29-03-15

Welkom, schorem!

Villagers & Villains

Soms is het goed 'the cult of the new' even te laten voor wat het is en het verleden in te duiken.

Zo trok ik onlangs een doosje uit 2011 uit de kast, speelde enkele keren met de vrolijke en uitdagende inhoud en was daar zo tevreden over dat het onmiddellijk promoveerde naar mijn Prozac kast.

Ik heb het over Villagers & Villains, een worp van Studio 9 Games.

In dit kaart/dobbelspel voor 2 tot 5 spelers staat u als burgervader aan het hoofd van een klein stadje, ergens in de middeleeuwen. Een vrolijke Game of Thrones setting zeg maar.

Makkelijk zat, hoor ik u denken. Af en toe iedereen trakteren, een steekpennetje hier en daar, veel ja knikken en nee denken en geregeld met de schaar door een lintje. Moeilijk kan dat niet zijn.

Niet zo in het stadje waar u de plak zwaait. De voorspoed wordt er namelijk aanzienlijk bezwaard door allerlei geteisem dat zich geroepen voelt uw peis en vree constant te verstoren. Met de nadruk op constant. 

Wat u enigszins troost biedt is het feit dat niet alleen uw stadje wordt geviseerd maar ook die van de naburige stadjes, die worden bestuurd door uw tegenspelers.

Wat ook in uw voordeel speelt is dat u het geteisem al van verre ziet aankomen waardoor u het, mits wat inzet van gezond ambtelijk inzicht gekoppeld aan een beetje geluk, kunt doorschuiven naar uw naaste concurrenten. Want aan dezelfde einder als van waar het schorem oprukt doemen ook al de contouren op van de megalomane bouwprojecten waarmee u uw stad wil verrijken, alsook de brave burgers die ze bij de oplevering ervan zullen betrekken.

Schorem? Denk onder andere aan bandieten, occultisten, heksen, ondoden, gigantische vleermuizen, trollen, troglodieten, sirenen, smokkelaars, orks, kwaadaardige elfen, spionnen, draken, ziekteverspreiders, oplichters, fanatici, slangenmensen, bedelaars, reuzenratten, dieven, piraten, dronken helden, bureaucraten (kan het erger?) en - beheer uzelf, burgervader - een occasionele nymfomane.

Bouwprojecten? U wordt al helemaal opgewonden als u denkt aan brood en spel arena's, kathedralen, molens, uitkijktorens, havens, apotheken, paleizen, kazernes, winkels, smederijen, overdekte marktplaatsen, tavernes, stallen, tolhuizen, gevangenissen, tempels, mijnen, theaters, forten, universiteiten, boerderijen, rechtbanken en woonwijken.

Brave burgers? U ziet de rijen stemgerechtigden bij de volgende burgemeestersverkiezingen al voor u: bankiers, gildeleden, smeden, handelaars, doodgravers, herbergiers, alchemisten, archeologen, steenkappers, leraars, mijnwerkers, gokkers, tollenaars, timmerlieden, edelen, priesters, artiesten, boeren, vissers, het houdt maar niet op.

Voor het bevolken van uw stad schenkt u ook speciale aandacht aan de snuiters die het schorem van hierboven, al dan niet rechtstreeks, kunnen aanpakken. Ridders, wachters, rechters, soldaten, huurlingen, helden, verkenners, tovenaars, illusionisten, wetenschappers, dwergen en premiejagers. Het is maar een kleine greep uit de personeelspool waaruit u kunt plukken.

Die einder waaruit u het schorem, de bouwsels, de brave burgers en de ordehandhavers haalt moet u zich voorstellen als een rij kaarten. Daaruit haalt u wat u voor uw stadje nodig hebt en ze wordt gewoon van de trekstapel getrokken, 6 kaarten in totaal.

In steeds dezelfde volgorde rekruteert u, verdedigt u, ondergaat u eventuele plunderingen, krijgt u inkomsten, bouwt u en huurt u in. Het afsluiten van een ronde doet u door fictief te drukken op een herstart knop.

Rekruteren doet u door een kaart aan te wijzen in de uitlage en vervolgens te dobbelen met de zeszijdige dobbelsteen. De kaart het verst van de trekstapel staat voor de 1, de kaart het dichtst bij de trekstapel voor de 6. Dobbelt u gelijk of hoger dan de positie van de door u gewenste kaart mag u ze op hand nemen. U kunt een goudstuk inzetten voor elke keer dat u opnieuw wil dobbelen, maar u moet dat doen voor u begint te dobbelen. Faalt u moet u verplicht de eerste kaart van de uitlage op hand nemen. Moet u een bedreiging nemen - u kunt daar ook bewust voor kiezen, waarom u dat zou doen leest u verder - gaat deze niet in uw hand maar regelrecht naar uw stadje, dat zich voor u op tafel bevindt.

Vervolgens moet u alle rampspoed die uw stad bedreigt een voor een zien af te slaan door hun bedreigingsniveau te dobbelen. U doet dat met de zeszijdige dobbelsteen. U kunt hierbij de hulp inroepen van de schorembestrijders van hierboven. Lukt het gaat de bedreiging in kwestie naar uw hand, alwaar ze voorgoed blijft zitten en op het einde van het spel extra punten kan opleveren. Vrijwillig kiezen voor tegenslag kan dus lucratief zijn.

Niet verslagen aanvallers gaan in de plunderfase (een deel van) uw schatkist leegroven. Liggen ze er nog op het einde van het spel moet u ook vrezen voor puntenverlies.

Na de plunderfase is het gelukkig tijd voor de inkomstenfase, waarin uw burgers door hun activiteiten extra goudstukken genereren.

Die goudstukken gaat u dan weer gebruiken om te bouwen, nieuwe burgers aan te trekken of personeel in te huren.

Het indrukken van de herstart knop houdt in dat u de kaarten in de uitlage aanvult - het schorem blijft gewoon liggen! - en een nieuwe spelbeurt aanvat.

Het spel eindigt van zodra een speler 9 kaarten in zijn stad heeft liggen, rampspoedkaarten inbegrepen, op het einde van de bouwfase. Uw punten bestaan uit de bouwwaarde van de kaarten in uw stad, 3 punten als u op het einde van het spel de 'angry mob' kaart nog op hand hebt (deze tijdens het spel inzetten helpt dan weer heel erg tegen zware rampspoed), 2 bonuspunten voor de speler met de meeste helden in zijn of haar stad, 1 bonuspunt per rampspoedkaart voor de speler die er het meeste van op hand heeft, 3 punten voor de burgervader met de meeste kaarten in zijn stad, 2 punten per paartje in de stad (denk bijvoorbeeld aan een smid en zijn smidse). Ook voor de tweede speler in rang worden er nog bonus punten uitgedeeld.

De speler met de meeste punten wint.

Elk nadeel heb z'n voordeel. 

Wat Villagers & Villains zo extreem leuk maakt zijn de 100 unieke kaarten met elk hun eigen specifieke eigenschap, de hilariteit die ontstaat tijdens het dobbelen, het managen van uw rampspoed (al dan niet gewild) die u alsnog de overwinning kan opleveren als u het slim speelt en het feit dat u altijd betrokken bent in een speelbeurt. Van wachttijden is nauwelijks sprake en als u al eens moet toekijken doet u dat met veel plezier en aandacht.

Elk nadeel heb z'n voordeel, de legendarische uitspraak van Johan Cruijff, was het eerste wat me te binnen schoot toen ik de spelregels las. U hebt in eerste instantie de neiging om die negatieve kaarten te ontwijken maar ze geven u ook de kans het spel winnend af te sluiten. Dat zorgt voor de nodige dilemma's, maar ook voor interessante mogelijkheden. Waarom eens niet gokken op dat mooie paleis in rangorde 5, als u weet dat u die weerbarstige elf op plaats 1 toch gegarandeerd inmaakt en daarmee de weg naar die mogelijke interessante bonus op het einde van het spel inslaat?

Villagers & Villains is ook niet bepaald verstoken van humor. De illustraties, door de spelbedenker zelf gemaakt trouwens, zijn erg leuk, thematisch goed gedaan en ze zorgen er mee voor dat er een erg positief sfeertje aan tafel ontstaat.

En dan die dobbelfase, de leukste fase van een ronde. Hoe heerlijk schuddebuikend u van uw stoel afdondert als een van uw tegenspelers niet niet dobbelt wat hij had willen dobbelen en die 'cursed land' kaart in zijn stad moet leggen.   

En wat een heerlijk schizofrene kaart is die bureaucraat toch. Het is een slechterik en hij gaat elke ronde met een deel van uw inkosten aan de haal, maar als u hem niet verslaat - u moet hem elke ronde proberen te verslaan en hij heeft een sterkte van 5 - levert hij op het einde van het spel u zomaar 3 bonuspunten op. Zo zit dit spel vol leuke nuances en interessante combo's.

Vergis u echter niet, als u wil winnen moet u wel nadenken over wat en wie er in uw stad komt te liggen. De paartjes- en de heldenbonus zijn ook niet te versmaden en het creëren van een goudgenerator - de enige grondstof in het spel - kan ook zeer de moeite lonen, vooral als u naar de naakte punten van de belangrijke gebouwen en hun bewoners neigt. Waarmee ik wil aantonen dat er meerdere wegen naar de overwinning leiden.

