06-01-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 6

Handigste spelonderdeel van het jaar

De goudstukken van Smallworld (Days Of Wonder)

Totale waarde 515, in stukken van 1,3,5 en 10. En quasi gewichtloos. Perfect te gebruiken voor spellen allerhande, zoals ik proefondervindelijk tijdens sessies van onder andere Palazzo, Age Of Empires III en Three Dragon Ante heb aangetoond. Enkelzijdig bedrukt ook, dus perfect geheim te houden voor uw medespelers.

Gedaan met het gezeul met pokerfiches en andere attributen die het scoren moeten vergemakkelijken. En u moet eens stilstaan bij wat u met twee dozen Smallworld aankunt. Het spelen van een hele hoop andere spellen wordt dankzij de opvolger van Vinci opeens veel functioneler.

Rep u dus naar de spellenwinkel, schaf uzelf een doos Smallworld aan, haal die kartonnen goudstukken eruit en leg onmiddellijk Three Dragon Ante op tafel. En geniet.

Tot morgen.

Dominique

17:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-01-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 5

Taalafhankelijkste spel van het jaar

Taalafhankelijk en taalonafhankelijk zijn zeer populaire woorden in de spellenwereld, al worden ze soms wel eens door elkaar gehaald. Om het verschil aan den lijve te ondervinden legt u de winnaar van deze award best eens op tafel:

Tales Of The Arabian Nights (Z-Man Games)

Meer dan twee kilo onversneden taalafhankelijkheid hebben we hier.

Als het Nederlands de enige taal is die u uit uw welgevormde mond kunt laten rollen en met uw mooie blauwe ogen kunt lezen blijft u hier best ver vanaf. Erger nog, buiten het degelijk begrijpen van de geschreven en gesproken Engelse taal wordt tevens van u verwacht dat u het bijgevoegde verhalenboek op Shakespaeriaanse wijze kunt declameren. Met de nodige tremor dus. Ik kan me voorstellen dat dit spel daardoor alleen al kettingreacties van lachsalvo’s aan speeltafels allerhande heeft veroorzaakt. Gelukkig kunt u dat uitlachen uwer medespelers camoufleren door te wijzen op de grappige, anekdotische voorvallen die de protagonisten in dit spel te beurt vallen. Laat u dus gerust een keertje gaan.

Als er trouwens één spel op onze aardbol bestaat dat een Nederlandstalige versie verdient is het dit. Maar het zal er niet van komen. Er is gewoon geen beginnen aan. Dat bespaart mij uiteraard de uitreiking van het formilabel voor de vertaling van het jaar. En zo heeft elk nadeel weer z’n voordeel.

Tot morgen.

Dominique

20:51 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-01-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 4

Heruitgave van het jaar

A La Carte (Heidelberger / Mosquito)

Ik heb er lang op zitten wachten maar in 2009 was het zover: een nieuwe oplage van A La Carte. Mijn jarenlange onzekere wachten werd beloond. Ik moet toegeven dat ik op onbewaakte momenten nog naar de eerste editie hunker, maar de nieuwe is toch een grote pleister op de wonde die mijn verkoop van het origineel had geslagen.

Er zijn spelers die hier niets aan vinden, meestal het slag dat niet gewend is om te verliezen en zich het liefst onledig houdt met oneindig lang  piekeren over welke in een gegeven spelsituatie de beste tactische of strategische zet is. Na een tijdje treedt er bij dit soort spelers een vervorming van de realiteit op die resulteert in een uniforme aanpak van elk spel dat gespeeld wordt: die van de meester-tacticus/strateeg. Dat is een houding die in A La Carte genadeloos wordt afgestraft, waardoor de meester-tactici/strategen het niet leuk vinden en de liefhebbers worden geconfronteerd met totaal overbodige vragen als: “Wat vinden jullie daar nu toch aan?”

Maar bent u daarentegen iemand die nogal zonnig is ingesteld en graag lacht, zowel met uzelf als met anderen, is dit een absolute aanrader.

Formilabel!

Tot morgen.

Dominique

19:32 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-01-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 3

Technische flater van het jaar

De genummerde bemanning van het schip waar alles om draait in Cartagena 4:  Die Meuterei (Winning Moves).

U moet de onderkant van de voetjes van deze plastic poppetjes beplakken met getallen van 1 tot 10. Die geven hun sterkte aan. Deze sterkte moet geheim blijven. Voor het  verrassingselement, weet u wel. Op de bovenkant van de voetjes staat het getal echter doodleuk aangegeven. U ziet dus aan de bovenkant wat er aan de onderkant is geplakt. Ik ben er nog altijd niet uit of ik daar nu mee moet lachen of huilen. Het gevolg is dat door het gebrek aan creatieve geesten bij Winning Moves úw creativiteit moet worden aangesproken om dit spel alsnog speelbaar te maken. En ik raad u ten stelligste aan dat te doen want dat levert u een erg leuk en interessant spel op.

Gelukkig hebben ze nog altijd het mooiste logo, die van Winning Moves.

Maar ondanks dat logo: toch een abomilabel.

Runner up:

Hansa Teutonica (Argentum): het aangeven van de stadsnamen met witte letters op een lichtgrijze achtergrond. Moest het niet zo’n goed spel zijn, ik deed het hele personeelsbestand van Argentum, sanitair verantwoordelijken incluis, een proces aan.

Tot morgen.

Dominique

16:20 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-01-10

De "De Tafel Plakt" Awards 2009: deel 2

List van het jaar

De schoonheid van Senji (Asmodée)

U wordt met schoonheid de bosjes ingelokt waarna u ijskoud en meervoudig langs achteren wordt gepakt. Een beetje te vergelijken met wat er ‘s nachts gebeurt op de parking langs de E 40 richting Brussel, ter hoogte van Sterrebeek.

Prachtige vormgeving, ontgoochelend spelverloop. Ik moet altijd aan Terri Hatcher denken als dit spel ter sprake komt. Mooi maar mager. U hebt ook erg grote handen nodig want van het woord handkaartenlimiet hebben de makers, om onbegrijpelijke redenen hier, nog niet gehoord. En dat is toch dikwijls de eerste vraag die medespelers bij het uitleggen van een gemiddeld spel stellen: “Hoeveel mag je er op je hand houden?” Bij Senji luidt het antwoord: zoveel als je handjes aankunnen. Ik ken spelers bij wie dat ongelooflijk veel is, maar ik ken er ook die daardoor in dit spel al van bij aanvang met een ernstige handicap worden opgezadeld.

Nodeloos ingewikkeld en  uw startpositie kan u maken of breken waardoor de lange speelduur u nog meer gaat irriteren. Doe dit trouwens met z’n zessen en u wordt allemaal krijsend afgevoerd, de eigenaar van het spel incluis. Allemaal eigenschappen waar ik niet van hou.

U mág hoor, maar mij hoeft u niet te bellen.

Abomilabel.

Tot morgen.

Dominique

19:44 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-01-10

De "De Tafel Plakt!" Awards 2009: deel 1

Eros van het jaar

Das Bettspiel (Privategames)

Ik maak er verder niet te veel woorden aan vuil omdat ik anders uit mijn eigen bedgeheimen klap, maar ik raad u deze ten zeerste aan. Bij mijn weten het enige spel dat u best zonder kleren speelt. Voor twee spelers, maar mits het combineren van meerdere sets ook geschikt voor groepen perverselingen.

Meegenomen: u kunt dit spel niet verliezen, tenzij uw partner per se de penismeter die zij gratis kreeg bij de Flair van 4 maart 2009 in het spel wil integreren.

Das Bettspiel is trouwens een ideale manier om de minst tot spelen bekeerbare medemens, de seksverslaafde, aan het spelen te krijgen. En hij of zij hoeft er zijn vertrouwde biotoop niet eens voor uit.

Nog een opmerkelijke eigenschap van dit spel: na afloop van een sessie kan het spelmateriaal zonder problemen de wasmachine in. Als u echt een vies mannetje of vrouwtje bent mag u het woordje “kan” in de vorige zin vervangen door “moet”. Ik ken niet veel bordspellen waarvan dit kan gezegd worden.

Ook heel goed gezien door Privategames: de “doos” is een neutrale kussensloop. Heel handig als dit mee moet op verplaatsing. Uw goede naam blijft zo gewaarborgd.

Runner up: de zondekaarten van “7” (Wolf Fang P.H.). Mijn God. Net niet naakt, maar dat maakt deze deernen nog begeerlijker.

Tot morgen!

Dominique

20:32 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-12-09

Forceertips, of hoe Els over 10 dagen toch nog aan een nieuw spel geraakt!

Beste medespeler,

Els verwoordde het zo:

“Misschien kan ik hier ook voor advies terecht: hoe overtuig je je familie die vindt dat je ‘al veel te veel spellen hebt’ hebt om toch iets in dat genre onder de kerstboom te placeren? Alvast hartelijk dank voor de tips!”

Dat is eindelijk eens iets anders dan: “Ik heb al van alles geprobeerd om zijn aandacht te trekken maar hij ziet me niet eens staan. Zou hij verliefd zijn op iemand anders?”

Daarom, voor iedereen die voeling heeft met dit probleem, enkele tips die ten aanzien van eventuele cadeauverstrekkers misschien als volgt zouden kunnen worden geformuleerd:

Ik heb smetvrees en wil er zo snel mogelijk vanaf (Pandemie).

Ik ben bezig met een interessante literaire studie over Ken Follet en zou nog wat extra researchmateriaal willen (Die SaulenDer Erde en/of Die Tore Der Welt).

Ik heb moet dringend wat meer gaan bewegen (Santy Anno).

Ik wil nog één ultiem bordspel, waarin alle andere relevante spellen gratis worden meegeleverd (The BoardGameGeek Game).

Ik wil de seksuele relatie met mijn partner wat “opkrikken” en Viagra is te duur (Das Bettspiel).

Ik ben gokverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Long Shot).

Ik ben seksverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Project Pornstar).

Ik ben een weerwolf en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Luna Llena).

Ik ben koopverslaafd en wil daar in een veilige omgeving aan werken ( California).

Ik zou graag een aquarium hebben maar het mag niet van mijn huisbaas (Acqua Dolce).

Ik zou graag eens een safaripark bezoeken maar ik heb er geen geld voor (African Park).

Ik wil nu eindelijk eens weten hoe die kredietcrisis is ontstaan (Crunch).

Ik wil de boerenstiel in maar ik ben een stadsmens (Agricola).

Ik wil mijn hamster van haar dwangneurose voor loopmolentjes afhelpen (PsychoPet).

Ik wil graag wat meer naar de film maar ik heb geen geld (Traumfabrik).

Ik wil graag het management in maar ik wil me eerst wat bijscholen (Lifeboat).

Ik wil graag de lange omvaart in maar ik wil eerst een beetje ervaring opdoen (Shipyard).

Ik snoep teveel en ik wil daar in een veilige omgeving aan werken (Aber Bitte Mit Sahne).

Ik sta op de drempel van de volwassenheid en wil mij voorbereiden op het echte leven (Foute Vrienden, Vette Feesten).

Ik wil mijn vriend verrassen (Kama Sutra: Het Bordspel).

Ik wil mijn vriend verassen (Feurio!).

Ik wil eer betonen aan u, papa en mama (Familienbande).

Ik heb een te zware voet en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Fette Auto’s).

Ik ben een man in een vrouwenlichaam en wil mij mentaal al voorbereiden op mijn geslachtsoperatie (Dokter Bibber).

Ik ben masochist en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Im Jahr Des Drachen).

Ik ben sadist en wil daar in een veilige omgeving aan werken (Inquisitio)

Ik heb het altijd koud en heb dus dringend een bivakmuts nodig (War On Terror).

Ik heb geen partner en ik wil een seksspeeltje (Jungle Speed).

Ik heb een seksspeeltje maar ik heb geen partner (Het  Seks Geheugenspel).

Ik wil inzicht krijgen in het liefdesleven van mijn drie dochters (Liebe Und Intrige).

Ik wil nóg goedkoper met de trein rijden (Ticket To Ride).

Ik heb zeer slechte ogen en wil mijn accommodatievermogen oefenen (Pictureka + leesbril).

Ik wil nu eindelijk van mijn spelverslaving af (Arne, Het Kaartspel).

Mijn pillendoosje voor mijn dagelijkse psychofarmaca is kapot (Ruhe In Frieden).

Ik zou wat hulp kunnen gebruiken bij het bekomen van mijn zwembrevet (Seenot Im Rettungsboot).

Ik wil de politiek in (Minister).

Ik wil de politiek uit (Democrazy).

Ik wil mijn kinderen op een snelle manier leren optellen en aftrekken (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren bluffen (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren op tijd te stoppen (Biberbande).

Ik wil mijn kinderen leren wat het verschil is tussen los en vast (Mister Diamond).

Ik wil mijn leerlingen leren opletten in de klas (Carcassonne, Das Katapult).

Ik wil bijdragen aan het afblokken van de opwarming van het aarde (R-Eco).

Ik wil eindelijk een goeie stiel leren (Hamertje Tik).

Ik heb pyromane neigingen en wil daar in een uitdagende omgeving aan werken (Das Waldschattenspiel).

Ik wil de populairste zijn op school (Saigo No Kane).

Ik wil op het einde van het schooljaar eindelijk eens slagen (Easy School).

Ik wil een boom onder de kerstboom (Arbos).

Ik wil een heel bos onder de kerstboom (Das Waldschattenspiel).

Ik heb ADHD en zoek een uitlaatklep (Aargh!Tect).

Ik wil eindelijk eens leren omgaan met geld (Money).

Ik wil Kim Clijsters achterna maar ambieer tegelijkertijd ook een job in de zoo van Antwerpen (Affentennis).

Ik wil graag politie-inspecteur worden en alvast beginnen oefenen (Schinderhannes).

Ik wil eindelijk verantwoord en zonder risico op gas leren koken (A La Carte).

Hopelijk kan je er wat mee.

Zalig Kerstfeest.

Dominique

21:48 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-12-09

Gelukkig nieuwjaar!

Naar jaarlijkse gewoonte begint mijn mailbox weer vol te stromen met mails van uitgevers die me smeken hun spellen niet te selecteren voor de “De Tafel Plakt!” Awards. Bij sommigen bespeur ik zelfs een dreigende ondertoon. Aangezien dreigementen op mij het effect hebben van een rode lap op een gezonde volwassen stier grijp ik dit gegeven graag aan om u nu al attent te maken op deze Awards, die inhoudelijk toch enigszins afwijken van de doorsnee prijzen die her en der en massaal in spellenland worden uitgereikt (iets wat mij doet overwegen om binnenkort een bijdrage te plaatsen met als titel: “Zijn er meer spellenprijzen dan spellen en zo ja, waarom en wie zit daar in godsnaam achter?”).

De uitgevers mogen dreigen wat ze willen. De prijzen zijn verdeeld en ze zúllen worden uitgereikt vanaf 1 januari, dagelijks en een hele maand lang.

Wat de “De Tafel Plakt!” Awards kenmerkt, iets waar ik trouwens best fier op ben, is dat er ook spellen worden bekroond die bij een normale spellenjury nooit een prijs zouden pakken, mogelijk zelfs niet in overweging zouden worden genomen voor een longlist. Dat is een grote en schandalige onrechtvaardigheid die ik met mijn Awards wil counteren. Hoe dikwijls heb ik niet zuchtend de armen ten hemel geheven bij de confrontatie met de zoveelste prijs voor Agricola, Caylus, Dominion en andere u welbekende dozen met variabele inhoud. Allemaal kronieken van een aangekondigde prijs en een garantie op een gereserveerde plaats onder de kerstboom, waar de kerststal blijkbaar al lang de wijk heeft genomen. Op fora allerhande bespeuren wij rond deze tijd trouwens geen boodschappen van “Vrede op aarde aan alle spelers van goede wil” meer, maar topics als “Wat ligt, lag of gaat er onder die kl.. boom liggen en zit er ook een uitbreiding bij???”

Hebt u zich trouwens al eens afgevraagd waarom gokkantoren spellenprijzen niet in hun assortiment hebben opgenomen? Omdat men de winnaar al van verre ziet aankomen. Vergelijk het met The Grand National Derby met één paard. Daar is geen meter plezier aan te beleven.

Maar ik dwaal weer af.

Er is wel een probleem. Ik heb op dit eigenste moment al meer dan 31 prijzen toegekend waardoor ik er af en toe meerdere per dag zal moeten uitreiken. En wie weet wat de maand december nog brengt. Ik hoop dat het u niet stoort.

Er zitten weer de nodige verrassingen tussen, al zeg ik het zelf. Er zullen twee soorten labels worden uitgereikt: een abomilabel voor wanprestaties en een formilabel voor topprestaties. Ik wil u niet verontrusten maar het aantal abomilabels overtreft voorlopig nog het aantal formilabels. Hopelijk trekt december nog het een en ander recht.

Ik mag nog niet te veel verklappen, maar ik beloof u dat ik op 1 januari zal beginnen met een klepper van formaat. U gaat er mogelijk zelfs een kleurtje van krijgen. En misschien laat u vervolgens van pure verontwaardiging de rest van de 31 dagen durende ceremonie wel aan u voorbij gaan. Dat is dan uw eigen beslissing, beste medespeler. Maar ik hoop dat uw gezond verstand zegeviert. Indien niet dingt u uiteraard mee voor de prijs van de meest verontwaardigde medespeler. Maar maak u geen illusies, dát is een abomilabel.

Dominique

21:48 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-12-09

Maar wat nu met die doos?

Hebt u Yspahan in uw kast staan roep ik u dringend op uzelf te trakteren op de Ystari Box en het setje actiekaarten dat daar in zit in uw Yspahandoos te keilen. De oorspronkelijke actiekaarten keilt u eruit. Ze mogen zelfs in de vuilnisbak of, als u nogal recyclagegevoelig bent, bij het oud papier.

Yspahan is één van de twee Ystarispellen die ik leuk vind. Het andere heet Sylla.

Het nieuwe setje actiekaarten heeft Yspahan een erg interessante boost gegeven. Niet te vergelijken met de orgastische opdonder die ik mocht incasseren bij mijn kennismaking met de uitbreiding van San Juan, maar toch.

Wat ik wel weet is dat u, eenmaal uitgeprobeerd, Yspahan niet meer zonder de nieuwe actiekaarten zult spelen.

Er zijn een drietal regelveranderingen voor Yspahan voorzien in deze uitbreiding, onder andere nieuwe beweegregels voor de vizier, maar deze is veruit de leukste: als u ervoor kiest om een actiekaart te trekken door het activeren van een dobbelsteenveld trekt u er twee van de trekstapel en kiest er eentje uit. Dat op zich is al een hele verbetering. En dit in combinatie met de nieuwe actiekaarten tilt Yspahan toch naar een hoger – excuseer: leuker – niveau.

Ik overloop de 9 nieuwe kaarten even:

U bekomt 3/5/8 zegepunten als u minstens 1 handelswaar in 2/3/4 verschillende stadsgebieden liggen hebt.

U bekomt 2 punten per actiekaart op de hand, met een maximum van 6.

U mag van één dobbelsteen het resultaat veranderen in een waarde die reeds/nog voorhanden is op een dobbelsteenveld.

U krijgt 1 punt per gebouw dat u reeds gebouwd hebt.

U krijgt 2 punten per bazaar die u volledig hebt bevoorraad, met een maximum van 6.

U mag een actiekaart op handen nemen die een andere speler vlak daarvoor heeft uitgespeeld.

U mag tot 4 eigen goederen van  bazaars verwijderen voor 2 overwinningspunten per goed.

U mag tot 4 eigen goederen van bazaars verwijderen en voor elk goed 1 kameel of 2 goudstukken kiezen. U mag per goed kiezen wat u neemt.

U mag nadat elke speler aan de beurt is geweest nog een dobbelsteengroep activeren die nog niet werd geactiveerd. Os er geen dobbelsteengroep meer beschikbaar kan enkel een actiekaart worden genomen. Na deze tweede actie mag u wel geen tweede gebouw bouwen.  

Medespeler, dit zijn hele leuke kaartjes. Ze geven het spel veel meer dynamiek en verhelpen in één klap het ietwat grijze spelgevoel dat de oorspronkelijke actiekaarten bij ondergetekende opriepen.

De resterende originele 9 actiekaarten werden hier en daar lichtjes aangepast, maar het meeste speelplezier wordt toch uit de bovenstaande nieuwe actiekaarten gehaald.

Jammer dat je er al die andere uitbreidingen moet bijnemen en dus ook de prijs. Maar als we die euro’s gaan delen door het aantal extra uren die u door de nieuwe actiekaartjes aan Yspahan gaat besteden loont het mogelijk wel de moeite. En misschien is er nog ergens een lege plaats beschikbaar onder een of andere kerstboom bij uw familie. Misschien toch maar eens voorzichtig een kerstballonetje oplaten. Dan kost het u, buiten uw deelname aan een saaie familiereünie,  misschien zelfs niets.

Op mijn punt-o-meter is Yspahan na de facelift gestegen van 7 naar 9. Dat is niet niks.

Doen!

Dominique

 

  

19:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-09

Das Macht wee. Nog mal bitte!

Om mijn schrijfsels voor u een beetje interessant te maken doe ik wel eens wat opzoekwerk en kom ik al eens op bizarre websites terecht.

De zoekterm "zweepsoorten" leidde mij rechtstreeks naar een website wier inhoud mee verantwoordelijk is voor de inleiding van de bijdrage van vandaag. Ik wil wel even meegeven dat ik deze website louter bezocht in het kader van de hoger genoemde prospectie en de inhoud ervan op geen enkele wijze raakvlakken vertoont  met mijn courante vrijetijdsbesteding die, zoals u wel weet, voornamelijk bestaat uit het spelen van bord- kaartspellen.

Als korte inleiding een citaat van de website in kwestie: www.bdsm-info.nl:

“Om met liefde te slaan is het heel erg belangrijk dat je weet hoe het voelt als de zweep je raakt, hoe de zweep voelt als hij neerkomt. Dat moet jij als Dom van elke zweep weten die je hanteert. Hoe doe je dat? Door jezelf te slaan. Het makkelijkste is om op je hand of onderarmen te slaan. Begin zacht en dan steeds harder. Nu je weet hoe hij voelt weet je hoe je moet slaan. Slaan kan op diverse manieren: door de zweep rond te draaien en hem daarbij dus de huid te laten raken, door met de zweep vanaf je schouder uit te halen (laat hem bij het teruggaan naar de beginpositie door je handen glijden zodat je alle stroken weer netjes op rij hebt liggen) of door de zweep van opzij uit te halen (ook hierbij de strookjes weer netjes op rij leggen).”

Volgens mij hebben de heren Michael Rieneck, Stefan Stadler en Stefan Feld deze cursus zweepslaan voor beginners alle drie gevolgd. Later in deze uiteenzetting zal blijken waarom.

Die Tore Der Welt, beste medespeler, is een zeer goed spel. Beter nog dan zijn voorganger Die Saulen Der Erde.

Ik kom onmiddellijk ter zake:

Het materiaal is wonderschoon. Moest ik ooit een roman schrijven met een bloedmooie vrouw erin, ik zou haar Kosmos noemen.

Het speelt als een boek. U werkt allemaal samen 4 hoofdstukken af met elk hun eigen specifieke inhoud. Deze inhoud wordt mondjesmaat onthuld in elke ronde, waarvan er zes in een hoofdstuk zitten. Dat is handig als u bij uw echtgenote weer eens tijd moet afkopen om te gaan spelen. U kunt dan zeggen: “We gaan ons op de spellenclub vanavond eens met de betere literatuur bezighouden, schat.” Dat maakt indruk en wie weet komt u er mee weg.

Er gebeurt altijd iets in Die Tore Der Welt: elke ronde wordt een gebeurteniskaart getrokken die een kortstondig of langdurig effect op het spelverloop heeft (langdurig betekent op het hele hoofdstuk in kwestie). Soms zijn meerdere gebeurteniskaarten tegelijk actief, met alle gevolgen van dien. De actieve speler mag naar believen de atmosferische tekst die op de kaart staat aangegeven met de nodige zwaarte debiteren (dat wordt lachen). Soms leveren deze gebeurtenissen voordelen op, soms nadelen. Maar maakt u zich vooral geen illusies.

U moet als actieve speler tijdens elke ronde iedere tegenspeler iets geven. U bepaalt tot op zekere hoogte wat,  maar krijgen zullen ze. Hout, steen, vroomheidsfiches, loyaliteitsfiches, zegepunten, graan, wol, medische wijsheid, geld. Het zit er allemaal in. De wijze waarop u de gebeurteniskaart oriënteert op het spelbord bepaalt wie wat krijgt. Heel origineel. Daarbovenop krijgt de actieve speler nog iets extra, eveneens bepaald door de oriëntatie van de gebeurteniskaart en de gunststeen die als gevolg daarvan een aantal velden van de gunstboog afdendert. Dat wordt treuzelen als u daardoor merkt dat u een andere speler iets gunt wat u liever niet ziet, terwijl u toch graag die bepaalde gunst zou ontvangen. En die extra gunsten zijn mooi meegenomen. Zo kunt u onder andere langs bij de koningin voor zegepunten,  bij de prior voor vroomheid (jawel!), de kooplieden voor wol en de Graaf van Shiring voor graan.

Is er een grondstof niet meer voorhanden tijdens het uitdelen blijft u niet met lege handen achter. U krijgt dan gewoon een zegepunt.

U houdt uw inkomsten geheim achter uw persoonlijke zichtschermpje. Kijk, dat vind ik nu leuk, dat anderen niet weten wat jij achter je schermpje hebt liggen. En het oplichten der schermpjes aan het einde van een hoofdstuk levert gegarandeerd de nodige verrassingen op, gekenmerkt door gezucht en ge-oef. Ik heb tijdens deze fase handjes de hoogte in zien gaan tijdens onze sessie, en voorhoofden op tafel zien bonken. Probeer toch maar voor het minst pijnlijke te gaan.

Tijdens elk hoofdstuk hebt u de beschikking over twaalf actiekaarten waarvan u er maar zes mag uitspelen. Dat is niet simpel. Ze geven u bijvoorbeeld graan, vroomheid (jawel!),  bouwmateriaal, u mag doek en wol op de markt verkopen, u mag een reeds gespeelde actiekaart opnieuw spelen, u mag bouwen enz. U wordt wel opgezadeld met een groot probleem want gelijk met de uitgespeelde actiekaart moet u er eentje gedekt afwerpen en die bent u voor de rest van de ronde kwijt. Dat doet uw mogelijkheden bij elke ronde aanzienlijk inkrimpen en u moet dus goed beseffen waar u mee bezig bent, en vooral waar u naartoe wilt.

Op het einde van elk hoofdstuk moeten we allemaal aan een bepaalde voorwaarde voldoen. U moet graan afgeven, aantonen dat u een vroom leven leidt (eindelijk krijgen we daar nu eens echt de gelegenheid toe) of belastingen betalen. Lukt dat niet, beste medespeler, wordt u gestraft en wel onmiddellijk bij het begin van de volgende ronde. Niet vroom genoeg? Boete doen door gedekt een actiekaart uit uw hand te laten trekken! Die kunt u tijdens het volgende hoofdstuk niet inzetten. Geen graan afgegeven? Bedelen en geen inkomen in de eerste ronde van het volgende hoofdstuk! Geen belastingen betaald? Tijdens het volgende hoofdstuk maar vijf actiekaarten spelen in plaats van zes! En hou u vast, op het speleinde verliest u voor elke ontbrekende vroomheidsfiche, elk ontbrekend graan en geld het dubbel aantal zegepunten. Dat kan heel veel pijn doen. Gelukkig kunt u één straf ontlopen als u een loyaliteitszegel inlevert.

Zoals in Die Saulen Der Erde kunt u hier ook weer bouwen, al hebben we nu wat meer keuze wat onroerende goederen betreft. Deze onroerende goederen komen door middel van de gebeurteniskaarten druppelsgewijs op het bord te liggen. Alleen van een bescheiden brug en de toren van de kathedraal werden de fundamenten bij spelaanvang al uitgegraven. U kunt bouwen door – hoe bestáát het - uw actiekaart “bouwen” uit te spelen. Per bouwmateriaal levert u dat drie zegepunten op. U kunt ook gewoon harde valuta storten in het bouwfonds. Wordt het gebouw afgewerkt levert dat u zegepunten en extra voordelen op, afhankelijk van het gebouw in kwestie. Uiteraard is ook de kathedraal in zijn volle glorie aanwezig. Zodra die wordt afgebouwd krijgt de speler die het meest bij heeft gedragen aan de bouw ervan een beloning, zijnde drie zegepunten. Verkijk u echter niet, meermaals zal het voorkomen dat dit bouwsel op het einde van het spel nog steeds in de steigers staat. Weg bonus!  

Vanaf het derde hoofdstuk duikt plots onze goede vriend de pest op. Deze onvoorziene gast gaat ons nog eens extra teisteren. Gelukkig kunnen we hem afblokken door het uitvoeren van de nodige genezingswerken, die ons nog eens zegepunten opleveren ook. Daartoe spelen we onze actiekaart “medicijn” uit en leveren we “medische wijsheidsfiches” in. Gek genoeg moeten we rekening houden met huisnummers om te weten te komen of we op die locatie wel patiënten kunnen genezen. Afhankelijk van dat huisnummer wordt immers een bepaalde graad van medische wijsheid gevraagd.

Vroom leven loont, want op het einde van het spel fungeert dit als eerste tiebreaker, nog vóór loyaliteit aan de koning en uw voorraad aan medische capaciteiten.

Die Tore Der Welt is heel tactisch. U probeert het beste te maken van een hoofdstuk en zoveel mogelijk schade te voorkomen. Als u even wat tijd en materiaal over hebt probeert u tussendoor zo veel mogelijk zegepunten te verzamelen. U hamstert voor wat komen gaat en kruimelt zo wat bij elkaar. Het leuke is dat u met het angstzweet op het voorhoofd aan de voorwaarden van die laatste gebeurteniskaart in het hoofdstuk probeert te voldoen en dan pas aan uw zegepunten gaat denken. Voldoen aan de voorwaarden van gebeurteniskaarten is op hoop van zegen een beetje van alles proberen te verzamelen, want u weet niet 100% zeker wat er op u afkomt. Rampspoed, dat staat vast, maar onder welke vorm en in welke omvang? Daar hebt u tot op zekere hoogte het raden naar. Elk hoofdstuk heeft elf  gebeurteniskaarten en daarvan gaan er bij spelaanvang vijf gedekt in de doos. Hoe heette dat woordje dat ik enkele zinnen geleden weer gebruikte? Rampspoed? Jammer ende ween, beste medespeler.

Het is een cliché, ik weet het, maar er leiden meerdere wegen naar de overwinning. U hebt dus wat uit te proberen. En u gaat meerdere sessies nodig hebben om de finesses van dit spel goed tot u te laten doordringen. Dat is erg interessant en biedt een hoge graad van herspeelbaarheid.

Masochisten komen hier weer vol aan hun trekken , al slaan de heren Rieneck en Stadler hier niet zo hard op uw blote billen als Stefan Feld in ”Im Jahr Des Drachen”. Om even te refereren naar mijn inleiding: Rieneck en Stadler hanteren de flogger, Feld de karwats. In Die Tore Der Welt geniet u dus iets meer van de pijn omdat hij draaglijker is. Dat is voor bepaalde spelers onder ons niet onbelangrijk.

Minpunten? De spelregels zijn, net als bij “Die Saulen..”, te groot uitgevallen. U gaat uw partner in bed wéér aanstoten tijdens uw nachtelijke leesactiviteiten. En werd u omwille van het lezen van de regels van Thunderstone in bed al niet op water en brood gezet, dan zal dat nu wél het geval zijn.

Nog een minus: u gaat aan de torens van de aarde langer bezig zijn dan aan de zuilen ervan. Maar dat is niet erg, vliegen gaat de tijd toch. Net als in het gezelschap van de bloedmooie vrouwe Kosmos uit mijn roman.  

Voorlopig alleen nog maar beschikbaar en dus ook speelbaar in het Duits, maar daar zal 999 Games na de eindejaarsfeesten vrolijk verandering in brengen. De Duitse versie is ook goed speelbaar hoor. Het is voldoende dat u vooraf samen de actiekaarten even doorneemt. Dat is lekker gezellig en u zult de oooh’s en aaah’s van de ene kant van de tafel naar de andere horen vliegen. De gebeurteniskaarten op hun beurt leveren ook niet echt veel problemen op voor ons veelspelers.  

Die Saulen Der Erde is nog steeds één mijner favorieten. Die Tore Der Welt heeft zich ondertussen bij dat lijstje gevoegd. Dat lijstje is niet echt lang. U bent groot en wijs genoeg om uw conclusies te trekken.

Op tien? Negen.

Mijn advies: toeslaan als dit in het Nederlands uitkomt.

En  nu het vrome nachtleven van Diest in.

Dominique

Die Tore Der Welt (Kosmos, 2009)

Michael Rieneck en Stefan Stadler

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

90 tot 120 minuten

 

 

18:10 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-12-09

Boer zkt konijn

Even een korte, maar zeer toepasselijke, visuele inleiding:

http://www.youtube.com/watch?v=Nvs5pqf-DMA&feature=fvsr

Wij zijn konijnenkwekers en we proberen de konijnen van onze tegenstanders te pakken vóór zij die van ons de stoofpot indraaien. Daar komt het in dit spel zo’n beetje op neer. Zij willen die van ons de pot indraaien omdat die van ons hun worteltjes komen opeten.  

Deze leuke plattelandsimulatie wordt geëvoceerd met behulp van het volgende spelmateriaal: 4 houten boerpionnen, 24 wortelfiches, 1 schuurkaart, 12 konijnenkaarten en 75 erfkaarten. Dat kan dus allemaal in een kleine doos en die heeft de uitgever dan ook mooi meegeleverd .

Het voorbereiden van de evocatie gebeurt als volgt:

  • elke speler neemt zijn drie konijnenkaarten op hand
  • de schuurkaart wordt als startkaart in het midden van de tafel gelegd
  • de erfkaarten worden geschud en als gedekte stapel naast het speelveld op tafel geplaatst (afhankelijk van het aantal spelers worden er vooraf al dan niet een aantal verwijderd)
  • elke speler krijgt twee wortelfiches. De rest van de fiches vormen de algemene voorraad.
  • elke speler trekt vijf erfkaarten en neemt deze, samen met zijn konijnenkaarten (dezelfde rugzijde), op hand

En we zijn vertrokken voor een rit die volgt wordt uitgetekend:

De actieve speler plaatst verplicht een erfkaart aangrenzend aan reeds liggende erfkaarten op tafel, rekening houdend met een bepaald patroon. Vervolgens mag hij twee acties doen, vrij te kiezen uit de volgende vier: een erfkaart trekken en op hand nemen, een wortelfiche nemen, wortelfiches inzetten om zijn boer te bewegen of wortelfiches inzetten om alle handkaarten van een tegenspeler te bekijken.

Wij bewegen ons dus voort op onze landerijen die bij elke beurt groter worden. Door het inleveren van één worteltje mogen we één veld bewegen, twee leveren twee tot drie verplaatsingen op en drie zetten een fenomeen in gang dat ik nog op geen enkele boerderij heb zien plaatsvinden: de zwevende boer. Die mag dan bewegen naar waar hij wil. Op het einde van onze bewegingsfase draaien we het kaartje waarop onze bevuilde laarzen zich bevinden om waarna we de eventuele bijbehorende actie van die kaart uitvoeren.

En deze acties maken het spel leuk, wat zeg ik: erg leuk.

Is het een konijn van een tegenspeler moet je die bijhouden want die is belangrijk voor je eventuele overwinning. De leegt die u op het speelveld achterlaat vult u vervolgens gewoon aan met een gedekte kaart van de trekstapel. Als het een konijn uit eigen kweek is toont u het aan alle tegenspelers en neemt het opnieuw op hand. U vervangt dan de lege plek door een kaart uit uw hand gedekt uit te spelen. Hebt u echter geen kaart op hand moet u ze opnieuw gedekt leggen waar u ze hebt gevonden. Komt er gras tevoorschijn gebeurt er niets. Vindt u een wortelkaart neemt u het aantal wortelfiches dat erop staat afgebeeld. Verder hebben we nog kaarten die u toelaten kaarten bij te trekken van de trekstapel, uw boer extra te laten bewegen, uw boer te laten bewegen naar de schuurkaart, een reeds gespeelde en gedekte kaart te bekijken en een extra kaart gedekt uit te spelen. Maar er zitten ook adders onder het groene weidegras. Zo kunt u oplopen tegen kaarten die u verplichten uw handkaarten aan al uw tegenspelers te laten zien (auw), uw handkaarten aan al uw tegenspelers te laten zien en vervolgens al uw wortelfiches in te leveren (auwauw) of iedereen verplichten zijn of haar handkaarten aan iedereen te tonen en vervolgens iedereen zijn wortelfiches te laten inleveren (auwauwauw) en tenslotte uw beurt onmiddellijk beëindigen (auwauwauwauw). Deze “actiekaarten” kunnen slechts één keer worden geactiveerd. Vanaf dan blijven ze gewoon open liggen en worden ze gewoon beschouwd als grasland.

U begrijpt dat uw kortetermijngeheugen aanzienlijk wordt aangesproken in dit spel. Hoe jonger u bent, hoe sterker u waarschijnlijk bent. Het spel doet mij ook enorm denken aan Hera En Zeus, één mijner lievelingen voor twee. Dat is dus geen slechte referentie. Maar ook als u niet zo goed bent in onthouden kunt u leuke trucs uithalen. Er is ruimte voor tactische input.

Om te winnen moeten al uw konijnen zich op tafel bevinden, uiteraard onontdekt. Dat maakt dit enorm leuk. U moet gaan bluffen en vooral durven. Aan de andere kant verliest u onmiddellijk als uw derde konijn werd gepakt. U mag dan lijdzaam de rest van het, weliswaar korte, spel uitzitten.

Wil u dus winnen moeten uw konijnen allemaal op tafel, hebt u er nog op hand bent u de pineut. De speler die al zijn konijnen heeft uitgespeeld en het meeste konijnen van zijn tegenspelers heeft ontdekt wint. Speelt u in teamverband mag u het woordje speler in de voorgaande zinnen vervangen door team.

Zo simpel is het.

Als u de actiekaarten hierboven nog eens naleest en even stilstaat bij het feit dat u een groot gedeelte daarvan zelf, zij het gedekt, uitspeelt zal het u gaan dagen dat u heel wat leuks kunt doen, zowel in uw eigen voordeel als in het nadeel van uw tegenspelers. Worteltjesmagenement is ook erg belangrijk. U hebt ze nodig, maak er dan ook ten gepaste tijde gebruik van. En hou er ook rekening mee dat u er ten allen tijde niet meer dan zes in voorraad mag hebben.

Het uitponsen der worteltjes liet bij mijn versie duidelijk te wensen over. Zijn de stanskaarten in uw versie van hetzelfde bedenkelijk allooi gaat u brokken maken, tenzij u een cursus “creatief met stanskaarten” hebt gevolgd. Het is maar dat u het weet. Houten worteltjes waren trouwens leuker en beter hanteerbaar geweest. Soit, de wortelmisser maakt dit spel niet minder leuk. Ik zie dat dus even door de vingers.

Afhankelijk van het spelersaantal spelen we met twee teams van twee of ieder voor zichzelf. De laatste variant vind ik de leukste, maar die kan dus enkel met z’n tweeën of drieën. Zelf speel ik niet zo graag in teams, tenzij het spel in kwestie Karkow 1325 AD heet. Maar ik ken mensen die wel graag duootjes vormen en voor die soort is dit spel zeer geschikt.

En wat is dat toch met die dozen uit het Verre Oosten? Net als bij Fuzzy Tiger is ook deze moeilijk open te krijgen.  

Hou er rekening mee dat u tijdens dit spel nogal wat op tafel liggende kaarten gaat omdraaien. Gezien hun relatief kleine omvang zijn dokwerkerhanden niet echt aan te bevelen. U laat het omdraaien dan ook beter aan iemand met kleiner grijpmateriaal over. Sleeves zijn ook aan te bevelen, al wens ik u veel geluk om er in dit formaat te vinden. Gelukkig kregen we er op Spiel een setje bij. Mooie service!

Wie Hera En Zeus, net zoals ik, een topper voor twee vindt en al eens graag een kaart gedekt uitspeelt, daarbij een tegenstander uitdagend diep en knipperloos in de ogen kijkend, moet zich hier toch eens aan wagen. En kunt u voor elke speler een setje Theo en Thea-tanden voorzien garandeer ik u voorwaar een zeer geslaagde spelavond.  

Dominique

Rabbit Hunt (Swan Panasia Co., Ltd. / TwoPlus Games, 2009)

Shan-Yang Pan

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

19:59 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-12-09

Dondersteen

Klonen. Het gebeurt ook in de spellenwereld. Dominion is er een voorbeeld van. Wordt momenteel gedupliceerd tegen de sterren op. Arctic Scavengers, Arcana, Fzzzt! (in beperkte mate) en nu ook Thunderstone zijn enkele voorbeelden. En het legioen dat zich achter de einder bevindt is naar mijn bescheiden aanvoelen niet te overzien. We zijn vertrokken voor jaren.

AEG speelt het slim. Ze koppelden het “bouw uw deck terwijl u speelt”-systeem van Dominion aan een dungeoncrawler. En deze combinatie werkt wonderwel. Al moet de elegantie die oermoeder Dominion kenmerkt daardoor wel een beetje inboeten.

Want u hebt meerdere katten te geselen in Thunderstone. U moet op zoek naar de magische en spelbeëindigende Dondersteen, u moet een horde nogal groot uitgevallen ongedierte bestrijden in een grottenstelsel en u moet daarvoor het nodige personeel en gereedschap gaan inhuren en inkopen bij het plaatselijke interimkantoor en de drogist. Dat maakt Thunderstone tot een vrij interessante en spannende ervaring. Waar u in Dominion rustig naar het kopen van overwinningspunten toewerkt moet u in Thunderstone al van de eerste ronde zwaar aan de bak. U moet immers kiezen wat u wat u waar wilt gaan doen. Vooral dat waar is belangrijk. Gaat u eerst even de plaatselijke middenstand opzoeken en u voorzien van degelijk slachtmateriaal, of gaat u op zoek naar personeel, met als enige gewenste kwalificatie een gezonde neiging naar zelfmoord? Of gaat u – op hoop van zegen – de grotten in om daar de plaatselijke fauna en flora (zeg maar gerust fauna en met een grote F) te gaan bewonderen? Hebt u trouwens voldoende lichtbronnen om te vermijden dat u die donkere krochten op de tast in moet? Hebt u ondertussen geen vreemde ziekte opgelopen en vraagt die best geen snelle behandeling? Zou u beter niet gewoon even rusten zodat u als u weer aan de beurt bent uw hopeloze missie met verse krachten kunt hervatten? Of zou u beter niet wat tijd besteden aan het oplevellen van uw karakter zodat u nóg sterker wordt?

Dat zijn enkele dilemma’s dewelke u tijdens een doorsnee sessie Thunderstone worden voorgeschoteld.

Drie niveau’s zijn er in het grottenstelsel, en wilt u winnen moet u erin. Want monsters verslaan levert u overwinningspunten op. Naarmate u verder afdaalt in deze hel hebt u, ironisch genoeg, meer licht nodig. Over warmte hoeft u zich geen zorgen te maken. Zweten gaat u voldoende. Hebt u onvoldoende zicht boet u aan gevechtssterkte in. Dat is niet bepaald leuk als er een hongerige zwarte draak u de weg komt vragen. Gelukkig weet u ten allen tijde welke tegenstanders zich waar bevinden en u mag kiezen wie u een kopje kleiner wil maken. En u zult dat moeten doen, tenzij u tevreden bent met een figurantenrol tijdens de eindtelling.

Uitbreidingen zitten er ook al in de pijpleiding. Concreet: het heet “Wrath Of The Elements” en het zal in 2010 gaan verschijnen. Die termijn zal zeker worden gehaald. Een smid die zijn zwaarden wil verkopen moet ze immers smeden met zo heet mogelijk ijzer.

Een aangenaam spel is dit, mooier en thematisch beter onderbouwd dan Dominion, maar zoals gezegd ook minder elegant en minder snel. Dat "minder snel" heeft ook te maken met  de voorbereidingstijd die u moet voorzien. In Dominion gaat dat sneller. Nog een minpuntje is dat u niet op elkaar kunt inhakken, dat ware mooi geweest, maar dat zit er in één van de volgende uitbreidingen zeker nog aan te komen. De spelregels zult u ook meermaals moeten lezen omwille van niet echt overzichtelijk, maar u komt er wel uit hoor. We hebben hier echt niet te maken met Phoenicia. Ook de functionaliteit van het regelboek laat te wensen over. Het waaiert teveel uit en dat leest echt niet handig in bed. U gaat tijdens het lezen voortdurend uw slapende partner aanstoten, zeker wanneer u omwille van enkele onduidelijkheden steeds weer enkele bladzijden voor- of achteruit moet. En de vraag is dan: wat is erger, de confrontatie aangaan met een ondode op level drie van een dungeon of die met uw partner op level één van uw slaapkamer? Dat risico zult u zelf moeten inschatten.

Dominique

 

Thunderstone (Alderac Entertainment Group, 2009)

Jason Engle

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

19:17 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-12-09

Monkey Business

Beste medespeler,

Na bijna drie jaar bloggen mag het er eindelijk eens uit.

U bent een aap.

In dit spel toch.

Fuzzy Tiger heet het, en het is een creatie van Shao-Ying Chen. En u mag met twee tot vier andere apen aan de slag om snorharen uit de snoet van een agressieve tijger te trekken. Zonder hem wakker te maken. Bent u daar het meest bedreven in wordt u gepromoveerd tot superaap.

Ik weet niet hoe het komt, maar mij doet dit onwillekeurig aan het politieke bedrijf denken. Mogelijk heeft de heer Chen daar dan ook de mosterd gehaald.

Fuzzy Tiger zit in een oranjegroene doos die moeilijk opengaat. U moet een beetje vloekend wrikken voor u aan de spelonderdelen kunt. Die spelonderdelen bestaan uit een langwerpig spelbordje, 5 setjes van 9 actiekaarten, 11 markeerstenen, 5 mooi vierkant uitgevoerde en kleurrijke spelerspionnen, een tijgerpion en 2 spelregelboekjes (ééntje in het Engels en het andere in Oosterse onbegrijpelijke leestekens). Dat is niet veel, maar less is more heb ik ooit eens ergens horen vliegen en op Fuzzy Tiger is dat zeker van toepassing.

Om deze spelonderdelen functioneel te maken doet u het volgende:

  • u spreidt het spelbord open op tafel
  • U geeft elke speler een set actiekaarten
  • U plaatst de tijgerpion op het onderste veld van zijn "slaapspoor'
  • U plaatst de tijdmarker bovenaan op het scorespoor
  • u plaatst de spelerspionnen op het onderste veld van het tijgerpad
  • U plaatst van elke speler een scoremarker op het scorespoor en het schadespoor

Vervolgens gaat u aan de slag.

Aan de slag gaan is simpel. U selecteert gelijktijdig met uw tegenspelers gedekt een genummerde actiekaart. Vervolgens worden deze getoond en in numerieke volgorde afgewerkt. Een aap kan de was doen.

Die actiekaarten laten u toe de volgende gekke dingen te doen:

  • Dekking zoeken: één veld vooruit bewegen op het tijgerpad en dekking zoeken (pion neerleggen)
  • Hypnotiseren: één veld vooruit bewegen op het tijgerpad en de tijger hypnotiseren naar een diepe slaap
  • Steentjes gooien: twee velden vooruit bewegen op het tijgerpad en de tijgerpion twee velden bewegen in de richting van het "wakker-veld"
  • Liaanzwieren: twee velden vooruit bewegen of onmiddellijk bewegen naar veld drie op het tijgerpad
  • Wandelen: één of twee velden vooruit bewegen op het tijgerpad
  • Rennen: drie velden vooruit bewegen op het tijgerpad
  • Aanvallen: vier velden vooruit bewegen op het tijgerpad en de tijgerpion één veld bewegen in de richting van het "wakker-veld"
  • Lasso: uw pion op het tijgerpad ruilen met die van een andere speler
  • Nadenken: al uw reeds uitgespeelde actiekaarten weer op hand nemen

Opmerkzame zielen hebben al genoteerd dat het woordje bewegen in de beschrijving van de actiekaarten nogal veel voorkomt. Dat hoort zo, want als u niet beweegt gaat u dit spel niet kunnen winnen. De clou is zo dicht mogelijk bij de tijger te geraken – op snorhaarafstand zeg maar – zodat u er eentje kunt stelen, en dit zonder hem te wekken. Als u op veld één staat levert u dat twee punten op, veld twee schenkt u één punt. Na dat punten begeeft u zich als de weerlicht zo ver mogelijk uit de buurt van tijgertje lief. En maakt u zich op voor het volgende snorhaar. 

Belangrijk, u moet daar tijdens uw beurt zelf voor zorgen. Als u door een andere speler naar veld één of twee wordt geduwd levert u dat geen punten op.

Nadeel: al dat getrek haalt tijgertje meer en meer uit zijn slaap en uiteindelijk wordt hij wakker en humeurig. Waarop hij de op dat moment dichtstbijzijnde aap bijt, tenzij die op dat moment het geluk heeft in dekking te liggen. De gebeten aap krijgt gratis twee schadepunten en vliegt naar één van de onderste velden van het tijgerpad. Staat er tijdens het bijten een aap helemaal alleen achteraan op het tijgerpad wordt die op zijn beurt, omwille van zijn laffe houding, door de andere apen nog eens uitgelachen ook, met als gevolg emotionele schade die ook wordt aangegeven op het schadespoor.   

Zo speelt en trekt u lekker verder tot er een scorepion van een speler op het scorespoor de tijdmarker ontmoet. De lopende ronde wordt nog afgewerkt en de spelers die op dat moment de meeste schadepunten hebben opgelopen zijn eraan voor de moeite. De rest van het pak trekken hun schadepunten van hun score af en de aap die het meeste scorepunten overhoudt wint.

Er zitten nog enkele adders onder het gras.

Op bepaalde velden, meerbepaald de velden die zich dichter bij de tijger bevinden, worden tijdens het bewegen andere aanwezige apen vooruit geduwd. Op deze velden mag ook maar één aap staan. Ik hoef u niet voor te tekenen welke gevolgen dat kan hebben.

Bepaalde actiekaarten kunt u enkel uitvoeren als u ze als enige hebt uitgespeeld. Dat behoeft, denk ik, ook geen potlood en tekenblad.

En het veld het dichtst bij de tijger, het zogenaamde nulveld, levert u helemaal geen punten op. U staart gewoon verstijfd van angst naar die trillende snorharen, maar toch vooral naar die immense snijtand die een klein stukje onder de bovenlip uitsteekt. U ziet ondertussen, zelfs zonder begeleidende grafische illustratie, de bui al hangen

De tijdmarker wordt elke keer geactiveerd als de tijger ontwaakt. Dat moet u in de gaten houden. U kunt immers aan timemanagement doen.

Fuzzy Riger is een hele leuke als u in bent voor een snel triootje, en dat spelersaantal vormt toch nog altijd een beetje een gat in de markt. U hebt invloed en u kunt die gebruiken om naar een overwinning toe te werken. Met z’n vieren wordt dat al heel wat minder en met z’n vijven moet u er al helmaal niet aan beginnen. U dobbelt dan beter onmiddellijk voor de overwinning en verliest daardoor geen tijd met richtingloos bezig zijn.

Heel leuk is het poneren van aapgerelateerde kreten tijdens een Fuzzy Tiger sessie. Ik weet niet hoe lang u dan hebt vooraleer er mensen in witte jassen opduiken die u troostend meenemen, maar ik denk dat u, gezien de gemiddelde speeltijd van 15 minuten, het eindspel wel haalt.

Geef achteraf even een seintje waar ik u kan komen bezoeken.

Dominique

 

Fuzzy Tiger (Swan PanasiaCO, Ltd. / Two Plus Games, 2009)

Shao-Ying Chen

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

15 minuten

 

22:00 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-11-09

Scandaleux

Soms gaat een mens al eens met het schaamrood op de wangen terug in de tijd. Van de week bijvoorbeeld teleporteerde ik mezelf naar het jaar des Heren 2007. Het teleporteren was het gevolg van het spelen van het kaartspel Scandaroon. Scandaroon stond tot voor enkele dagen nog mooi gefolieerd te blinken in mijn spellenkast. Het stond daar al sedert dat jaar des Heren 2007. Twee jaar met dat doorzichtige jasje aan. Dat is lang. Ik moest mij schamen.  

Scandaroon, beste medespeler, is bij velen onder ons een beetje onder de radar doorgevlogen. Even werd het door mijn radar opgepikt, waarna ik onmiddellijk toesloeg en het vervolgens weer van de groene display verdween, ondanks het feit dat het al die tijd vlak voor mijn neus stond. Bedolven onder de harde sneeuwval van de mainstream spellen.

Als eerbetoon aan Scandaroon en het segment van de minder bekende spellen zal ik u de volgende dagen en weken dan ook verblijden met een aantal besprekingen van obscuriteiten die het absoluut verdienen uw persoonlijke radar even te bebliepen. Voetlichten zijn immers gemaakt om iets te beschijnen. Laat “De Tafel Plakt!” dan maar even dat voetlicht zijn.

Scandaroon dus. 

Ik heb opgezocht wat deze gekke naam betekent. En van het gevondene ook enkele afbeeldingen bekeken. Het gaat om een duivensoort, en nog een lelijke ook. Als je deze, door vieze vuile mensenhanden gemanipuleerde schepsels van Gods natuur, even gezond kritisch bekijkt vraag je je onherroepelijk af of dat wel kan vliegen. En als het al vliegt, hoe dat dan wel in zijn werk mag gaan.

Scandaroon is een buitenbeentje. Ik weet eigenlijk niet goed waar ik dit moet onderbrengen. Maar is dat slecht? Moeten wij eens niet dringend af van dat streven om alles in hokjes te steken? Kunnen we gewoon de dingen niet accepteren zoals ze zijn en de etiketten achterwege laten? Ik weet het, u wilt aan de hand van een etiket bepalen of dit iets voor u is en dat is heel terecht, alleen weet ik niet goed wat ik op deze doos moet kleven. Edoch, ik ga op het einde van deze bijdrage een bescheiden poging wagen. 

Scandaroon zet u bij de eerste aanblik al onmiddellijk op het verkeerde been. De doosillustratie inspecterend verheugt u zich al op een partijtje middeleeuws bouwen. Dat valt zwaar tegen als u de doos opent: geen bouwblokken, geen architectkaarten, geen omzettingsschema’s voor bouwmaterialen geen steengroeven, geen markten, geen hout, geen steen, geen leem, geen schenkingen aan de kerk, geen tolwegen, geen arbeiders, geen goudstukken en ik kan zo nog wel een tijdje blijven doorgaan. Samengevat: ga af op de doos en u komt bedrogen uit. 

Zou men denken.

Want als u dit een kans geeft zou het wel eens kunnen dat u dat woordje “bedrogen” gaat omwisselen voor het woordje “gezegend”. En gaat u de Heer Hemzelve op uw blote knietjes danken voor het feit dat u dat laatste exemplaar tóch hebt meegenomen uit de winkel.

Het thema mag u onmiddellijk bij het groot huisvuil zetten omwille van totaal niet relevant. U mag gerust naar die duiven gaan zoeken als u wilt en u gaat wellicht iets van een aanzet vinden, maar dat gaat zo belachelijk klein zijn dat u niet meer bijkomt van het lachen. Laten we ons dus maar direct fixeren op wat u tijdens het spelen van dit spel zoal doet. 

Doen in dit spel, beste medespeler, is eigenlijk heel simpel:

  • u speelt kaarten of neemt ze weg
  • en passant beïnvloedt u hierbij ook de score van uw tegenstanders, liefst op een negatieve wijze
  • u scoort uw kaartenrij en maakt daarvoor gebruik van een gemeenschappelijk scorespoor
  • u blijft dat doen gedurende een ronde tot iedereen heeft gepast
  • u verdeelt op het einde van een ronde een handvol bonuspunten
  • u herhaalt het voorgaande vier keer
  • u vloekt na de eindtelling en smeekt om een revanche

Dat is niet bepaald veel en het lijkt ook niet bepaald opwindend. 

Tot u aan de slag gaat.

Want u wordt hier geconfronteerd met een meervoudig duel op het scherp van de snee. U speelt uiteraard enkel en alleen voor uzelf maar u gaat ook kansen krijgen om uw tegenspelers een serieuze pad in de korf te zetten. Nadeel: u snijdt daarbij mogelijk in uw eigen vel. Er zijn er die daar op kicken maar aan een speltafel wordt zoiets toch eerder als hinderlijk ervaren. Als u leuke, erg interactieve, acties wil doen moet u immers kaarten uit uw eigen rijtje verwijderen. Verwijderen betekent punten inleveren. Punten inleveren betekent dat u goed moet beseffen waarmee u bezig bent. Goed beseffen waar u mee bezig bent betekent het beoefenen van de nobele kunst van de zelfbeheersing. Dit laatste voornemen heb ik tijdens een spelletje Scandaroon op enkele seconden zien wegsmelten als sneeuw voor de zon, niet in het minst bij mezelf. Het is allemaal zo verleidelijk, iemand anders zijn of haar kaarten wegspelen. Een gouden tip: doe het, maar doe het op het juiste moment en gebruik de juiste kaart(en) ervoor. En hou ten allen tijde het globale plaatje in de gaten. Dat plaatje bestaat uit alles wat op tafel ligt, inclusief de bonusgebieden op het centrale (score)bord.

Besef ook dat u het met een beperkt aantal kaarten per ronde moet doen, tenzij u in de mogelijkheid bent kaarten bij te trekken. Dat geeft wat meer keuzemogelijkheden en, belangrijker, u kunt er de ronde nog even mee rekken. Het rijuiteinde van uw tegenspelers blokkeren is ook een leuke. Maar hou er ook rekening met het boemerangeffect. U gaat oogsten wat u zaait.

U wilt enkele kaartvoorbeelden? Wat te denken van kaarten die de waarde van de kaart rechts ervan verhogen met drie, of links ervan met twee, of links en rechts ervan met één? Wat te denken van kaarten die hun waarde verhogen met één voor elke kaart die op dat moment door elke speler in dezelfde soort zijn uitgespeeld? Wat te denken van kaarten die de rij van één uwer tegenspelers blokkeert?

En wat te denken van de eenmalige actie die u moet kiezen uit vier, een actie die u maar één keer tijdens het spel kunt doen en wordt gekoppeld aan de soort kaart (troef) die u daarvoor wenst te gebruiken? De waarde van uw scorestapel verhogen met vier bijvoorbeeld. Of drie van uw handkaarten ruilen voor drie kaarten van de trekstapel. Of een kaart beschermen tegen de agressie van uw tegenspelers. Of – een treffende illustratie van het voorgaande – gewoon een uitgespeelde kaart stelen van een tegenspeler.

Neem het van mij aan, beste medespeler, dat zijn leuke dingen voor de mensen.

Even terug naar die bonuspunten. Zij kunnen de doorslag geven. Ze zijn niet zaligmakend, maar als de wind goed zit kan de balans in dit spel bij wijze van spreken door een neerdwarrelend veertje doorslaan. Ik vind ze leuk. Bijvoorbeeld de bonuspunten die u krijgt als u tijdens het spel de hoogste score in een rond hebt gehaald. Dit wordt zelfs een spel in het spel, het verbreken van dat record. Of de bonuspunten voor de hoogste waarde van de scorestapels. Of de bonuspunten voor het winnen van een troefloze ronde. Of de bonuspunten die op het einde van elke ronde worden toegekend op basis van de positie van de spelers op het scorespoor. Deze bonussen wijzigen elke ronde en dat maakt dit spelletje extra leuk.

De etiketten dan:   

Etiket één: het is een kaartspel

Etiket twee: het is een kaartspel met een centraal scorebordje

Etiket drie: het is een pestspel

Etiket vier: het is abstract

Etiket vijf: het heeft toeters en bellen

Etiket zes: u gaat dit bij een eerste kennismaking onderschatten

Etiket zeven: u wordt ingemaakt door ervaren spelers

Etiket acht: u gebruikt anderen voor uw eigen gewin

Etiket negen: het bevat troeven, maar (zie etiket tien)..

Etiket tien: ..u kunt voor de verandering eindelijk eens troefloos spelen

Etiket elf: het is functioneel

Ik denk dat de doos te klein gaat zijn voor al die etiketten. Een etiket met daarop “Spiel Des Jahres”, “Gouden Ludo” of “Nederlandse Spellenprijs” gaat u er nooit op aantreffen, maar dat stoort niet. De beste spellen winnen immers nooit een prijs. Zij fladderen immers onontdekt en vrolijk onder alle radars door.

En die lijst, beste medespeler, die is pas indrukwekkend.

Dominique

Scandaroon (2007, JKLM Games / Surprised Stare Games Ltd.)

Tony Boydell

3 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

22:34 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-11-09

Bloemen in uw haar gaan hier niet helpen

San Fransisco Cable Car (Queen Games)

Laat ik maar onmiddellijk ter zake komen. De raad die ik u wil geven aangaande Cable Car is de volgende: links laten liggen en gewoon de auto nemen. Deze reïncarnatie van Metro gaat het fileprobleem in spellenland zeker niet oplossen.

Als u hieraan begint – en de kans is groot want het bord en de spelonderdelen zijn duidelijk om te verleiden ontworpen – moet u beseffen dat u niet zelf zult spelen maar zult gespeeld worden. Door uw tegenstanders. U mag doen wat u wilt, uw tactische en strategische plannen mogen nog zo onfeilbaar lijken, u gaat aan de galg. Of beter gezegd: aan de kabel.

U probeert uw locomotiefjes zo lucratief mogelijk met stationnetjes te verbinden. Dat lucratieve houdt verband met de lengte van uw spoorlijn. Hoe langer hoe beter. Mij hebben ze altijd het omgekeerde geleerd: dat de kortste weg tussen twee punten een rechte is. In Cable Car wordt van u echter verwacht dat u deze wiskundige wetmatigheid vrolijk overboord gooit en San Francisco zo deskundig mogelijk verminkt en uiteenscheurt door het leggen van tramsporen die zoveel mogelijk omwegen maken. Het zou een typisch Belgische aanpak kunnen zijn, maar dat is het niet. Een Duitser, waarvan men toch mag verwacht worden dat die blijk geeft van een zekere pragmatische nuchterheid en grondigheid, heeft dit ontworpen.

Ik ga u even een idee geven van wat u te wachten staat: u legt een tegel met tramsporen op. U doet dat op hoop van zegen. Uw tegenspelers doen hetzelfde. Zij leggen ook tegels met tramsporen en hopen, net als u, een zo lang mogelijke tramlijn te creëren naar een ander station op de rand van het bord of naar het centrale “eiland” in het midden. Aansluiting op de periferie leveren enkelvoudige punten op, aansluitingen op het centrum dubbele. Dat klinkt leuk en dat is het ook.

Tot de tweede ronde begint.

Want vanaf dan hebt u het niet meer in de hand. Letterlijk wel hoor, u krijgt elke beurt een nieuwe tegel die u naar believen door uw handen mag laten glijden of wat dan ook. Figuurlijk echter hebt u handen vol vaseline. Handen waar alles doorheen glipt. Ook uw overwinning. Tenzij het uw geluksdag is, want geluk hebt u echt nodig om dit spel te winnen. U wordt volledig afhankelijk van wat uw tegenspelers waar en wanneer uitspelen. U denkt in het begin nog dat u enige invloed heeft maar dat is slechts schijn. Vergelijk het een beetje met een man tijdens de eerste huwelijksweken.

Het kan en zal inderdaad alle kanten uit, maar niet de uwe. Voor u het weet worden uw locomotieven zonder enige inbreng van uwentwege met een stationnetje verbonden, meestal voor een schamel puntenaantal. Het gekke is dat niemand aan tafel dat lijkt te beseffen tot er een opmerkzame geest ineens uitroept: “Kijk, daar is een lijn afgesloten!”, of erger: “Kijk die en die en die lijnen zijn ook afgesloten, hadden we even over het hoofd gezien.”

U bent overgeleverd aan de willekeur van uw reisgenoten, beste medespeler. En zij aan de uwe.

Ik moet toegeven: ik heb de uitbreiding met de aandelen nog niet gespeeld. Mogelijk redden die nog wat wagons uit de standplaatsbrand, maar ik vrees ervoor. Begin dus maar onmiddellijk met die variant als u zich aan dit spel waagt, het is volgens mij de enige kans die het spel heeft om uw tafel een tweede keer te halen.

Bent u een aanhanger van de zegswijze: “Het is zoals het is.” Kunt u hiervoor gerust uw kostbare tijd even ter beschikking stellen. Een spel voor Zenboeddhisten dus, zou men denken. Ik heb veel sympathie voor Oosterse filosofie, maar ik vrees dat dit spel zelfs de Dalai Lama aan de drank, drugs, vrouwen  en rock & roll kan brengen. De drie cola’s die ik na afloop in één ruk naar binnen goot, beschouw ik daarvoor als een heel betrouwbare indicatie.

Dominique

 

 

22:42 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-11-09

Herfstmijmeringen deel 5

Gonzaga

Dit blijft leuk. Ik had de overwinning onlangs nog binnen handbereik maar werd bij de eindtelling nog afgetroefd door de heer K. uit H., die zich helemaal had gefocust op de stadsbonussen op zijn opdrachtkaart en de strategie van het creëren van aaneengesloten gebieden al van bij de beginfase vrolijk overboord had gegooid. Mijn bonus van het, weliswaar mooiste, grootste aaneengesloten gebied kon daar geen ene moer meer aan veranderen. Maar het was nipt en mijn tijd komt nog! Ik geef mezelf nog drie jaar.

Spelers met Ubongo- en Tetrisvaardigheden hebben hier  een stapje voor. Een goed ruimtelijk inzicht helpt, maar gelukkig is het hier niet zaligmakend.  Want er komt wel wat meer bij kijken dan ruimtelijk kijken alleen. Kijkt u ook maar naar de gebieden van uw tegenstanders, dat leert u het een en ander. En blokkeer hen voor ze u blokkeren. Wat ons dan weer brengt op het feit dat fans van Ticket To Ride hun ervaring hier ook kunnen gebruiken. Maar geen paniek, bekijk het zo: de ervaringsdeskundigen zitten in eerste klas, de rest in tweede, maar iedereen rijdt even snel. En vlak voor het eindstation iedereen eruit en te voet spurten tot aan de meet. Niet afhaken dus, Ubongo-, Tetris- en Ticket To Rideloze medespeler. 

Dominique

22:04 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-11-09

Herfstmijmeringen deel 4

Goed nieuws

U mag in uw handjes klappen want Rio Grande gaat in de lente van 2010 het erg leuke Arctic Scavengers uitbrengen. Deze verrassend leuke Dominionkloon zal op uw speltafel niet misstaan. En het spel krijgt de Rio Grande Dominionbehandeling, wat betekent dat er aan het artwork en de kwaliteit van de spelonderdelen (uitsluitend kaarten) zal worden gemorreld. Dat morrelen mag u positief interpreteren, beste medespeler. Maar gemorrel of niet, het spel krijgt wat het verdient: een grotere verspreiding. Daar zult u met uw Pandemietje niks aan kunnen veranderen. Tiens, Pandemietje is wel een mooie meisjesnaam voor een dochter van een bordspeler. Misschien een idee voor uw volgende telg?

En buiten het klappen in de handjes mogen we er nog in wrijven ook want Rio Grande steekt de HQ-uitbreiding gewoon mee in de basisdoos. Gezien de positieve buzz die daarover de ronde doet een zeer mooie traktatie.

Ik heb de originele Arctic Scavengers in mijn kast staan en mijn bevindingen, gebaseerd op participerende observatie, hier al eens neergeschreven:

http://detafelplakt.skynetblogs.be/archive-day/20090707

Als u een aanhanger bent van de Dominionsekte moet u dit zeker eens proberen. U gaat niet teleurgesteld zijn. Liefhebbers van gewoon goede kaartspellen mogen ook aanschuiven. En het is bij mijn weten ook een van de weinig spellen waarbij u de vuilnisbelt op mag. Wat zeg ik: móet!

Om in de sfeer van het spel te komen mag u zich al oefenen in het warm induffelen van uzelf en uw geliefden. Heel handig met de winter voor de deur.

Mijn advies? Bij het botten van de bomen onmiddellijk toeslaan!

En mij vervolgens uitnodigen voor een sessie..

Dominique

23:07 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-11-09

Herfstmijmeringen deel 3

Cardcassonne

Ik begin er een beetje beter in te worden, maar een overwinning zit er nog niet in. Ik blijf maar worstelen met de timing van het plaatsen van mijn horige. Ik kom steeds weer één beurtje te laat, of te vroeg. Timing, manipulatie door middel van uw gedekte kaart en het verleiden van uw medespelers tot het claimen van een andere rij dan die waarop u het hebt voorzien, zijn vaardigheden zonder dewelke u dit spel nooit gaat kunnen winnen. Vaardigheden die u zelfs in het echte leven van dienst kunnen zijn.

Dit heeft met Carcassonne, buiten het illustratieve aspect, de meeples (twee per speler ocharme) en het scorespoor dat naar gewoonte de helft te kort is, niks te maken. Spelers die Carcassonne als argument gebruiken om dit niet in huis te halen maken een blunder van formaat en missen gewoon een leuk spelletje. Niet overdonderend, maar wel charmant leuk.

Acqua Dolce

Is sedert Spiel al frequent op tafel verschenen en dat zegt uiteraard iets. Snel uitgelegd, snel gespeeld, nog sneller opnieuw gespeeld en altijd spannend. Geen strategische hoogvlieger, maar gewoon leuk om te spelen. En tactisch gezien zijn er wel een paar interessante overwegingen te maken.

Wie mij een beetje kent weet dat ik met een vrouw die Tactiek heet onmiddellijk in het huwelijksbootje zou stappen. Ik heb haar echter nog niet ontmoet, dus voorlopig moet ik het bord –en kaartspellen doen. En Acqua Dolce vult de leemte perfect op.

Hoe frustererend kan het leven zijn op één handkaart van de overwinning? Héél, zo blijkt. Onlangs werd ik weer gedwarsboomd door de heer K. uit H., die duidelijk teert op de ervaring die hij opdoet tijdens zijn wekelijkse zwempartijtjes. Daar kan ik, bang als ik ben van water, uiteraard niet tegenop. En met de heer J.V. uit H. als aquariumopzichter is het ook al huilen met de pet op, die kiepert gewoon al uw zorgvuldig opgekweekte exemplaren de afvoer in. En dan zit je daar dus, met die ene kaart op hand die je niet mag uitspelen omdat de aquariumvoorwaarden niet (meer) zijn vervuld.

De uitdrukking: “Hij voelt zich als een vis op het droge” is op ondergetekende dan ook zeer van toepassing.

En ondertussen blijven mijn nederlangen zich maar opstapelen, beste medespeler. Ik voel me de laatste weken een beetje als een naaktzwemmer in een uitgedroogde rivier. Ik maak mezelf oeverloos belachelijk.

Geeft niet. Naar verluidt staat die opeenhoping van spelnederlagen ook voor niet aflatend liefdesgeluk. Niet spelend ziet men mij dan ook voortdurend met een brede glimlach het leven tegemoet treden. 

Dominique

 

18:33 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-11-09

Herfstmijmeringen deel 2

Krakow 1325 AD

Deze gaat mijn verzameling niet meer uit. Zit vol subtiliteiten, vraagt intensief en voortdurend adapterend handmanagement en het is niet uitgesloten dat uw vingernagels er na twee sessies volledig aan zijn gegaan. Moet eigenlijk regelmatig worden gespeeld om de finesses enigszins onder de knie te krijgen. Dit is een heerlijke ui die u laagje voor laagje dient af te pellen waarbij elk vlies dat u verwijdert een kleine schat herbergt. Al uw beslissingen kunnen verstrekkende gevolgen hebben in dit spel. Er wordt dan ook heel wat over en weer gepraat en tijdens het eindspel ontstaat er een soort van collectieve Hitchcockiaanse paranoia waarop Alfred, moest hij nog leven, stikjaloers zou zijn. Hij zou dit spel trouwens gegarandeerd in zijn spellenkast hebben staan.

De uitbreiding voor drie is, omwille van altijd met vier, nog niet op tafel gekomen. Dat is op zich niet erg want ik vermoed dat de weldaad die u tijdens het spelen ervaart zich vooral in de wedstrijd voor vier manifesteert.

Klein minpunt: drie volle jaren raad ik niet aan. Dat duurt een beetje te lang. Maar u kunt ook kiezen voor één of twee jaartjes en dan geniet u nóg volop.

Bestond er een Suske en Wiske album met als titel "De Mentale Masochisten", Krakow 1325 AD speelde er ongetwijfeld een belangrijke rol in.

Kortom: een wellness-spel met paranoïde trekjes. Zoek de contradictie in de vorige zin.

Fantastisch spel.

Dominique

21:27 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

22-11-09

Herfstmijmeringen deel 1

Macao (Alea)

Macao begon veelbelovend maar vertoonde naar het einde toe toch enkele weerhaakjes. Zo was het tijdens onze sessie met drie ongeveer vier ronden voor het einde duidelijk wie er uiteindelijk zou gaan winnen. Dat is licht verteerbaar als deze ronden snel voorbij vliegen maar minder als je dan nog een drie kwartier aan de slag moet (onze sessie duurde trouwens, zonder spelregeluitleg, meer dan drie uur). De individuele beurten kunnen dus door maximalisatie van de mogelijkheden wel een tijdje aanslepen, zeker naar het einde toe.

Heel goed kijken naar wat anderen naast hun windroos hebben liggen is zeer aan te bevelen. Onderschat ook de speelvolgorde niet. Eerst kiezen levert voordelen op. En zorg ervoor dat u een geldgenerator aan de gang krijgt zodat u te gepasten tijde overwinningspunten kunt kopen. Laat u ook niet vangen aan het laten passeren van de goedkope actiekaarten. Zij leveren op langere termijn meer op dan u denkt.

In tegenstelling tot wat u zou denken is het verzamelen van veel strafpunten minder determinerend voor de eindtelling dan verwacht, en al helemaal als u JVR heet en in B. woont.

Vooruit plannen is een activiteit die u zeker gaat moeten beoefenen in dit spel. Het is maar dat u het weet. En besef dat u tegelijk bezig bent met varen, het in bezit nemen van stadsgebieden en handelsgoederen, racen op de stadsmuur, leveren van goederen, het activeren en ge(mis)bruiken van wetten, gebouwen en personages en het verzamelen van actiesteentjes. Dat zijn veel dingen tegelijk. Uw cerebrale synapsen gaan nogal aan het werk worden gezet. Voorzie ook een korte rustpauze na dit spel. Doe even iets anders. Maak op een stormachtige dag een korte wandeling bijvoorbeeld. Of toon uw medespelers uw nieuwe gordijnen met bloemetjesmotief. Dat helpt en het is een mooie overgang naar het volgende spel.

Het feit dat u eerst kaarten moet activeren om ze te mogen gebruiken vraagt een beetje gewenning maar dat proces verloopt vrij vlot. De overvloed aan kaarten met tekst smeekt gewoon om een Nederlandstalige versie, al leverde voor ons de Duitse niet echt veel problemen op.

Stefan Feld, sedert Notre Dame is hij een grote held van mij, maar aan Macao ben ik toch beginnen twijfelen. Notre Dame blijft wat mij betreft nog steeds nummer 1 in de Feld-top 9.

Dominique

22:17 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-11-09

Ook zonder Avatar best genietbaar!

Een groep van duizend taalkundigen heeft de 'moeilijkst te vertalen woorden ter wereld' gekozen. Het moeilijkste woord is het Congolese Ilunga (betekenis: 'iemand die een eerste incident kan vergeven, een tweede kan verdragen, maar een derde niet meer tolereert'), gevolgd door shlimazl (Jiddisch voor 'een chronische pechvogel') en naa (wordt in een Japans dialect gebruikt om woorden kracht bij te zetten en om duidelijk te maken dat je het met iemand eens bent).

Die moeilijk te vertalen woorden hierboven doorkruisten mijn simpele brein toen ik me had voorgenomen The BoardGameGeek Game te bespreken. Omdat ik niet goed wist hoe over dit spel te schrijven. Ik had al wat prenatale bedenkingen neergeschreven als onderdeel van mijn voorbeschouwingsreeks op Spiel 2009, maar die haalden omwille van tijdsgebrek de blog jammer genoeg niet.

Ik wil u echter deze mijmeringen niet onthouden, temeer omdat ze aantonen dat een mens, zelfs ondergetekende, zich al eens zwaar kan vergissen:

"Je kon er vergif op innemen dat het ooit zou gebeuren. Totaal overbodig dit, zelfs met een hoop letters op de doos die samen en in de juiste volgorde het woord Richard Breese vormen. Een economisch getint spelletje hebben we hier en het moet massaal gekocht omdat we "er toch allemaal bijhoren, bij BGG". Reden te meer om dit links te laten liggen. Toegegeven, BGG is ook voor mij een grot van Ali Baba en hoedje af en een diepe buiging en applaus voor Aldie, maar dit is erover. Ik ben benieuwd hoe hoog dit spel gaat komen op de BGG-ranking. Dit moet toch gewoon op 1, zou je denken? Dát ga ik wel in de gaten houden. Op de vraag of ik via de grijpgaten in mijn portefeuille naar euro’s ga tasten om dit spel aan te schaffen kan ik u nu al een kort en duidelijk antwoord geven: neen."

Vrij negatief geladen was ze dus, deze beschouwing.

Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik, na het aanschouwen van een Essense sessie, toch via de grijpgaten van mijn portefeuille euro’s tevoorschijn heb getoverd.

En wat de ranking op BGG betreft: het staat momenteel op 2001. Een 1 zit daar inderdaad in, maar ik bedoelde enkele regels hierboven wel een geïsoleerde. Het gaat er niet van komen.

Marketinggewijs waren de zaakjes goed voorbereid. Leden van BoardGameGeek mochten hun Avatars inzenden die dan zouden dienen voor het decoreren van de zijkant van de doos, er werd met de naam Richard Breese om uw oren geslagen dat het niet mooi meer was en in Essen werd u er beleefd maar kordaat opmerkzaam op gemaakt dat u omwille van de beperkte beschikbaarheid maar best kon toeslaan als u achteraf niet kwijnend van zelfmedelijden of zelfhaat – kies zelf maar – wou ten onder gaan. Dat laatste gegeven miste zijn effect niet. Spiel werd leeggekocht, in niet heringe mate door speculanten wiens speculatieve vaardigheden ondertussen in het lang en in het breed en nog in de folie te bewonderen zijn op Ebay en de BGG-marktplaats.

En dat gedoe met die Avatars heeft ook al slachtoffers gemaakt. Er gaan verhalen van veelspelers die avonden aan een stuk naar de zijkant van de geopende doos zitten te staren, niet spelend maar orgastisch kwijlend hun avatar bewonderend, massaal bezoek uitnodigend in de hoop dat iemand hun minuscule creatie opmerkt.

Om u maar even mee te geven dat het huiswerk goed werd gedaan.

Het spel zelf is, in tegenstelling tot wat ik vreesde, helemaal niet slecht. Het is ook geen hoogvlieger maar ik heb al dikwijls veel ergere tragedies op mijn tafel zien belanden. Die pizza Hawaï van gisteravond bijvoorbeeld. Goeie genade, wat was die slecht.

Even proberen beknopt samen te vatten waar het om gaat:

U speelt twee rollen in dit spel: een speluitgever en een spellenverzamelaar. U levert uw spellen aan de kleinhandel, zes winkels in totaal – we hebben hier echt wel te maken met een kleine markt – en hoopt dat ze tegen een zo hoog mogelijke prijs worden doorverkocht. Vervolgens gaat u als liefhebber de straat op en koopt in diezelfde winkels de spellen van andere uitgevers op met de bedoeling een zo groot en zo waardevol mogelijke verzameling bijeen te krijgen. Lees: u moet weer setjes verzamelen.

Uiteraard wilt u uw aankopen doen aan een zo laag mogelijke prijs. Anderen oplichten, oké, maar zelf katten in zakken kopen, he neen hé! U moet wel wat fantasie aan de dag leggen want u manifesteert zich in de winkelstraat als een set dobbelstenen. Dat resulteert in het bizarre effect dat u, voor u de straat op mag, met uzelf moet gooien.

De uitgeverijen in dit spel bestaan allemaal echt. De spellen, voorgesteld door tegeltjes, ook. Geen fantasie hier, al had ik ook graag eens een zichtschermpje van bijvoorbeeld de relatief onbekende uitgevers "Spielbedarf" of "Valschspieler" voor me staan gehad.

Soit, u plaatst om beurt uw en naar believen uw eigen spellen, met inachtneming van een aantal beperkingen, gedekt in een winkeletalage. Als iedereen dat heeft gedaan gooit u met uw drie dobbelstenen, waarvan het resultaat bepaalt in welke winkel u terechtkomt (door overwinningspunten in te leveren kunt u hieraan nog wat wijzigingen aanbrengen) en vervolgens koopt u in de winkel waar uw dobbelstenen zich bevinden die spellen waarnaar u wanhopig op zoek bent. De gekochte spellen, met waarde 1 tot 6 (en twee dummy’s om anderen voor de gek te houden) leveren punten op - geekgold, jaja! - voor de uitgeverij (speler) die ze op het bord heeft geplaatst, in het beste geval u dus.

Als uitgever wilt u dat uw spellen worden gekocht want dat levert punten op. Als verzamelaar probeert u setjes te verzamelen, want elke set levert punten op. Elk tegeltje van een uitgever is voorzien van een nummer. Hebt u bijvoorbeeld alle tegels van de andere uitgevers (spelers) met waarde 1 verzameld levert elk tegeltje u 6 punten op. Hebt u er drie krijgt u dus 18 punten. Hebt u meerdere tegels met dezelfde waarde van dezelfde uitgever kunt u maar voor één tegeltje scoren. U wilt dus dubbels liever niet achter uw scherm hebben liggen.

Punten (geekgold) scoort u tijdens het spel door de verkoop van uw spellen, en op het einde van het spel wordt daar de waarde van uw eigen verzameling (de spellen die u gekocht hebt van de andere spelers) bij opgeteld. Wie daarna het verst gevorderd is op het scorespoor wint.

U gaat best voor de tegeltjes met een lage puntenwaarde want die verhogen immers in waarde als u een set bijeen gespaard krijgt. Tegels met waarde 5 en 6 houdt u beter in reserve, hun hoge initiële puntenwaarde leveren immers een leuke aanvulling op uw setjes.

Een leuk aspect van het spel vind ik het gedekt leggen van de tegels tijdens de bevoorradingsfase van de winkels. U hebt een idee welke waarde deze tegels mogelijk hebben maar u bent er nooit helemaal zeker van. Bovendien kunt u op een dummy lopen en dat heeft hier ongeveer hetzelfde effect als het lopen op een landmijn in Afghanistan. U moet dus in zijn voor een gokje. Dat is niet de dada van iedereen. Controlefreaks gaan hierop afknappen.

Hou ook de spelersvolgorde in de gaten. Die wordt aangepast vlak voor het kopen van de tegels en als u pech hebt (pas laat aan de beurt bent) zou het wel eens goed kunnen dat u in een spellenwinkel met lege schappen staat te blinken. Dé nachtmerrie van elke bord- en kaartspeler.

Als u een "zware" Breese verwacht gaat u bedrogen uitkomen. Geen Reef Encounter hier. Dit is eerder lichte kost. Makkelijk verteerbaar dus. U gaat hier ’s nachts niet van kronkelen in uw bedstee, koortsachtig op zoek naar nieuwe strategieën. U gaat eerder slapen met een vredig lachje om uw mond.

Ook leuk: de tabletalk. U kunt proberen uw medespelers te overtuigen uw spellen te kopen. Of ze van hun lijstje gaan afwijken is zeer de vraag, maar het voelt lekker opmerkingen aan tafel te horen als: "Zeg, Hans In Glück, ik ben nog op zoek naar een Stone Age. Mag eventueel tweedehands zijn." Waarop Hans Im Glück een El Grande gedekt in een winkeltje legt.

Dit is ook erg goed met z’n zessen te spelen en dat is, vooral voor leden van de Bond Voor Grote Gezinnen, altijd meegenomen.

De zichtschermpjes waarachter u uw tegels voor de verkoop selecteert en de gekochte spellen setgewijs uitstalt zijn te klein. U moet nogal manoeuvreren achter dat schermpje om enig overzicht te bewaren en bent u gezegend met de handen van een dokwerker komt u gegarandeerd in de problemen.

Ik raad u aan het eens te spelen. En als ik u achteraf vraag of u het, net als ik, goed vond zult u zien dat u mogelijk antwoordt: naa.

Dominique

 

The BoardGameGeek Game (R&D Games, 2009)

Richard Breese

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

60 minuten

22:58 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-11-09

kookpunten

Een hele tijd geleden gehoord op het radionieuws: "Benedictus De Zestiende maakte een ongelukkige val en brak daarbij zijn pols." Ik vraag me nu af: als er ongelukkige vallen bestaan, bestaan er dan ook gelukkige vallen? Vallen waarbij men breed lachend en vrolijk zwaaiend naar de omstanders vol tegen de grond gaat? Ronderenners die bulderend van het lachen de bocht missen en het ravijn in duiken? Voetballers die met de duimpjes omhoog en ondeugend knipogend naar de camera met twee voeten vooruit het ziekenhuis worden ingetackeld? Paracommando’s die, ondanks een haperend valscherm, luidkeels "En we gaan nog niet naar huis!"-zingend de dieperik in duiken?

Ik zou het in de spellenwereld ook wat meer willen zien, lachend ten onder gaan. Met een brede grijns je beste actiekaart uit je hand van 25 laten trekken bijvoorbeeld, bulderend van het lachen je elite-eenheid het bord zien afgeschoten worden of schuddebollend van pret je scorepion op het telspoor achteruit zien schuiven,

Lachend ten onder gaan, het is een effectief middel om het als gewoonteverliezer te blijven volhouden.

Er zijn trouwens spellen die het schuddebollen al in het concept hebben zitten. A La Carte bijvoorbeeld, een spel dat in geen enkele spellenclub met meer dan twee leden zou mogen ontbreken. En binnen het zeer kleine segment van dijenkletsers die mij écht aan het lachen kunnen brengen, waaronder bijvoorbeeld lachgas of de broertjes Verreth in de "Pak De Poen Show", neemt A La Carte een proiminente plaats in. Shame on you als u Spiel hebt bezocht en dit hebt laten liggen.

Op 12 oktober jongstleden, als onderdeel van mijn voorbeschouwing op Spiel, ging ik reeds een beetje dieper op dit spel in en probeerde ik u duidelijk te maken waarom ik zo van dit spel hou. En zal blijven houden, ondanks het door mij totaal verafschuwde thema: koken.

Toch, als aanvulling op die voorbeschouwing, enkele bijkomende raadgevingen voor als u van plan bent de vuurtjes op te porren.

Als voorspel even een filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=j1KSaUEu_T4

Begin hier niet aan als u een afstammeling van "De Denker" van Rodin bent. Boek dan een ticketje Vasco Da Gama of Colonia of ga in een hoekje ongelukkig zitten wezen.

Hebt u een hekel aan spellen waarin letterlijke handigheid een niet onbelangrijke rol speelt, onthoud u dan ook maar. Al moet ik toegeven dat de aanwezigheid van klunzen door de andere spelers zeer zal worden geapprecieerd.

Vindt u het niet leuk dat andere spelers met uw zorgvuldig opgebouwde puntengenerator – dat in dit spel op uw persoonlijk gasvuurtje staat te pruttelen – beginnen te morsen, haak dan ook maar af, liefst vóór aanvang.

Bent u geen brildrager adviseer ik niet aan te sluiten of, indien u toch persé een spelplezier-shot wil, u te voorzien van een las- of skibril. Er durft nogal eens wat in het rond te vliegen, meestal op ooghoogte.

Hebt u losse polsjes last u vooraf best wat gewrichtstraining in. Een stevig, volledig beheersbaar polsgewricht is een belangrijke troef in dit spel.

Schuift u graag met blokjes op actievelden allerhande en bent u een liefhebber van gepriegel met miniscule spelonderdelen, doe dat dan gerust maar schuif niet aan bij een spelletje A La Carte.

Bent u een veelspeler en fladdert u graag van succes- naar succeservaring, fladder dan ergens anders naartoe. U gaat immers door niet-spelers worden ingemaakt.

Bent u allergisch aan paranormale verschijnselen zoals gasvuren die spontaan beginnen te branden, zwevende en verdwijnende kookpotten en onverklaarbaar opduikende en niet gewenste ingrediënten in uw masterpiece du jour, doe ons dan een plezier en ga elders meneertje of mevrouwtje scepticus uithangen.

Haat u echter koken moet u zit zeker proberen. Uw haat gaat na afloop nóg aangewakkerd zijn. Lees: u komt de eerstvolgende weken uw eigen keuken niet meer in.

Bent u de leukste thuis, dan krijgt u hier de kans nog leuker te worden.

Haat u daarentegen gezelligheid en een vrolijke lachbui bent u hier aan het verkeerde adres.

Bent u een fan van Karl-Heinz Schmiel, dan gaat al tijdens de eerste spelronde uw onderkaak in minder dan één nanoseconde het tafelblad bereiken. U gaat niet weten wat u overkomt.

Zoekt u tenslotte een ideaal cadeau voor onder de kerstboom? U hebt het net gevonden.

Al heb ik wat kerstcadeau’s betreft nog enkele bizarre alternatieven achter de hand waarin ik u graag nog wil inwijden. Maar dat is voor een andere bijdrage.

A La Carte. Het is een heerlijk spel.

Nu maar bidden dat Piet Huysentruyt het niet ontdekt.

Dominique 

17:26 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-11-09

Moeder, waarom spelen wij?

Als u op de titel boven deze bijdrage het volgende antwoord geeft, beste medespeler, levert dat u geen punten op: wij spelen omdat het sociaal is. Wij spelen omdat het gezellig is. Wij spelen omdat het een leuke hobby is. Wij spelen omdat we ons vervelen. Wij spelen om iets bij te leren.

Goed geprobeerd, maar u zit er helemaal naast. Gebuisd.

Deze antwoorden leveren u de helft van de punten op: wij spelen om te leren verliezen. Wij spelen omdat wij ons eenzaam voelen. Wij spelen omdat wij een oogje hebben op die knappe blondine die - soms - ook speelt. Wij spelen omdat dat het enige is dat wij goed kunnen. Wij spelen omdat wij een gezelschapsspel hebben gewonnen in een tombola. Wij spelen – buitenshuis – om het gezeur van onze partner te ontlopen. Wij spelen – strippoker – omdat wij seksueel gefrustreerd zijn en graag in het bijzijn van anderen uit de kleren gaan,

Dit is al beter, u gaat de goede richting uit maar u bent er nog niet helemaal. Delibereerbaar.

En de volgende – en de enige echte juiste – antwoorden, beste medespeler, leveren u het maximum van de punten op: wij spelen omdat wij beter willen zijn dan anderen. Wij spelen om indruk te maken op het andere geslacht,. Wij spelen omdat wij ons willen verzekeren van een nageslacht. Wij spelen omdat wij diep in ons binnenste nog steeds jagers (mannen) en verzamelaars (vrouwen) zijn. Wij spelen omdat wij geen mensen, maar dieren zijn en ons reptielenbrein ons nog steeds parten speelt. En het belangrijkste van al: wij spelen omwille van seksuele begeerte.

Ik weet het, dit komt hard aan.

Maar het is niet anders. Het is wetenschappelijk onderbouwd.

Alles rond het spelgebeuren draait om seks.

Ik ben u enige uitleg verschuldigd.

Laten we beginnen met het fenomeen "man". Wij mannen zijn, nog altijd, jagers. Jagers op wild en jagers op vrouwtjes. Aangezien er hier in de lage landen weinig of geen wild meer beschikbaar is moeten we compenseren zonder aan uitdaging in te boeten. Op jacht gaan in een supermarkt biedt die uitdaging niet. Let maar eens op hoeveel verveelde mannen er in Aldi’s, Bijenkorven en Delhaizes rondlopen. Met karretjes en mandjes, terwijl dat speren en werpmessen zouden moeten zijn. "Niet nodig," zult u zeggen, "ik heb nog nooit 250 gram gehakt op de vlucht zien slaan." Touché. Maar drop ons, moderne mannen, in het eerste het beste loofbos en we overleven onze eerste nacht niet. Schrijnend.

Dus gaan we spelen.

En proberen we het fictieve beest waarnaar we op jacht zijn, verschijnend onder de vorm van een spel, te verschalken. Wat het nageslacht betreft moeten we vooral indruk kunnen maken op de vrouwtjes. Zij zijn schaars in de spellenwereld, en als ze er al zijn, zijn ze meestal bezet. Daarom onze drang naar winnen. Tijdens en vlak na het winnen kijken wij tersluiks naar de aanwezige vrouwtjes in de hoop dat ze onze overwinning hebben waargenomen. Als dat het geval is verhogen onze kansen op paren. Vandaar dat de spellenwereld vooral een mannenwereld is. Spelen is immers een beschaafde vorm van duelleren om het vrouwtje. Ik hoor u al komen: "Maar wij spelen heel dikwijls zonder dat er vrouwelijke specimen in de buurt zijn." Dat geloof ik, beste man, maar er speelt veel meer dan dat. Er speelt namelijk ook zoiets als het leerproces. U oefent dan gewoon als voorbereiding op het echte werk, wanneer de vrouwtjes wél in de buurt zijn. Voor wanneer het erop aankomt.

Denk daaraan als u weer eens met een bende mannen boven een bordspel gebogen zit. U bent bezig met een oeroud seksueel geladen ritueel. Uw bereidt zich voor op uw creatie van het ideale nageslacht.

Onze opvoeding speelt ook een niet onaanzienlijke, misschien zelfs determinerende, rol. Een jongen moet winnen, een meisje moet zorgen vóór en zich begrijpend aanpassen áán. Vandaar dat deze laatste zich hebben gespecialiseerd in onopvallend verliezen, ondertussen goed observerend hoe de mannetjes het ervan afbrengen. Vervolgens maken zij hun keuze, en deze keuze is veel belangrijker dan een spelletje winnen. Wie is het slimste aan tafel, denkt u?

Piet Notebaert van het Vlaams Spellenarchief heb ik ooit de waaromvraag horen beantwoorden als volgt: "Wij spelen om onszelf en anderen beter te leren kennen." Interessant. Vooral dat laatste gedeelte van zijn ponatie: anderen leren kennen. Hij heeft gelijk. Tijdens het spelen komt het beste, maar jammer genoeg ook het slechtste, in de mens naar boven. Ik heb aan de speltafel meermaals mijn mening over anderen moeten bijstellen. En anderen mogelijk hun mening over mij. Ongelooflijk hoe liefdevolle, attente, vriendelijke en aangename medemensen een Jeckyl & Hyde-achtige metamorfose ondergaan zodra er een spelbord en andere attributen uit niet nader genoemde dozen op een tafel worden uitgespreid. Waar enkele seconden voordien zich bij wijze van spreken een doornloze roos tussen de tanden bevond valt plots een gekarteld mes te ontwaren. In dat opzicht is het goed dat er spellen bestaan. Misschien hebben ze zelfs wereldoorlogen helpen voorkomen. In overeenstemming met uitspraken waarin de woorden agressiebeheersing en prostitutie samen in één zin voorkomen is het niet onaannemelijk dat het bord- en kaartspel fungeert als een bordkartonnen hoer. We kunnen er onze gewelddadigheid en seksuele lusten op een beschaafde manier in kwijt.

Het voorgaande in acht genomen mag u het gerust een klein mirakel noemen dat we buiten onze beurt niet bezig zijn vlooien uit de haardos van onze medespelers te pulken.

Freud - wie ben ik om de man tegen te spreken - had gelijk: het draait allemaal om seks. En ook de edele kunst van het spelen komt daar niet onderuit.

Ik kan u geruststellen, beste medespeler: u bent geen seksmaniak. Het gebeurt immers allemaal onbewust. Laat er uw nachtrust niet voor.

U kunt er zelfs uw voordeel uit halen.

Wij, de veelspelers, worden immers regelmatig geconfronteerd met niet begrijpende - hoe zou u zelf zijn - buitenstaanders die ons vragen: "Wat zie je toch in dat spelen?" Antwoord dan gewoon: "Ik doe het voor de seks." Ik garandeer u dat hun interesse gewekt is. Wat u daar verder mee doet is uw zaak.

Dominique

20:56 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

17-11-09

China voor beginners

 

Het vooruitzicht dat er iets te winnen valt, zet anderen ertoe aan naar
jou toe te komen. Het vooruitzicht dat ze iets kunnen verliezen, weerhoudt
anderen ervan naar jou toe te komen.

(Sun Tzu, Chinees romanticus)

Een interessante stelling is dit.

Wat drijft ons verliezers toch, dat we ons steeds weer naar samenkomsten begeven waar we met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid figuurlijk met de grond gelijk gaan worden gemaakt? Erger nog: dat we ze soms zelf gaan organiseren? En nog erger: dat we daar soms voor moeten betalen?

Ik lag er vannacht nog aan te denken, aan dat citaat van Sun Tzu. Als je, zoals ik, heel veel spellen verliest, vind je er dan nog plezier in?

Ik kan deze vraag tot op zekere hoogte bevestigend beantwoorden. Maar ik spreek nu enkel voor mezelf, niet voor u, beste medespeler. Dat moet u zelf doen.

Het plezier dat ik ervaar situeert zich de laatste weken en maanden vooral in de fase vóór het spelen, de zogenaamde voorpretfase. Het lezen van de regels, het kennismaken met het spelmateriaal, het zoeken naar bijkomende informatie over het spel in kwestie en – last but not least – de blijkbaar onuitroeibare hoop dat een overwinning er dit keer eventueel in kan zitten. In mijn geval moet u zich focussen op het woordje "kan" in de vorige zin. Meestal moet in mijn geval tussen het bijvoeglijk naamwoord "onuitroeibaar" en het zelfstandig naamwoord "hoop" een woordje worden toegevoegd, een woordje dat zich na ongeveer een half uurtje spelen al in mijn gedachten begint te manifesteren: ijdele.

Het is bij momenten zwaar, het zogenaamd ontspannend leven dat ik leid. En ik moet eerlijk toegeven dat ik, als ik na het zoveelste débacle naar huis rij al wel eens met een gedachte wordt geconfronteerd die me woordjes influistert als: "Nooit meer!"

Na een dagje nederlagen incasseren in dit tranendal heeft een mens op een doorsnee avond immers ook al eens behoefte aan een overwinning, een gevoel van: "Kijk, dat heb ik toch maar mooi gedaan." Dat geeft een mens moed, dat motiveert, dat helpt bij het creëren van een volgende vrolijke dag. Daar kan geen Prozac tegenop.

Als die ervaring uitblijft zit u, net als ik, met een groot probleem.

Het is me wat, een hobby hebben die om succeservaringen vraagt en er van verstoken blijven. En kom nu niet af met: "Deelnemen is belangrijker dan winnen!" Leg ze maar eens allemaal naast elkaar, foto’s van zilveren medaillewinnaars. Eén lange rij pruillippen. Meedoen is belangrijker dan winnen is een drogreden, een statement dat in het leven is geroepen om verliezers aan te porren zich toch maar beschikbaar te blijven stellen als kanonnenvoer voor de winnaars, en dan nog liefst met de glimlach.

Het is dankzij ons dat er spelers zijn die op toernooien mooie prijzen winnen, het is dankzij ons dat ze in rankings allerhande in de top tien prijken, het is dankzij ons dat ze in hun persoonlijke statistieken – ze houden het bij, geloof me – meer kruisjes hebben staan in de kolom "gewonnen" dan in de kolom "verloren", als ze die laatste kolom al hebben voorzien op hun palmtop.

Blijft dus het troostende besef dat winnaars mij als verliezer nodig hebben. Maar die troost is schraal, beste medespeler. Ze dept de wonde, maar dicht ze niet.

Misschien moet ik ze toch maar gaan oprichten, de VVV: de Vakbond Voor Verliezers. Kunnen we af en toe eens in staking. Eens kijken wat ze dan gaan doen, de winnaars. Eén van de eerste werkpunten trouwens zal het ijveren voor het afschaffen van het scorespoor zijn. Dat visualiseert de achterstand van de verliezers te erg.

De winnaars moeten zich het bovengenoemde citaat maar eens goed inprenten. Misschien moeten ze het zelfs boven hun bed hangen. Zodat ze, zwelgend in hun vanzelfsprekende overwinningsroes, niet vergeten ons af en toe eens een complimentje te geven, zoals: "Nu heb je me toch serieus weerwerk geboden!" of "Goed dat ik die briljante strategie van je net op tijd doorzag of je had me te pakken!" of "Nu heb je me toch even doen bibberen!" of "Ik kon me geen enkel foutje permitteren vandaag, zo sterk was je!" Het zijn maar voorbeelden hoor, maar ze maken een wereld van verschil. En ze kosten u niets, beste winnaar.

Zelfs niet de overwinning.

Dominique

19:43 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

16-11-09

Animalade

Ga er maar eens goed voor zitten want na het lezen van het volgende gaat u zich een beetje week in de benen voelen. De mensheid, beste medespeler, is nog altijd door en door slecht. Onderzoekers van de universiteit van Californië hebben het beroemde experiment van Milgram onlangs nog eens losjes overgedaan en wat blijkt: nog steeds verandert twee derde van de proefpersonen in een folteraar als een autoritaire persoon daarom vraagt. Verder blijven we onze aarde deskundig naar de vaantjes helpen. Tegen 2030 is het volledige Amazonewoud gekapt en hebben we geen groene long meer. Het waterpeil van de wereldzeeën zal aanzienlijk stijgen met alle gevolgen van dien en meer en meer diersoorten sterven in ijltempo uit. Tegelijkertijd wordt onze jeugd gebombardeerd met reclame over computerspelletjes als "Style Boutique", waarin – neem even een aspirientje – consumeren centraal staat. Hebt u van het weekend op tv trouwens de vrouwelijke stormloop op de H&M-winkel op de Meir in Antwerpen gezien, met als enige doel het bemachtigen van schoentjes van Jimmy Choo? Dat was Spiel in het kwadraat, maar op een veel kleinere oppervlakte. Ik was er niet goed van.

Beste medespeler, we schatten de mensheid, onszelf dus, veel te hoog in.

Waar we ons ook geen illusies over moeten maken is het feit dat we ervan uitgaan dat het merendeel van onze soort normaal is. Werp die mantel van onwetendheid van u af, medespeler. Bij ieder van ons hangt wel ergens een vijsje los. Een dagje afstappen op Spiel of afgelopen zaterdag in de H&M en u krijgt daarvan een perfecte illustratie.

Maar die loszittende vijzen hebben naast hun onmiskenbaar vertederend karakter ook enkele zeer onaangename neveneffecten. Neveneffecten die zich zelfs manifesteren in de ons omringende dierenwereld. Ook beesten worden blijkbaar gek. Op zich is het niet abnormaal, ze zien ons mensen bezig. Knap beestje dat daar niet geschift van wordt.

Gelukkig kunnen we, menselijk als we zijn, een bescheiden bijdrage leveren om het psychisch niet welbevinden van onze gevederde, geschubde, bepelste, gepansterde en naakte medeaardbewoners weg te masseren.

Want ze bestaan: dierenpsychiaters. Dat bestaan alleen al is een bewijs dat het met de mensheid goed fout zit.

En, zoals we al zo vaak hebben vastgesteld, is dit bijzondere fenomeen de zieke geesten in de spellenbranche niet ontgaan. In PsychoPet (Goldsieber) kunnen we onze potentiële psychologische en psychiatrische therapeutische vaardigheden naar hartenlust botvieren op "het gestoorde beest". Meer zelfs, we kunnen in een grote kliniek aan de slag.

Ironisch genoeg maakt men in dit spel gebruik van één der meest onhebbelijke afwijkingen die de menselijke soort karakteriseert: hebzucht. We hebben hier immers te maken met een afgeleide van spellen als Can’t Stop, Diamant, El Paso en andere gekmakende hobbyartikelen waarmee wij ons op donkere winteravonden plegen te omringen.

Ik heb dit spel nog niet gespeeld. Ik kan er u verder dus ook niet veel over vertellen. Het bovengenoemde mechanisme, het blijven gaan tot u uw hand overspeelt, heeft mij echter altijd wel aangesproken. De vraag blijft of PsychoPet, buiten het thema, meer biedt dan wat we momenteel op onze eigen plank hebben staan. Moesten de bloedmooie Goldsieberse demonstratices van Spiel 2009 worden meegeleverd was dit een blinde aankoop, dat wel, maar naar verluidt mag de vraag zelfs niet worden gesteld. Het wordt dus afwachten wat dit wordt. Als ik me er een keertje kan aanzetten bent u de eerste die mijn bevindingen zult vernemen.

In afwachting van deze hopelijk heuglijke gebeurtenis ga ik "Erik of het klein insectenboek" van mijn held Godfried Bomans nog eens tot mij nemen. Hopelijk struikel ik op de gang weer niet over de schoentjes van Mijnheer Duizendpoot.

Als afsluiter nog een held van mij: Animal. Niemand die beter gekte kan illustreren dan hij. Geen behandeling graag!

http://www.youtube.com/watch?v=0yvHWyvexZA

Dominique

20:03 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-11-09

Vrouwvriendelijk hoogtewerken

Basketbal, ik voel er geen enkele affiniteit voor. Zeg nu zelf, gezonde volwassen mannen van boven de twee meter die een bal in een netje proberen te gooien, dat is toch niet serieus te nemen?

Elke balsport waarbij de handen mogen worden gebruikt heeft trouwens iets lachwekkends. Handbal zegt u? Komaan zeg, al dat gedoe met dat halvemaantjesgegooi en dan dat opsprongetje bij de doelpoging, geeuw. Trefbal? Hahahaha! Volleybal? Het zou wat hebben als men niet naar de grond maar naar de tegenstander mocht smashen. Krachtbal? Het zou van een sterk staaltje mentale kracht getuigen als de beoefenaars van deze sport er met onmiddellijke ingang mee stopten. Rugby? Alleen interessant als u tandarts, chiropractor of traumatoloog bent. Korfbal? Gemengde ploegen die onderhands een bal in een strooien korf proberen te gooien, excusez-moi? En het ingooien bij voetbal mag er van mij ook uit, intráppen die handel.

Maar ik dwaal weer af. Excuseert u mij, beste medespeler, het is sterker dan mezelf.

Corné Van Moorsel heeft iets met sport, Streetsoccer roept bij ondergetekende nog steeds warme herinneringen op en Powerboats heeft ook iets. Iets dat je alleen bij Cwali terugvindt eigenlijk. En daar valt moeilijk een vinger op te leggen.

BasketBoss heeft troeven. Je mag een team vuurtorens managen en daarmee, met wat inzicht en geluk, prijzen pakken. En een spel dat mij toelaat in de huid van een Boss te kruipen, een Boss van 1m74 die kerels van boven de twee meter mag bossen, is een kans die ik niet zal laten liggen. Daar heb ik gerust een stijve nek voor over.

De kans in kwestie bleef dan ook niet liggen en ik heb ondertussen een eerste sessie achter de rug.

Wat bleef daarvan hangen?

Wel, het feit dat u erg moet oppassen met uw beschikbare budget. U moet bieden op lange kerels die in een rijtje worden uitgelegd, hoe langer die kerels hoe beter. Hebt u geluk zijn het er zeven, hebt u minder geluk zijn het er bijvoorbeeld maar vier, soms nog minder als u met vier of minder aan tafel zit. U begint met een startkapitaal van 11 miljoen Basko’s, de munteenheid in BasketBoss. Ze hebben allemaal hun eigenschappen, die lange mannen en vrouwen (jaja!), waarvan de lengte en de inkomsten die ze genereren de belangrijkste zijn. U mag u bij het opbieden niet laten gaan, iets wat ik tijdens onze sessie wel deed. U moet geduld hebben en de kat een beetje uit de boom kijken, hoe makkelijk en snel zo'n lange ze er ook uit zou kunnen halen. U ziet trouwens in één oogopslag wat er op u afkomt. Stel u daarop in. En besef dat er nog rondes komen, met mogelijk nog betere hoogtewerkers. Smijt dus niet met uw geld, spaar het een beetje op. Maar nu ook weer niet te lang want u wilt ook wel wat prijzen winnen, en uiteindelijk ook het hele spel. Dat veronderstel ik toch.

De bonuspunten voor de trofeeën tellen goed door op het einde. Probeer toch wat bekertjes te winnen tijdens het seizoen, ga zeker voor goud of zilver. Vullen dus die prijzenkast rechts op uw persoonlijk spelbordje.

Ik raad u ten stelligste aan de trainer in te huren als u de gelegenheid krijgt. Hij houdt uw ploeg scherp en sterk, een voordeel dat niet te versmaden is. Ook de manager is erg interessant omdat hij u af en toe uit de financiële nood kan helpen op de transfermarkt. Hij laat u immers toe gelijk te bieden als uw voorganger. Daarbovenop moet u moet u bij een winnend bod 1 miljoen Basko’s minder betalen. In een spel dat voornamelijk uit omgaan met geld bestaat lijkt me dat een niet te verwaarlozen gozer. De scheidsrechter heeft invloed als andere teams even sterk zijn als het uwe. Hij fluit dan in uw voordeel. Er zijn nog zekerheden in het leven. De bankier tenslotte geeft u extra rente op opgespaarde Basko’s. Maar zoals u uit het woord "opgespaarde" kunt afleiden moet u dan sparen, wat betekent dat u ermee rekening moet houden dat u enkele leuke lange spelers zult moeten laten liggen. En leuke spelers laten liggen betekent meestal "laten liggen voor anderen".

Af en toe duiken er ook blessuretegels op. Op deze absoluut oninteressante tegels moet ook worden geboden, zij het enigszins anders. Het gebeurt blind en wie het minste heeft ingezet moet zijn langste speler door deze tegel vervangen. Wint u hebt u één zekerheid: uw teamsterkte, de variabele die u nodig hebt om trofeeën te winnen, gaat erop achteruit.

Let ook op de lengte van uw spelers. De langste speler bepaalt immers welk team het eerst mag beginnen. Dat kan op bepaalde momenten very, very important zijn.

Hou ook de spelbordjes van uw tegenspelers goed in de gaten. In de gaten houden betekent vooral basketballen tellen, want dat aantal bepaalt de teamsterkte. En u wilt elke ronde minstens in de top drie.

Dit spel is te enten op elke ploegsport. Voetbal had ook gekund en had in Europa mogelijk meer interesse opgewekt, maar Corné heeft een keuze gemaakt en dat moeten we respecteren. Al zit ik nog steeds hunkerend uit te kijken naar het eerste ultieme bord- of kaartspel met voetbal als thema. World Cup komt verdomd dicht in de buurt maar dat simuleert, zij het op sublieme wijze, een toernooi, en niet het edele spel zelf. Dus die telt eigenlijk niet.

Leuk is dat er in BasketBoss ook vrouwen kunnen worden aangekocht. Ik meende zelfs Ann Wauters tussen de spelers te ontwaren. Hebt u het wat moeilijk op de transfermarkt van de liefde kunt u hier alsnog uw slag slaan. En ik garandeer u dat het stuk voor stuk vrouwen met eindeloze benen zijn. Sommigen onder ons kicken daarop. Ook dát heeft Corné mooi gezien.

Komt deze in mijn collectie? Ik denk het niet. Ik spaar rustig verder voor het ultieme voetbalspel. Maar als één van mijn lange vrienden BasketBoss op tafel legt zeg ik zeker niet neen. Ik compenseer mijn gebrek aan lengte dan wel. Door mijn Napoleontische kenmerken bijvoorbeeld.

Dominique

 

BasketBoss (Cwali, 2009)

Corné Van Moorsel

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

50 minuten

15:32 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-11-09

Spa blauw graag!

Hebt u dat vroeger ook gedaan? Kartonnen vissen met een houten minihengel met magneet uit een kartonnen aquarium gehaald? Zouden we dat nu nog verkocht krijgen aan kleuters, wetende dat zij weten dat een etalage verder de Playstation 3’s, Nintento Wii’s en X-boxen in al hun glorie staan te blinken? Ik betwijfel het.

Acqua Dolce gaat ook over vissen. Siervissen. En we hengelen ze niet uit een aquarium, neen, we zetten ze erin. En we doen dat samen met onze medespelers. Maar er wint er uiteindelijk maar eentje. Hij die als eerste zijn handjes heeft leeg gespeeld op het moment dat aan een aantal voorwaarden is voldaan wat betreft nautale ruimtelijke ordening. Geen puntentelling hier, gewoon winnen of niet. Simpel.

Een leuke rol is weggelegd voor de startspeler, in dit spel de opzichter genoemd. Hij mag na elke ronde de inhoud van het aquarium controleren. Moet hij een voorgeprogrammeerde checklist volgen, hij zal dat toch doen rekening houdend met zijn eigen handkaarten. Gelukkig wisselt hij na elke ronde. U mag dus ook een keertje.

Voor u met dit kaartspel begint legt u een aantal vooraf afgesproken aquariale voorwaarden vast. Er moeten voldoende waterplanten aanwezig zijn bijvoorbeeld. Of er moeten van die schattige huisjes op uw glasbodem staan. Of er moeten een minimum aantal soorten vissen ronddobberen, al hebben we liever dat ze zwemmen. Of er moeten bodemvissen, oppervlaktevissen en tusseninvissen in. Of er moeten schooltjes in. Dat doen we door het uitleggen van voorwaarde-kaarten. Ze starten met hun zwart-witafbeelding van de voorwaarde naar boven. Wordt de voorwaarde tijdens het spel vervuld worden ze omgedraaid en tonen ze hun volle kleurenpracht. Waardoor u op elk moment het overzicht bewaart.

Verder krijgt u zeven kaarten op hand. Die bestaan uiteraard uit vissen, maar ook uit decoratie-elementen en ook voeder.

Het doel van het spel, zoals gezegd, is als eerste uw hand leeg te spelen op een moment dat aan minstens één van de aquariumvoorwaarden is voldaan.

Tijdens uw beurt moet en mag u een aantal dingen doen. U moet een kaart van de trekstapel op hand nemen of een kaartje kiezen uit de open display van drie. Vervolgens mag u drie acties doen, naar believen te combineren of te cumuleren: een kaart uitspelen in het aquarium, meerdere kaarten van dezelfde vissoort uitspelen (op voorwaarde dat ze tot dezelfde school behoren), een kaart van de gesloten trekstapel of eentje van de open display op hand nemen of twee kaarten afleggen en drie kaarten van de trekstapel nemen.

Als u kaarten speelt moet u rekening houden met een aantal beperkingen. Bepaalde vissen durven nogal eens eisen te stellen. Er zijn er die bijvoorbeeld een huisje op de bodem van de bokaal willen, of waterplanten van waaruit ze onopvallend vrouwtjesvissen kunnen spotten. Andere vissen voelen zich dan weer alleen goed bij hun soortgenoten, een schooltje dus. Een schooltje moet minstens uit drie vissen bestaan. Sommige vissen kunnen anderen dan weer niet uitstaan. De Guppy, het miljoenenvisje, het populairste aquariumvisje ter wereld dat gekenmerkt wordt door zijn groot staartje, is niet zo populair bij veel van zijn medevissen. Die komt er dus bij bepaalde soorten niet in. Geen BV’s in ons aquarium! En er zijn er ook die pleinvrees hebben en niet overweg kunnen met grote massa’s, schooltjes dus. U ziet, er valt met het een en ander rekening te houden. U mag de voorwaarden echter schenden als u kaarten uitspeelt. Dat klinkt leuk, maar is het niet. U moet immers voor elke voorwaarde die u schendt een kaart van de trekstapel op hand nemen. Aangezien van u wordt verwacht dat u als eerste uw hand leeg speelt is het overtreden van de regels, net als in het echte leven, niet zonder risico.

Enfin, u speelt tot het weer aan de opzichter is. Die krijgt een extra beurtje en gaat vervolgens zijn checklist van de geldende aquariumvoorwaarden af, wat in de praktijk betekent dat er nogal wat vissen uit het aquarium worden geflikkerd. Staat mijn persoonlijke favoriet, de piranha, bijvoorbeeld op de aanwezigheidslijst eet die onmiddellijk een andere vis op. De opzichter bepaald welke. Dan wordt gekeken of de nog aanwezige vissen voldoende voedsel hebben. Elke handkaart van elke speler telt voor één portie voeder. Die worden samengeteld met de porties voederkaarten die werden uitgespeeld (waarde 4, 5 en 6) zodat men de voedercapaciteit bekomt. Voor elke voederportie die men tekort komt kiepert de opzichter een vis uit het aquarium. Daarna worden de visvoorwaarden geëvalueerd. Als een school bijvoorbeeld niet uit minstens drie vissen bestaat vliegt het klasje er onverbiddelijk uit. Gelukkig moeten alle vissen die uit het water worden gesodemieterd niet weer op handen worden genomen. Ze gaan gewoon op de aflegstapel. De laatste activiteit van de opzichter is het volledig vervangen van de display van drie openliggende kaarten.

De opzichter gaat naar de in uurwijzerzin volgende speler en daar gaan we weer. Tot er iemand zijn hand volledig in het aquarium heeft geledigd. Die wint.

Er zijn ook nog regels voor gevorderden, waarbij u rekening moet houden met de temperatuur (waarmee u dan enkele graden mag knoeien tijdens uw beurt) en/of waarbij er geen open display van drie kaarten wordt gebruikt en gewoon altijd wordt getrokken van de dichte trekstapel Deze laatste gevorderdenregel lijkt me eerder contradictorisch omdat hij u minder keuzemogelijkheden en dus minder invloed geeft. Niet echt iets voor experts als u het mij vraagt. De benedengrens van 6 jaar lijkt me, net als bij African Park, enigszins overdreven. Ik begin stilaan het gevoel te krijgen dat Italië superkinderen uitbraakt. Laten we gewoon maar stellen dat 6-jarigen ook hier gediend zijn met een variantje.

In tegenstelling tot een echt aquarium is dit in een wip schoongemaakt. Het is lekker compact en kan overal mee naartoe. De kaarten zijn stevig, duidelijk en taalonafhankelijk. De regels zijn viertalig dus dat moet voor de meesten onder ons haalbaar zijn. En het spel is gewoon leuk. Het leegspelen der handen is altijd een mijner favoriete spelmechanismen geweest. En samen met African Park staat deze titel mooi synchroon te wezen in uw kaartspellenkast. Het oog wil immers ook wat.

En zou ik de kaartspellenuitgevers mogen verzoeken – vooral zij die zich koppig blijven vasthouden aan het doosje met klepje en niet met deksel – even een voorbeeld te nemen aan Acqua Dolce en African Park? En het schandalige functionaliteitverlies van hun klepdoosjes te compenseren met een gelijkaardige inlay? Alvast bedankt.

Voor spelers onder u die, net als ik, meer affiniteit hebben met onze gevederde vrienden dan met de geschubde, onderstaand compenserend filmpje. Straffe gast die tijdens dit spelletje "Aria Dolce" de bouwvoorwaarden weet te realiseren.

http://www.youtube.com/watch?v=zA1Go-f1kZc

Dominique

 

Acqua Dolce (Giochix.it, 2009)

Daniele Ragazzoni

2 tot 5 spelers vanaf 6 jaar

20 minuten

 

13:27 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

De Nijldelta zonder bochtenwerk

Beste medespeler,

Soms schreeuwen spelregelboekjes mij toe: "Vat mij samen!"

Egizia was zo’n schreeuwertje. Ik heb het spelverloop gecomprimeerd en aangevuld met enkele belangrijke aandachtspunten. Ik heb het gepost op BGG maar het kan nog even duren vooraleer het effectief in de files-sectie van Egizia verschijnt.

Kunt u zolang niet wachten en wilt u snel en gemakkelijk aan de slag met Egizia, iets wat ik u ten zeerste kan aanraden, geef dan gerust een seintje. Dan stuur ik u het (Word) documentje door.

Dominique

13:19 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-11-09

Walk like an Egiziaptian!

Beste medespeler,

Vandaag zag ik bij een kennis een plaquette aan de muur hangen met de wijze woorden: "Een vriendelijk gezicht geeft overal licht." Dat zette mij aan het denken. Want ik was enkele dagen geleden ergens te gast waar de vriendelijkheid niet lang na aankomst in ijltempo van mijn gezicht begon te glijden als was het de make-up van Veronique De Kock bij een buitentemperatuur van 97 graden Celsius. Dat afglijden werd niet veroorzaakt door de kwaliteit van het gezelschap waarin ik mij bevond, integendeel, maar wel door de chronische aaneenrijging van spelnederlagen die ik tijdens die bewuste samenkomst moest incasseren. BasketBoss: laatste; El Paso: laatste; A La Carte: laatste; Egizia: laatste; Turandot: tweede; The BoardGameGeek Game: voorlaatste. Een mens zou voor minder krijsend de straat oplopen. Maar er was, buiten het aangename gezelschap, toch nog een lichtpunt dat mij zelfs deed verlangen naar een nieuwe nederlaag. Als ik het maar opnieuw mocht spelen.

Egizia.

Egizia is immers het beste spel dat ik sedert 26 oktober jongstleden heb gespeeld.

Ik voel de waaromvraag al op uw lippen branden.

Waarom?

Wel, om te beginnen is er de prachtige en functionele uitvoering van het geheel. U krijgt een mooi spelbord, mooie en praktische spelonderdelen en een regelboek in kleur.

U kunt vanuit de bezemwagen toch weer bij de kopgroep aansluiten. Ik werd, naar gewoonte, laatste tijdens ons spel, maar de vierde en de vijfde ronde deed ik me daar een remonte van heb ik je daar. Dat vind ik een zeer interessant gegeven. En het helpt me ook over mijn La Citta-trauma dat ik enkele jaren geleden opliep heen te komen.

Het gekke is dat dit spel niets nieuws toevoegt aan het genre, wat dat genre dan ook moge betekenen. Alles wat zich hier afspeelt hebben de meesten onder ons al eens gezien. Maar het klikt hier allemaal wonderwel in elkaar. Het is gewoon leuk spelen in Egizia.

Er leiden ook meerdere wegen naar de overwinning. De ene weg rijdt al wat makkelijker dan de andere, maar u kunt door slim te rijden toch als eerste de eindmeet halen. U kunt voor de sfinxkaarten gaan, u kunt zich Bobgewijs op allerhande bouwactiviteiten storten, u kunt zo snel mogelijk de graanmarkt en/of steengroeve afjakkeren om zo punten mee te pakken en ook de Nijlkaarten bieden voldoende mogelijkheden om u op dat telspoor vooruit te stuwen of het voorgaande in iets makkelijker banen te leiden.

U mag scheepjes plaatsen op actievelden. En u kunt altijd wel wat leuks. En wat u doet levert ook altijd iets op, tenzij u uw bouwploegen zonder brood zet. Dan incasseert u minpunten. Eigen schuld.

Er zitten duidelijk enkele subtiliteiten in het spel die pas na een paar keer spelen boven komen drijven. Zo laat u schijnbaar niet bruikbare en oninteressante Nijlkaarten voorbij vloeien, tot u een ronde later vaststelt dat u dat kaartje dat u fluitend liet liggen enorm mist..

U hebt een zee aan keuzemogelijkheden, met als kernwoorden: wat, waar, wanneer en vooral: vóór wie? En u gaat altijd het gevoel hebben dat u de verkeerde keuzes hebt gemaakt. En u gaat altijd het gevoel hebben dat u net te laat komt.

Verder kunt u uw medespelers met de glimlach dwarszitten. Een laatste vrije bouwplaats inpalmen bijvoorbeeld. Of de bevloeiing van de oevers van de Nijl een beetje negatief manipuleren, of die zeer interessante Nijlkaart voor uw kwijlende medespeler(s) weggraaien.

U komt ook de obligatoire dilemma’s tegen. U mag uw scheepjes immers alleen stroomafwaarts plaatsen. Dat is jammer als u halfweg op de Nijl - of erger: op het einde - iets ziet liggen wat er wel heel lekker uitziet. U mag er onmiddellijk naartoe, hoor, maar u ontzegt uzelf dan ook voor de rest van de ronde minstens de helft van de aanwezige extra’s. Gelukkig is er een Nijlkaart die u toelaat één keertje met een schip stroomopwaarts te varen.

Die Nijlkaarten zijn echte goodies. Er zijn er die u eenmalig tijdens het spel kunt inzetten, er zijn er die u permanent kunt gebruiken en er zijn er die u onmiddellijk moet activeren als u ze kiest. Ik ben er verliefd op. En ze komen elk spel in een andere volgorde langs die vervloekte Nijl te liggen, en de interessantste meestal pas waar de Nijl meandert, het eindpunt dus, waardoor u samen met uw medespelers nagelbijtend een hele ronde door moet.

Het inzetten van uw bouwploegen vraagt ook de nodige aandacht. Vier ploegen hebt u, waaronder een jokerploeg die alleen samen met een vaste ploeg kan worden geactiveerd. Uw bouwactiviteiten goed plannen is aan te raden om overcapaciteit aan personeel te vermijden. Zoals elke goede ondernemer moet u uw personeel ten allen tijde zo rendabel mogelijk over de bouwwerven verdelen. U schenkt hier best de nodige aandacht aan.

U behoudt tijdens het spelen ten allen tijde het overzicht. Dat moet ook want u moet zowel uw eigen activiteiten als die van uw tegenstanders in de gaten houden, mogelijk zelfs meer het laatste. Maar zij moeten dat ook doen met u, dat vlakt dus lekker uit.

Egizia is een mooi mix tussen tactiek en strategie. U moet op korte termijn denken maar ook op lange. En die wisselen elkaar lekker af.

En de speeltijd, beste medespeler, is precies op maat.

Minpunten?

Uiteraard. Zelf zijn wij ook verre van perfect, nietwaar?

De spelregels hadden enkele kleine details iets beter moeten verduidelijken. Hoe zit dat nu juist met strafpunten op veld vier en vijf van de graanmarkt bijvoorbeeld. Of het toekennen van de punten die je krijgt als je je markeersteen vanuit het onderste veld van de steengroeve of de graanmarkt nóg verder naar onder mag bewegen. De verduidelijking van de manier en de volgorde van punten tellen is net dankzij deze goedbedoelde duiding in een soort twilightzone terechtgekomen waar u op eigen houtje weer moet uit zien te komen. Op een vrijdag de dertiende zou ik er niet aan beginnen als ik u was. Maar gezond verstand helpt, en meestal zit u niet alleen aan tafel als u dit wilt spelen, u bent dan minstens met z’n drieën. Daar zit er meestal toch eentje tussen die verstandelijk wat beter bedeeld is, al pint u mij daar beter niet op vast.

Er is trouwens een belangrijk gegeven dat niet in de regels staat vermeld maar ondertussen wel werd gecorrigeerd op de website van Hans Im Glück, namelijk dat elke speler bij het begin van het spel een sfinxkaart van de gedekte stapel mag trekken. Zo kunt u al van bij aanvang naar een klein doeltje toe werken.

De bonuspunten van de Nijlkaarten kunnen de eindtelling een serieuze slag geven. Door bepaalde zaken tijdens het spel te doen gaat u trouwens bepaalde spelers met bepaalde bonuskaarten helpen. En als u de kaarten niet kent gaat u dit doen zonder dat u het zelf beseft. Vooraf deze kaartjes samen even doornemen is aan te raden.

Er staat ook wat Duits op de kaarten. Maar er staan ook symbolen op, dus niet helemaal onoverkomelijk. Sommige kaarten hadden met andere symbolen iets duidelijker kunnen zijn, maar wie ben ik. Een kniesoor, zo lijkt het.

De doos ziet er niet uit maar dat is een kwestie van smaak. Owel heb ik die, ofwel heb ik die niet. U moet dat zelf maar uitmaken.

We zitten weer in het Oude Egypte. Sommigen onder ons beginnen dat afgezaagd te vinden. Maar in Egizia wordt u op het einde voor de verandering eens niet voor de krokodillen gegooid.

Over gooien gesproken: op de stapel "te ruil of te koop" zal deze niet snel terechtkomen. U gaat me gelijk geven als u er uzelf eens aanzet.

Morgen, beste medespeler, voorzie ik u nog van een Egizia-bonus. Dank u, Dominique..

Dominique

 

Egizia (Hans Im Glück, 2009)

Acchitcocca, Antonio Tinto, Flaminia Brasini, Stefan LupertoVirginio Gigli 

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

75 minuten

14:47 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-11-09

En is u al ter ore gekomen dat..

Cardcassonne (Hans Im Glück) verrassend goed meevalt?

En dat u moet rekening houden met erg hoge scores, waarbij u zelfs tot tweemaal toe het scorespoor van 100 punten afdendert? In uw geval toch, bij mij was het wat minder (ik begin me trouwens stilaan af te vragen waarom ik me überhaupt nog met spelen bezig hou).

Dat het snel speelt, een goede timing vraagt en met vijf spelers mogelijk, al heb ik daar nog geen ervaring mee, erg cutthroat is?

Dat u niet mag vergeten dat u tijdens het spel niet meer in uw schatkist mag kijken? En dat u met het uitspelen van uw eerste, verplicht verdekte, kaart leuke dingen kunt doen?

En dat de bonuspunten voor setjes van verschillende gebouwen aanzienlijk zijn en niet mogen worden onderschat wilt u op het einde nog een spectaculaire inhaalbeweging – 80 punten moet haalbaar zijn – uit uw mouw schudden?

Shipyard (Czech Games Edition) heel goed schijnt te zijn, ondanks de grote hoeveelheid aan spelmateriaal dat wel wat opzettijd vraagt?

Zelf heb ik het nog niet gespeeld, maar ik heb er met een paar kenners die het hadden gespeeld over gesproken. Zij maakten unaniem gewag van een drie uur durende eerste sessie die door het spelplezier voorbij was gevlogen. Toen ze dat zeiden schoten hun ogen opnieuw vol spelvreugdevuur. Misschien dus ook iets voor u, beste medespeler. 

In Castle Panic één verdwaalde goblin uw hele burcht, en daardoor uw overwinning die op een zucht verwijderd is, om zeep kan helpen?

En dat de afstand woud - burcht voor goblins, trollen en orks in zowel een spreekwoordelijke als letterlijke wip wordt overbrugd? Zelfs sneller dan de tijd die u nodig hebt om het woord "wip" uit te spreken? En dat dit solo winnen een krachttoer is die mag worden vergeleken met het lek zetten van alle vier de banden van de pausmobiel tijdens de wekelijkse rondrit op het Sint Pietersplein?

Egizia (Hans Im Glück) het beste spel is dat ik sedert het afsluiten van Spiel 2009 heb gespeeld?

U, indien u over kinderen beschikt en dringend advies wilt over goede kinderspellen, eens moet afstappen op de onderstaande digitale locatie?

http://kinderspellen.skynetblogs.be/

Ik graag morgen met u afspreek voor een nieuwe uitgebreide spelbespreking?

Dominique

22:15 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |