12-11-16

Twee emmertjes water halen..

The Fires of Midway

Oorlogsspellen, ik hou er niet zo van. Het is te zeggen, oorlogsspellen die zich baseren op waar gebeurde feiten. Een steentrol hak ik wel met plezier de kop af, maar als ik met mortieren en ander realistisch wapentuig aan de slag moet bespeur ik toch enige morele terughoudendheid.

Die morele terughoudendheid wordt de laatste weken en maanden echter zwaar op de proef gesteld. Erger nog, ik ben helemaal overstag gegaan. 

Boosdoeners van dienst: Warfighter: The Tactictal Special Forces Card Game - u vindt meer details in de rechterkolom - en The Fires of Midway.  

The Fires of Midway, hier onder het voetlicht getrokken, evoceert met 200 kaarten, een handvol joekels van counters - zowel qua aantal als grootte niet bepaald beantwoordend aan de merites van het genre -, 12 rode en witte standaard zeszijdige dobbelstenen, 2 persoonlijke spelersborden, een manoeuverbord, een centraal spelbord, 16 grote schipkaarten en een voor een oorlogsspel redelijk dun spelregelboekje de slag om Midway.

U krijgt als Amerikaans of Japans admiraal - u kunt inderdaad de loop van de geschiedenis wijzigen - een vloot toegewezen en gaat vervolgens aan de slag.

Het begint allemaal met een verkenningsfase, een erg origineel voorspel waarin u de op zoek gaat naar de vloot van de tegenstander en tegelijkertijd uw starthand aan actiekaarten opbouwt. Erg leuk gevonden dit, en thematisch zeer sterk.

Vervolgens begint het kat- en muisspel waarbij u op een gebiedskaart uw vloot manoeuvreert en uw vliegtuigen uitstuurt om aan prospectie te doen én aan te vallen. Dat de afstand tussen uw vliegdekschepen en uw doelwit recht evenredig moet zijn aan de inhoud van de benzinetank van uw vliegtuigen is daarbij een niet na te verwaarlozen aandachtspunt.

Uw vliegtuigen zijn bewapend met bommen en torpedo's en het is uiteraard de bedoeling daarmee de vaartuigen (en lading) van uw tegenstander tot zinken te brengen, of toch ten minste zwaar te beschadigen. Dat is geen eenvoudige opdracht, temeer omdat u eerst met uw vliegend materieel uw doelwitten moet zien te bereiken. Dat vraagt om een secure selectie van uw vliegtuigen, het wapentuig waarmee ze worden uitgerust en een goed bestudering van de weersomstandigheden en de eventuele risico's die u onderweg zou kunnen lopen.

Hebt u eenmaal de vijand gespot kunt u de aanval inzetten. Actiekaarten, zowel door aanvaller als verdediger gespeeld, kunnen de resultaten van de dobbelsteenworpen beïnvloeden - u dobbelt heel wat af in dit spel.

Of u slaagt in uw offensieve opzet of niet, u moet daarna weer naar uw thuisbasis. Of u daar (heelhuids) geraakt is een heel ander paar mouwen. Die kerosine weet u wel, en daar bovenop hebt u mogelijk zoveel schade opgelopen dat uw landingspoging eerder gaat lijken op een aanvalspoging op uw eigen moederschip. Met mogelijk alle gevolgen van dien. Gelukkig hebt u ook teams aan boord die gespecialiseerd zijn in het blussen van branden en dichten van lekken, acties die u tussen de campagnes door kunt uitvoeren.

Zo ebt en vloedt het spel lekker verder tot een van de protagonisten het onderspit delft. Dat heuglijke feit dient zich aan na ongeveer een uurtje (als u met dit spel vertrouwd bent).

Roep zo hard u kunt 'Banzai!' want:

The Fires of Midway veegt vrolijk de vloer aan met alle clichés van het oorlogsspel genre. Kaarten in plaats van fiches, de weinige fiches die er te bespeuren zijn zijn zo groot dat gereputeerde oorlogsspelers er met een grote boog omheen lopen, een quasi volledige taalonafhankelijkheid van het spelmateriaal, joekels van letters en joekels van symbolen op dat spelmateriaal, een knotsgekke variant waarin een modern vliegdekschip (met alles erop en eraan) door een bizarre tijdscheur vanuit de jaren 80 naar de Grote Oceaan in 1942 wordt gekatapulteerd waarna de Jappen een al even modern lesje in bescheidenheid krijgen, een heerlijke vlot draaiende spelmotor en - hou u vast, collega's moreel terughoudenden - tonnen speelplezier.

Het spelmateriaal is prachtig - die vliegtuigkaarten! - en uitermate functioneel.

The Fires of Midway is - ook al een opvallende trendbreuk met andere oorlogsspellen - binnen een uurtje afgehandeld.

The Fires of Midway heeft een uitdagende solovariant die qua spelregels nauwelijks afwijkt van het meerspeler spel.

U krijgt hier een thematische omzetting van heb ik je daar. U kunt de kerosine als het ware aan uw keukentafel ruiken. The Fires of Midway doet immers erg leuke dingen met laaghangende mist, hagelstormen, verstoppertje spelen, actiekaarten, kerosinetekort, risicovolle landingen, luchtgevechten, bombarderen, torpederen en het schadevrij parkeren van een vliegdekschip van 40.000 ton.

Het brand- en lekvrij houden van uw vloot en wat zich daarop bevindt, niet in het minst uw vliegend materieel, is verschrikkelijk stresserend maar ook verschrik-ke-lijk leuk.

The Fires of Midway maakt het u makkelijk abstractie te maken van de oorlogsslachtoffers die deze mijlpaal in de geschiedenis heeft opgeëist. De slachtoffers hier zijn de schepen en de vliegtuigen. Dat helpt.

U volhardt in het ostentatief tonen van het vredesteken want:

Op uw campingtafel in Zuid-Frankrijk gaat u dit niet kunnen spelen. Meer nog, een standaard keukentafel  zorgt ook al voor uitstalproblemen.

Waar dit spel, net als de grote meerderheid van de andere oorlogsspellen, blijkbaar niet omheen kan is de procedurele aanpak van een spelbeurt. Vooral in de solovariant valt dit op. Dat biedt houvast, maar kleuren buiten de lijntjes is moeilijk.

Dobbelen is niet uw favoriete speltechnische activiteit.

Voor de bordkartonnen oorlogsveteraan is dit wellicht iets te lichte kost.

Dominique

 

Score op de Plak-o-Meter: 7,598

 

The Fires of Midway

Clash of Arms Games (2010)

Steven Cunliffe

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

 

20:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the fires of midway |  Facebook |

11-11-16

Met de flamme in de pijp.

Flamme Rouge

Flamme Rouge is Frans voor de rode, driehoekvormige vod die in wielerwedstrijden de laatste kilometer aangeeft, meestal opgehangen aan een opblaasbare boog die - zo lijkt het toch de laatste tijd - met de regelmaat van een klok naar beneden komt, bij voorkeur net als de renners er onderdoor moeten.

Het bordspel dat deze titel draagt maakte onlangs zijn debuut op Spiel, en het heeft wat mij betreft dit debuut niet gemist. Om maar aan te geven dat ik helemaal weg ben van dit spel.

2 tot 4 spelers beschikken over een meesterknecht en een sprinter, beiden capabel om eender welke rit te winnen. Ze beschikken ook over twee kaartendecks voor deze kerels, bewegingskaarten genoemd. Die voor de meesterknecht is gewoon degelijk en mooi verdeeld, die voor de sprinter waaiert wat meer uit, waarbij de 3 kaarten met waarde 9 eruit springen.

Uw doel als ploegleider: ervoor zorgen dat een van uw discipelen als eerste over de meet komt. Dat doet u door tijdens uw beurt voor elk lid van uw team een bewegingskaart uit te spelen. Gelukkig krijgt u voor elke renner de keuze uit 4 kaarten. Die met een hoge waarde helpen u gelijk aan de kop, maar het is toch beter zuinig te rijden en mee te liften op de inspanningen van uw tegenstrevers. Want als u vol in de wind rijdt moet u vermoeidheidskaarten op hand nemen en die vervuilen uw stapeltje. Teveel van die kaarten in uw stapel en u evolueert al snel van fietsen naar harken.

Gespeelde kaarten gaan onherroepelijk uit het spel waardoor het goed managen van wat u in uw gehandschoende handjes krijgt toebedeeld primordiaal is wil u een kans maken op de bloementuil en de champagne achteraf. De basisstapel volstaat trouwens net om de finish te halen. Oppassen is dus de boodschap of u haalt de meet gewoon niet. Meer zelfs, u valt gewoon om.

Wurm u zo snel mogelijk in uw oude Molteni truitje want:

Flamme Rouge is geen simulatie, maar een spel, en wat u betreft is dat een zegen. U wil geen rekening houden met allerhande regeltjes en uitzonderingen en heen en weer gefiets tussen spelbord en regelboek.

Flamme Rouge geeft u de inruk van snelheid, iets wat bij andere racespellen gek genoeg meestal ontbreekt. Deze rit, medespeler, gaat vooruit.

Ondanks het eenvoudige regelwerk - 4 bladzijden - geeft Flamme Rouge u genoeg om over na te denken. Weke kaarten speel ik uit? Welke kaarten gaan mijn tegenstanders deze ronde uitspelen en hoe speel ik daarop in? Ga ik voor een vroege ontsnapping of blijf ik in het pak zitten, wachtend op het juiste moment? Ga ik tijdens de beklimming of verras ik iedereen door het zoals Froome te proberen in de afdaling? Hoe profiteer ik maximaal van mijn meesterknecht? Of beter: hoe profiteer ik maximaal van mijn tegenstanders? Meeliften in de slipstream van anderen is een hele uitdaging maar zeer lonend. U spaart immers energie uit die u in de finale nog goed van pas zal komen.

Flamme Rouge pakt de energiehuishouding trouwens erg goed aan. Een gespeelde kaart verlaat het spel voorgoed en als u teveel kopwerk doet zorgen vermoeidheidskaarten er voor dat uw persoonlijke reserve,  uw kaartendeck, stilaan in het rood gaat. Melkzuuropbouw, weet u wel.

Bijna alles wat de wielersport te bieden heeft vindt u in dit spel terug: combines (die verbroken worden), uit de wind rijden, in de wind rijden, waaiervorming, ontsnappingen, zich verstoppen, beklimmingen, afdalingen, massasprints, alleen aankomen, vermoeidheid veinzen, enz. Alleen de kus van de plaatselijke schone na afloop ontbreekt. 

Flamme Rouge garandeert zeer geanimeerde tafelpraat.  

Het spelmateriaal van Flamme Rouge is uitmuntend. Door de beiderzijds bedrukte baanstukken krijgt u een grote modeleerbaarheid aangeboden (het verdient aanbeveling in het eerste spel de bergen al te integreren), de illustraties van het spelmateriaal baden in een vooroorlogse sfeer, alles is van prima kwaliteit en het regelwerk(je) laat geen enkele vraag open. 

Flamme Rouge is duidelijk een spel dat met veel liefde voor de wielersport is gemaakt. De maker is trouwens zeer actief in het ondersteunen van de liefhebbers van dit spel - die zijn er nogal wat - op BGG.

De maker - hij is overigens ook de mede-auteur achter het voortreffelijke 13 Days: The Cuban Missile Crisis - heeft al een zeer leuke, maar erg moeilijk te winnen, solovariant op BGG geplaatst en deed er onlangs nog een campagnemodus bovenop. En dat zou nog maar een kleine greep zijn uit de ideeën grabbelton die heeft bij zichzelf heeft aangesproken. Het zou me dan ook niet verbazen als er binnenkort een uitbreiding wordt aangekondigd, een gegeven dat ik met veel genoegen tegemoet zie. 

Flamme Rouge laat zich ook lekker pimpen. Aangepaste rennertjes, volgwagens, publiek en andere randanimatie kunt u zonder problemen integreren. Hou het wel op schaal 1/62 of daaromtrent. Laat u even gaan op eBay of zoek naar jeugdherinneringen op zolder en u legt een waar juweeltje op tafel. Hou het wel bij maximaal 8 rennertjes, anders raakt het spel uit balans.

U zit liever lekker warm in de bezemwagen want:

Flamme Rouge is geen simulatie, maar een spel. Voor toeters en bellen moet u elders zijn. En die toeters en bellen zijn nu net de dingetjes waar u zo op verlekkerd bent. Het kan voor u niet realistisch genoeg zijn. Dat  daarbij snelheid verliest zal u een zorg zijn.

De meesterknecht en de sprinter zijn, ondanks de verschillende zithouding op de fiets, moeilijk van elkaar te onderscheiden. U gaat zich tijdens de rit niet zelden vergissen. Ook het jongleren met de bewegingskaarten moet met de nodige zorg gebeuren. Ook zij geraken immers makkelijk door elkaar als u niet oplet.

U voelt geen enkele affiniteit voor racespellen.

Dominique

 

Flamme Rouge

Lautapelit.fi (2016)

Asger Harding Granerud

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 tot 45 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,854

 

23:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flamme rouge |  Facebook |

09-11-16

Maalox

Ferox

Onlangs was ik per toeval getuige van een serieverkrachting. Al zappend kwam ik erop uit, een vuil steegje op Ment TV.

Guy Neve opende de debatten met het molesteren van Bobby Goldsboro's 'Honey', de frêle integriteit van 'Unchained Melody' van The Walker Brothers werd vervolgens vakkundig bij het huisvuil gezet door ene Fadim met - oh, de ironie - 'Oh, Waarom', een zielig hoopje ellende was alles wat overbleef van Chris Isaak's Wicked Game na de hallucinante passage van John Terra, het olijke duo Sugar Free ging vervolgens met de fijngevoeligheid van een industriële houtversnipperaar Easy Lover van Philip Bailey en Phil Collins te lijf en als misselijke afsluiter mocht Danny Fabry zich schaamteloos, en vooral straffeloos, vergrijpen aan Pretty Woman van Roy Orbison.

Wansmaak in het kwadraat.

Ik vermeld dit omdat ik net voor deze traumatische ervaring de kaarten van het spel Ferox door mijn handen had laten gaan, een spel dat net als de covers van hierboven, de grenzen van de goede smaak respectloos aftast.

Alleen doet Ferox dat met succes. Groot succes.

Ferox mislukte jammerlijk tijdens zijn Kickstarter campagne maar werd gelukkig dankzij huis-, tuin- en keukenvlijt alsnog op enkelen onder ons losgelaten.

De aanbeloven startleeftijd van 18 jaar is niet overdreven. De illustraties in Ferox, een asymetrisch kaartspel voor 2 spelers dat de wanhopige ontsnappingspoging van een filmploeg op een door kannibalistische stammen bewoond eiland naar uw keukentafel brengt - sorry voor de woordkeuze - zijn te gruwelijk om te beschrijven. Zo zal ik hier niet uit de doeken doen hoe de illustratie van de actiekaarten 'Balls Out', 'Thrill of the Kill', 'Tainted Meat', 'Local Cuisine', 'Torment the Wildlife' en vooral 'Zen & the Art of Barbaric Torture' eruit zien. U moet mogelijk zo dadelijk nog aan tafel.

Opdracht van de filmploeg: racen naar de vrijheid, een helikopter aan de andere kant van het eiland. Doelstelling nummer één van de vier stammen die het spel rijk is - de ene al schadelijker en hongeriger dan de andere - is de volledige filmploeg een kopje kleiner maken, vervolgens marineren en daarna het kookvuur op. 

Als u net als ik heel bewust de zeventiger jaren van de vorige eeuw hebt meegemaakt gaat u tijdens het spelen al snel de parallellen trekken met de zogenaamde 'cannibal exploitation movies', hier bewust met een kleine letter geschreven, die toen in groezelige bioscoopzaaltjes furore maakten. Vandaar de Maalox uit de titel. Die gaat u nodig hebben om uw zure oprispingen onder controle te houden.

Kannibalen tegen filmmakers dus, op een afgelegen eiland. De zes overlevenden van de filmploeg zwoegen zich richting oppikplaats van de heli, aan de andere kant van het eiland godbetert. Tussen hen en de verlossende helikopter in: horden kannibalen van vier stammen. De Tukhua, de Kaypàlo, de Jumtxe en de Moxweti. De groene, de blauwe, de gele en de rode voor de vrienden. Die jagen u op dat het niet mooi meer is. Uw voordeel: u gebruikt hun lijkjes als stapstenen op uw pad richting verlossende rotoren. Daar komt nog bovenop dat de filmploeg uit een zootje ongeregeld bestaat dat in uiterste nood over een aantal zeer interessante eigenschappen blijkt te beschikken. Gelukkig. Zo beschikt bijvoorbeeld uw ingehuurde gids over helende krachten, is de journalist van dienst erg vindingrijk - u mag dat letterlijk nemen - en trekt de drugkoerier bij gelegenheid een blik razernij open. Om over de script girl nog maar te zwijgen. 

Jammer genoeg maakt het inzetten van deze speciale eigenschappen de eigenaar erg vatbaar voor vijandelijke tegenaanvallen.

Alles wat er zich op het eiland afspeelt krijgt gestalte door het uitspelen van actiekaarten, waarvan u een bescheiden voorraad tijdens het spel opbouwt. Het uitspelen van die kaarten kost 'woede'. Die woede - ze verschijnt gelukkig onder de vorm van blokjes - betaalt u dan aan uw tegenstander. Die kan er op zijn beurt dan ook weer zijn voordeel mee doen. Hoe sterker de actiekaart, hoe hoger de kost.

Speciale dobbelstenen worden ingezet om de strijd tussen de leden van de filmploeg en de autochtonen te beslechten.

Wordt de filmploeg volledig uitgeschakeld gaan ze de ambachtelijke inductieplaat op en winnen de kannibalen. Eén lid in de heli krijgen is dan weer voldoende voor de filmploeg om te winnen. Eender wie wint, de climax voltrekt zich na een klein uurtje.

Eet dit bordje lekker leeg want:

Ferox is een van de leukste spellen die ik dt jaar heb gespeeld, en het is al november!

Ferox doet erg leuke dingen met speciale dobbelstenen, padkaarten en karaktereigenschappen. 

Ferox doet nog veel meer leuke dingen met actiekaarten en het betalen van de onkosten om ze uit te mogen spelen. U betaalt die immers aan uw tegenstander.

Ferox heeft een grote stapel actiekaarten, waarvan u er tijdens een sessie slechts enkele te zien krijgt. 

Tijdens het spelen krijgt zowel de aanvoerder van de kannibalen als de natuurlijke leider van de ongelukkige filmploeg nogal wat keuzestress voorgeschoteld, waarvan de keuze tussen twee actiekaarten na elke ronde slechts het topje van de ijsberg is. 

Het bovenstaande garandeert ook dat elke sessie een andere spelbeleving garandeert.

De leden van de niet bepaald te benijden filmploeg schieten zichzelf niet zelden in de voet. U moet dit letterlijk nemen.

Het wansmakelijke spelmateriaal is van uitstekende kwaliteit.

Ook als uw tegenspeler aan de beurt is wordt u actief betrokken.

Lijken als stapstenen, een mens moet er maar opkomen.

Ga gerust in hongerstaking want:

U begint al te kokhalzen bij het zien van een bord tomatensoep.

Bent u geen maaglijder, u wordt het.

Het thema is te goor voor woorden, laat staan voor beelden. U krijgt dit nooit aan uw spellenvrienden verkocht, laat staan aan uw familie op het nakende kerstfeestje. Uw onbezoedelde reputatie is zowat het enige dat u nog bezit en u wil dat zo houden.

U speelt zelden of nooit spellen met z'n tweeën.

Dominique

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,5

 

Ferox

Craft Fair Games (2015)

Ryan Sheffield

2 spelers vanaf 18 jaar

60 tot 90 minuten

 

 

18:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ferox |  Facebook |

08-11-16

Baby, One More Time

Baby Clues (Jumping Turtle Games)

Oh baby, baby, how was I supposed to know that something wasn't right here? Oh, baby, baby, I shouldn't have let you go. And now you're out of sight, yeah. (Britney Spears, Baby One More Time)

Toepasselijker kan de inleiding van deze spelbespreking niet zijn. Dank u wel, Britney.

Want we mogen deze baby's niet 'out of sight' laten, want voor je het weet hebben ze een hele voorraad babymelk mee. Voor doorverkoop. En niet zomaar babymelk, maar prijswinnende babymelk van een uitzonderlijk goed jaar. 

Negen verdachten zijn er in Baby Clues, en op de plaats delict zijn enkele sporen nagelaten die de dader uiteindelijk de das zullen omdoen. Is de dader vampierbaby, die als de dood is voor look? Of is het robotbaby, die zich door de band ver van water houdt? En gedraagt mummiebaby, doodsbang voor scharen, zich niet heel erg verdacht? Of bent u het gewoon zelf en probeert u voor het net sluit het witte goud in veiligheid te brengen? 

Meerdere verdachten zijn er dus en u probeert voor de anderen en met de buit de wijk te nemen. 

Als u aan de beurt bent kunt u één, en slechts één, actie doen. U blijft tenslotte een baby.

U mag een hint over uzelf aan uw medebaby's geven. Dat doet u door een aanwijzingskaart uit de centrale uitlage bij u te leggen - een object waar u niet bang voor bent.

U mag ook een ontsnappingskaart aan uw eigen tableau toevoegen. U geeft daarmee geen tip, maar verspeelt wel een flesje (een punt) per ontsnappingskaart als u de vlucht neemt.

U mag de algemene uitlage ook uitbreiden met twee aanwijzingskaarten - heel handig als het warm begint te worden onder uw kwetsbare babyvoetjes. Of u doet het gewoon om te bluffen.

U kan een andere baby ook beschuldigen als zijnde de dader door hem een aanwijzingskaart vanuit uw tableau aan te bieden met daarop het voorwerp waarvoor u denkt dat hij of zij erg bang is.

Tenslotte kunt u een ontsnappingspoging wagen door de achtste kaart aan uw tableau toe te voegen. 

Sommige voorwerpkaarten geven u een extra voordeeltje als u ze naar uw tableau haalt. Dat kan een extra beurt zijn - heel handig als u dicht bij een ontsnappingspoging zit -, een ja-neen vraag stellen aan een andere baby (oppassen voor meeluisterende baby's) of even gaan kijken naar de baby's die niet in het spel zitten. Die kunt u dan gelijk schrappen van uw verdachtenlijst. Bovendien weet u dan meer dan de anderen.

Flesjes scoren doet u door te ontsnappen (3 flesjes minus 1 flesje per ontsnappingskaart), door andere baby's te ontmaskeren (2 punten) of door valselijk te worden beschuldigd (1 punt). De baby die uiteindelijk als eerste 5 flesjes heeft verzameld wint.

Wurm u als de weerlicht in een wegwerpluier voor volwassenen want:

Baby Clues is op dit moment het deductiespel dat ik het liefste speel. Het speelt erg snel, het heeft een overzichtelijke speelduur en mooi spelmateriaal, is altijd spannend en u hebt het gevoel steeds mee te doen voor de overwinning. 

Baby Clues laat ruimte voor bluf en het nemen van risico's, maar op het juiste moment op veilig spelen kan ook lonen.

Baby Clues doet erg leuke dingen met beschuldigingen - een foute kan het doelwit dichter bij een ontsnapping brengen - en het opbouwen ervan. Theatraal uw wijsvinger in de richting van de verdachte punten volstaat hier niet. U moet immers de bewuste aanwijzingskaart hebben verzameld vooraleer u een beschuldiging kunt uiten. Beschuldigen kan lonen, maar fout beschuldigen loont voor de verdachte in kwestie nog meer omdat die zomaar een extra kaart in handen krijgt gespeeld waardoor zijn potentiële ontsnapping een grote stap dichterbij komt. Bezint voor ge beschuldigt, medespeler!

Baby Clues doet hele leuke dingen met kansberekening.

Baby Clues laat u voelen dat u zintuigen hebt. 

U bent een liefhebber van tafelpraat.

Baby Clues is heel geschikt voor families.

Baby Clues is compact.

Baby Clues is mooi en liefdevol geïllustreerd door de, overigens erg sympathieke, maker.

Baby Clues is verrassend leuk met z'n tweeën.

U mag die 'Baby One More Time' van Britney Spears uit de inleiding ook letterlijk nemen. Als u zich hieraan waagt zal het niet blijven bij één sessie.

U wilt iets leuks op tafel voor de feestdagen.

Die flesjes!

Voor u geen fles-, laat staan borstvoeding, want:

Hoe schattig de meegeleverde babyflesjes ook mogen zijn, u bent alleen geïnteresseerd in veeleisende euro's.

U hebt geen familie en er is geen solovariant voorhanden.

U laat zich misleiden door de schattige grafische weergave.

Dominique

 

Baby Clues

Jumping Turtle Games (2016)

Ally Steven Severi

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

15 tot 30 minuten

 

Score op de Plak-o-Meter: 8,109

 

19:39 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: baby clues |  Facebook |