Het spelmateriaal is dik in orde. U krijgt zelfs een groot scoreblok meegeleverd waarmee u op koude winteravonden, gezeten bij het haardvuur, uw roemrijke overwinningen nog eens kunt herbeleven.

Moest u dit overwegen aan te schaffen raad ik u ook gelijk de Borderlands uitbreiding aan. Die bestaat uit 22 kaarten die het basisspel nog extra kruiden.

U moet Villagers & Villains inslaan als u graag lacht, houdt van San Juan, kickt op heel korte spelregels, kirt van genot bij het vooruitzicht op een spannende eindtelling, confrontaties met een onwillige zeszijdige dobbelsteen niet uit de weg gaat, in elke tegenslag ook voorspoed ontwaart, graag moeilijke afwegingen maakt, uw tegenstanders op snelheid pakken een uwer specialiteiten is, ook regelmatig met z'n tweeën speelt en graag meer partijtjes na elkaar van hetzelfde spel speelt.

Ze zijn zeldzaam, spellen waarbij ik een hele sessie met een brede glimlach zit te verliezen. Zulke dingen moet je koesteren.

U zou dat ook moeten doen.

Een mooie ronde 8 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Villagers & Villains

Studio 9 Games (2011)

C. Aaron Kreader

2 tot 5 spelers vanaf 9 jaar

30 tot 60 minuten

 

13:48 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: villagers & villains |  Facebook |

27-03-15

Vals profetariaat

Kings of Israël

Kings of Israël, een coöperatief bordspel voor 2 tot 4 spelers, neemt u mee naar de kroning van koning Saul, de eerste koning van Israël, in 1050 voor Christus. 300 jaar heerschappij van goede en slechte koningen wordt daarmee aangevat.

Alleen jammer dat het merendeel der koningen in die 300 jaar nogal slecht van aard is. Dat ziet u gelijk aan de rondeteller op het spelbord. Geel staat voor goede heerserzielen, rood voor slechte. Als u de 23 heersers even nader ontleedt merkt u een significant verschil op tussen deze 2 kleuren. Een handbaluitslag is het gevolg. Rood 18 - Geel 5.

Dat belooft.

U, medespeler, bent hier van goede Christelijke inborst. Een profeet die de Goede Boodschap verspreidt, tegen de hoon van de slechteriken in. Meer zelfs, u bent meerdere profeten. U moet immers 300 jaar geschiedenis zien te overbruggen. In tegenstelling tot wat u zou kunnen vermoeden is dat alles behalve een fluitje van een shekel.

Zo krijgt u af te rekenen met de slechte heersers van hierboven - u moet bij aanvang van elke beurt een zonde- en boetekaart trekken, wat in schril contrast staat tot de sporadische zegening die u onder het bewind van een goede vorst toegeworpen krijgt -, met uitdijende zondevloeden overal te lande (getriggerd door locatiekaarten), gouden kalveren die her en der worden aanbeden en - de horror! - valse profeten die, weliswaar aangekondigd, uw bekeringsplannen aanzienlijk en vooral erg achterbaks in de war sturen.

U hebt slechts 1 kans om te winnen: voor ronde 23 voldoende altaren hebben opgericht om het werk van de duivel te breken. Elke andere uitkomst duwt u linea recta de verdoemenis in.

Makkelijker gezegd dan gedaan dus.

Wat hebt ik dan in aanbieding, hoor ik u al denken?

Om te beginnen uw tactisch en strategisch vernuft, uw coöperatieve vaardigheden en uw grondige kennis van het bordspel Pandemie, het spel waaraan Kings of Israël schatplichtig is.

Die schatplichtigheid is echter geen schande, zoals verder zal blijken.

Wat nog?

Uw reislust. U ziet niet op tegen een muilezel- of voettocht en ook een occasionele professionele cruise schrikt u ook niet af.

Uw orale vaardigheden. U bent een prediker en dat zal men geweten hebben. Waar u komt weet u mensenkinderen voor uw zaak te winnen. En dat loont. Waar u ook komt, zondeblokjes smelten er als sneeuw voor de zon.

Uw kwaadheid ten aanzien van de zwakkelingen die de gouden kalveren aanbidden. U bent zo kwaad dat u zelfs bereid bent 2 volle acties te spenderen om eigenhandig deze beelden van hun sokkel te duwen.

Uw bouwcapaciteiten. Ikea bestaat nog niet maar u hebt wel een en ander meegekregen van uw vader, die extreem handig was met hout, goud en steen. Die vaardigheden gebruikt u om her en der altaren op te richten, de enige manier om dit spel winnend af te sluiten. 

Uw bereidheid om offers te brengen. Vee en graan hebt u daarvoor nodig, en de hierboven genoemde altaren. Brengt u een offer gaan niet alleen de zondeblokjes in de altaar-regio eraan, maar ook die van de aangrenzende gebieden.

Verder bent u te allen tijde bereid uw medeprofeten te voorzien van de nodige grondstoffen zodat ook zij de hoger genoemde acties kunnen uitvoeren.

Zoals ik al heb aangegeven is dit niet bepaald een gezondheidswandeling. Geen zondeblokje meer in voorraad om te plaatsen? Verloren! Alle gouden kalveren op het bord? Verloren! Onvoldoende altaren op het bord in ronde 23? Verloren!

Wint u echter, medespeler, zal intense vreugde uw deel zijn. Dat vermoed ik althans, want ik heb zelf nog geen enkele sessie succesvol kunnen afsluiten.

Hebt u het basisspel onder de knie kunt u proberen de 'valse profeet variant' aan te snijden. Dit is een variant waarvoor ik u ten zeerste wil waarschuwen. Het roepen om uw moedertje krijgt hier immers een heel nieuwe betekenis.

Deze heerschappen - het is te zeggen, het is er maar eentje, maar hij blijft maar terugkomen - schuimen het land af om uw noeste bekeringsarbeid zonder enige schroom ten gronde te richten. Zij proberen in eerste instantie uw altaren weer af te breken, als dat niet kan gouden kalveren op te richten en sowieso de 7 hoofdzonden te enten op de locatie waar zij zich bevinden of de locatie die ze net hebben verlaten. Lafaards en geniepigaards zijn het want ze durven een loactie waarin zich een goede profeet bevindt niet te betreden. Zijn bewegingsmodus doet hen soms halt houden op bepaalde loacties tot de kust veilig is om verder te trekken. Een pauze deert deze sujetten allerminst aangezien zij zich er plekke ledig houden met het verder oppoken van de daar residerende zondige massa.

Hebt u de handen sowieso al vol met uw basisactiviteiten, de intrede van de valse profeten zal uw geloof in de Ene bij momenten zwaar op de proef stellen.

Pandemische aanpak

Kings of Israël vertoont vele overeenkomsten met Pandemie. Dat is geen schande, de maker verkondigt deze blijde boodschap trouwens aan iedereen die het wil horen. Dat betekent dat de Pandemie veretaraan zich hier onmiddellijk thuis gaat voelen. Denk in plaats van zondeblokjes aan ziektekiemen en de Pandemic veteraan weet wat hem te doen staat.

Toch onderscheidt Kings of Israël op aangename wijze van zijn voorganger. Die zonde- en boetekaarten bijvoorbeeld, wat zijn me dat een een klotekaartjes zeg. Een voorbeeld? Sins of Altars, die onmiddellijk een altaar in Israël vernietigt en er gelijk een zondeblokje voor in de plaats brengt. Of de Stormy Seas kaart, die een extra actie voor het trekken van een grondstofkaart oplegt en het reizen over zee onmogelijk maakt. Leuk zijn ook de aangekondigde rampen die u van verre ziet aankomen, enkele beurten vooraf, maar een kettingreactie van noodzakelijke crisishandelingen in gang zet van heb ik je daar. Holy Place Decay is daarvan een mooi voorbeeld. Alle spelers samen moeten voor elk altaar in Israël een hout-, steen- en goudkaart afleggen of anders wordt het altaar in kwestie vernietigd. Als u met z'n vieren speelt hebt u 4 beurten om u daarop voor te bereiden.

Waarmee we naadloos bij de grondstofkaarten zijn beland. Steen, goud, hout, graan en vee. Allemaal spulletjes die u nodig hebt om altaren op te richten, sneller te reizen over land en te offeren. Het kost acties om ze op hand te nemen en om ze aan andere spelers te geven, maar ze zijn onontbeerlijk wil u een vreugdevolle overwinning smaken.

Zegeningkaarten krijgt u bij het begin van een beurt tijdens de heerschappij van een goede vorst. Mondjesmaat dus. Gelukkig kunt u bij spelaanvang rekenen op vier jaar voorspoed, waardoor u al een bescheiden voorraadje van handige handopleggingen kunt aanleggen voor later. Denk onder andere aan extra vaardigheden, extra grondstoffen in havengebieden, extra zondeblokjes verwijderen, teleportatie, extra goud, morrelmogelijkheden met de locatie stapel en dies meer.

