26-04-15

Gemeen graaien

Grim End Manor

Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Een waarheid als een naar een trein starende koe en zeer van toepassing op Grim End Manor, een Victoriaans getint kaartspelpareltje dat in elke verzameling thuishoort. Waarmee ik gelijk met de deur in huis val.

Niet dat u in het spel zelf het kleine eert. U hebt immers uw zinnen gezet op het landgoed uit de titel en u probeert met alle middelen het budget bijeen te schrapen om het domein het uwe te maken. 10 goudstukken moeten volstaan, waarvan u er bij spelaanvang al 2 in uw bezit hebt. U moet echter afrekenen met 1 tot 5 concurrenten, met als gevolg dat u, naast een op het eerste gezicht onschuldige aanpak, ook de grove middelen inzet.

Aanpakken doet u hier met personages die u al draftend aan uw kant schaart. Vijf per ronde, waarna u die om de beurt uitspeelt en vervolgens hun vaardigheid activeert. Dat kunnen onmiddellijke en eenmalige handelingen zijn, maar er zijn er ook die pas op het einde van een ronde in actie schieten of tijdens de hele ronde actief blijven.

Laten we de protagonisten van een spelletje voor twee  - het spel is voor elk opgegeven spelersaantal mooi gestroomlijnd en daarbovenop extreem moduleerbaar - even onder de loep nemen.

De bankier: die doet op het einde van een ronde, als hij nog in het spel is, een speler naar keuze 2 goudstukken inleveren. Wordt hij echter tijdens de ronde vermoord of afgelegd krijgt de controlerende speler 1 goudstuk.

De landheer (2): speelt u 'm uit krijgt u onmiddellijk 2 goudstukken

De wachter: van zodra hij wordt uitgespeeld beschermt hij de andere personages van de controlerende speler tegen diefstal en de verwissel-actie (waarbij personages tussen spelers onderling wisselen).

De verpleegster: zij beschermt uw andere uitgespeelde personages tegen moord - jawel! - acties.

De collie (de hond, inderdaad): laat u toe een kaart van de trekstapel te trekken waarna u een kaart uit uw hand op de aflegstapel moet leggen. Een speler die de collie vermoordt verliest onmiddellijk al zijn goudstukken. Dat zal 'm leren, de dierenbeul!

De student: wordt bij het uitspelen ingeruild tegen een kaart uit het kerkhof - bij aanvang van elke ronde is er sowieso al 1 graf bezet door een willekeurig gekozen personage - waarna deze 'Lazarus' onmiddellijk wordt geactiveerd.

De beul: stelt een personage in het spel terecht en krijgt daar vervolgens een goudstuk uit de bank voor.

De struikrover: steelt een goudstuk bij een speler naar keuze en krijgt vervolgens nog een extra goudstuk voor elke koetsier in het spel.

De bedelaarster (2): krijgt een goudstuk van de speler(s) met het meeste goud. Wordt ze later in de ronde vermoordt krijgt de controlerende speler een goudstuk.

De koetsier: mag 2 kaarten in het spel omwisselen.

De straatkat: steelt op het einde van de ronde een goudstuk van een speler. Ze kan ook niet worden vermoordt of door een andere actie worden beïnvloed. Ze gaat er echter onmiddellijk vandoor als de collie wordt uitgespeeld.

De tuinman (2): levert u op het einde van de ronde 2 goudstukken op. Als hij wordt vermoordt verliest de controlerende speler onmiddellijk een goudstuk.

De waarzegster: verplicht een andere speler onmiddellijk een kaart uit te spelen. Op het einde van de ronde levert ze de controlerende speler 1 goudstuk op.

De prostituee: doet een speler naar keuze een uitgespeelde kaart - ze mag de collie niet aanduiden - afleggen, vervolgens steelt ze bij diezelfde speler een goudstuk.

De barbier: vermoordt een uitgespeeld personage van de speler die hem uitspeelt, waarna diezelfde speler een goudstuk van de bank krijgt toegestopt.

De politieagent: mag een uitgespeeld personage met een steelactie van een andere speler afleggen, waarna de eigenaar van die kaart een goudstuk aan de bank moet inleveren.

De grafschenner: mag een kaart op het kerkhof kiezen, waarna hij de 'als deze kaart wordt uitgespeeld' actie mag gebruiken.

