijven. Ik hou u op de hoogte moest het een projectje worden.

Mijn volgend project is in elk geval Spel 2008 In Broechem. Van de legendarische spellenbroederschap Forum-Federatie. Dus vooral niet te missen. De motor draait al. Niet goed voor mijn ecologische voetafdruk, maar de spellenplicht roept. Iemand moet het doen, nietwaar? Verslaggeving volgt.

Dominique


 

09:37 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-11-08

Gefundenes Fressen Nach Essen!

Maximus, een nieuwe ster aan het Vlaamse popfirmament, is uit het juiste hout gesneden. En zijn muziek ook. Hij maakt liedjes over pornosterren, katten met obesitas en mannen in bikini’s. Geef toe, het is eens wat anders dan "I love you so" en "I can’t live without you" en "Put your lips immediately on those of mine". Een verademing.

In de spellenwereld ben ik ook zeer gevoelig voor niet zo voor de hand liggende concepten of thema’s of whatever. Fruit Fair (Wattsalpoag. Inc., Kris Gould) excelleert hier omdat het thema voor ons, hardcore gamers, absoluut not done is. Waar het om draait? Appels, pruimen, citroenen en kersen plukken en met deze vruchtjes prijzen verdienen op het plaatselijke dorpsfeest (medailles en lintjes). Een beetje hardcore gamer let er wel voor op om gezeten naast dit spelbord gespot te worden. Het zij zo, zij missen een verrassend goed spel. Eigen schuld.

Dit werd bestempeld als een "hidden gem" op Spiel 2008. Ik heb het ondertussen gespeeld en ik kan het gemgehalte alleen maar bevestigen. Ik kan me, nogmaals, voorstellen dat velen onder ons hier in Essen geen aandacht aan schonken omwille van de looks. Looks die worden geassocieerd met kindjes. Boomgaard van Haba was het eerste wat mij te binnen schoot toen ik het voor de eerste keer zag. Want ook hier worden de vier vruchtensoorten op de laagstammen op het bord gelegd. Maar vergis u niet, dit is er eentje voor grote mensen, niet voor Haba’s. En die grote mensen beleven hier enorm veel plezier aan.

Om u het volledige regelwerk te besparen vat ik het spelverloop hieronder even kort samen:

U beschikt bij aanvang van het spel over 8 kaarten: een kaart voor elk van de vier fruitsoorten en twee plukkers en twee tuinmannen. En een kaartje met een getal waarop de spelersvolgorde wordt aangegeven.

Op elke boom liggen bij aanvang vijf vruchten (dit kunnen meer vruchten zijn in de loop van het spel). Onder elke boom liggen fiches die ons in de loop het spel voordelen opleveren. Ook de 15 te winnen prijzen worden gedekt op het bord gelegd.

Door het gedekt uitspelen van kaarten wijst u plukkers en tuinmannen toe aan de verschillende bomen.

Dan komt de wasbeer op de proppen. De speler die de wasbeerfiche heeft laat het bevallige maar gulzige beertje één stuk fruit van twee verschillende bomen opsmikkelen . Deze worden op het wasbeertjesveld van het spelbord gelegd.

Daarna wordt er om beurt verplicht geplukt en geplant. Indien er bomen zijn leeggeplukt kan er eventueel een fruitruil – wat hou ik van dat woord – gebeuren. Dit gebeurt met fruit uit de voorraden van de spelers. Een tegenspeler kan dit niet weigeren. Handig.

Plukken is plukken. Planten is planten: een fruitsoort uit de voorraad op het kruiwagenveld - jawel! - van het spelbord leggen. 

Na het planten en plukken wordt het fruit dat zich op de kruiwagen bevindt naar de overeenkomstige bomen overgebracht. Het blijft allemaal braaf: geen overspel.

Vervolgens gaan we met ons fruit naar het dorpsfeest om prijzen (overwinningspunten) te winnen (vruchten inleveren, minstens vier) of we kopen met ons fruit extra personeel voor de pluk en het planten. De speler met de wasbeerfiche krijgt voor beide acties korting. Heb je na je bezoek aan het dorpsfeest of het plaatselijke werkloosheidbureau meer dan 8 stukken fruit in voorraad moet je het overtal afdragen aan de voorraad.