Elke profeet heeft ook een speciale vaardigheid die hij te allen tijde kan inzetten tijdens zijn beurt. Er zijn snelle bergreizigers, vrijgevige profeten, infiltranten, boeren die leuke dingen doen met graan en vee, wilskrachtige profeten die door hun blik alleen al zondaars weer naar het licht kunnen trekken, handelaars die grondstoffen kunnen opsparen, super zondebestrijders die in combinatie met altaren resoluut komaf maken met gouden kalveren en zondeblokjes, zeelieden, kooplui, wegjagers en gezegenden. En als u geluk hebt krijgt u er tijdens het spelen nog een extra vaardigheid bovenop.

Het spelmateriaal is ook van topkwaliteit. De prima kaarten (mooi en erg thematisch), het prachtig en heel overzichtelijk  spelbord en de duidelijke en goed gestructureerde spelregels springen het meest in het oog. De overzichtskaarten maken het plaatje compleet. Wat ik ook zeer kon waarderen is dat de acties die u met de grondstoffenkaarten allemaal kunt doen ook nog eens tekstueel staat weergegeven op de kaarten zelf. Een detail, maar erg handig.

Bent u een fan van Pandemie maar bent u daar een beetje op uitgekeken, speelt u graag coöperatief, opereert u graag eens in een niet alledaagse setting, houdt u van mooi spelmateriaal, kickt u op uitdagingen met een hoofdletter en bent u niet bepaald een fan van uitgebreide regelwerken moet u hier zeker eens naar kijken.

Veel succes, prediker!

7,8 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

Kings of Israël

Funhill Games

Lance Hill

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

45 minuten

 

 

18:18 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kings of israël |  Facebook |

22-03-15

Cacaossonne

Cacao

Vrucht der Goden, zo wordt de cacaovrucht genoemd.

Dat heb ik niet van mezelf hoor, het staat gewoon in de spelregels van Cacao.

Of een bordkartonnen incarnatie van deze vrucht een al even goddelijk spel oplevert leest u verder.

Cacao is een tegel aanlegspel. Dat betekent hier dat u tijdens uw beurt een tegel moet aanleggen, de eventueel ontstane gaten tussen werkertegels (die van u of van tegenspelers) met neutrale oerwoudtegels moet aanvullen en de daarop afgebeelde acties mag doen.

Doel: op het einde van het spel het meeste geld in kas hebben.

De werkertegels zijn voor elke speler hetzelfde en afhankelijk van het spelersaantal hebt u er 11, 10 of 9 in voorraad. U hebt er altijd 3 op hand en na de aanleg vult u gewoon uw handje aan. Er staan 4 werkmannetjes op, verdeeld over 2, 3 of 4 zijden van de tegel. Dat is belangrijk want hoe u 'm aanlegt bepaalt wat en hoeveel u met die werkmannetjes kunt doen.

De oerwoudtegels bepalen de acties die u gaat doen. Daar liggen er altijd 2 van open, u weet dus wat er komen gaat. Zoals hoger al aangegeven vult u er de lege plekken tussen de werkertegels mee op. 

Nooit ofte nimmer kan een werkertegel aan een werkertegel of een oerwoudtegel aan een oerwoudtegel grenzen. Zo ontstaat naarmate het spel verloopt een mooie mozaïek op tafel Met schaakbord motief.

Weer naar de oerwoudtegels.

Plantages geven u per werkmannetje een koffieboon. Die bewaart u op uw persoonlijke, ronde en handige spelersbordje. Uw dorp zeg maar. U hebt slechts stockageruimte voor 5 bonen - het gaat hier blijkbaar om gigantische bonen.

Op de markten kunt u uw bonen weer verkopen, per werkmannetje aan een markt 1 boon. Markten zijn er in waarde 2, 3 of 4.

Goudmijnen geven u per werkmannetje dat eraan grenst 1 of 2 goudstukken.

Water hebt u uiteraard nodig om uw cacaovruchten op te kweken. Per werkmannetje aan een waterbron mag u uw waterdrager op uw persoonlijke spelbordje een veld vooruit bewegen. Hij begint op -10 en eindigt (hopelijk) op +16.

Zon-aanbiddingstegels geven u de kans een zonfiche op uw persoonlijke spelersbordje in te slaan. U hebt plaats voor 3 fiches. Naar het einde van het spel toe kunt u door deze af te geven uw reeds geplaatste werkertegels overbouwen. Doet u dat niet krijgt u op het einde van het spel als troostprijs - geloof me, dat is het - 1 goudstuk per fiche.

Aan tempels wil u zoveel mogelijk werkers toewijzen. Die leveren immers op het einde van het spel 6 goudstukken op als u er alleen de meerderheid hebt. De tweede plaats levert nog 3 punten op.

U kiest, legt werkertegels aan, vult de gaatjes op met oerwoudtegels en trekt een tegeltje bij tot u er weer 3 op hand hebt. Dat doet u tot geen enkele speler nog een tegel kan aanleggen waarna de punten, of beter goudstukken, worden geteld.

De rijkste speler wint.

Lokmiddel

Cacao is een fuik waarin u niet-spelers kunt vangen. Leg dit op tafel met een spellenleek en hij of zij is onmiddellijk verkocht.

Dat heeft te maken met het eenvoudige regelwerk, de overzichtelijkheid wat keuzes betreft, de schoonheid van uitvoering (vooral naarmate het spel vordert is het echt genieten van het tableau waaraan u samen hebt gebouwd), het ontspannende karakter, het 'samenbouwen' aan het oerwoud waardoor u soms andere spelers ook iets moet gunnen en de - steeds weer, heel opvallend - spannende eindtelling. Ik durf mijn geld echt niet meer inzetten op de speler waarvan ik denk dat die gaat winnen.

Voor de veeleisende veelspeler valt ook het een en ander te genieten. Er zijn toch wel wat afwegingen te maken en naarmate het spel vordert zult u merken dat het beste plaatsje voor uw werkertegel enig denkwerk vraagt, nog los van hoe u die werkertegel uiteindelijk positioneert.

Daarbovenop is het spel net op tijd - voor het een beetje te 'blurry' begint te worden - afgelopen.

Leuk is dat oerwoudtegels die later in het spel aan uw werkertegels worden aangelegd ook nog eens mogen worden geactiveerd door uw ijverige werkmieren. Dat zijn leuke bonusjes die zorgen voor verhoogd speelplezier.

En voor de prijs moet u het ook al niet laten.

De minpuntjes dan. Eerst de inlay. Er werd over nagedacht hoor en alles pas perfect, maar men is blijkbaar vergeten dat na het verwijderen van de stansramen er een gat ontstaat tussen deksel en spelmateriaal waardoor dat laatste tijdens de minste manipulatie vrolijk de doos gaat verkennen. Laat ze na het uitponsen erin, die stansramen, dat bespaart u heel wat ergernis. 

Als tweede minpunt(je) heb ik toch wat reservatie over de herspeelbaarheid. Ik heb het ondertussen een tiental keer gespeeld en ik krijg er voorlopig niet genoeg van, maar ik vermoed dat er een verzadigingspunt aan zit te komen door het gebrek aan variatie. Ik hoor in bepaalde wandelgangen ook al geruchten over een uitbreiding, maar pint u me daar vooral niet op vast.

Cacao speelt met elk spelersaantal goed. Maar gek genoeg: hoe minder spelers, hoe beter. Met z'n tweeën wordt het een echt steekspel en kunt u beter vooruit plannen, met z'n vieren moet u echt wel de tactische toer op. Maar leuk blijft het, met een opvallend positieve insteek. Spiel des Jahres materiaal. Ongetwijfeld.

7,6 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Cacao

ABACUSSPIELE (2015)

Phil Walker-Harding

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

 

11:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cacao |  Facebook |

21-03-15

Mier op een rij

March of the Ants

Thema, thema, thema.

Een term die mij na aan het hart ligt als het om spellen gaat. Dikwijls staat het thema pal overeind tot het spelen zelf begint en de speltechnische omzetting zo zwak blijkt dat het als een soufflé in elkaar zakt.

Niet zo met March of te Ants.

Wat een thematische omzetting is me dit zeg.

Mocht ik nu al de 'De Tafel Plakt!' Awards 2015 uitreiken haalde March of the Ants zonder enige twijfel die van thema van het jaar binnen.

Mieren, beste medespeler, behoren samen met de mensheid tot de twee meest ontwikkelde beschavingen op aarde. Meer zelfs, we kunnen nog heel wat leren van die minuscuultjes. Dit spel vormt dan ook een ideale opstap om dat leerproces aan te vatten.

Een mierenkolonie beheren doet u hier, in een idyllisch weidelandschap en met een stelletje concurrenten in de onmiddellijke nabijheid.

Vanuit een centrale tunnel exploreert u (door zeshoekige tegels aan de hoofdtunnel aan te leggen en uw miertjes naar de collectie- en controlevelden op tegels te verplaatsen), evolueert u (door evolutiekaarten uit te spelen op uw kop, thorax en achterlijf), vecht u (door concurrent mieren en agressieve duizendpoten aan te vallen of te weerstaan), ondergaat u de wetten van de natuur (door gebeurteniskaarten uit te spelen), marcheert u (door larven tot mier uit te broeden en ze vanuit de broedkamer naar het gangenstelsel te verplaatsen), oogst u (door kaarten van de trekstapel te trekken) en rust u (door even geen acties te doen).

Dit alles in het teken van het binnenhalen van de meeste overwinningspunten, waarvan het eindtotaal op het einde van vierde (normaal spel) of vijfde (lang spel) aan u wordt geopenbaard. Punten scoort u tijdens het spel door controlepunten op tegels te bezetten, gevechten tegen vijandige mieren en duizendpoten te winnen, strategisch gelegen tegels te bezetten, kolonie doelstellingen te realiseren en gelijkmatig te evolueren (kop, thorax en achterlijf). Op het einde van het spel krijgt u nog bonuspunten voor de meeste larven, het meeste voedsel en de meeste handkaarten.

Het thema sijpelt - wat zeg ik: buldert - door in elke actie die u onderneemt. Elke actie die u kiest heeft trouwens een reactie als consequentie, een bijkomende actie die elke andere speler mag uitvoeren. Exploreert u mogen uw concurrenten een larve vanuit hun broedplaats als mier naar een tegel verplaatsen waarop ze al minstens een mier hebben staan, marcheert u mogen uw concurrenten ook 1 mier verplaatsen (u mag er zelf 5 verplaatsen als u deze actie kiest, eerst larven en dan mieren), oogst u mag elke concurrent een larve aan zijn broedplaats toevoegen (zelf mag  u 2 kaarten van de trekstapel trekken) en speelt u een kaart mag elke concurrent 1 kaart afleggen en er een nieuwe voor in de plaats trekken. U denkt dus wel twee keer na vooraleer u welke actie wanneer kiest.

Elke tegel heeft controle- of collectievelden. Leuke dingen vindt u daar en die verzamelt u van zodra de koninginfase zich aandient. Voedsel hebt u nodig om te exploreren, marcheren en te oogsten maar ook om uw mieren te voeden op het einde van een ronde. Larven hebt u nodig om uw kolonie uit te breiden, kaartsymbolen laten u toe kaarten te trekken zonder er een actie voor te moeten doen en kroontjes geven u gewoon naakte overwinningspunten. Controlevelden geven aan welke kolonie de tegel in kwestie controleert. Dat is van belang voor de puntentelling maar ook voor eventuele gevechten die in de soldaatfase plaatsvinden.

Want u moet strijden om uw voortbestaan. In de soldaatfase met name. Meer mieren dan controle- en collectievelden op een tegel en het is hommeles, om over duizendpoten nog maar te zwijgen. Een eenvoudig vechtsysteem, waarin rekening wordt gehouden met het aantal mieren, uw evolutiegraad van uw kop en de sterkte van eventueel tijdens de strijd uitgespeelde handkaarten, laat al snel zien wie aan het langste en kortste eind trekt. De winnaar krijgt 1 punt, maar aan beide kanten vallen er slachtoffers. Wil u vechten moet u goed overwegen waar en wanneer u dat doet.

De koningin geeft u in de koninginfase ook nog eens 2 voedsel of 5 larven bij koninklijk decreet, zomaar. Is leuk, maar u wordt hier niet zelden voor een verscheurende keuze geplaatst. Hebt u bijvoorbeeld onvoldoende voedsel in voorraad beginnen uw mieren uw arme larfjes op te eten. En die larfjes hebt u dan weer nodig als u leuke dingen wil gaan doen in de ondergrond van die idyllische weide van enkele alinea's geleden.

Na 4 of 5 ronden is het over met de mierenpret en wordt de winnaar bepaald. Dat gebeurt op een handig scorebordje waarop eerder al de tussentellingen werden weergegeven. 

Functionaliteit

Was ik al lyrisch over de speltechnische implementatie van het thema, over het spelmateriaal ben ik mogelijk nog meer te spreken.

Die persoonlijke beiderzijds bedrukte spelersbordjes, ik heb nog nooit zo'n functionele handigheidjes gezien. Alle mogelijke acties en reacties staan er overzichtelijk op aangegeven, je ziet je mieren (door het uitspelen van kop, thorax- en achterlijfkaarten) als het ware tot leven komen en er is ruimte voorzien voor stockage van je larven en voedsel. Ook je basisvaardigheden die door je evolutie extra worden getriggerd (de kop zorgt voor extra kracht tijdens de gevechten, de thorax verhoogt de mobiliteit en het achterlijf zorgt voor extra voedsel tijdens de sluimerfase) staan mooi onder het symbool vermeld. Handig, erg efficiënt en tijdbesparend.

Alsof het allemaal nog niet genoeg is krijgt u ook overduidelijke overzichtskaarten meegeleverd die al uw vragen beantwoorden. Het prima spelregelboek met tal van voorbeelden maakt de klus helemaal af.

Ook de Grote Tunnel, waar altijd vrede heerst, het een drukte van jewelste is en waar de ronde teller met een boomblad wordt aangedreven, is een genot om naar te kijken. Dubbelzijdig bedrukt is die, zodat u ook solo en met z'n tweeën aan de slag kan.

De kaarten zijn prachtig geïllustreerd en erg sfeervol. De doosillustratie op zich is trouwens al een schilderijtje waard.

Even wat gemiereneuk. Wat het nog mooier zou maken zijn mieren- en larvefiguurtjes. Nu moet u het doen met, weliswaar functionele, gekleurde blokjes. Het zit het speelplezier helemaal niet in de weg maar het ware wel mooi geweest, mierenmeeples. Duur ook natuurlijk, vandaar de begrijpelijke keuze voor hout.

Varianten werden ook voorzien. Solo, tegen een legertje steeds sterker wordende duizendpoten? Geen probleem. Coöperatief? U roept maar. Primitieve specimen met Gekke Mieren, Nomadische Mieren, Onvruchtbare koninginnen en Overval Mieren? Speel maar lekker los. Speciale Tegels als extraatje? Ik zoek ze even voor u.March of te Ants is voor u als u een zwak hebt voor insecten, hunkert naar afwisseling, graag evolueert, heel erg kunt genieten van een dynamische spelomgeving, graag af en toe een robbertje vecht of toch minstens potentiële tegenstanders afschrikt, kickt op prachtig spelmateriaal, opziet tegen opzoekwerk tijdens het spelen, kwijlt op een naadloze verbinding tussen thema en spel en nog steeds op zoek bent naar die heilige graal die Ameritrash en Eurodegelijkheid met elkaar verbindt.

8,57 op de Plak-o-Meter.

Als u me nu wil excuseren, ik moet dringend 'De Mieren' van Bernard Werber gaan herlezen.

Dominique

 

March of the Ants

Weird City Games (2015)

Tim Eisner / Ryan Swisher

1 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

60 tot 90 minuten

 

 

13:51 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: march of the ants |  Facebook |

20-03-15

Homerun!

Homeland: The Game

Carrie Mathison. Wat een vrouw! Intelligent, knap, gedreven, vasthoudend, vindingrijk, moedig en vol energie. Die bipolaire stoornis en dat altijd te laat komen op afspraken laten we even buiten beschouwing. 

Professioneel is ze ook al de natte droom van menig mannelijke, lesbische en biseksuele bewonderaar. C.I.A. analiste, uiterst bedreven in het in kaart brengen van terroristische cellen en dus het voorkomen van aanslagen. En naar verluidt kust ze ook niet onaardig.

Om maar te zeggen dat Homeland, de serie waarin ze opdraaft, alleen voor haar al de moeite is om naar te kijken.

Het bordspel - eerder een kaartspel - probeert de spanning, de paranoia en de intriges uit de serie naar bordkarton te vertalen.

Een quasi onmogelijke opdracht, maar het spel slaagt er wonderwel in. Meer zelfs, Homeland: The Game is het beste dat momenteel in het semi-coöperatief segment - inclusief verrader - op de markt te krijgen is.

Ga nu gerust even liggen.

Want Homeland: The Game is beter dan Dead of Winter: A Crossroads Game, toch een referentie wat coöperatef verraderlijk spelen aangaat.

hoe komt dat?

Wel, Homeland is speltechnisch nogal extreem rechttoe, rechtaan. Op til zijnde terroristische aanslagen verijdelen - of niet (helemaal) als u de mol of de politieke opportunist bent -, meer is het eigenlijk niet. Homeland ontdoet een gekend spelsysteem - denk vooral aan Battlestar Galactica - van alle franjes en houdt enkel de essentie over. Mij is altijd geleerd dat de essentie het enige is waar het in het leven om gaat.

Als u zich aan deze lekkernij zet neemt u een van deze drie rollen aan: 

Als C.I.A. - agent neemt u de leiding over lopende zaken van (inter)nationaal belang. U hebt weet van terroristische plannen, maar u weet niet alles. Uw taak: voorkomen dat de plannen worden uitgevoerd. Dat zorgt voor respect binnen de organisatie. Misschien zit er zelfs een mooie promotie in.

Wil u dit spel winnen als loyale C.I.A.-agent hebt u reputatie(fiches) en medestanders nodig.

Als politiek opportunist hebt u er ook alle belang bij dat aanslagen worden verijdeld, maar als er af en toe eentje door de mazen van het net glipt is dat ook mooi meegenomen. Dat zorgt immers voor koren op uw politieke molen, waarop veiligheid uw stokpaardje is. Dat uw enige doel is om op datzelfde stokpaardje naar een comfortabel pluchen zitje in het Amerikaans congres te rijden zegt u er gemakshalve niet bij.

Wil u dit spel winnen als politiek opportunist hebt u politieke fiches en medestanders nodig.

Als infiltrant binnen de C.I.A. hebt u slechts één doel. Uw door- en doorslechte medebroeders subtiel steunen en het faciliteren van hun taak.

Wil u dit spel winnen als mol hebt u terroristenfiches op het terroristen voortgang-spoor nodig.

Op til zijnde terroristische activiteiten verschijnen elke ronde op het spelbord onder de vorm van een stapeltje kaarten, samengesteld uit een willekeurige plotkaart, een willekeurige organisatie kaart en een willekeurige intel kaart. Dat spelbord bestaat uit een raster waarop elke dreiging, afhankelijk van het dreigingsniveau, wordt geplaatst. De intel(getal)kaarten - blauw voor de C.I.A., rood voor de terroristen en geel voor de speciale gebeurtenissen wanneer ze worden onthuld - gaan uiteindelijk bepalen of de dreiging wordt geneutraliseerd of niet.

Tijdens hun beurt gaan spelers zichzelf aan het hoofd van een zaak zetten, agenten en soldaten recruteren, intelkaarten (blauw, rood of geel) aan dreigingen toewijzen, met agenten en soldaten plotkaarten en intelkaarten onderzoeken, drone-aanvallen uitvoeren en gespecialiseerd personeel inhuren en eventueel activeren.

Wanneer een dreiging acuut wordt - elke dreiging schuift elke ronde een veld omhoog richting ontknoping - volgt een analyse waarin de intelkaarten en agenten die eraan werden toegewezen worden geschud en geëvalueerd, in verhouding tot de complexiteit en de gesofistikeerdheid van de missie (rood voor de terroristen, blauw voor de C.I.A., geel initieert gebeurtenissen). 

Rood wint als het eindtotaal gelijk of hoger is dan dat van de C.I.A, blauw wint als het eindtotaal hoger is dan dat van de terroristen. De winnaar krijgt op basis van de impact fiches toegewezen op het corresponderdende voortgang-spoor en als de C.I.A wint worden eventuele extra voordelen toegekend (voor alle spelers of alleen voor de missieleider).

Het spel eindigt van zodra het terroristen voortgang-spoor of dat van de C.I.A. volledig met fiches gevuld is. is dat het geval voor de terroristen wint de mol onmiddellijk

Wint de C.I.A. is de klus nog niet meteen geklaard. Er volgt eerst nog een beschuldigingsfase waarin elke speler de kans krijgt een andere speler als mol aan te duiden. Wordt de mol ontmaskerd verliest hij of zij sowieso en krijgen de spelers die hem ontmaskerden 6 punten. Verkeerde beschuldigingen leveren 3 strafpunten op. Afhankelijk van de geheime rol van de speler worden er dan overwinningspunten toegewezen. De loyale C.I.A. agenten krijgen 1 punt voor elke reputatiefiche in hun bezit, aangevuld met de punten van hun ingehuurde karakters. De politieke opportunisten krijgen 1 punt per politieke fiche, aangevuld met de punten van hun ingehuurde karakters,.

Blijft de mol in de beschuldigingssfase buiten schot krijgt hij 2 punten per terroristenfiche op het terroristen voortgang-spoor. 

Wie de meeste punten heeft verzameld wint. 

Subtiel met een grote S

Homeland: The Game, medepeler, is makkelijk te spelen maar moeilijk te winnen. Afhankelijk van de rol die u werd toebedeeld moet u een overwiningsvoorwaarde nastreven zonder u teveel bloot te geven. Dat betekent dat elke actie grondig moet worden overwogen en dat u te allen tijde rekening moet houden met de consequenties. Als terrorist wil u natuurlijk zo snel mogelijk dat voortgang-spoor zien vol te krijgen want dan veegt u gelijk de vloer aan met uw tegenstanders. Als loyale C.I.A. agent hebt u wel andere katten te geselen, die van de terroristen meerbepaald. Als politiek opportunist bent u vlees noch vis en moet u echt wel helemaal de schemerzone in wat - ik spreek uit ervaring - bij momenten erg lekker kan aanvoelen.

Het spel zit vol heerlijke subtiliteiten. Mistgordijnen optrekken strekt zeer tot aanbeveling maar is het ook niet handig uw medestander(s) te kennen? Neem ik het risico om in de beschuldigingsfase op de  verkeerde te stemmen, met puntenverlies tot gevolg? Zet ik een drone-aanval in en zo ja, tegen welke dreiging? Welke dreiging levert mij bij neutralisatie het meeste op? Welke dossiers wil ik coördineren? Welke speciale karakters kies ik als ik ze mag selecteren? Ga ik dan voor de punten of is hun speciale eigenschap mij meer waard? Wanneer activeer ik mijn speciale karakers en welke, en welke bescherm ik met soldaten tegen aanvallen van andere spelers? Welke fiches ruil ik in als ik speciale karakters inhuur en geef ik daarmee niet teveel info prijs? Hoe omgaan met een 'exposure' probleem en kan ik mijn openliggende kaarten ook niet in mijn voordeel gebruiken? Wie wordt het meest getroffen bij een dreiging die ten uitvoer wordt gebracht? Welke dossiers ga ik extra onderzoeken en is daarbij de plot of de samenstelling van de intelkaarten het belangrijkst? Dit zijn slechts enkele afwegingen die u moet maken in dit spel.

Kickt u op semi-coöperatieve spellen met een potentiële verrader, trekt u graag mistgordijnen op, houdt u van asymetrische overwinningsvoorwaarden, kunt u goed geheimen bewaren, geniet u van spelbeurten waarin elke actie die u doet door uw medespelers op een minuscuul weegschaaltje wordt afgewogen, praat u graag en veel en vooral naast de kwestie, houdt u van spannende aflopen en zou u Carrie Mathison graag eens in close-up bekijken? Onmiddellijk toeslaan.

Van de serie hoeft u trouwens geen enkele seconde gezien te hebben. U gaat hier gegarandeerd van genieten.

8,6 op de Plak-o-Meter

Dominique

 

Homeland: The Game

Gale Force 9 (2015) 

Aaron Dill / John Kovaleski / Sean Sweigart

3 tot 6 spelers vanaf 14 jaar

90 minuten

 

12:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: homeland |  Facebook |

19-03-15

Familiaal geweld

Shadow Throne

Het is me wat in het koninkrijk Aclysmia. Huwelijksproblemen hebben koning Kyros Bentheon en zijn vrouw Eletheria regelrecht naar een vechtscheiding gedreven en dochter Beatice - het arme kind kon het gewoon allemaal niet meer aanzien - is daarop van pure wanhoop als non ingetreden in de dichtstbijzijnde kloosterorde.

Zo makkelijk Eletheria haar man kon laten vallen, zo moeilijk heeft ze het met het loslaten van de macht. Niet lang nadat ze het echtelijk en vooral koninklijk dak heeft verlaten heeft ze een groepje rebellen om zich heen geschaard met als enige doel Kyros van de troon te stoten en de macht over te nemen.

Kyros van zijn kant heeft alles wat kan vechten en hem nog trouw is gebleven gesommeerd hoger genoemde ex, en iedereen die haar sleep volgt, over de kling te jagen.

Dochterlief houdt zich gelukkig koest, zichzelf in slaap huilend in haar harde ledikant en biddend tot God hemzelve. Wat zij niet weet is dat enkele kerkelijke hoogwaardigheidsbekleders haar aanwezigheid in het klooster zien als een teken dat het tijd wordt Onze Lieve Heer, met henzelve als werkinstrument uiteraard, machtelijk op te waarderen.

Geef toe, medespeler, u hebt het al met veel minder moeten doen wat spelthema's aangaat.

Speltechnisch moest het thema wel een beetje worden losgelaten, maar ik kan u dit al verklappen: als u een draftliefhebber bent kunt u hier eigenlijk niet omheen.

De strijd tussen de drie machtsgeile facties (de koningsgezinden, de rebellen en de kerk) wordt hier uitgevochten door het uitspelen van karakterkaarten die u, zoals eerder al aangegeven, al draftend verzamelt. In elke ronde krijgt u er zes op hand waarvan er vier, in zogenaamde conflictgolven, simultaan worden uitgespeeld. Die karakterkaarten bestaan uit plebs, elite eenheden en edelen.

Aangezien u nogal opportunistisch van aard bent en het u ook enkel en alleen om persoonlijke invloed gaat, geniepigaard die u bent, laveert u lekker heen en weer tussen de drie partijen. U ziet er dan ook niet tegenop af en toe een habijt aan te schieten, een langzwaard om te gorden of ondergronds te gaan.

Tijdens het uitspelen van uw kaarten moet u rekening houden met hun factie, de onkosten of inkomsten die eraan vasthangen, de kracht die ze in de strijd gooien, hun invloedwaarde, en - het leukst van al - hun speciale eigenschap. Want daarmee kunt u de boel helemaal omgooien als het de verkeerde kant opgaat. 

Op het einde van elke conflictgolf wordt bepaald welke factie de meeste krachtpunten heeft verzameld en deze worden bijgeschreven op een daartoe bestemd scorebord. Vier keer per ronde passen we die score dus aan waarna de spelers die karakters van de winnende factie hebben uitgespeeld de invloedpunten van die karakters op hun conto mogen bijschrijven. 

Op het einde van ern ronde waarin een speler minstens 15 invloedpunten heeft verzameld wordt de uuteindelijke winnaar bepaald. De speler met de meeste invloedpunten mag zich de opperopportunist  van Aclysmia noemen. 

Flexibiliteit

Shadow Throne speelt erg vlot en het is een waar genot de verhoudingen tussen de facties tijdens de conflictgolven te zien evolueren en daarop in te spelen. Nooit is alles verloren, al moet u tijdens draftfase voldoende flexibiliteit inbouwen om onvoorziene tegenslagen het hoofd te kunnen bieden.

Leuk is ook dat u extra financiële middelen kunt genereren als een bepaalde factie niet wint. Die hebt u dan weer nodig om de krachtige persoonlijkheden in de strijd te gooien. Anna Lys bijvoorbeeld, bijgenaamd de weduwemaakster en erg loyaal aan het koningshuis, maakt zomaar ineens komaf met alle elite eenheden die tijdens de lopende conflictgolf werden uitgespeeld. Protis, vergiffenisschenker en uiteraard religieus geïnspireerd, bekeert dan weer alle uitgespeelde elite eenheden van andere facties in de actieve conflictgolf tot de kerk. Langman, ook wel Doorn aan de Kroon genoemd en extreem rebels, blijft lekker liggen voor de volgende ronde als de rebellen de huidige slag niet winnen (4 krachtpunten, 2 invloed en slechts 2 goud aan onkosten om uit te spelen) wat uiteraad betekent dat de rebellen met een niet te onderschatten voorsprong aan de volgende schermutseling beginnen. 

Het na elkaar uitspelen van karakters van dezelfde factie vraagt ook uw speciale aandacht. Dat kost u immers extra goudstukken. Gezien de schaartse van dit betaalmiddel moet u goed overwegen of dat het risico waard is. 

Ook interessant is dat u op het einde van een ronde twee kaarten overhoudt waarvan u er eentje mag meenemen naar de volgende. Welk kaarten u niet speelt wordt zo bijna even belangrijk als welke wel. 

En er hoeft geen tekening bij dat u ook veel plezier gaat beleven aan het ontdekken en uitspelen van lekkere combo's.

Ik herhaal het nog even: als u een draftliefhebber bent kunt u hier gewoon niet omheen. 

Samengevat: Shadow Throne is een vlot spelende en uitdagende drafter met interessante karakters, een overzichtelijk regelwerk, een gestroomlijnd spelverloop, veel tafelpraat, een leuke spanningsboog die gestaag toeneemt om uiteindelijk uit te monden in een heerlijke climax en vooral een kaartspel waarbij u uw verlies niet kunt wijten aan dom kaartengeluk omdat u wat u hier oogst echt wel zelf hebt gezaaid.

7,85 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Shadow Throne

Nothing Sacred Games (2015)

Teale Fristoe

3 tot 5 spelers vanaf 14 jaar

30 minuten

  

 

11:25 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: shadow throne |  Facebook |

14-03-15

Charlie

Les Poilus

DE SETTING:

Frankrijk. 2 augustus 1914. Een dorpspleintje, een fonteintje. Een groepje vrienden, druk in gesprek. Opwinding en onrust.

HET PROBLEEM:

De eerste wereldoorlog.

U en uw jeugdvrienden hebben buiten de genegenheid voor elkaar nog iets gemeenschappelijks. Iets dat door 'le facteur' vanochtend aan iedereen persoonlijk werd afgeleverd.

Een oproepingsbevel voor het Franse leger. U moet naar het front.

Amper bekomen van de ontzetting doet u elkaar een plechtige belofte. Samen uit, samen thuis. U gaat er alles aan doen om na de oorlog samen naar het dorpspleintje en het fonteintje terug te keren, gezond en wel. U zult u er aan het front dan ook alles aan doen om elkaar te beschermen.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

Het belangrijkste eerst, medespeler.

Ironisch toch dat Tignous, de illustrator van dit spel, een aanklacht tegen oorlog en zinloos geweld, omkwam tijdens de raid op Charlie Hebdo. De illustraties voor dit spel zijn 's mans testament want het was een van de laatste projecten waar hij aan werkte. Net voor de aanslag had hij de laatste hand aan de tekeningen gelegd. Het kan zeker geen kwaad om daar even bij stil te staan als u dit op tafel legt.

Het spel zelf dan.

In dit coöperatieve kaartspel probeert u de vredesduifkaart, waarop bij spelaanvang gedekt 25 beproevingskaarten worden gelegd, vrij te spelen, tegelijkertijd ervoor zorgend dat op datzelfde moment geen enkele speler nog kaarten op hand heeft.

Speelt u echter de monumentkaart vrij - hierop liggen bij spelaanvang 34 beproevingskaarten - zult u vaststellen dat de naam van iedereen in uw gezelschap daarop gebeiteld staat. Dat betekent gelijk dat u allemaal bent gesneuveld. Ik hoef  u verder niet uit te leggen waarvan sneuvelen in deze speltechnische omzetting het synoniem is.

Op de beproevingskaarten staan een of meerdere afbeeldigen die de verschrikkingen van de oorlog  symboliseren en het gezelschap angst inboezemen: de nacht, sneeuw, regen, obussen, gasmakers en fluitjes (het sein voor een aanval).

In een in 4 fasen onderverdeelde beurt doet u het volgende:

De missieleider bepaalt hoeveel kaarten elke speler van de beproevingskaarten op de vredesduifkaart op hand mag nemen. 1 moet maar het mogen er meer zijn. Hij geeft tegelijk een 'discours fiche' uit de voorraad aan zijn rechterbuur. Die fiches zijn erg handig, zo zal later blijken.

Vervolgens komen in uurwijzerzin alle spelers aan de beurt, waarbij zij elk 1 actie mogen doen. Ze kunnen kiezen uit:

Een beproevingskaart uitspelen

Die wordt aan de missie toegevoegd. Als het een speciale beproevingskaart is moet de speler die voor zich op tafel leggen. Vanaf nu is deze extra beproeving actief en ze is altijd slecht.

Zich terugtrekken uit de missie en een steunfiche uitspelen

De beurt van die speler is dan ten einde. Hij kan geen kaarten meer uitspelen maar zijn steunfiche, die gedekt op zijn karakterkaart wordt gelegd, geeft dan op het einde van de ronde (hopelijk) extra steun aan een van de andere spelers.

Een discours fiche inzetten

Die gaat uit het spel, maar de actieve speler mag een angstsymbool aanduiden. Elke speler mag vervolgens 1 kaart met dat symbool uit de hand afleggen.

Een klavertje vier gebruiken

Op elke karakterkaart staat een van de beproevingssymbolen. Draait de speler zijn karakterkaart om - hij maakt ze inactief - mag hij een reeds gespeelde missiekaart met hetzelfde symbool uit de uitlage neutraliseren en afleggen (deze kaart gaat uit het spel).

Zolang hij zich niet uit de missie heeft teruggetrokken mag elke speler blijven doorspelen. Een missie eindigt als iedereen zich heeft teruggetrokken of als een symbool minstens 3 keer voorkomt op de uitgespeelde beproevingskaarten. In het laatste geval is de missie mislukt.

Als een missie is beëindigd begint de steunfase. Hiierin wordt nagegaan welke speler de meeste steunfiches heeft ontvangen van de andere spelers. Is de missie niet mislukt mag die speler 2 speciale beproevingskaarten die hij bij zich heeft openliggen verwijderen of zijn karakterkaart weer naar de actieve zijde draaien. Is de missie mislukt heeft de speler in kwestie geen keuze. Hij mag dan slechts 1 speciale beproevingskaart verwijderen.

In de moraalfase tenslotte, die uw speciale aandacht verdient want die gaat mee beslissen over winst of verlies, wordt de stapel op de vredesduifkaart - die moet u helemaal wegspelen weet u nog? - aangevuld met het aantal kaarten die de spelers op dat moment samen nog op hand hebben. Niet met die handkaarten, maar - hou u even goed vast aan een stevig meubelstuk binnen handbereik - met kaarten van de monumentstapel. U hoeft geen hogere studies achter de rug te hebben om te beseffen wat dit betekent. U herinnert zich ongetwijfeld nog die gebeitelde namen in het herdenkingsmonument. Reflecteer daar nu even over.

Als de lopende missie is mislukt is de schade al helemaal niet te overzien. alle uitgespeelde beproevingskaarten, behalve zij die voor een speler op tafel liggen, worden dan onmiddellijk, nog voor de moraalfase dus, in de vredesduifstapel geschud. U bent dan plots nog veel verder van huis.

Leeft u nog na de steunfase begint u aan de volgende ronde.

U wint als op het einde van de steunfase u de stapel op de vredesduif kaart hebt weggespeeld én geen enkele speler nog kaarten op handen heeft. U verliest als op het einde van de moraalfase het monument open komt te liggen of als een speler op het einde van de steunfase 4 speciale beproevingskaarten voor zich heeft liggen. Ik wil u niet ontmoedigen maar scenario 2 en 3 komen zeer frequent voor.

Les Poilus, een koosnaam voor de zich niet scherende Franse frontsoldaten, is een kortdurend - u klokt af op een klein half uurtje - hondsmoeilijk en dus erg uitdagend coöperatief kaartspel met eenvoudige regels en gegarandeerd speelplezier. Dat laatste kan, gezien het thema en de rouwrand die dit doosje bevat, enigszins raar overkomen. 

U moet wel een beetje letten op de communicatie aan tafel. U mag geen details geven over wat u op hand hebt of welke steunfiches u bezit maar er wel thematisch omheen cirkelen. Dat scheelt een hele slok op de borrel. 

Zijn de basis beproevingskaarten al een gesel, de speciale doen daar nog een schepje bovenop. Watbijvoorbeeld  te denken van de kaart 'fragile' die, als een speler ze voor zich heeft liggen, elke andere speler verhindert zich terug te trekken uit een missie? Of 'maladroit', die u verplicht een kaart van de trekstapel uit te spelen als u zich terugtrekt? Of 'mutisme', die de eigenaar verbiedt om nog te praten? Of 'entête', die voorkomt dat u zich terugtrekt zolang u minstens 2 kaarten op hand hebt? Slechts 1 positieve kaart zit er in de beproevingsstapel van 59: Joyeux Noël, waarmee u een speciale beproevingskaart bij een andere speler mag verwijderen.

Sommige beproevingskaarten tonen onderaan ook een prikkeldraad symbool. Als u tijdens een missie zo'n kaart uitspeelt moet u gelijk de bovenste kaart van de trekstapel mee uitspelen. Dat hakt er uiteraard ook lekker in.

Het materiaal is prima en de kaarten, toch de motor van dt spel, voelen erg lekker aan. Een mooi detail is dat op de bodem van het doosje het oproepingsbevel voor de vrienden staat afgebeeld. Het leegmaken van het doosje voelt aan als het leegmaken van uw brievenbus waarin onderaan uw oproepingsbevel onherroepelijk op u ligt te wachten. Ook de ietwat speciale manier van illustreren van Tignous - hij was hiermee niet aan zijn proefstuk - kon mij zeer bekoren.

Toch een klein minpuntje: een fout bij de drukker heeft ervoor gezorgd dat de waarde van de steunfiches niet evenredig is verdeeld. Dat werd eigenaardig genoeg opgelost met een erratum waarbij de geleide verdeling bij spelaanvang werd vervangen door een willekeurige. Geen vervangfiches dus. Nu moet ik ook wel gelijk vermelden dat deze misser geen enkele invloed had op het speelplezier van ondergetekende en zijn kompanen. Stoort het u toch kunt u zelf de fiches aanpassen. 

Hoed u ook voor de taalafhankelijkheid van dit spel.  De voertaal van dit spel is de taal van Molière. Ik heb de spelregels en de speciale beproevingskaarten ondertussen voor eigen gebruik vertaald. Geef me een seintje en ik bezorg ze u.

Samengevat? Als u graag uitdagend coöperatief speelt (ook met z'n tweeën), houdt van mobiele kleine doosjes, graag omslachtig communiceert, er niet tegenop ziet stijf te staan van de spanning, even wil stilstaan bij de (ook heel recente) geschiedenis en de zinloosheid van zinloos geweld ook spelmatig wil benadrukken moet u dit kleinood in huis halen. Mijn verzameling gaat het alvast niet meer uit.

8,01 op de Plak-o-Meter.

Merci, Tignous!

Dominique

 

Les Poilus

Sweet November (2015)

Fabien Riffaud /  Juan Rodriguez 

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

14:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: les poilus |  Facebook |

05-03-15

Wonderwereld

Elysium

DE SETTING:

De Griekse mythologie.

HET PROBLEEM:

U bent een halfgod, maar worstelt als dusdanig nog met uw erkenning, niet in het minst door de goden zelf.

DE OPLOSSING:

U gaat er persoonlijk op toezien dat er over u geschreven wordt, en dan vooral over uw heldendaden, al dan niet op rijm.

Daartoe verzamelt u koortsachtig indrukwekkende helden, onvoorstelbare krachten, artefacten en magische voorwerpen en meer van dat fraais. U probeert uw medestanders met hun verhalen uiteindelijk in het Elysium te krijgen, de leukste plaats in de onderwereld. Daar vertoeven immers de gelukzaligen.

Slaagt u erin het meeste indruk te maken op de goden - er zijn halfgod kapers op de kust - mag u naast Zeus himself plaatsnemen. U wordt al misselijk van geluk als u daar alleen nog maar aan denkt.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de goddelijke slag met 168 familiekaarten (8 families, 21 kaarten per stuk), een tempel, een orakelbord, een epochbord (rondeteller), 16 houten zuilen in 4 kleuren, 6 beiderzijds bedrukte queeste tegels, 4 assembleerbare spelersborden, 4 overzichtskaarten, 4 speelvolgorde fiches, 1 epoch marker, 12 activeerringen, 19 bonustegels, 40 goudfiches in waardes 5 en 1, 25 prestigefiches in waardes 1 en 5, 45 overwinningspuntenfiches in waardes 1 en 5, spelregels en een kaartoverzicht folio.

Nadat u willekeurig of bewust 5 families hebt geselecteerd, hun kaarten goed hebt geschud tot een grote trekstapel, de uitlage voor de eerste epoch in de Agora hebt gelegd en uw persoonlijke spulletjes hebt verzameld kan de zware 5 epochen durende tocht naar uw eeuwige roem beginnen.

Wat u doet tijdens uw beurt - de speelvolgorde wordt bepaald door de queeste die de spelers in hun vorige beurt hebben geselecteerd - is een kaart uit de uitlage, de Agora, kiezen en deze naar uw domein overbrengen. Op elke kaart staan een of meerdere zuilenkleuren. Wilt u de kaart in kwestie moet u een corresponderende zuil op uw spelersbord inleveren. Hebben is genoeg, u mag ook een andere kleur als betaling inleveren.

Vier beurten krijgt u tijdens een epoch, en in die beurten moet u exact 3 familiekaarten hebben verzameld én 1 queestefiche.

Alle familiekaarten in uw domein geven u voordeeltjes, al dan niet permanent. Niet permanente voordeeltjes verschijnen onder de vorm van onmiddellijke activatie bij aanschaf, eenmaal  activeren per epoch, eenmaal activeren in het spel en eenmaal activeren bij de puntentelling.

Ach, die voordeeltjes. Daar spelen we toch spellen voor nietwaar? Goud, punten, kaarten, prestige, gemorrel met de bezittingen van uw tegenstanders, transferten naar uw Elysium, enzovoort, enzovoort. Dat zijn leuke dingen voor een halfgod.

De queestefiches geven u ook interessante voordelen en laten u daarbovenop ook nog eens toe kaarten uit uw domein, mist betaling, naar het Elysium te transfereren. Want pas daar wordt uw puntenmachine aan de gang gezwengeld. Dat zorgt voor erg interessante en soms ook moeilijke afwegingen want uw verzameld gevolg mag dan wel scoren in uw Elysium, hun speciale eigenschappen worden er stante pede geneutraliseerd. Lang wachten met uw transferten kan u echter ook erg zuur opbreken. Denk aan de puntengenerator van hierboven.

Doet Apollo mee wordt de uitlage nog eens extra aangevuld met het Orakel, waardoor familiekaarten die later in de Agora zullen opduiken lang voordien al worden onthuld. Interessant voor als u vooruit wil plannen.

Weer naar uw Elysium. Daar kunt u pas echt geschiedenis schrijven door uw verzamelde familiekaarten als setjes uit te spelen. Familie legendes zijn kaarten van dezelfde familie van 1 2 en 3, een niveau legende is een set van verschillende familiekaarten met dezelfde waarde (1, 2 of 3). Tussendoor verzamelt u ook nog een bonusfiches als u als eerste een volledige familie legende uitspeelt (die mag u houden) of als u als eerste minstens 2 kaarten van een niveau legende neerlegt (die kan tijdens het spel van speler wisselen als dat kaartenaantal wordt overtroffen).

Op het einde van de vijfde epoch worden de punten geteld. Eerst worden alle geïsoleerde kaarten uit uw Elysium weggenomen. Vervolgens worden de Chronos bonussen geteld (familiekaarten die eindbonussen genereren). Dan worden de overwinningspunten van de legendes verrekend (niveau legendes leveren aanzienlijk meer punten op dan familie legendes). Als Ares in het spel zit tenslotte worden de prestigepunten verdeeld (16 voor de speler met het meeste prestige, 8 voor de tweede plaats en 4 voor de derde). Van dit totaal trekt u 2 punten per burger in uw Elysium af. Bij dit eindtotaal telt u uw tijdens het spel verzamelde puntenfiches op en u weet gelijk hoe legendarisch u bent.  

(W)onderwereld

Eerst het obligatoire woordje over het spelmateriaal. Zeg maar gerust woord want het is gewoon prachtig. Elke kaart, elke fiche, elk spelersbord ziet er wonderschoon uit. En dan hebben we het nodig niet over de tempelvormige inlay gehad, waar de kaarten van de verschillende families door tempelzuilen worden gescheiden. Functioneel en oogverblindend. Dik en dik in orde.

Het spel zelf dan. Dat deed me erg denken aan 7 Wonders. Kaarten verzamelen en setjes samenstellen met een lekker stevige puntentelling aan het einde, de overeenkomsten zijn duidelijk aanwezig. Maar de verschillen ook. De speciale krachten van de familie kaarten bijvoorbeeld en het feit dat die alleen in uw Elysium kunnen worden gebruikt is een leuke vondst. Ook de selectie en de daaraan gekoppelde zuilen 'betaling' is een interessant spelmechanisme. Dit systeem zou wel eens weg kunnen vinden naar andere spellen.

Over de herspeelbaarheid hoeven we ons geen zorgen te maken. 8 families waarvan er altijd slechts 5 meedoen garandeert afwisseling. Het zou me trouwens niet verbazen dat er ondertussen al uitbreidingen in de pijplijn zitten.

De families hebben zo ook hun eigen kenmerken. Die van Zeus is een rasechte puntengenerator, Ares heeft alles te doen met militaire ontplooiing en prestige, Hephaistos doet leuke dingen met goud, Apollo intervenieert dan weer intensief met het Orakel, Hades is een ideale veerman tussen uw domein en uw Elysium, Athena geeft u onvoorstelbare krachten die u jammer genoeg moet delen met uw tegenstanders en Hermes jongleert met de speciale eigenschappen van alle families (tot in uw Elysium toe). De grootste klootzak heb ik voor het laatst bewaard: Poseidon. Is me dat een ettertje zeg. Punten van spelers afpakken, goud van spelers afpakken, punten én goud van spelers afpakken, burgers ombrengen, families uitroeien, u roept maar. Hij zorgt uiteraard ook voor het meest interactie, die toch wat moet inboeten als hij zijn familie niet in het spel zit.

De iconografie op de kaarten, ondersteund met tekst voor de lezers onder ons, is prima. Wij speelden de Franstalige versie en ondervonden geen enkel probleem. 

De spelregels zijn duidelijk, goed gestructureerd en laten geen enkele vraag open. Het familie overzicht is een mooie toevoeging.

Interessant is ook het gegeven dat u, indien u zichzelf hebt klem gemanoeuvreerd en niet meer de juiste zuilenkleur op voorraad hebt om een kaart of queeste binnen te halen, een burger (achterkant van de bovenste familie kaart van de trekstapel) moet nemen - met een groot risico op strafpunten op het einde van het spel - of moet wachten tot de laatste queeste overblijft en die moet nemen (ook al geen aangenaam vooruitzicht). Erger nog, u moet de minder interessante achterzijde van de fiche gebruiken). Oppassen en plannen is dus de boodschap. Het scannen van de verzamelingen van uw tegenstanders strekt ook zeer tot aanbeveling.

Maar burgers hebben zo ook hun nut. Ze kunnen, mits betaling van de sterkte van het ontbrekende familielid (1, 2 of 3) én als er minstens 2 kaarten van dezelfde familie in uw Elysium liggen, de gapende leegte opvullen. Zo kunt u toch nog extra scoren voor die familie op het einde.

Elysium speelt met elk opgegeven spelersaantal goed en is zelfs heel spannend met z'n tweeën.

Samenvattend? Als u houdt van 7 Wonders, graag setjes verzamelt, kickt op een spannende eindtelling met de illusie dat uzelf nog meedoet voor de hoofdprijs, houdt van prachtig artwork en functioneel spelmateriaal, graag plant maar ook flexibele vaardigheden hebt, slechts een uurtje geconcentreerd kunt blijven, een grote tafel hebt en geïntrigeerd bent door de Griekse mythologie moet u niet twijfelen.

8,2 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Elysium

Space Cowboys / Asmodee / Asterion Press / REBEL.pl (2015)

Matthew Dunstan / Brett J. Gilbert

2 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

 

19:47 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: elysium |  Facebook |

01-03-15

Amuséement

Musée

DE SETTING:

Uw museum.

HET PROBLEEM:

De andere musea, wiens curatoren u willen overtreffen met de grootste en indrukwekkendste tentoonstelling van schilderkunst die de moderne wereld ooit heeft gezien.

DE OPLOSSING:

U bent het soort Curator waarvoor de hoofdletter C werd uitgevonden. U gaat zich dus niet in een hoekje laten drummen en houdt de muurhaakjes en hamer al in de aanslag.

En u gaat alles laten aanrukken wat ook maar iets van betekenis heeft in de verfsector. Van van Gogh over Breugel tot Monet. Uw collega curatoren een kunstzinnig poepie laten ruiken heet dat.

DE SPELTECHNISCHE OMZETTING:

U gaat aan de kunstzinnige slag met 60 schilderijkaarten (genummerd van 1 tot 60), 3 grote bonustegels, 4 overzichtskaarten, 30 dubbelzijdig bedrukte kroonluchter/traphal tegels en een uitmuntend regelboek.

Drie etages heeft uw museum en daar probeert u de aangeleverde werken zo goed mogelijk thematisch te verwerken. Die thema's zijn landschappen, water, portretten, architectuur en dieren. De kroonluchter- en traphalfiches zorgen voor de afscheiding tussen uw galarijen.

Goed thematisch verwerken betekent dat u de werken die bij elkaar horen  zoveel mogelijk wil groeperen. De bezoekers van uw museum hebben dat graag. Het vergemakkelijkt ook aanzienlijk de samenstelling van uw glossy brochure. Anders gezegd: u hangt de schilderijtjes naast elkaar.

U wordt wel geconfronteerd met een numerieke speltechnische wetmatigheid die uw plannen aanzienlijk in de war stuurt. De schilderijen zijn namelijk genummerd van 1 tot 60 en ze moeten in elk van uw 3 galerijen van links naar rechts in stijgende volgorde worden opgehangen. De schilderijen haalt u uit uw kaarthand van 5. U hangt er eentje op en trekt er van de trekstapel eentje bij. Moeilijk is anders. 

U hoeft tijdens de opbouw niet van links naar rechts te werken. U kunt gelijk waar uw schilderijen ophangen zolang u maar de opstijgende volgorde van links naar rechts respecteert. En wat hangt, hangt. Er wordt niet gemorreld achteraf. Daarvoor is uw respect voor de meesterwerken te groot.

Hebt u als eerste uw gelijkvloers, eerste etage of tweede etage volgehangen krijgt u onmiddellijk de bijhorende bonustegel. Die levert u op het einde van het spel 4 punten op.

U krijgt ook extra punten als u werken van hetzelfde thema naast elkaar hangt (2 punten per koppeltje) of, beter nog, de werken van hetzelfde thema via een traphal met elkaar verbindt (3 punten per koppeltje).

Tenslotte levert elk werk in uw museum u sowieso 1 punt op.

Het spel eindigt van zodra geen enkele speler nog een schilderij kan plaatsen. Uiteraard wint de speler met de meeste punten. Gelijke standen worden ongelijk gemaakt middels het aantal schilderijen in het museum van de betreffende spelers en eventueel de binnengehaalde bonustegels.

AMUSÉEMENT

Musée, beste medespeler, is een heerlijk makkelijk, wonderschoon, elegant en vooral ontspannend spelletje.

Wilt u zich eens rustig met uw partner aan tafelontspanning doen hoeft u niet verder te zoeken.

De regels zijn in een oogwenk uitgelegd, het materiaal is ronduit prachtig en het spel bestrijkt een ideale tijdspanne. Een revanche zal gegarandeerd uw deel zijn.

Laat u echter niet misleiden door de schijnbare eenvoud. U moet wel aan de planning als u wil winnen. Groeperen van werken in een galerij en tussen de aanpalende etages lijkt makkelijk maar is het niet. Het verdient ook aanbeveling de musea van uw tegenstander(s) in de gaten te houden. Het gebeurt niet zelden dat plots een werk waarnaar u naarstig op zoek bent in een galerij van een tegenstander opduikt waardoor u dan weer de flexibiliteit in moet. De numeriek opstijgende spelvoorwaarde zal u ook regelmatig parten spelen en u moet goed opletten dat u zichzelf in uw opwinding en lot-uitdaging niet vast speelt waardoor u bij de eindtelling kostbare punten verspeelt.

Ook met z'n vieren (partnerspel) kunt u hieraan veel plezier beleven, maar het is met z'n tweeën of drieën dat dit spel echt excelleert. Het is trouwens enkel met z'n drieën dat alle kaarten in het spel worden gebruikt, waardoor dit spel gelijk een prominente plaats opeist binnen het niet echt uitpuilende 'best voor triootjes' segment.

Een leuke bonus is uiteraard ook dat u het mooiste wat ooit op canvas werd aangebracht hier zomaar door uw handjes kunt laten gaan. van Gogh, Breugel, Monet, Botticelli, van der Heyden, Turner, Barlow, Blake, Raphael, Bosch, Hokusai, van Eyck, da Vinci, Waterhouse, Vermeer, het is maar een greep van het schoon volk dat de illustraties van dit spel voor zijn rekening nam.

Om maar te zeggen dat u na afloop nog extra kunt genieten van een tableau van heb ik je daar, gewonnen of niet.

Musée in een notendop? Heerlijk kortstondig tijdverdrijf.

8,3 op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Musée

Gryphon Games (2015)

Alf Seegert

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

 

15:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: musée |  Facebook |