De moordenaar: doet wat zijn naam al aangeeft en steelt vervolgens een goudstuk van de eigenaar van het vermoorde personage.

Het kamermeisje (2): krijgt op het einde van een ronde 1 goudstuk per uitgespeelde landheer of ze mag op het einde van een ronde een goudstuk bij een speler naar keuze stelen.

De heks: mag als enige buiten de beurt gespeeld worden. Ze mag dan het doelwit van een 'als deze kaart wordt uitgespeeld' actie wijzigen.

De cipier: mag eender welk uitgespeeld personage verwijderen, waarna hij 1 goudstuk krijgt uitbetaald.

De gekke uitvinder: verwijdert 2 personages uit het kerkhof en mag vervolgens de bovenste kaart van de trekstapel uitspelen. Als hij wordt vermoordt levert hij ook nog eens een goudstuk op.

Neem de hoger genoemde personages nog eens rustig door en zoek de combo's.

Speelt u met meer dan 2 spelers zult u ook nog kennismaken met de wetenschapster, de intrigant, de priester, de toneelschrijfster, de vrijmetselaar, de boodschapper, de brigadier, de begrafenisondernemer, de dief, de koningin, de zigeunerin, de dorpsidioot, Pietje de Dood himself, de alchemiste en de professor.

Samengevat: u draft, u speelt om de beurt een kaart uit, u activeert die kaart en u doet dat tot iedereen zijn handje leeg heeft gespeeld en de 'op het einde van de ronde' acties worden geactiveerd. Heeft op het einde van een ronde een speler 10 goudstukken of meer wint de rijkste speler. Is dat niet het geval begint u een nieuwe, waarbij alle kaarten weer worden verzameld, opnieuw worden geschud en gedraft.

Soft spot

Ik val nog maar eens met de deur in dit Victoriaanse huis, medespeler. Ik ben hier helemaal weg van.

Grim End Manor bespeelt om te beginnen al met verve mijn soft spots wat spelmateriaal aangaat. Spelregels die niet beknopter of duidelijker kunnen zijn, prachtig geïllustreerde kaarten, een mooi blikken omhulsel waarin uw kaarten - zelfs als u ze voorziet van een beschermend jasje - en de rest van het spelmateriaal perfect passen, goudklompjes verborgen in een klein stoffen buideltje, geen enkel dissonant element valt hier te bespeuren.

Maar ook mijn soft spots wat speelplezier betreft worden hier volop gemasseerd. Leuke combo's, bluf, inschatting van uw tegenstanders, spanning, tactiek en strategie, tafelpraat, moduleerbaarheid, een korte speelduur en, vooral met 2 en 3 spelers, een intrigerend robbertje kaartspelen van heb ik je daar. 

U  komt tijdens de draftfase ongeveer te weten welke personages er in de lopende ronde zitten, maar u weet niet alles. De eerste 2 kaarten die u in het begin van de draftfase voor u houdt - er worden telkens 2 kaarten gedraft - kent u en u alleen. Wil u een verrassing achter de hand houden kunt u bijvoorbeeld de gekke uitvinder uitspelen, al kan het resultaat ervan, zoals het een gekke uitvinder betaamt, ook vol in gezicht ontploffen. Zo zit dit spel vol leuke en spannende momenten - mijn eerste sessie met 2 zal ik niet gauw vergeten - en het fluctueren van uw goudvoorraad en uw worsteling om die tot op de magische hoeveelheid van 10 te krijgen generen echt spelgenot. Inwendig kirren van plezier doe ik als dit op tafel ligt.

Timing is ook belangrijk. Wanneer welke kaart uitspelen? Wanneer risico's nemen? Wanneer voor zekerheid gaan? Low profile blijven of gelijk als een gek beginnen graaien? Het zit er allemaal in, in dat stapeltje van 71 kaartjes.

Houdt u van toegankelijke kaartspellen met directe interactie, bluf, spanning, tafelpraat, duidelijkheid en hebt u een zwak voor het Victoriaanse tijdperk? Toeslaan.

Toppertje!

8,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Grim End Manor

Bushbaby Games (2014)

Ashley Beardsall

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

13:57 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grim end manor |  Facebook |

12-04-15

THE Withes

Broom Service

In dit bordspel voor 2 tot 5 spelers neemt u de rol aan van heksen, druïden, feeën of verzamelaars. In die hoedanigheid verzamelt u drankjes, tovert u hinderlijke wolken weg en bezorgt u toverdrankjes aan hen die erom vragen. Deze laatste sujetten bevinden zich in ronde of rechthoekige torens op het beiderzijds bedrukte spelbord. U vindt ze terug in heuvels, heidegebieden, bossen en bergen.

Vanuit twee uitgangsbasissen - rijkelijk van torentjes voorziene kastelen - vliegt u op weg naar persoonlijke voorspoed (overwinningspunten). Hoe verder u zich beweegt van uw startplaats, hoe lucratiever uw leveringen worden.

U moet dus verzamelen, bewegen (vliegen), toveren en leveren.

Dat doet u door het uitspelen van karakterkaarten. Elke speler heeft er 10 op hand en die zijn voor iedereen gelijk. Daaruit kiest elke speler er 4 die hij tijdens de lopende ronde wil inzetten.

Vruchten-, kruiden- en wortelverzamelaars doen wat hun naam al aangeeft. Ze verzamelen de ingrediënten voor vruchten-, kruiden- en worteldrankjes. Ze trekken ze gelijk ook op flesjes, klaar voor verzending.

Met de bergheksen, heideheksen, heuvelheksen en woudheksen verplaatst u zich over het spelbord om her en der drankjes af te leveren. Wilt u echter leveren moet u zich eerst naar een toren verplaatsen.

De berg- en daldruïdes leveren ook drankje af, maar ze moeten zich niet eerst verplaatsen zoals de hoger genoemde heksen.

Weerfeeën, hier opvallend aan de mollige kant, zet u in om wolken weg te toveren. Die verhinderen immers de toegang tot bepaalde, soms erg lucratieve, gebieden. Weggetoverde wolken leveren op het einde van het spel extra punten op. Om die punten is het u uiteindelijk allemaal te doen.

De clou van het spel is dat elke karakterkaart u uit twee mogelijke acties laat kiezen, een moedige en een laffe. Een laffe actie mag u onmiddellijk uitvoeren, voor een moedige actie - uiteraard veel sterker dan de laffe - moet u wachten tot elke speler aan de beurt is geweest. Want speelt iemand anders de moedige actie van hetzelfde karakter uit - er is bedienplicht - kunt u uw moedige actie op uw buik schrijven. U hebt al begrepen dat bij het begin van een ronde een moedige actie aankondigen niet bepaald slim is. De kans dat u wordt overboden is immers aanzienlijk.

Met de moedige actie van een heks kan ze naar een aangrenzend gebied vliegen en gelijk een flesje drank afleveren voor punten, met de laffe actie mag u zich enkel naar een aangrenzend gebied verplaatsten.

Met de moedige actie van de druïdes levert u ook drankjes af en krijgt u bovenop de punten van de betreffende locatie ook nog eens 3 bonuspunten op uw conto bijgeschreven. Bijschrijven doet u op een handig scorespoor dat het spelbord omringt. Kiest u voor de zekere, dus de laffe, actie krijgt u enkel de punten van de locatie.

Met de moedige actie van de verzamelaars trekt u onmiddellijk twee flesjes van hun specialiteit op flessen, samen met een drank naar keuze. Dat zorgt uiteraard voor een constante aanvoer voor uw heksen en druïden pakjesdienst. De laffe actie van de verzamelaars geeft u een flesje drank van hun specialiteit. Aanzienlijk minder inderdaad, maar veel veiliger.

Met de moedige actie van de weerfee tovert u een hinderlijke wolk boven een gebied weg, richting uw persoonlijke wolkenvoorraad, en krijgt er gelijk 3 bonuspunten bovenop. Met de laffe actie tovert u het wolkje gewoon weg naar uw persoonlijke voorraad, zonder bonuspunten. Voor dat toveren hebt u wel toverstafjes nodig, die u op bepaalde locaties worden toegestopt bij een levering. Wolken, meerbepaald de bliksemschichtjes erop, kunnen uw puntentotaal op het einde nog eens extra de hoogte injagen.

Zo speelt u uw kaarten uit tot er 7 ronden achter de rug zijn. De tot dan verzamelde punten op het scorespoor worden aangevuld met bonussen voor de weggetoverde wolken en bonussen voor wat u aan (verschillende) toverdrankjes en toverstafjes die u nog in voorraad hebt.

En dat was nog maar het basisspel.

Want verplaatst u zich naar de keerzijde van de spelbord kunt u naar believen gaan moduleren.

Daarop kunt u de stormwolken, de bergfiches, de woudfiches en de heuvelfiches introduceren. Deze maken het leven aanzienlijk aangenamer - u mag immers al eens buiten de lijntjes van de spelregels kleuren en u kunt ook extra scoren - maar ook keuzerijker. U gaat dan extra goed moeten afwegen wat u waar wil doen, en vooral wanneer. U moet deze uitgebreide weg inslaan als u een veeleisende veelspeler bent.

Denkwerk

Ervaringsdeskundigen hebben zich bij de rolselectie 'Wie Verhext!' al voor de geest gehaald. Andreas Pelikan is inderdaad alweer betrokken en de gelijkenissen zijn inderdaad treffend. In 'Wie Verhext!' moest u echter sowieso uw 'moedige' rol van uw karakter uitspelen, zonder vangnet als u later werd 'overboden'. Hier kunt u als het erop aankomt met de laffe actie nog enkele meubelen redden. Dat is erg interessant en het biedt vooral extra tactische mogelijkheden. 

Mij deed dit spel echter meer denken aan The Witches, van Martin Wallace. Wel, Broom Service is wat The Witches eigenlijk had moeten zijn: uitdagend en spannend.

De doosillustratie, vrolijke, op bezems gezeten en met toverdrankjes bepakte heksjes boven een al even vrolijk landschap vliegend, gaan veel potentiële kopers op het verkeerde been zetten. Zij gaan er immers verkeerdelijk van uit met een kinderspel geconfronteerd te worden.

Maar hier moet u echt wel uw grijze massa aan het werk zetten. Zeker met de introductie van de varianten hebt u veel aandacht te verdelen. Ga ik voor snelle leveringen en zo ja, ga ik voor de ronde torens om mijn concurrenten een hak te zetten - die nemen slechts 1 drankje aan per spel - of toch maar voor de hoekige die blijvend beleverd kunnen worden? Richt ik mij op de wolken voor de bonusmassa die mij dan bij speleinde tegemoet komt gewaaid? Of leg ik door het wegtoveren van die wolk daar niet een lucratievere weg open voor een tegenspeler? Dan toch maar focussen op de amuletten misschien, voor nog meer bonuspunten op het einde? En die teleportatie fiche in die heuvel, zou die mij niet goed op weg kunnen helpen naar de lucratieve leverzone aan het andere uiteinde van het spelbord, daar waar de grote puntenmassa zo maar voor het grijpen ligt?

En dan heb ik de verwenste rollen en de gebeurteniskaarten nog niet aangesneden.

De verwenste rollen, standaard aanwezig als u met 2 tot 4 spelers aan tafel zit en voor elke ronde willekeurig bepaald, geven u 3 strafpunten als u ze uitspeelt.

De gebeurteniskaarten - 7 van de 10 worden willekeurig bij spelaanvang getrokken - mag u ook niet veronachtzamen. Ze fungeren als handige ronde teller en ze - ik druk me zacht uit - zorgen voor extra pigment. Wat te denken van de verplichting tijdens de hele ronde de moedige eigenschap van uw karakter uit te spelen? Of de zwarte markt, die u 3 punten cadeau geeft telkens u de laffe eigenschap gebruikt? Of de gebeurtenis 'Meer of Minder', mijn favoriet, waarbij u in het geheim mag kiezen hoeveel karakters u bij de aanvang van een ronde selecteert? Kiest u er bijvoorbeeld slechts 1 krijgt u zomaar 10 punten in de schoot geworpen, kiest u er 5 moet u 3 punten inleveren.

Het voorgaande indachtig mag u er gerust van uitgaan dat u voor interessant en diep denkwerk komt te staan, niet alleen door wat er zich op het bord afspeelt maar ook door wat er zoal zou kunnen opborrelen in de grijze brij van uw tegenstanders. Of tegenstander, want in tegenstelling tot wat u zou verwachten speelt dit erg goed met z'n tweeën.

Over het spelmateriaal valt weinig te mekkeren. Het spelbord kon groter en iets overzichtelijker, maar voor de rest gaan we niet zeuren. Er blijft uiteraard de taalafhankelijkheid - de karakterkaarten, de gebeurteniskaarten en de overzichtskaarten bevatten een aanzienlijke hoeveelheid tekst - maar daar mag u zich zeker niet door laten afschrikken. Al heel snel kent u de eigenschappen van uw gevolg van buiten. De spelregels zelf hebben uiteraard de gekende en overzichtelijke Alea stijl, waardoor u snel tot actie kunt overgaan als u weer aan een nieuwe sessie begint.

En die gaan er zeker komen, die extra sessies.

Prima spel!

8,1 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Broom Service

alea / Ravensburger Spieleverlag GmbH (2015)

Andreas Pelikan / Alexander Pfister

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 75 minuten

 

 

13:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: broom service |  Facebook |

11-04-15

Het Spel

The Game: Spiel...so lange du kannst!

Geluk zit in de kleine dingen. Het is een cliché dat ons door mensen die hele grote dingen bezitten nogal eens wordt toegeworpen.

Na het spelen - quasi onophoudelijk de voorbije week - moet ik hen wat dit doosje betreft gewoon gelijk geven.

In wat verder gewoon The Game wordt genoemd, een coöperatief kaartspel voor 1 tot 5 spelers, probeert u zoveel mogelijk getalkaarten uit te spelen aan 4 startkaarten. 

Wat u hier krijgt toegespeeld is de eenvoud zelve. 2 startkaarten met daarop het getal 1 en een pijl naar boven, 2 startkaarten met daarop het getal 100 en een pijl naar beneden. En een grote stapel getalkaarten van 2 tot 99.

De 4 startkaarten worden naast elkaar op tafel gelegd. U trekt, afhankelijk van het spelersaantal, een starthandje van 6, 7 of 8 kaarten en u kan losgehen.

Uw beurt is simpel als poep. U speelt verplicht 2 getalkaarten uit aan startkaarten naar keuze, rekening houdend met de daarop staande opgaande of neergaande pijlen. Vanaf de 1 richting 99 moet elke volgende gespeelde kaart hoger zijn, vanaf de 100 richting 2 moet ze lager zijn de vorige kaart. U hebt al begrepen dat u, afhankelijk van welke startkaart u bedient, best zo hoog of zo laag mogelijk begint.

Kinderlijk eenvoudig zult u zeggen, en u hebt meer dan gelijk. De clou is echter dat u zowel de opwaartse als neerwaartse beweging kunt afremmen door een kaart te spelen die exact 10 eenheden hoger of lager is. U mag dus bijvoorbeeld richting 100 een 23 op een 33 spelen waardoor u weer wat meer speelruimte krijgt of, omgekeerd, richting 1 bijvoorbeeld een 54 op een 44.

U blijft lekker kaarten wegspelen tot op het moment dat een speler geen 2 kaarten meer kan neerleggen. De eindscore van de groep wordt dan bepaald door het aantal resterende handkaarten en de kaarten in de trekstapel bij elkaar op te tellen, hoe lager de uitkomst hoe beter. Hebt u ze allemaal weggespeeld - u wordt dan naar mijn aanvoelen gelijk een hoofditem op CNN - hebt u het spel verslagen.

Aangestipt moet ook dat u tijdens het spel niet direct mag communiceren over de exacte getalwaarde van de kaarten die u op hand hebt. U mag wel vaag hints geven, over welke stapel bijvoorbeeld best niet wordt beroerd omdat u daar tijdens uw beurt zelf aan de slag wil.

Vindt u de uitdaging te gemakkelijk, iets wat ik me gezien mijn persoonlijke ervaring tot nu toe onmogelijk kan voorstellen, kunt u er ook voor opteren tijdens uw beurt 3 kaarten uit te spelen in plaats van 2. Collectieve zelfmoord als u het mij vraagt.

Verslavingsgevaar

Medespeler, ik moet u waarschuwen. Dit spelletje, getuige de quasi onafgebroken rij sessies die hier deze week werden aangesneden, is extreem verslavend. Of u in groep speelt of solo maakt hierbij niks uit. U probeert steeds weer. Mijn persoonlijk record is 12.

Wat dit spelletje zo leuk maakt is de '10 hoger of lager' regel. Deze ogenschijnlijk eenvoudige kunstgreep maakt dit spelletje tot een waar genot om te spelen.

Nog enkele grote pluspunten: The Game is erg compact, is speelbaar op een zakdoek, kent een opzettijd van een kleine 10 seconden en is op een wip uitgelegd. Niet spelers zijn zo mee.

Minpunten: themaloos en grafisch niet overdonderend. Hoeft ook niet. U moet immers met getallen van 1 tot 100 aan de slag.

Er zijn puristen die vinden dat de achtergrondillustratie op de kaarten, een soort doodshoofd dat ons donker en bloedrood aanstaart, eigenlijk niet door de beugel kan. Kindertjes zouden daar wel eens kunnen van schrikken. Ik weerleg deze stelling ten zeerste. Ten eerste focust u op het getal en niet op de illustratie en ten tweede kan de vraag worden gesteld waarvoor kinderen überhaupt nog bang kunnen gemaakt worden tegenwoordig. Voor de puristen van hierboven misschien? Zij staan jammer genoeg niet op de kaarten afgebeeld. Een gemiste kans.

Zoekt u nog iets voor onderweg, een lokmiddel voor niet spelers, een uitdaging, een uitmuntend bordkartonnen dessert of voorgerecht en een verslaving tout court? U hebt gevonden. En voor de prijs hoeft u het ook al niet te laten.

Toppertje!

7,85 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

The Game: Spiel...so lange du kannst!

Nürnberger Spielkarten-Verlag GmbH (2015)

Steffen Benndorf

1 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

10:35 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the game: spiel...so lange du kannst! |  Facebook |

07-04-15

The Holy Fail?

Welcome to the Dungeon

In Welcome to the Dungeon, een herwerkte en uitgebreidere versie van Dungeon of Mandom, gaat u met 2 tot 4 spelers ondergronds. U hebt maar één doel: overleven. En dat enkel en alleen om tot het einde der tijden bij talloze avondlijke haardvuren over de tong te gaan.

U wordt echter geconfronteerd met twee problemen.

Het eerste probleem is dat uw uitrusting bij uw vertrek aanzienlijk blijkt gedecimeerd. Het tweede is dat u slechts een vaag idee hebt van wat er zich in die ondergrondse krochten bevindt. U hebt geruchten gehoord over onder andere een draak, golems, een demon, vampiers en ook een occasionele ondode. U weet dus iets, maar lang niet alles.

U moet het zich zo voorstellen. U zit met 3 collega barbaren, krijgers, magiërs of dieven een lekker glaasje mede te nuttigen in de plaatselijke herberg, opscheppend over uw toekomstige heldendaden, waarna er een opbod ontstaat over wie de nabij liggende ondergrondse in mag. Of moet, want op een bepaald moment hebt u zo opgeschept dat u gewoon niet meer terug kunt en de anderen u de eer laten.

Op het moment dat u als enige in dat opbod overblijft moet u dus gaan. Of u weerkeert is een heel andere zaak.

Speltechnisch gaat het als volgt:

U kiest samen een van de bovengenoemde karakters uit, legt de karakterfiche samen met diens attributen, 6 in totaal, open in het midden van de tafel en begint te bieden.

Bieden is eigenlijk een groot woord. Wat u doet is ofwel passen ofwel doorgaan. Past u ligt u uit de opende ronde en kunt u het knetterende haardvuur voorlopig vergeten. Gaat u door hebt u 2 mogelijkheden. U trekt een van de 13 monsters van de trekstapel, bekijkt het en voegt het gedekt toe aan de ondergrondse of u legt het gedekt voor u neer, samen met 1 attribuut van de actuele held. Gevolg: meer monsters in de ondergrondse en een held die op sterkte blijft of minder dreiging in de ondergrondse maar een held die aan slagkracht inboet.

Dat gaat zo door tot 1 speler overblijft. Die moet dan de confrontatie met de monsters aangaan, waarbij elk monster een voor een wordt onthuld. Worden de levenspunten van onze held daarbij tot nul herleid loopt hij een wonde op - u draait uw overzichtskaartje naar de rode zijde - en begint er een nieuwe ronde. Overleeft hij al dat geweld mag hij een overwinningskaart uit de voorraad nemen. Twee overwinningskaarten op zak en u wint. Als u een confrontatie overleeft mag u trouwens gelijk zelf de volgende ronde aansnijden en eventueel een nieuw karakter kiezen.

Als u twee keer faalt bent u sowieso het haasje. U ligt dan uit het spel. Geen nood, op het moment dat dat gebeurt is het spel bijna te einde.

U wint ook als u als laatste nog levende aan tafel zit, wat in theorie betekent dat u door altijd op tijd te passen de overwinning kunt binnenhalen. In theorie, u gaat zich immers niet kunnen inhouden. En al helemaal niet als u overwinningskaartjes in de handjes van uw tegenspelers ziet opduiken.

Heilige Graal

Welcome to the Dungeon sloeg in onze spelersgroep in als een bommetje. Een mijner beste vrienden, T. D. uit R., meer dan een kenner, poneerde dat dit het beste strategische push your luck spelletje was dat hij ooit had gespeeld. Dat wil wat zeggen.

En ik moet hem,bijtreden. Mogelijk is Welcome to the Dungeon de Heilige Graal van het push your luck segment.

Wat dit spelletje zo goed maakt is het feit dat u ongeveer weet wat u te wachten staat als u gaat - u hebt tenslotte de onderaardse gangen mee gevuld of gevrijwaard van monsters - maar lang niet alles. Hebben uw tegenspelers gebluft en hebben ze geprobeerd anderen te laten falen of hebben ze voor zichzelf ook enkele mogelijkheden geschapen en willen ze zelf de krochten in? Wilt u zelf een andere speler dood en hebt u voor hem of haar onverslaanbare gedrochten in de aanbieding? Aan u om uw tegenspelers te doorgronden en, als u twijfelt, op tijd te passen.

Ook erg interessant zijn de attributen van de vier karakters. De barbaar rekent op zijn brute kracht, degelijke vestimentaire weerbaarheid en een helend maar o zo belangrijk drankje; de strijder weet wel raad met de draak als het erop aankomt (die heeft een sterkte van 9, alstublieft), heeft onder andere een Heilige Graal die de helft van de kleinere monsters ter plekke verpulvert en  een magisch zwaard dat al kan toeslaan vooraleer hij zijn eerste stap ondergronds heeft gezet; de magiër is in het voordeel als alle monsters die over hem heen denderen verschillend zijn en heeft absoluut geen kind aan de demon en diens lijfwacht; de dief tenslotte kan met zijn onzichtbaarheidsmantel de zware jongens zonder problemen ontwijken en de sterkte van de kleintjes zelfs toevoegen aan zijn levenspunten. Dit waren slechts greepjes uit het assortiment.

Tijdens het spel zult u merken dat uw zenuwen - toch een beetje gek voor een barbaar met een schofthoogte van twee meter - strak gespannen staan, niet in het minst wanneer de monsters ten tonele verschijnen. Ook als u zelf de confrontatie niet moet aangaan zit u op het puntje van uw stoel voor de monsters te supporteren wanneer ze worden onthuld, wat een ander sterk punt van dit spelletje onder het voetlicht sleept: u bent altijd betrokken, zelfs als u er helemaal uit ligt. U blijft immers benieuwd naar wat komen gaat.

Welcome to te Dungeon is ook opvallend krachtig met z'n tweeën. Er ontstaat dan een tactisch steekspel van heb ik je daar.

Over het spelmateriaal geen onvertogen woord. Mooi gedaan, de kaarten en de karaktertegels zijn prachtig geïllustreerd en de overzichtskaartjes voor elke speler zijn erg functioneel. Er staat wat Engelse tekst op een aantal karaktertegels maar na even spelen kent u die van buiten. Dat op elke monsterkaart ook staat aangegeven door welk attribuut ze wordt uitgeschakeld is een mooi detail. Dat doet de spelmotor lekker vlot draaien.

U moet Welcome to the Dungeon een kans geven als u graag pusch your luck spellen speelt waarbij moet worden nagedacht, graag spellen meeneemt op reis, een tafelprater en bluffer bent, niet aan de slag wil met uitgebreide en ingewikkelde regels, kickt op durf, niet opziet tegen het nemen van moeilijke beslissingen en u uw hand er niet voor omdraait om u als naakte barbaar met enkel een helend drankje als wapen naar een roedel monsterachtige creaturen te begeven.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Welcome to the Dungeon

IELLO (2015)

Masato Uesugi

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

13:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: welcome to the dungeon |  Facebook |