Dan worden de actiefiches verdeeld.. De spelers die het meeste fruit in voorraad hebben van de boom waaronder de actiefiches liggen mogen een uitvergrote versie van die fiches op hand nemen. De fiche met nr. 1 geeft aan dat je de volgende ronde als eerste mag beginnen (het aantal stukken fruit dat de anders spelers van deze soort hebben bepaalt de verdere hiërarchie in de spelersvolgorde), de fiche met de seizoensarbeider geeft je de kans een extra vrucht te plukken tijdens de volgende ronde. De wasbeerfiche werd hierboven al toegelicht en de vrachtwagen tenslotte geeft zijn eigenaar de kans zijn arbeiders voor aanvang van de pluk- en plantfase te herschikken (uitermate interessant).

De twee fiches die aan de fruitbomen liggen waarvan de wasbeer gegeten heeft verwisselen van plaats (van boom dus) voor de volgende ronde. Dit is makkelijk te controleren aan de hand van de twee vruchten die het wasbeerveld liggen. Daarna gaan deze twee vruchtjes naar de algemene voorraad.

Het spel eindigt op het einde van de ronde waarin er vijf of minder prijzen op het bord liggen.

De punten worden geteld, zijnde de getallen op de prijzenfiches + een punt voor elke vrucht in je voorraad.

De speler met de meeste punten wint.

Vervolgens wordt het winter en spelen wij bij het haardvuur gezellig een spelletje.

 

Dat is het. In een notendop. Relatief eenvoudig, elegant en toch subtiel diep.

Ja, dat zie ik graag

Kleurrijk zonder kakofonisch te zijn.

Eenvoudig en toch gelaagd.

Snel te spelen.

Een buitenbeentje.

Heerlijk, eens geen middeleeuwen en geen gebouwen en geen geschuifel met steen, hout, zand, leem, zilver en goud.

Nee, dat zie ik niet graag

Ouders met kindjes worden in snelheid genomen.

Moeilijk te verkopen aan échte spelers. Het spelbord en de vruchtjes deuken hun imago.

 

Jet Set, van dezelfde uitgever, ligt hier ondertussen ook al klaar om gespeeld te worden. Ook dát, geloof me vrij, is een verborgen juweel van Spiel 2008. Aangezien ik mij constant in Jet Set- en glamourregionen begeef kan ik ook hier niet omheen. Later meer.

Dominique

21:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-11-08

Vlieg op koe zoekt boer!

Mow. Als je het uitspreekt en daarbij de eerste letter even weglaat krijg je ongeveer het geluid dat Ik elke ochtend maak als ik vanuit mijn bed de wijde wereld instrompel. En af en toe duikt het ook op als ik een spel uit het bovenste spellenrek trek.

Mét die eerste letter is Mow ook een kaartspelletje. Van Bruno Cathala. Uitgegeven bij Hurrican. De man ligt in mijn bovenste schuif omwille van Boomtown, Drôles De Zèbres, Iglu Iglu, Jamaica, Lawless, Mission Red Planet, Queen’s Necklace en, last but not least, Shadows Over Camelot. Monsieur Cathala heeft dus één en ander in zijn mars en ik raad u dringend aan één van de bovengenoemde spellen eens op tafel te leggen of, als u ze niet bezit, ernaar op zoek te gaan. Frankrijk lijkt mij een geschikte plaats.

Mow wordt door kenners omschreven als lichte kost en sommigen halen hun neus ervoor op. Wat de lichtheid betreft hebben de kenners overschot van gelijk, wat betreft het neusophalen niet. Kijk, ik gebruik af en toe ook graag een opulente maaltijd waarvan je achteraf zo heerlijk loom en traag wordt, maar ik eet af en toe ook graag een licht dessertje, iets met slagroom en vooral met veel lucht opgeklopt.

Mow is slagroom. Vers en uit melk van een gezonde koe. Als je dit speelt ga je je vanzelf beter voelen. Uw mondhoeken gaan na lange tijd weer eens op hoogtestage en u vergeet zelfs even alle zorgen die u bezwaren. Geen plaats voor kredietcrisissen, dalende koopkracht, Afghanistan, files en de verstopte afvoer van de wastafel waaraan uw jongste dochter weer eens persé haar eigen haar wou knippen. U bent even gezellig van de wereld.

Geen plaats ook voor ingewikkelde, volumineuze spelregelboeken met op de laatste pagina een ruime opsomming van de uitzonderingen op hetgeen u vlak ervoor intensief van buiten hebt geleerd. Neen, rechttoe rechtaan hier. Ik vat het regelwerk voor u even samen:

U krijgt vier koeienkaarten in kleur op hand waarop koeien, een getal en vliegjes staan.

Iemand, door de band startspeler genoemd, begint met het uitspelen van een kaart.

Na het uitspelen van een kaart trekt u er eentje bij van de trekstapel.

Als u aan de beurt bent speelt u een kaart uit. Die moet hoger of lager zijn dan de kaarten die er al liggen. Kunt u dat niet verzamelt u de tot dan uitgespeelde kaarten op een stapeltje en houdt deze bij tot op het einde van de ronde. Vervolgens speelt u een nieuwe kaart uit.

Met speciale actiekaartjen kunt u de regels even omzeilen en naar eigen believen de spelrichting veranderen. Boffer!

Als de trekstapel op is telt iedereen de vliegjes op al zijn/haar verzamelde kaarten op. Dat zijn minpunten.

Als er een ongelukkige 100 punten bereikt eindigt het spel.

Wie de minste minpunten heeft wint.

Muggenzifters wijzen steevast op de overeenkomst met 6 Nimmt. Daar word ik zo moe van, van uitspraken als: "Ja zeg, Tribun, dat lijkt toch op De Kathedraal hoor." Of "Agricola, dat is afgekeken van Caylus, zoals je die acties moet kiezen." En dan wordt zo’n spel al bij voorbaat gedevalueerd. Spijkers op laag water zoeken noem ik dat. Mocht alleen, om maar eens een Belg van betekenis te noemen, Adolphe Sax, en hij alleen op zijn fantastische uitvinding spelen dan? Zijn The Beatles minder goed dan – ik zeg maar iets – Frans Bauer omdat ook zij in hun liedjes een drumstel gebruiken? Ik dacht van niet. Is een spel goed dan is het goed en verder geen gezeur. Er wordt al genoeg vergeleken in de wereld.

Wow

Lachen, gieren en brullen.

U maakt spontaan koeien- of vlieggeluiden aan tafel.

De spelregels uitleggen kost welgeteld 23,58 seconden.

Het doosje is kleiner dan een pakje sigaretten. En de inhoud is veel gezonder.

Ontspanning met de nadruk op "ont".

Ideaal voor tijdens de lunchpauze met de collega’s. En daarna voor de werksfeer.

Prachtig artwork.

Zeer kindvriendelijk.

U gaat zich even vergeten af te vragen wat dat nu toch in godsnaam is wat Meat Loaf niet voor de liefde wil doen.

Ow

Een beperkte oplage, maar dit zou wel eens snel kunnen veranderen.

Als dit naast een grote spellendoos ligt valt dit niet zo op en wordt het waarschijnlijk niet gespeeld. Dat is jammer.

Teveel slagroom voor de steaketers onder ons.

 

Mow is slagroom op zijn best. Vliegen komen daarop af. U, beste medespeler, zou dat ook moeten doen. En stuur de vliegjes dan maar lustig door!

Dominique

 

16:21 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-11-08

Het Straweffect.

In een etablissement met de ietwat eigenaardige naam "Parking Achteraan" heb ik van de week, in het zoete gezelschap van een warme chocomelk (echte melk) met slagroom (echte room), mijn gedachten nog eens over mijn belevenissen op Spiel 2008 laten gaan. En één en ander opgeschreven in mijn schriftje. Hieronder deel één.

Wat heb ik over mijn bezoek aan Essen te vertellen? Niets spectaculairs hoor. Niets wat al die andere webmasters, blogschrijvers, forumposters en andere virtuele entiteiten al niet eerder hadden te melden. De leukste momenten waren in mijn geval niet echt gebonden aan bepaalde spellen, maar eerder aan het gezelschap waarin ik mij op donderdag en vrijdag bevond (met die mannen en vrouw op stap gaan is op zich al de moeite waard, daar hoeft zelfs eigenlijk geen spelcontext bij). Dat, en enkele surrealistische situaties die op treffende wijze de zin van het leven – wat mij betreft althans – toch enige duiding gaven waren voor mij "die highlights der messe".

Voorbeelden?

Het roze konijn waarnaast ik stond te plassen in de mannentoiletten tussen hal 4 en hal 5. Het beest was duidelijk doodop en stond voorover geleund met het hoofd tegen de muur aan. Bewegingloos, de armen – of moet ik zeggen poten – afhangend naast zijn konijnenlichaam. Ofwel kon dat konijn enorm goed richten ofwel wist het niet meer dat het er stond. Ik heb even overwogen de EHBO erbij te halen maar het gedoe dat daarmee gepaard zou gaan zou mij een aanzienlijk tijdverlies hebben opgeleverd bij mijn spellenaanschaf. Later op de dag kwam ik het beest weer tegen. Het deelde strompelend flyertjes uit.

Ik heb drie prachtige en kleurrijke woudelfen gezien met puntoren en in het bezit van iets wat op het eerste gezicht leek op erg gesofisticeerd SM-materiaal. Even later kwam ik er eentje tegen met een knoert van een snor en een glimlach waarvoor ieder normaal functionerend mens onmiddellijk op de vlucht zou slaan. Ik koos er dus ook wijselijk voor mijn hachje, samen met de spellen die ik op dat moment al had ingeslagen, in ijltempo te redden.

Aan de stand van Krimsus Krimsans-Kiste stond ik rond 12u45 in de afprijsbak van hun kaartspelletjes te graaien, samen met een trol van ongeveer 2 meter hoog. En breed. Hij was erg geïnteresseerd in "Wo Ist Jack The Ripper?" en keek voortdurend van het kaartspelletje naar mij en weer terug. Ik heb me wijselijk uit de voeten gemaakt.

Verder ben ik uitgebreid en erg intensief ten prooi gevallen aan het zogenaamde "Straweffect". Dat zegt u niets? Ik verklaar mij nader. Straw (Alderac Entertainment Group) is een heerlijk kaartspelletje waarbij u een kameel moet beladen met allerhande voorwerpen zonder dat u zijn rugje breekt. Als je dat doet scoor je minpunten. Je tegenstanders gaan in de plus. Het Straweffect doet zich voor op beurzen alwaar veel en leuke spellen verkocht worden. Het effect begint zich te manifesteren vanaf het moment dat u in beide handen plastic zakken vol met spellen draagt die elk minstens 10 kg wegen. U krijgt dan het gevoel dat elk bot in uw lichaam gaat breken. Het effect gaat meestal ook gepaard met snijwonden ter hoogte van de handpalmen. Er is naar het schijnt maar één afdoende behandeling: een trolley. Die gaat dus volgend jaar mee.

Het gekke is dat dit Straweffect zich begint voor te doen op een zogenaamd kantelmoment, de 10 kg. En laat het begrip kantelmoment nu net het belangrijkste spelelement zijn van één der leukste spellen van de beurs, genaamd:

Dominion

Het pijltje van Dominion stond tot voor kort erg ver in de groene zone van mijn steeds alerte  ditisechtietsvoormij-o-meter. Er circuleerden voor de aanvang van Spiel echter een aantal – aanzwellende - geruchten over het grote "Race For The Galaxy"-gehalte. Velen onder ons zullen dat een aanlokkelijke en zelfs geruststellende gedachte vinden, maar het aanvankelijke enthousiasme van ondergetekende werd daardoor toch aanzienlijk getemperd. Ik vind Race For The Galaxy – en dit in tegenstelling tot de massa’s spelers die ik hierboven heb aangehaald – namelijk niet zo’n geslaagd spel. Niet dat ik het geen kans gegeven heb hoor. Ik heb het meermaals op tafel gelegd, steeds weer met een open geest, maar elke spelervaring was slechter dan de vorige. Tot mijn verlangen het te spelen een zodanig laag niveau bereikte dat de luide slag die men hoorde als dit op tafel kwam die van mijn voorhoofd was dat onzacht in aanraking kwam met het tafelblad. Het staat ondertussen op mijn verkooplijst, zeker na mijn orgastische kennismaking met het – in mijn bescheiden ogen – zoveel betere "Glory To Rome".

Ook de meldingen van het frequent (her)schudden van de kaarten schrokken me een beetje af. Ik heb een voorliefde voor kaartspellen, maar niet voor schudden. Die twee gaan ontegensprekelijk samen, zult u opwerpen en gelijk hebt u, maar toch: hoe minder hoe liever.

Geruchten zijn echter meestal en gelukkig onbetrouwbaar, is weer eens gebleken. Dominion is immers meer dan oké. Ik heb mij in Essen de Engelse editie aangeschaft, die op termijn zeer waarschijnlijk gelardeerd zal worden met allerhande uitbreidingen. Ik heb niet gewacht op de Nederlandstalige van 999 Games, die dan wel Nederlandstalig is maar geen zekerheid biedt over eventuele extra’s (ik zit nog altijd tevergeefs op de uitbreiding van "De Kathedraal" te wachten, vandaar).

Dominion is dus een goeie. Makkelijk uit te leggen, vlot moduleerbaar en prachtig uitgevoerd. Geen kakofonie van iconen op de actiekaarten maar een simpele tekst die uitlegt wat de kaart doet. En een heel handige, zij het ietwat grote, opbergdoos. Dat moest, want er zitten meer dan 500 kaarten in. Geen paniek, er zijn maar een kleine 30 verschillende kaarten. Dat is lekker overzichtelijk en maar de helft ervan komt in elk spelletje in actie.

Voortbordurend op uw starthandje bouwt u een koninkrijkje uit. Een koninkrijkje dat bij speleinde bij voorkeur bestaat uit een respectabel aantal landerijen, zijnde overwinningspunten. U krijgt bij spelaanvang al drie overwinningspunten gratis. Samen met een beetje geld, zijnde zeven goudstukken. De clou is dat u met drie overwinningspunten en dat beetje geld niet veel gaat kunnen doen, het winnen gaat dan immers volledig aan uw mooie ogen voorbij. U moet aan de bak. Dus gaat u actiekaarten kopen en met die actiekaarten weer één en ander doen zodat u een vinnig motortje aan de gang trekt waarmee u zich in de tweede helft van het spelgebeuren massaal en zoveel mogelijk overwinningspunten - onroerend goed dus - gaat aanschaffen. Je hebt je eigen kaartendeck (vorstendom: een beetje fantasie helpt) die je in de loop van het spel verder uitbouwt. Alle aangeschafte kaarten komen ooit weer terug op je hand, die meestal uit vijf stuks bestaat (maar dit kan ook weer door actiekaarten worden beïnvloed, ten goede of ten kwade, afhankelijk van wie ze speelt. U hebt waarschijnlijk al een idee wie de "ten goede"-kaarten speelt en wie de "ten kwade"). U kunt direct als een gek overwinningspunten gaan kopen maar dat raad ik u, en velen met mij, ten stelligste af. Want overwinningspunten geven u tijdens het spel alleen maar nadelen. Ze nemen plaats in in je hand. Plaats waar je veel liever actiekaarten of geldkaarten ziet verschijnen. Vergelijk het een beetje met lucht in een spellendoos. Hebben we daar niet allemaal een hekel aan? De schamele overwinningspunten durf ik in de aanvangsfase van het spel via de kapel zelfs dumpen. Ja, ik ben me d’r eentje en u verklaart mij gek, ik weet het, maar het levert extra plaats op in mijn deckje waar uiteindelijk betere kaarten komen te zitten die bij speleinde hopelijk het verschil kunnen maken. Het kantelmoment is het moment waarop je de actiekaarten laat voor wat ze zijn en overschakelt naar het kopen van de overwinningspunten. Het Straweffect doet zich voor wanneer je daar te snel mee begint en teveel ballast meezeult waardoor je door je rugje gaat en je het stelletje ongeregeld waarmee je aan tafel zit niet meer kunt bijbenen.

Om je deck maximaal te laten renderen is het dus aan te raden het aantal kaarten zo laag mogelijk te houden maar toch voldoende groot en kwalitatief hoogstaand om een maximaal rendement te creëren. Voorwaar een moeilijke evenwichtsoefening maar de pogingen om niet van je koord te vallen vormen een heel leuke uitdaging.

Dominion is in mijn ogen wat Magic The Gathering had moeten zijn. Richard Garfield zal het niet graag horen maar die mens kent mij toch niet, so what?

Pluspunten:

Makkelijk uit te leggen, moeilijk te winnen.

Het kantelmoment.

Prachtig uitgevoerd.

Handig opbergsysteem voor de kaarten.

Moduleerbaar, leent zich uitstekend voor allerhande uitbreidingen.

Je kunt dit winnen met 0 punten en verliezen met 50 punten. Neem dit gerust van mij aan. Dat is zelden gezien, al komt Glory To Rome ook dicht in de buurt wat dit fenomeen betreft.

Het zoekproces naar de beste combo’s.

Minpunten:

Als je niet aan de beurt bent gebeurt er niet veel en zit je gewoon te wachten. Het is niet echt wachten op Godot, maar een ronde kan vooral bij vier spelers wel een tijdje duren. Een zenhouding helpt.

De prijs: €30 is niet goedkoop voor een kaartspel. En dat was de prijs voor de Engelse editie in Essen. De Nederlandstalige heb ik ondertussen al ergens te lande zien liggen voor €39. Deze prijssetting heeft op het forum van het Spellenspektakel trouwens al een interessante discussiedraad opgeleverd (http://speel.spellenspektakel.nl/forum/viewtopic.php?t=23....

Het blijft een kaartspel, dus geluk speelt zijn rolletje.

Het geschud en daardoor snellere slijtage, tenzij u over woudelfjeshandjes beschikt.

Een doorsnee kaartspelletje neem je makkelijk mee op reis. Deze niet, tenzij u over een privé-vliegtuig beschikt.

 

Dominion? Geslaagd met onderscheiding!

 

Dominique

 

 

 

21:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |