18-07-17

Uit het vuistje..

Attack on Titan

"Mag het een beetje meer zijn?" Het is een standaardzinnetje van mijn slager na het afwegen van mijn wekelijkse portie gehakt.

Ik moest aan dat zinnetje denken toen ik voor de eerste keer Attack on Titan aansneed. Of beter: door Attack on Titan werd aangesneden. Want voor de overwinning moet u hier in eerste instantie niet gaan.

Ik leg u even uit hoe dat komt.

Attack on Titan, gebaseerd op een op zijn zachtst gezegd nogal bizarre mangaserie, is een coöperatieve deckbuilder waarbij u uw geliefde stad probeert te vrijwaren van extreem groot uitgevallen mensachtige, naakte creaturen. Op het eerste gezicht zowel van mannelijke als vrouwelijke kunne, al zullen de perverten onder ons tevergeefs op zoek gaan naar de primaire geslachtskenmerken.

Tot daar aan toe, we kennen allemaal wel enkele grote mensen. Maar deze specimen swingen toch extreem de pan uit. We hebben het hier door de band over 5 meter en meer. Af en toe zelfs veel meer. 

Hoe zij het licht hebben gezien moet u maar uitvlooien door de reeks te bekijken - bizar is ook hier een understatement - want dat is slechts bijzaak. De hoofdzaak, medespeler, is dat deze creaturen verzot zijn op mensenvlees, bij voorkeur mens uit het vuistje. Ook dat heeft met hun ontstaansgeschiedenis te maken. 

U kunt het verorberen van uw stadsgenoten niet langer aanzien en u hebt zich aangesloten bij een commando-eenheid die als enige doel heeft de ongewenste bezoekers buiten de stadsmuren te houden. Inderdaad: muren. Het werd immers zo erg dat de stad uiteindelijk in 5 districten werd verdeeld die elk door een muur werd ingekapseld. Wordt de buitenste muur gesloopt kan de bevolking zich nog altijd terugtrekken achter de volgende enzovoort.

Dat uw lidmaatschap van de hoger genoemde elite-eenheid ook een enkeltje richting kerkhof inhoudt had u niet ingecalculeerd. Afhaken betekent echter gezichtsverlies, dus dat is geen optie.

U hebt zich tijdens uw training bekwaamd in het omgaan met het zogenaamde 'Omni Directional Mobility Gear', gereedschap waarmee u zich snel en vooral hoog kunt verplaatsen. Denk aan een zwiepende Spinneman. Die hoogte is belangrijk. Het gaat hier tenslotte om Titanen en hun zwakke punt is de onderkant van de nek. Daar probeert u al zwierend en zwaaiend uw zwaard in te planten.

In het spel krijgt u te maken met een heleboel gewone titanen, op zich al erg genoeg, maar ook met supertitanen. Daarmee vergeleken zijn de gewone maar lilliputters. 

En die willen niets lever dan alle muren van uw stad slopen om vervolgens alle inwoners te verorberen, liefst zo snel mogelijk.

U moet dus zwaar aan de bak.

Zoals elke deckbuilder staat u aan de aftrap met een setje semi-waardeloze kaarten. Gelukkig vindt u in de verschillende districten veel interessantere dingen: helpers, materiaal, wapens en zelfs een occasioneel paard. Dat gaat u goed kunnen gebruiken om uzelf te verplaatsen, want naast vechten is ook bewegen in dit spel immens belangrijk. Ook locaties kunt u aanschaffen om ze later in een van de districten te bouwen om vervolgens hun speciale eigenschap te gebruiken. Ik heb tijdens onze sessies gemerkt dat het ziekenhuis enorm populair is. 

U beweegt, koopt, vecht en overlegt en legt - meestal - het loodje na ongeveer anderhalf uurtje. Dat loodje leggen gebeurt als er een bepaald aantal helden komt te sneuvelen (jawel, er vallen doden in dit spel), als u de trekstapel helemaal hebt doorgesparteld zonder de 4 supertitanen uit te schakelen of als de 5 muren zijn gesloopt. Winnen kunt u alleen door de 4 supertitanen om te leggen (veel geluk!) voor de trekstapel leeg is.

Omgorden dat gereedschap want:

Attack on Titan is gruwelijk moeilijk, en daar bent u dol op.

Attack on Titan behoort tot het beste wat coöperatieve deckbuilders op dit moment te bieden hebben. U kunt dit spel niet winnen zonder met uw medespelers uitgebreid in overleg te gaan.

Attack on Titan voegt beweging toe aan het op zich al zeer geslaagde spelconcept. U moet zich van het ene district naar het andere verplaatsen om alles onder controle te houden. Dat betekent dat u buiten brute kracht ook aandacht moet hebben voor mobiliteit en dat u uw deck daarop moet afstemmen.

Tijdens het spel worden de kaarten die u kunt 'kopen' - de munteenheid hier is kracht - op een leuke manier aan de districten toegevoegd waardoor u kunt voorspellen waar de volgende kaarten gaan verschijnen, dus ook de titanen. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Die kaarten verschijnen uit een heerlijk dikke centrale trekstapel.

De karakters in het spel hebben elk een speciale eigenschap die u niet mag vergeten te gebruiken. Deze raad wordt u toegefluisterd door iemand die van pure opwinding die eigenschap elke beurt vergeet.

Door de speciale eigenschappen van de karakters kan elke speler zich specialiseren waardoor u al spelend een echt supercommando samenstelt.

Attack on Titan doet erg leuke dingen met opgelopen verwondingen en het omgaan daarmee.

Attack on Titan heeft een snelle opzettijd.

Door de steeds wisselend geschudde kaartendeck, en de steeds wisselende supertitanen die meedoen, verloopt elk spel weer anders. 

Zijn de gewone titanen nog min of meer onder controle te houden, van zodra de supertitanen opduiken krijgt de uitdrukking 'dat is een huzarenstukje' een geheel nieuwe invulling.

Het spel kenmerkt zich door momenten van intense tsunami-achtige chaos en wanhoop, afgewisseld met periodes van relatieve rust waarin u uw deck verder kunt uitbouwen en bijschaven. Dat voelt lekker aan.

Nooit gedacht dat u in een spel zo wanhopig op zoek zou gaan naar een vers, bruin gesneden brood.

Attack on Titan doet leuke dingen met helden die komen te sterven, meerbepaald wat betreft hun erfenis en naar welke opvolger die gaat.

U kunt de moeilijkheidsgraad aanpassen van onmogelijk tot bijna mogelijk.

De maker voorziet u van een voortreffelijke solovariant.

Attack on Titan is voorzien van een erg handige inlay.

U blijft liever op de begane grond want:

Attack on Titan kan lang duren, zeker als u met meer dan 3 spelers het zwerk in wil.

Het grafische omzetting kon beter.

De minuscule fiches die de levenspunten van de titanen moeten aangeven zijn een regelrechte aanfluiting.

U krijgt de kriebels van die lachende, vrouwelijke titaan. Daar gaat u van dromen 's nachts.

Ook al is het een schoonheidsfoutje, u hebt het moeilijk met die ene kaart die aangeeft dat u een held op de aflegstapel moet leggen terwijl eigenlijk een helper wordt bedoeld. 

 

Dominique

Attack on Titan

Cryptozoïc Entertainment (2016)

Matt Hyra

1 tot 5 spelers vanaf 15 jaar

60 tot 90 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,75

 

 

20:43 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: attack on titan |  Facebook |

17-07-17

Dominoking

Kingdomino

In Kingdomino, een tegel aanlegspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een koning.- dat is altijd leuk - en u bent op zoek naar gebiedsuitbreiding.

U kunt alles gebruiken: bossen, weiden, meren, akkers, alles wat uw grondgebied ook maar enigszins vergroot komt in aanmerking. U mag dan zonet het kasteel van uw koning vader hebben geërfd, daar bleef het ook bij. Een gezonde boswandeling of ritje te paard zit er bij spelaanvang echt niet in.

Graaien dus, in het aanbod van met gebieden en kroontjes bedrukte dominotegels uit het aanbod. 

Dat is leuk, maar het zorgt ook voor stress. Want wat u wil willen de andere gekroonde hoofden aan tafel ook en wie eerst wil kiezen zal de beurt daarop als laatste aan de beurt komen.

Wat u kiest plaatst u volgens de door de spelregels aangeleverde  plaatsingsregels in uw koninkrijk. U houdt hier rekening met de kroontjes op de gebiedsdelen want die worden op het einde van het spel vermenigvuldigd met de grootte van het gebied waarvan ze deel uitmaken. Een gebied van twee weilanden met twee kroontjes levert u bijvoorbeeld 4 punten op.

U begrijpt gelijk waar het hier om gaat.

Na een kwartiertje graaien bent u klaar en beschikt u over een mooi koninkrijkje. Of u voldoende punten haalt voor de overwinning is een ander verhaal. Eentje dat uzelf hebt geschreven, dat dan weer wel.

Hollen naar dat makelaarskantoor want:

Kingdomino is poepsimpel en in een nanoseconde uitgelegd.

Kingdomino speelt heerlijk snel. en door de korte speelduur speelt u gegarandeerd meerdere sessies na elkaar.

Kingdomino lijkt op het eerste gezicht een kinderspel, maar u zult al snel merken dat hier veel meer onder de motorkap zit.

Kingdomino is zonet verkozen tot Spiel des Jahres in Duitsland. Dat is niet niks.

Kingdomino speelt elke keer weer anders.

Kingdomino zit in een doos met een handige inlay en is daardoor zo opgezet en weer opgeruimd.

Kingdomino levert mooi en functioneel spelmateriaal aan voor een interessante prijs.

Kingdomino slaat altijd aan, ook bij weinigspelers. 

Zelfs na een zware werk- of schooldag blijft Kingdomino erg leuk.

U blijft lekker in uw tiny little house zitten want:

U bent een knorpot.

Dominique

Kingdomino

White Goblin Games (2017)

Bruno Cathala

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

15 tot 20 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,32

 

13:24 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kingdomino, white goblin games |  Facebook |

15-07-17

... of hoe filosoferen jammerlijk tekort schiet bij een confrontatie met een Tyrannosaurus Rex

Escape from 100 Million B.C.

Tja, daar zit u dan. Samen met een gekke professor en nog enkele andere idioten, gestrand op de top van een vulkaan in het verkeerde tijdperk. U had beter moeten weten toen u besloot mee in het experiment te stappen. 

Tijdreizen oké, maar dan wel met betrouwbaar materiaal zoals u werd beloofd. Niet met een machine die haar eerste landing in een ander tijdsgewricht amper heeft overleefd. Meer nog, bij de landing zijn enkele essentiële onderdelen losgekomen en die liggen nu verspreid in het landschap, samen met het gros aan materiaal en wapens dat u voor alle zekerheid hebt meegenomen. Dat landschap bestaat uit vlaktes, moerassen, watergebieden, bergen en bossen (jungle). Mooi om door te wandelen, maar als uw oren u niet bedriegen hebt u zonet enkele verontrustende geluiden waargenomen die het ergste doen vermoeden. Dat de voortbrengers van die geluiden ook door die mooie natuur wandelen bijvoorbeeld.

De laatste meterstand die u voor de crash opnam toonde 100 miljoen voor Christus.

Inderdaad.

Soit, u moet naar buiten. U moet de losgerukte onderdelen van de tijdmachine recupereren zodat die professor van hierboven een en ander kan herstellen. Hij gaat trouwens niet mee naar buiten, die gek. Hij blijft lekker zitten in zijn machine. Om de expeditieleden via hun 'noodgeval teleport armband' terug te flitsen indien het fout gaat. In dat fout gaan zit het concept 'zwaargewond' begrepen. Onder andere.

Gelukkig moet u niet alleen de hort op. Er zijn nog mede-expeditieleden die samen met u het gebied willen verkennen. Maar of die een grote hulp zijn is zeer de vraag. De geldschieter is mee, maar die heeft nog nooit een grasspriet van dichtbij gezien, tenzij op het golfterrein. De botanist houdt de boel alleen maar op omdat hij onderweg elk bloemetje van nabij wil bestuderen, de paleontoloog is alleen geïnteresseerd in de levende fossielen die deze wereld bevolken en probeert op alle mogelijke manieren hun aandacht te trekken, de onderzoeksassistente heeft meer aandacht voor haar make-up dan voor de zoektocht naar het olifantengeweer dat tijdens de crash verloren is gegaan en de journalist tenslotte houdt zich enkel en alleen bezig met het stellen van zeer kritische vragen.

En alsof dat nog niet genoeg is hebt u door 'het experiment' enkele tijdportalen geopend waardoor plots mensen, en een occasioneel dier of voorwerp, uit andere tijdzones de omgeving beginnen te bevolken. Dat zorgt voor paradoxen in de tijdlijn, en die zijn uw grootste vijand. Deze 'pop-uppers moeten zo snel mogelijk het portaal weer in waaruit ze tevoorschijn zijn gekomen. Anders zijn de gevolgen voor de toekomst, inclusief uzelf, niet te overzien.

Twee opdrachten dus: de tijdmachine herstellen en de tijdparadoxen repareren door ongewenste tijdreizigers weer naar hun natuurlijke habitat te sturen. 

En zeggen dat u nu met een tasje koffie thuis voor de buis had kunnen liggen.

Dat, medespeler, is de premisse van Escape from 100 Million B.C., een coöperatief spel voor 1 tot 6 spelers.

En het is ook een van de leukste spellen die ik de afgelopen jaren heb gespeeld.

Laat die flashback maar komen want:

U bent een geboren avonturier. Onbekende gebieden exploreren en van de ene verrassing in de andere tuimelen is echt uw ding.

Het thema, tijdreizen en welke gigantische problemen dat kan opleveren, zit prachtig verweven in de spelmechanismen.

U houdt van dobbelen.

U legt graag tegels.

U houdt van bordspellen waarin het onheil van bij het startschot alle richtingen uit deint.

Elke spelsessie zal u doen kirren van genot. Dat genot vloeit voort uit het spelen zelf, maar niet minder uit het nagesprek dat u na afloop met uw medespelers voert. En dat verhaal zal nooit hetzelfde zijn. Wat bijvoorbeeld te denken van uw eerste ontmoeting met Socrates, die u wanhopig weer naar het tijdportaal probeert te brengen van waaruit hij tevoorschijn is gekomen - de man zelf is absoluut niet gehaast - en dat moment waarop u samen met hem tegen een T. Rex oploopt? Of hoe u zich plots realiseert dat de wikkel van het reepje Snickers die u hebt laten vallen tijdens uw zoektocht naar de tijdmachine-onderdelen een onherstelbare paradox heeft veroorzaakt omdat u verzuimd hebt hem weer op te rapen? En dat dit besef u pas overvalt op het moment dat de professor de startknop richting home sweet home al heeft ingedrukt? En dat het indrukken van die startknop altijd een risico inhoudt omdat u geen duidelijk zicht hebt op welk gereedschap u bij het vertrek hebt achtergelaten?

U bent graag in de weer met niet alledaagse wapens en gebruiksvoorwerpen. Beschermingskledij van carbon? Check! Een denkhelm? Check! Een slaapstraal-wapen? Check! Een nano-printer? Check! Een wachtpost robot beta? Check! Een sensorbril? Check! een herstelarmband? Check!

U maakt graag praatjes met de groten der aarde. Socrates heb ik al vernoemd, maar als u geluk hebt - of ongeluk, het is maar hoe u het vanuit de spelcontext bekijkt - loopt u ook John F. Kennedy tegen het lijf, of Friedrich Nietzsche, of Einstein (die eigenlijk alleen geïnteresseerd is in uw machine, niet in een terugkeer naar zijn eigen tijd), of een banale Romeinse legionair. Of - minder leuk - een mammoet. Niet zomaar iets dat u aan een leiband richting tijdportaal loodst. Gelukkig kunnen ze u van dienst zijn als u samen met hen optrekt. Teddy Roosevelt bijvoorbeeld zorgt ervoor dat u geen tijdparadox veroorzaakt als u een dino omlegt.

Die dino's! Uw omgeving zit er vol mee: waterdino's, vlaktedino's, jungledino's, vliegende dino's, ze zitten overal. En aangezien u moet exploreren om de onderdelen van uw tijdmachine terug te vinden komt u ze dus tegen. Legt u ze om veroorzaakt u een tijdparadox. U probeert ze dus te ontwijken door snel weg te rennen of, beter nog, ze te raken in een niet vitaal lichaamsonderdeel. In het eerste geval blijven ze rondscharrelen in de omgeving, onvoorspelbaar rondtrekkend tijdens de bewegingsfase en u hinderend bij de uitvoering van uw taak. In het tweede geval trekken ze zich lichtgewond terug in de luwte en hebt u er alvast een tijdje geen last van. Zijn de planteneters nog min of meer hanteerbaar, met de nadruk toch lichtjes op min, de vleeseters zijn een ander paar mouwen. Voor één dinosaurus moet u extra opletten, en het is niet de T. Rex. Neen, de onverlaat draagt de naam Allosaurus. Als die ten tonele verschijnt gaan tegelijk alle alarmbellen af en moet u alles laten liggen waar u mee bezig bent, want als u dit doetje zijn gang laat gaan is het gelijk dag zeggen met het handje. Waarom moet u zelf maar ontdekken. Probeer ook te voorkomen dat u op dino-eieren trapt, want dan veroorzaakt u gegarandeerd een tijdparadox. 

Het worstelen met de paradox meter is heerlijk. U gaat de meterstand voortdurend scannen, bewust en onbewust, want u moet de paradoxen onder controle houden. Teveel paradox en kunt het vergeten, samen met de rest van de wereld en mogelijk het hele universum. Een dino omgelegd? Meter omhoog, openstaande tijdportalen? Meter omhoog! Per ongeluk op een dino-ei getrapt? Meter omhoog! Papiertje op de grond gegooid en vergeten weer op te rapen? Meter omhoog! Een mug doodgemept? Meter omhoog! Gebruik gemaakt van uw teleport apparaat omdat u zwaargewond was of ingesloten door dino's? Meter omhoog! Met dit laatste moet u oppassen want gebruik maken van dit handige transportmiddel, zeg maar levensredder, tussen u en de restanten van de tijdmachine doet de paradox meter bijna tilt slaan. 

De A.I. van het spel werkt u lekker tegen, en dat gebeurt op een elegante en ingenieuze manier.

U bent gefascineerd door circusartiesten die wanhopig een hele hoop porseleinen borden op een stokje draaiende proberen te houden. Dat is het gevoel dat dit spel u geeft. Er gebeurt zoveel, en zoveel onverwachts, dat uw probleemoplossende capaciteiten zwaar op de proef worden gesteld.

U houdt van een spannend eindspel. U moet, als u het lang voordien al niet helemaal hebt verknoeid, goed timen wanneer de startknop die uw terugkeer naar huis inluidt wordt ingedrukt. Uiteraard na geverifieerd te hebben of alle manschappen aan boord zijn. En dan maar hopen dat de paradoxen die u hebt verzuimd te repareren (niet gesloten portalen en materiaal dat u niet hebt teruggevonden tijdens uw zoektocht) u niet de das omdoen. Hoe u het ook draait of keert, er blijft altijd die onzekerheid.

U houdt van intense en uitbundige tafelpraat en memorabele speelmomenten.

U houdt van keuzestress. Denk aan dat spreekwoord over pest en cholera.

Escape from 100 Million B.C. is erg leuk solo, zonder ook maar één enkele toegeving te moeten doen aan de spelregels.

Escape from 100 Million B.C. is instelbaar qua moeilijkheidsgraad.

Geef u maar de hedendaagse sleur want:

U houdt niet van dobbelen.

U wil weten wat u de volgende speelbeurt mag verwachten.

U bouwt bouwt liever iets op in plaats van iets te herstellen.

U hebt totaal niets met tijdreizen.

U hebt weinig of geen fantasie.

U wacht niet graag op uw beurt.

U hebt een tafel nodig met meer dan gemiddelde afmetingen.

Dominique

Escape from 100 Million B.C.

IDW Games (2017)

Kevin Wilson

1 tot 6 spelers vanaf 13 jaar

90 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,11

 

12:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: escape from 100 million b.c. |  Facebook |

12-07-17

Cover me. And me! And me! And me!

Cover Me

Medespeler,

De modewereld. Het is niet de mijne. 

Of beter gezegd: was.

Want ik zit hier met veel ongeduld op de nakende geboorte van de nieuwe telg in de Jumping Turtle Games portfolio te wachten. Gelukkig zijn de laatste zwangerschapsweken ondertussen ingezet en heeft de foetus de vorm van een Kickstarter campagne aangenomen. 

Eindelijk.

Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen van een spel waarin paperbag waists, couture, ready-to-wears, herringbones, fanny packs, pussy bows, streetstyle, athleisure, slides, resort collections, sock boots en diffusion lines het fundament vormen.

In dit spel bent u niet zomaar iemand. Neen, u staat aan het hoofd van een modemagazine. En u bent een trendvoorspeller., wanhopig proberend uzelf te ontpoppen tot trendsetter, de mooiste vlinder in de modewereld. Want als u dat niveau bereikt hoort u er echt bij. Dan kunnen ze echt niet meer om u heen.

Uw specialiteit: jongleren met haarkleur, haarlengte, kledingkleur en seizoensvoorkeuren. En het op regelmatige basis raadplegen van uw kristallen bol uiteraard.

Uw voorspellende gaven probeert u de realiteit in te trekken door het uitspelen van modellenkaarten. 162 unieke kaarten zitten er in het spel en als u ze uitspeelt licht u een tip van de sluier over uw intenties. Jammer genoeg kijken de bazen van de andere modebladen ongegeneerd mee over uw, overigens niet geëpauletteerde, schouders. Dat wringt, maar u kunt hen gelukkig af en toe ook het spreekwoordelijke bos in sturen.

Meer zelfs, lukt u erin op het einde van een ronde als enige alle opkomende modetrends te vermijden loopt uw atypische model zo in de kijker dat ze plots weer 'hot' wordt. Dat scoort lekker weg.

U surft uiteraard ook geregeld mee op de sluiertipjes die uw concurrenten de pers in gooien. 

Hoe beter u de toekomstige trends kunt inschatten, hoe beter u zult scoren. Dat doet u door uw uitgespeelde kaarten na elk seizoen te transfereren naar uw scorestapel. Hoe meer, hoe liever.

Na drie jaar - gereduceerd tot een dik uurtje in dit spel - bent u klaar.

Wie de meeste punten heeft wint.

Ik heb het meermaals mogen ondervonden tijdens het spelen van het prototype, medespeler: de modewereld is kei- en keihard. Geen vuurdraak, zombie, ork, goblin, dodenbezweerder, skelet-krijger, gedaanteverwisselaar, moerasmonster, ondode of warg die het langer dan een klein half uurtje in dit universum volhoudt. Te bedreigend.

Nee, daar zijn echte mannen of vrouwen voor nodig. En u zult al uw meedogenloze modieuze zeilen moeten bijzetten om uw modeblad na 12 seizoenen aan de top van de modepyramide te krijgen. Want daar gaat het uiteindelijk om, de meeste punten scoren na uw driejarige carrière.

Er moet mij wel iets van het hart. Er was mij beloofd dat ik als enige mannelijk model mocht fungeren in het spel. U zou mijn goddelijke torso kunnen bewonderen op een extreem krachtige jokerkaart. Na de eerste - en enige, zo bleek later - fotosessie besloot de uitgever echter de samenwerking om onduidelijke redenen stop te zetten. Zelfs een Kickstarter reward bleek plots niet meer bespreekbaar.

Geeft niet, onze advocaten komen er wel uit.

Ondanks mijn hoger vermelde persoonlijke tegenslag heb ik het spel toch gebackt. Gewoon omdat Cover Me een erg goed spel is. In mijn wereld staat dat voor een elegant en vlot spelverloop met interessante en uitdagende afwegingen, een mooie grafische vormgeving, een niet alledaags thema, sturing met kaarten (162 unieke modellen!), aandacht voor detail (die 3D catwalk!), gegarandeerd plezier met alle op de doos opgegeven spelersaantallen, een overzichtelijke speelduur die ruimte biedt voor directe revanche, een grote herspeelbaarheid en tonnen speelplezier. 

Als de hoger genoemde speleigenschappen u ook als muziek in de oren klinken raad ik u aan hetzelfde te doen. Hieronder de link naar de Kickstarter campagne:

https://www.kickstarter.com/projects/549587749/cover-me-1...

Dominique

Cover Me

Jumping Turtle Games (2017)

Ontwerp: Bram Verbiest / Grafische vormgeving: Bruno Cerkvenik

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 75 minuten

 

20:06 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cover me |  Facebook |

02-07-17

De vogel, niet het fruit..

Flying Kiwis

U bent een snipstruis, u kunt niet vliegen en ondanks uw woonachtigheid in een van de mooiste en leukste landen op aarde wilt u toch uw - spreekwoordelijke in dit geval - vleugels uitslaan en een stuk van de rest van de wereld zien. 

Dat is het probleem waarmee u in dit spel zit opgezadeld.

U mag dan wel een snipstruis zijn en er niet bepaald slim uitzien, dom bent u ook niet. Daarom hebt u samen met uw vrienden besloten niet uit te vliegen maar uit te varen. Als verstekeling, in een fruittransport.

Dat is een heel goed idee maar gezien het tarten van de zwaartekracht niet uw sterke kant is en u niet zomaar een fruitkrat in vliegt moet u met een hulpmiddel op de proppen komen. Na enkele uren intens nadenken trad het woord katapult in dikke neonletters uit uw grijze massa naar voren. Daarmee kunt u uzelf en uw vrienden de fruitkratten in schieten. 

De praktische aanpak is één, maar er zit nog een addertje onder het gras. Uw reisgezelschap heeft immers laten verstaan dat iedereen graag bij zijn of haar beste vrienden in de krat zit. Lekker knus bij elkaar. En u wil dat eigenlijk heimelijk ook. U hebt immers ook vrienden.

Uw fingerspitzengefühl moet dus ook worden aangesproken. 

Aangezien uw reisgezelschap uit vier groepjes van tien kiwi's en het begrip geduld nog niet tot uw gezelschap is doorgedrongen weet u wat dat betekent.

Chaos.

Want de katapulten zijn nog niet goed in stelling gebracht of de eerste snipstruisen knallen al door het zwerk.

Elke groep probeert zo snel mogelijk vier van hun kiwi's bovenaan in een vierkant - de kratten zijn verdeeld in zestien vakken - in de kratten te krijgen. Van zodra een speler dit exploot realiseert is is hij gelijk de winnaar. Lukt geen enkele speler in zijn opzet worden in elk vak het aantal kiwi's geteld. De speler wiens kiwi bovenop ligt mag in vak met elke kiwi scoren, à rato van 1 punt per kiwi.

Na 10 minuten lachen, gieren, brullen en occasioneel vloeken bent u klaar.

Leve de snipstruis want:

Flying Kiwis is een geslaagd kinderspel. Het zit boordevol actie en creëert een hoop ambiance aan tafel.

Omdat Flying Kiwis een geslaagd kinderspel is wordt u niet overladen met spelregels. Een beiderzijds bedrukt velletje volstaat. U hoeft ook geen rekening te houden met plaatsingsregels voor uw katapult. Hebt u geen benul van uw eigen kracht, er is niemand die u ervan zal weerhouden vanuit de keuken een lanceringsplatform richting woonkamer op te zetten. Leuk!

Moet u voor de eerste assemblage even wat tijd uittrekken, vanaf dan blijkt voor de opzettijd van Flying Kiwis het woord bliksemsnel te zijn uitgevonden.

Flying Kiwis is een spel dat het speelplezier een handje helpt door handig gebruik te maken van de speeldoos. 

Flying Kiwis mag dan in essentie een kinderspel zijn, als volwassen deelnemer zult u aangenaam verrast zijn door het speelplezier dat u hier ervaart.

Chaos, in andere spellen een serieuze handicap, is een van de troeven van dit spel.

U gaat het nooit laten bij één partijtje. Het speelplezier en de korte speelduur zorgen daarvoor.

Flying Kiwis is een prima spelactiviteit voor niet-spelers.

Flying Kiwis scherpt op een leuke manier de (fijn)motorische vaardigheden van uw nakomelingen aan.

Geef u maar de fruitvariant want:

Een zichzelf katapulterende loopvogel, waar halen ze het?

U hebt geen kinderen.

U houdt van het zwaardere werk.

Uw gebrek aan fingerspitzengefühl zit u danig in de weg. U gaat dit dus nooit kunnen winnen.

Dominique

 Flying Kiwis

White Goblin Games (2017)

Marco Teubner / Frank Bebenroth

2 tot 4 spelers vanaf 5 jaar

10 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,34

 

18:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flying kiwis |  Facebook |