30-12-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2014: voorspel

"Het is niet omdat ik wijs dat ge moet kijken.", oreerde Bart De Pauw in het overheerlijke 'Buiten de Zone'.

Daar zijn uiteraard uitzonderingen op. Wijst een toevallige voorbijganger naar een vallende piano die zich op enkele meters boven uw hoofd bevindt is het toch raadzaam uw blik even ter hemel te richten. En wijst de human resource manager tijdens een sollicitatiegesprek ostentatief naar uw kruis is een kleine lokale prospectie ook aangewezen.

Waarbij ik naadloos de overgang maak naar de wegwijzers die door de 'De Tafel Plakt!' Awards worden uitgezet. U moet er uiteraard geen rekening mee houden, maar het kan zeker geen kwaad.

Het is weer zover, medespeler. 2014 vloog als een raket voorbij, braakte naar mijn gevoel oneindig veel spellen uit en het ziet er niet naar uit dat in 2015 de industrie van deze ondertussen chronisch geworden braakreflex zal worden genezen.

Veel betekent echter niet beter. Het zoeken naar de krenten in de pap wordt steeds moeilijker. Veel, zo niet alles, werd al eens gedaan en veel, zo niet alles, wat we vandaag voorgeschoteld krijgen is een variatie op een bestaand thema.

Edoch: muziek kent ook maar zeven majeure noten, en met dat handjevol worden al decennia lang erg leuke, zelfs briljante, dingen maakt. Geef Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus van Nick Cave een luisterbeurt en u begrijpt wat ik bedoel.

Dus wees gerust. Ze zijn er, de krenten. Alleen niet altijd waar u ze verwacht. En ik heb geprobeerd ze te uwen behoeve uit de pap te vissen.

Maar om de pap zelf kunnen we ook niet heen en daar blijken af en toe bedorven brokjes in de zitten. Daar moet uiteraard ook even naar worden gewezen.

Vanaf 1 januari 2015, elke dag en de hele maand lang, kunt u hier de uitreiking van de prijzen volgen.

Een lach en een traan, een sof en een succes, ze passeren allemaal de revue.

In afwachting van de aftrap wens ik u alvast een voorspoedig, gezond en spellenrijk 2015 toe.

Dominique 

 

11:16 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: awards 2015 |  Facebook |

29-12-14

Stoot u gerust meer dan een keer, medespeler.

Steam Donkey

Uitnodigend was het niet, toen ik dit op Spiel in de stand van de Ragnar Brothers zag liggen.

Een klein doosje, met daarop een afzichtelijke mechanische ezel, kaarten die niet bepaald een onbedwingbare lust tot manipulatie opwekten en een thema waarvan ik ook niet echt achterover viel, hoe origineel het in eerste instantie ook leek.

Maar wat een enthousiaste speluitlegger.

En ik, sucker voor kaartspelletjes, ben geneigd alles wat spelbordloos, dobbelloos en pionloos is sowieso een kans te geven.

Blij dat ik het gedaan heb.

Want Steam Donkey is een waar genot om te spelen. Werd zowaar bijna de 'San Juan van het jaar' in de opkomende 'De Tafel Plakt!' Awards, maar moest toch nipt de duimen leggen. Ten voordele van wie leest u hier ergens in januari 2015.

In de spelregels - een voorwaar handig boekje - krijgt u niet veel uitleg over wat het thema nu eigenlijk is. U moet eigenlijk de achterkant van het doosje consulteren om een tip van de sluier omhoog te zien gaan.

We bevinden ons in 1897 en u werd gevraagd aan de Engelse kust een op stoom draaiend multifunctionele toeristische trekpleister, annex verblijf accommodatie, uit de grond te stampen met alles wat daarin zoals een rol kan spelen, in het spel attracties genoemd. Brede lanen, paardenmolens, monumenten, gigantische serres, sportaccommodaties, prieeltjes, pieren, hotels, theaters, trams, tearooms, observatoria, wellness centers, uitkijktorens en meer van dat fraais.

De blauwdruk van uw project krijgt u bij spelaanvang uitgedeeld. Gaat u bijvoorbeeld in Brighton aan de slag moet u minstens 10 attracties hebben gebouwd en krijgt u 3 bonuspunten per monument, of u kunt ervoor kiezen om minstens 11 attracties te bouwen met 3 bonuspunten voor elke attractie in het strandgebied. Ze zijn immers dubbel bedrukt, die blauwdrukken.

Allemaal mooi en interessant en waarschijnlijk ook goed betaald, maar de echte waarde van uw prestatie kan pas worden bepaald van zodra uw resort helemaal af is en de punten worden uitgedeeld.

Strikt genomen gaat het dus om het bouwen van de hoger genoemde attracties, om deze vervolgens te laten volstromen met toeristen, al dan niet vergezeld door hun mechanische speeltjes. Later in het spel geven die bezoekers u dan weer extra  mogelijkheden om uw park uit te breiden. En te winnen natuurlijk.

Tijdens uw beurt bouwt u, lokt u toeristen naar uw resort of haalt u weer bezoekers uit uw accommodaties om aan uw hand toe te voegen.

De kaarten in dit spel hebben een erg interessante dubbele functie. U kunt ze gebruiken als attractie of bezoeker.

Als u ze als attractie gebruikt legt u ze gewoon vanuit uw handje in uw eigen uitlage, die uit drie zones bestaat: De strandzone (geel), de parkzone (groen) en de stadszone (rood). Voor het overzicht wordt aangeraden de monumenten, de transportmiddelen, de logeermogelijkheden en de recreatieve bouwsels onder elkaar te groeperen. Om ze te leggen moet u uiteraard betalen. Met handkaarten meerbepaald, die hetzelfde icoon tonen als de kaart die u bouwt. De kostprijs staat linksonder op de kaart aangegeven. Kleur speelt bij de betaling geen enkele rol. Overbouwen mag, tenzij er zich bezoekers op de locatie bevinden,  maar u loopt dan wel een beetje vertraging op. Overbouwde kaarten tellen als ze verschillen van de gebouwen die erbovenop liggen, wel mee voor de eindscore. Het kan dus in bepaalde gevallen, dat zult u wel merken, een goede optie zijn.

Gebruikt u de kaarten als bezoekers moet u deze aan het station gaan oppikken. Daar zitten er altijd vijf te wachten op uw met stoom aangedreven transport. Vier die getrokken werden van de trekstapel, en de bovenste van de trekstapel mag u ook meelokken. Om de bezoekers aan te geven wordt de achterkant van de kaarten gebruikt. Daar staat de kleur van de zone op waarin ze graag vertoeven - u moet vooraf een kleur kiezen - en u moet ze dan ook aan de corresponderende monumenten, attracties of logeermogelijkheden die u gebouwd hebt toevoegen. Hebt u voldoende aandacht geschonken aan uw transport mag u zelfs extra kaarten trekken - de kleur is hier van geen belang - en die aan uw hand toevoegen.

Als derde actie kunt u bezoekerskaarten aan uw hand toevoegen door ze gewoon allemaal van uw attracties, monumenten of hotels naar uw hand te halen (handlimiet 12). Dat verhoogt uiteraard uw bouwmogelijkheden in latere beurten. Overschrijdt u hierbij de handlimiet keren de overblijvende bezoekers gewoon terug naar het station, alwaar ze door andere spelers kunnen  worden opgepikt.

In noodgevallen - een eerder zelden gebruikte vierde actie - kunt u er ook altijd voor kiezen de bovenste kaart van de aflegstapel op hand te nemen.

Zo speelt u lekker verder, altijd een van de drie mogelijke acties kiezend, tot een speler de bouwvoorwaarde op zijn blauwdruk heeft vervuld. Alle andere spelers krijgen dan nog een laatste spelbeurt waarna de punten worden geteld. Die kunt u gewoon aflezen op de gebouwde kaarten zelf, rechts onderaan. U kunt ze niet missen. Uiteraard neemt u lekker de eventuele bonussen van uw blauwdruk mee, maar u mag ook niet vergeten voor elk ontbrekend bouwsel op uw blauwdruk een puntje af te trekken van uw score.

Wilt u wat meer uitdaging kunt u de kick-ons en karakters in het spel brengen. De kick-ons manifesteren zich onder de vorm van een wilde ezel, een kasteel, een bank en een mechanische hond. Die geven u extra voordeeltjes. Hebt u zich bijvoorbeeld het kasteel toegeëigend begint u met 12 handkaarten in plaats van 8, de bank verhoogt uw handkaartenlimiet dan weer tot 15, de wilde ezel laat u toe één kaart met een ander symbool te gebruiken bij het betalen van een gebouw en met de mechanische hond mag u voor u bezoekers naar uw park lokt 3 bezoekerskaarten extra op het perron leggen.

Gebruikt u de karakters komen de admiraal, de prinses, de ijsverkoopster en de ezeldrijver in het spel. Tijdens het spel kunt u een niet geactiveerd karakter van een speler inruilen voor het uwe waarna u de speciale eigenschap moet gebruiken. Bij het begin van elke spelersbeurt wordt het karakter dat voor hem ligt gedeactiveerd. Met de admiraal mag u tijdens uw beurt attracties in 2 verschillende kleuren bouwen, de prinses geeft 1 kaart bouwkorting, de ijsverkoopster lokt 2 verschillende bezoekerskleuren naar uw park en met de ezeldrijver kunt u de bovenste kaart van de trekstapel zomaar aan uw handje toevoegen nog voor u uw actie kiest. Very handy indeed.

Het spelmateriaal van Steam Donkey is niet opwindend, wel functioneel. Men had voor de tekst op de kaarten - niet dat het een onoverkomelijk probleem is hoor - beter een ander en duidelijker lettertype gekozen. Van kwaliteit zijn ze wel goed, die kaarten. Ze liggen lekker in de hand en de iconografie die hier wordt gehanteerd is verder dik in orde.

De spelregels laten geen vragen open en ze zijn neergeschreven in een handig spelregelboekje. Prima.

Het spelen zelf loopt als een trein. Een aangename snelheid ervaart u hier en de opgegeven speeltijd van 45 minuten zult u moeiteloos halen. Winnen is echter een ander paar mouwen. U moet echt goed weten waar u mee bezig bent. Wanneer en wat (over)bouwen, wanneer uw parkbezoekers naar uw hand halen, wanneer bezoekers naar uw park halen? Het zijn allemaal leuke afwegingen. Het verdient ook aanbeveling de extra karakters en kick-ons gelijk in het spel te introduceren. Ze voegen geen ingewikkelde regels aan het spel toe en maken het gewoon nog leuker en, wat de karakterkaarten betreft, interactiever.

Leuk is ook dat dubbel gebruik van de kaarten. Zowel de voor- als achterkant zijn belangrijk, waarbij de bezoekers een interessante twist in de strijd gooien. U ziet namelijk wel welk soort attractie op de achterkant staat, maar de kleur van de bezoekers komt niet altijd overeen met de kleur van die attractie.

U kunt op snelheid spelen of temporiseren, u kunt voor veel bezoekers gaan en daardoor ook voor veel handkaarten (hou voortdurend het station in de gaten), u kunt overbouwen en uw punten daardoor afschermen voor de nieuwsgierige blikken van uw tegenspelers of u kunt lekker opsparen voor een grote slag (een uitkijktoren van 10 punten is altijd meegenomen). Er leiden hier duidelijk meerdere wegen naar de overwinning.

Kaartspellen waarbij de beide kaartzijdes even belangrijk zijn - er is geen kaart in dit spel die geen tweevoudig nut heeft, u krijgt dus eigenlijk 240 kaarten in plaats van 120 - zijn niet dik gezaaid. Kaartspellen waarin het gebruik van die twee zijdes zo goed is uitgewerkt nog veel minder.

En daarbovenop is Steam Donkey is ook nog eens verrassend leuk met z'n tweeën.

Als ik kaartspelend wil bouwen zal ik vanaf nu Steam Donkey altijd mee in overweging nemen.

8,095 punten op de Plak-o-Meter.

Dominique

 

Steam Donkey

Ragnar Brothers (2014)

Gary Dicken / Steve Kendall / Phill Kendall

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

 

 

13:22 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: steam donkey |  Facebook |

28-12-14

Viel op een lij

Okiya

Vier op een rij, de gekende bewoner van vele tenten, caravans en vakantiehuisjes heeft een erg interessante variant gekregen.

Schenker van dienst is Bruno Cathala, die hier bewijst ook gebetonneerde concepten naar zijn frisse hand te kunnen zetten.

De variant is nochtans doodsimpel.

Er worden 16 tegels in een 4x4 raster uitgelegd. Op die tegels een combinatie van twee van de volgende afbeeldingen: vogels, een opkomende zon, kersenbomen, regen, Tanzaku's (Japanse vlaggen), dennenbomen, esdoorns en riet.

Doel van het spel: als eerste vier van uw fiches - u hebt er acht in voorraad - op een rij (horizontaal, vertikaal of diagonaal) of in een vierkant op het speelveld proberen te krijgen.

Dat doet u door een tegel uit te kiezen en deze te vervangen door uw fiche, die een vrouw voorstelt met bloemen en linten in heur opgestoken haar. Zwart of rood zijn ze (niet de vrouwen, de fiches).

Toch een kleine nuance bij dat kiezen.

De startspeler moet een tegel aan de buitengrens van het speelveld kiezen die hij vervangt door een fiche van zijn kleur, waarna deze tegel op een stapeltje naast het speelveld wordt gelegd. Zijn tegenstander moet vervolgens een tegel op het speelveld vervangen waarop een van de twee symbolen van de verwijderde tegel staat. Zijn tegenstander moet zich bij het plaatsen dan weer aan een van beide symbolen van die verwijderde tegel houden enz.

Dat gaat zo lekker door tot een van beide partijen wint. Dat doet zich meestal voor na een kleine 10 minuten.

Het spelmateriaal is maar zozo. Kartonnen fiches en tegels, daar moet u het mee doen. Sfeervol oosters getint artwork, dat dan weer wel. Basaal functioneel, laten we het daarop houden.

De spelregels laten geen vragen open. Alhoewel, bij mij kwam de vraag op of de sterkte van mijn brilglazen nog wel voldoet. Een minuscuul lettertype wordt hier gehanteerd.

Het spelen zelf verloopt erg vlot. Beurtanalisten mogen gerust meedoen want zoveel mentale verdwaalmogelijkheden zijn er nu ook weer niet.

Wat dit spelletje wel garandeert is fascinerend en licht uitdagend speelplezier. De plaatsingsregels zijn de eenvoud zelve maar ze leveren toch interessante afwegingen aan. Goed gedaan, Bruno!

Thema? Viel op een lij uitspreken is het dichtst dat u hier bij een thema zult komen.

Herspeelbaarheid? Prima. De compacte verpakking zorgt ervoor dat dit lekker mee op reis kan en enkele vrije minuten kunnen met dit hebbedingetje aangenaam worden opgevuld.

Okiya scoort op de Plak-o-Meter 6,904 punten.

Dominique

 

Okiya

Blue Orange Games (2014)

Bruno Cathala

2 spelers vanaf 10 jaar

10 minuten

 

16:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: okiya |  Facebook |

25-12-14

Bollygood

Maha Yodha

In Maha Yodha, een kaartspel voor 2 spelers dat zich ontvouwt in de context van oude en mythische Indische verhalen, levert u een strijd op leven en dood met uw tegenspeler, aan het hoofd staande van de Aditya factie of de Asura factie.

Strijden op leven en dood houdt hier in dat de eerste speler die zijn levenspunten ziet herleid worden tot het ronde getal 0 het spel verliest.

Om uw tegenstander in het zand te doen bijten beschikt u over krijgers, verdedigingseenheden, wapens, scrolls en artefacten. Om deze op het slagveld te krijgen hebt u wel moed nodig, de betalingseenheid in dit spel. U krijgt er elke beurt zomaar 5 en u mag die naar believen aanwenden om uw kaarten vanuit uw hand naar het strijdtoneel te verplaatsen.

Krijgers, wapens - u moet ze toewijzen aan een krijger - en eenheden hebben aanvals- en verdedigingswaardes die doen wat ze aangeven: aanvallen en verdedigen. Scrolls en artefacten doen dan weer leuke en onverwachte dingen op het slagveld.

Wat Maha Yodha speciaal maakt is het feit dat u bij het begin van uw beurt al uw uitgespeelde kaarten, artefacten uitgezonderd, weer op hand moet nemen. U kunt ze dan ook gewoon weer uitspelen zoals de beurt voordien, maar u kunt ook handkaarten afleggen om ze te vervangen door kaarten uit uw trekstapel in de hoop uw hand - de handlimiet is 5 - sterker te maken.

Wat het ook onderscheidt van andere gelijkaardige kaartspellen - als u dit speelt zal Magic the Gathering als eerste vanuit de grauwe mist van uw geheugencellen opdoemen - is dat u tijdens uw beurt moet aanvallen en ook schade kunt oplopen als op dat moment uw aanvalswaarde lager is dan de verdedigingswaarde van uw tegenstander.

Elke speler beschikt over een deck van 77 kaarten, stuk voor stuk unieke exemplaren en de kunst is de juiste combo's bij elkaar te krijgen. Krijgers hebben bijvoorbeeld een voorliefde voor een bepaald wapen. Duw Arjuna de Gandiva boog in het handje en u zult uw tegenstander ter plekke krijtwit zien uitslaan. Niet dat uw krijgers niet met andere wapens overweg kunnen hoor, maar ze hebben zo toch hun lievelingetjes. En die lievelingetjes maken hen stukken sterker.

Gewone strijdeenheden hebben als enige doel uw vege lijf te verdedigen. U kunt immers aanvallend nog zo sterk voor de dag komen, als u uw verdediging verwaarloost legt u binnen de korste keren het loodje.

Scrolls, zo gaf ik al eerder aan, doen leuke dingen op het slagveld en het artwork op deze kaarten wijkt verrassend, maar zeer geslaagd, af van het artwork op de andere kaarten. Divyadrishti - ik kan het woord amper uitspreken maar ik gebruik hem wel graag (kostprijs 0 moed, alstublieft!) - laat u bijvoorbeeld toe een kaart te trekken van uw trekstapel voor elke kaart die u op dat moment op het slagveld hebt liggen. Dat maakt het zoeken naar de juiste combo's een stuk makkelijker. Het is alleen erg jammer dat u deze heerlijkheden bij het begin van uw volgende beurt op uw aflegstapel moet leggen.

Artefacten zijn nog leuker. Zij blijven gewoon op het slagveld liggen tot uw tegenspeler ze wegspeelt. Het Vakuntai artefact - ook eentje waar ik niet neen tegen zeg - geeft u elke beurt 1 extra moed voor het uitspelen van kaarten. U gaat me niet geloven, maar 1 moed is een wereld van verschil in Maha Yodha.

Maha Yohda speelt enorm snel, erg vlot en heeft een zeer duidelijke iconografie, iets waar deze jongen erg gevoelig voor is. U moet erg goed letten op een goede balans tussen aanval en verdediging. Aangezien u ook in uw eigen beurt op uw donder kunt krijgen mag u uw verdedigend compartiment absoluut niet verwaarlozen. Dat zorgt voor erg moeilijke afwegingen.

Het materiaal dat hier wordt aangeboden is dik in orde. Mooi geïllustreerde kaarten worden hier aangeleverd, allemaal uniek, die in aparte doosjes werden opgeborgen. Uw verdedigings- en aanvalswaarden houdt u bij op uw persoonlijke 'dashbord kaart', waardoor u ten allen tijde en in een oogopslag een actueel beeld hebt van de situatie aan het front. De fiches waarmee u de stand bijhoudt hadden wel iets groter gemogen, u gaat ze goed in de gaten moeten houden bij opzetten en opruimen of u gaat ze verliezen. Daar zal de nieuwe Europese regelgeving over de max. 1000 watt stofzuiger niets aan veranderen.

De doos is ook zeer geslaagd. Erg stevig en in stijlvol zwart, met gouden opdruk, gepresenteerd. Moest het deksel niet de ondertitel 'An epic card game on Indian mythology ' dragen, u zou niet vermoeden dat er een spelletje in zit. U dacht eerder aan juwelen.

De spelregels zijn kort - u grijpt er na uw eerste lezing nooit meer naar terug - en erg duidelijk, op een klein detail na. Er staat in dat u bij elke beurt over 7 moed beschikt, maar dat moet 5 zijn. Dat wordt later in de regels ook aangegeven, maar u krijgt geen uitsluitsel. Een bezoekje aan BGG loste dat euvel op. Voor deze misser toch lichte puntenaftrek.

Zoals eerder aangegeven speelt Maha Yodha erg vlot. Het dahbord is handig voor bet bijhouden van de stand van zaken en uw levensfiches doen gewoon wat ze moeten doen, aangeven hoeveel levenskracht u nog in u hebt. De iconografie is duidelijk en het onderscheid tussen gevechtseenheden, krijgers, wapens, scrolls en artefacten is zo opvallend dat u nooit in twijfel komt te zitten over wat er zich op het slagveld afspeelt. Een oogopslag vertelt u alles.

Qua speelplezier en interactie komt u ook ruimschoots aan uw trekken. En mede door de grote hoeveelheid unieke kaarten is geen enkel spel hetzelfde.

Bent u een Magic the Gathering liefhebber maar wilt u eens wat afwisseling met een interessante twist? Toeslaan. Bent u geen Magic the Gathering liefhebber, wordt u er wel door geïntrigeerd maar ziet u op tegen het regelwerk? Toeslaan. Wilt u gewoon eens aan de slag met een uitdagend confronterend kaartspel dat zich afspeelt in een interessante mythologische context? Toeslaan. Neemt u graag onmiddellijk revanche? Toeslaan. Speelt u graag met z'n tweeën? Toeslaan. Dat is vijf keer toeslaan. U zou het nu wel moeten weten.

Maha Yodha scoort 8,3 punten op de Plak-o-Meter, wat het gelijk een van de toppertjes van 2014 maakt.

Dominique

 

Maha Yodha

Leprechaun Games (2014)

Chandan Mohanty / Saar Shai / Sagar Shankar

2 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

16:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: maha yodha |  Facebook |

21-12-14

Paargebied

Pairs

Herinnert u zich nog dat we ons een tiental dagen in een niet nader genoemde pub bevonden, in het gezelschap van het heerlijke tweepersoons dobbelspelletje Cock & Bull?

Wel, ook de kaartspelliefhebbers kunnen nu het café in. En u kunt met een lekker groepje, want dit kan met z'n achten.

Als het spelletje 'Pairs' er wordt aangeboden tenminste. Of als u het zelf meeneemt, want het past perfect in eender welke binnenzak.

Pairs bestaat uit een stapel flora gelieerde kaarten - denk aan kersen, peren, pepers, perziken, citroenen, uien, druiven, paddenstoelen, pompoenen en bosbessen. Het zijn er 55 in totaal en elke kaart heeft een getalwaarde die overeenkomt met het aantal keren dat die soort in de stapel voorkomt. Uien hebben bijvoorbeeld waarde 10 en zitten er dan ook 10 keer in. De - in dit spel erg geliefde, waarom wordt later duidelijk - peer heeft waarde 1, want ze komt maar één keer in de stapel voor.

Doel van het spel: niet verliezen.

Dit spel kent immers geen winnaars, alleen een verliezer.

Met deze wetenschap gaat u aan de slag.

Aan de slag gaan betekent de stapel schudden, 5 willekeurige kaarten verwijderen en voor iedere speler een kaart openleggen. De resterende kaarten vormen de trekstapel.

Wie aan de beurt is heeft de keuze een kaart van de trekstapel te trekken, een 'hit genoemd' of 'folden'. Folden houdt in dat u een openliggende kaart - de laagste - bij een andere speler weghaalt en deze in uw scorestapel legt. Voor u in euforie uitbarst: uw scorestapel bestaat alleen uit strafpunten.

Zodra er iemand 'fold' worden de openliggende kaarten van alle spelers op de aflegstapel gelegd en krijgt iedereen weer een open kaart van de trekstapel. Waarna het spel wordt verdergezet.

Kiest u ervoor te 'hitten' moet u een kaart van de trekstapel nemen. Hebt u op dat moment reeds een kaart met hetzelfde getal voor u open liggen hebt u pech. Een van die kaarten verdwijnt onmiddellijk naar uw scorestapel en het ritueel van hierboven - alle kaarten worden afgelegd en iedereen krijgt weer een open exemplaar - herhaalt zich.

Dat gaat zo lekker door tot een speler een bepaald aantal strafpunten heeft verzameld. Zit u bijvoorbeeld met z'n vieren aan de cafétafel zijn er dat 16.

U hebt al lang begrepen dat een 10 voor uw neusje vrij risicovol is als u ervoor kiest om een kaart bij te trekken. Maar u begrijpt ook dat u door het trekken van een andere kaart uw medespelers zwaar onder druk kunt zetten. Dat zijn de dilemma's waarvoor u hier wordt geplaatst.

En aangezien er geen winnaars zijn maar slechts één verliezer, een eindresultaat dat u absoluut wil vermijden als u niet wil afgaan in uw stamcafé - zult u toch af en toe het risico moeten aangaan.

Pairs slaagt waar het in wil slagen: snel, licht en makkelijk verteerbaar kaartplezier aanleveren. Zelfs als u zwaar dronken bent kunt u de regels nog makkelijk de baas. Meerdere rondjes na elkaar zijn eerder regel dan uitzondering en het feit dat er bij elke sessie - en elke keer dat de trekstapel opnieuw moet worden geschud - 5 kaarten uit de stapel worden gehaald plaatst de notoire kaartentellers gelijk voor een probleem. Een probleem dat alleen maar in uw voordeel kan spelen.

Een interessante 'doorspelen' variant zorgt ervoor dat alleen de actieve speler kaarten moet afleggen als hij 'fold' of ongelukkig 'hit'. Dat speelt iets vlotter maar is niet echt een must. Beide spel modi spelen immers lekker weg.

In de handel vindt u trouwens meerdere thema's op het schap. Piraten, gekke professoren, goblins, noem maar op. Het spel blijft wel hetzelfde, alleen de tekeningetjes zijn anders.

Zit u vaak op café en wil u zelfs in een vergevorderde staat van dronkenschap nog kunnen meedingen naar de titel van 'niet verliezer' mag u gerust toeslaan.

Dominique

 

Pairs

Cheapass Games (2014)

James Ernest / Paul Peterson

2 tot 8 spelers (geen opgegeven minimumleeftijd)

15 minuten

 

 

16:21 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pairs |  Facebook |

19-12-14

Something Wicked This Way Comes

Rattlebones

Een mens wordt af en toe aangenaam verrast in het leven.

Soms ook op de donkere dagen voor kerst.

De verrassing manifesteerde zich onder de vorm van een postpakket uit de Verenigde Staten van Amerika, met daarin een 'Roll & Move' spelletje.

Rol & Move spelletjes, geloof me, zijn de kneusjes van de bordspellenwereld. Goeie Roll & Move spelletjes zijn dan ook op een hand te tellen. Een hand waarvan enkele vingers werden geamputeerd weliswaar.

Verflixxt is er eentje die mijn verzameling nooit zal verlaten, en Drachenland zal tijdens een uitslaande brand ook nog even snel worden mee gegrist. Maar verder? Huilen met de pet op. Of de dobbelsteen in de hand, het is maar hoe u het bekijkt.

Maar Rattlebones..

Doet alles, maar dan ook alles goed.

Het begint al met de setting, een soort pretpark waarvan alleen geweten is dat ene Rattlebones er de plak zwaait. Een geheimzinnige kerel die tegelijk aantrekt en afstoot en die onherroepelijk op een confrontatie met zijn bezoekers aanstuurt. Die confrontatie vindt uiteindelijk plaats op het scorespoor, waarna onmiddellijk het speleinde wordt ingeluid.

Er is van alles te doen in Rattlebones' recreatiegebied. Er zijn treintjes, paardenmolens, goktentjes, schietkramen, waarzegsters, spiegelpaleizen, spookhuizen, wilde dieren en natuurlijk de onvermijdelijke eet- en drinkstandjes.

En u, de bezoeker, hebt als enige wens Rattlebones himself - naar verluidt bevindt hij zich ook ergens in het park - als eerste tegen te komen.

Daarvoor doet u zoveel mogelijk attracties aan en probeert u zoveel mogelijk punten te verzamelen, al dobbelend en lopend.

Dat dobbelen, medespeler, laten we het daar even over hebben. Want daarin zit de grootste verrassing.

Drie supergrote zeszijdige dobbelstenen krijgt u ter beschikking. In wit, zwart en grijs. Op elke dobbelsteen de klassieke cijfers van 2 tot 6. De 1 werd vervangen door een afbeelding van Rattlebones himself. Dobbelt u Rattlebones komt hij uw richting uit, langzaam maar zeker, maar hij telt ook gewoon als 1 voor uw eigen verplaatsing.

Na het dobbelen van 1 dobbelsteen verplaatst u zich, of beter gezegd uw trawanten - u hebt er 3 en ze manifesteren zich onder de vorm van apen - in uurwijzerzin van attractie naar attractie, daarbij exact uw gedobbelde resultaat respecterend en op de attractie aangekomen de aldaar beschikbare speciale actie uitvoerend.

Die beschikbare actie is er eigenlijk maar één, maar wat voor één. U kunt er namelijk voor kiezen uw dobbelsteen aan te passen.

U leest het goed.

U past uw dobbelsteen aan door een van de zijdes te verwijderen - alleen het Rattlesbones symbool is taboe - en er een andere voor in de plaats te steken, want daar komt het op neer. U haalt bijvoorbeeld de 3 weg en steekt er een symbool van een goudstuk in de plaats. Of u vervangt de 6 door een 'opnieuw dobbelen' symbool. Of u vervangt de 4 door een dief, waarmee u later hopelijk uw medespelers lekker kunt beroven (niet eentje, maar allemaal tegelijk!).

Twaalf verschillende actiesymbolen zijn er.

Nog voorbeelden? De negenstipper, waarmee u overal naartoe kunt, als het maar binnen de eerste 9 attracties is. Of de ster, waarmee u 'sterren' verzamelt die u later met wat geluk weer kunt inruilen voor een massa overwinningspunten. Of de trein, waarmee u al dokkerend extra punten kunt verdienen. Of het goksymbool, dat u toelaat de speciale gokdobbelsteen te gooien - niet zonder gevaar dit maar wel erg verleidelijk. Of het aandelensymbool, waarmee u kunt speculeren op de aandelen van het park. Of het 1234 symbool, waarmee u punten verdient op basis van uw plaats op het scorespoor. Of het +1 symbool, waarmee u op een van uw dobbelstenen van een 2 een 3 kunt maken enz. Of het x2 symbool, waarmee u de gedobbelde goud-, sterren- of puntenactie van een andere dobbelsteen kunt verdubbelen. Of het pijl symbool, dat wijst naar een aangrenzende actie op uw dobbelsteen die u onmiddellijk mag uitvoeren.

Om die speciale dobbelsteenacties te kunnen doen moet u ze dus wel op uw dobbelstenen aanbrengen - buiten het vrijwaren van het Rattlebones symbool is er geen enkele beperking - en ze later nog dobbelen ook.

Goud is belangrijk, wat door het inleveren van goud kunt u extra dobbelstenen gooien. Dat maakt gelijk een wereld van verschil want u hebt dan heel wat meer keuzemogelijkheden.

Er zit wel een addertje onder het gras. Uw cijfertjes vervangen door acties knabbelt aan uw mobiliteit. Daar moet u rekening mee houden. Uw acties, hoe verleidelijk ook, verspreiden over uw 3 dobbelstenen strekt dan ook zeer tot aanbeveling. Al moet ik wel toegeven dat ik al prachtige staaltjes van erg efficiënte specialisatie dobbelstenen de revue heb zien passeren.

Zo dobbelt, assembleert en beweegt u verder tot een speler op het scorespoor Rattlebones himself tegen het lijf loopt (de man begint zijn voettocht aan het andere eind van het scorespoor en verplaatst zich richting startveld telkens zijn symbool wordt gedobbeld), waarna het spel onmiddellijk eindigt met een zegekreet van de speler in kwestie. Wat er met de andere parkbezoekers gebeurt is niet geweten.

De steeds wisselende startopstelling (door de toevoeging van 7 willekeurige attracties aan de 7 vaste op het spelbord), de innovatieve omgang met het concept 'zeszijdige dobbelsteen' (het wisselen van zijdes werkt, met behulp van de meegeleverde zappers, wonderwel), het tactiele genot dat met het manipuleren van de dobbelstenen gepaard gaat, de eigenaardige setting, de korte speelduur, de eenvoudige regels, het spelbord dat altijd goed ligt, het plezier dat opkomt bij elk opgegeven spelersaantal en het prachtige spelmateriaal maken dat dit kleinood mijn verzameling nooit meer zal verlaten.

Zoekt u nog een familiespel met net dat tikje meer, niet in het minst originaliteit, hoeft u niet verder de hort op. U hebt het net gevonden.

Dominique

 

Rattlebones

Rio Grande Games (2014)

Stephen Glenn

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

 

 

18:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: rattlebones |  Facebook |

10-12-14

Kijk eens verder dan uw spellenneus lang is: deel 2

Cock & Bull

Toen ik de titel van dit spelletje voor het eerst onder ogen kreeg, vreesde ik het ergste. Een Lap Dance in het kwadraat zeg maar.

Hoefde helemaal niet.

Cock & Bull is immers een onschadelijk dobbelspelletje voor de hele familie.

Al dienen er toch enkele kanttekeningen bij het woord 'onschadelijk' te worden gemaakt.

Net als Ninja Taisen, dat ik eerder deze week onder het voetlicht bracht, loopt u met dit spel tegen het risico van een acute verslaving aan. Een lichte en een relatief onschuldige, maar toch.

Cock & Bull is een spelletje dat bij voorkeur in een pub of café wordt gespeeld. Dat, medespeler, legde al vrij snel het tweede gevaar bloot. Dat van uitbaters die door fervent spelende klanten verstoken bleven van inkomsten. Omwille van geen oog meer voor alcoholische dranken, zeg maar gerust dranken tout court. Ook hapjes bleven onaangeroerd. Het cliënteel had alleen nog maar oog voor het spelletje.

En zo bestaat het dat bepaalde drankgelegenheden in Amerika - naar analogie met de koffiebar Panorama in Gent die consequent laptops verbiedt vanaf 13u - Cock & Bull niet meer wordt toegelaten.  

En het is inderdaad eens wat anders. In plaats van in het gezelschap van uw bolle buikje pijltjes haar een 'clock' te dooien kunt u ook gewoon aan een tafeltje gezeten competitief aan de slag. Met een houten spelbord, twee steeknageltjes, zes grote en beiderzijds bedrukte fiches in rood en zwart en twee speciale zeszijdige dobbelstenen. Op elke dobbelsteen: een aap, twee stieren en drie hanen.

Tijdens uw beurt dobbelt u die twee dobbelstenen en evalueert u het resultaat.

Is het een combinatie aap-haan of aap-stier verliest u onmiddellijk uw beurt.

Verschijnt de combo haan-stier mag u kiezen of u een fiche van uw tegenstander van het spelbord verwijdert of een punt bijschrijft op uw conto. 

Neemt u de combo haan-haan waar mag u een fiche op een haanveld - er zijn er drie - op het bord leggen met uw kleur naar boven (u hebt bij spelaanvang voor zwart of rood gekozen), of een fiche van uw tegenstander die zich op een haanveld bevindt naar uw kleur draaien. Hebt u echter alle drie de haanvelden al bezet mag u twee punten bij uw totaal voegen. 

Een combinatie stier-stier laat u toe een fiche op een van de twee stiervelden te leggen of een fiche van een tegenstander op een stierveld naar uw kleur draaien. Hebt u de twee stiervelden al eerder ingenomen mag u drie punten bijtellen bij uw puntentotaal.

Bij de magische 'twee apen' worp mag u een fiche op het kroonveld leggen - er is er maar eentje - en hebt u zich dat veld toevallig al eerder toegeëigend mag u zomaar zes punten vooruit op het scorespoor.

Zolang u geen combinatie aap-haan of aap-stier dobbelt mag u lekker voort blijven spelen terwijl uw tegenstander knarsetandend zit toe te kijken.

Als u fiches van uw tegenstander van het spelbord verwijdert moeten dat eerst de fiches op de haanvelden zijn, dan die op de stiervelden en tenslotte de fiche op het kroonveld. 

U wint onmiddellijk als u erin slaagt zes fiches in uw kleur op het spelbord te krijgen of het magische eindtotaal van 36 punten vergaart.

Meer is het niet.

Of toch wel. Het is ook eenvoudig, intrigerend, leuk en enorm verslavend.

Gek eigenlijk, gezien de hoge geluksfactor.

Toch wordt u regelmatig voor interessante dilemma's geplaatst. Verwijder ik een fiche van mijn tegenstander of ga ik voor de punten? Ga ik voor een fiche-overwinning of race ik over het scorespoor naar die verlossende 36? Probeer ik zo snel mogelijk mijn fiches op het bord te krijgen en zeker die kroonfiche binnen te halen zodat ik zes punten scoor bij elke dubbele stierworp?

Er zijn twee versies van dit spel. Een basale met telblokjes voor het puntenspoor of een luxueuze met insteeknageltjes, die het tellen aanzienlijk vergemakkelijken. Het prijsverschil is echter ook aanzienlijk. Qua speelplezier merkt u echter geen enkel verschil. U kunt dus gerust voor de goedkopere verschijningsvorm gaan. Dat is zelfs niet slecht bekeken want de spelregels van de luxe versie staan op de onderkant van het spelbord, en dat is wel heel erg onhandig als u even een speltechnische nalezing wil doen.

Het klopt, medespeler. Tijdens onze sessies dronken en aten wij amper, zo aandachtig zaten we elkaars dobbelworpen en acties te volgen. En iedereen met wie ik dit tot nu toe speelde wou na afloop gelijk opnieuw. En opnieuw. En opnieuw.

Een heerlijk niemendalletje.

Dominique

 

Cock & Bull

Blue Panther LLC (2009)

Frederick M. Smith

2 spelers vanaf 10 jaar

10 tot 30 minuten

 

 

19:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cock & bull |  Facebook |

08-12-14

Daar zijn we weer!

Mars Attacks: The Dice Game

Martianen, altijd liggen ze op de loer.

'Ze', dat bent u deze keer .

Gelukkig.

En u hebt uw zinnen gezet op Houston, Dallas, Los Angeles, Detroit, Milwaukee, Philadelphia, Jaksonville, Chicago, Austin, New York, Memphis, San Diego, Indianapolis, San Antonio, San Fransisco, Oklahoma City, Seattle, San Jose, Boston, Las Vegas, Phoenix, Toronto en Mexico City. 

En u graait ook graag enkele monumentjes mee zoals The Lincoln Memorial, Mt. Rushmore, The Statue of Liberty, The Grand Canyon en The Gateway Arch.

Een goeie geut na-ijver is de Martianen niet vreemd want u maakt er een wedstrijdje van. Wie de waardevolste steden en monumenten binnenrijft wint.

In dit dobbelspel voor 3 tot 6 spelers probeert u dus het bovengenoemde, mooi afgebeeld op grote maar dunne kaarten, binnen te halen.

Daartoe dobbelt u tijdens uw beurt met tien dobbelstenen. Daarop staan laserpistolen, Martianen en atoombommen afgebeeld. De pistolen hebt u nodig om steden te veroveren, de Martianen om monumenten in bezit te nemen en de atoombommen vormen de standaard afweer waarmee het mensdom u uit het zwerk knalt.

De puntenwaarde van stad of monument staat in nauw verband met de moeite die u ervoor moet doen. Chicago levert u bijvoorbeeld zomaar 9 punten op, maar u moet er wel 11 laserpistolen voor uit uw dobbelsteentjes toveren. Gelukkig kunt u uw aanval over meerdere beurten spreiden. 

Monumenten vragen dan weer Martianen als worpresultaat.

Las Vegas, hoe kan het ook anders, kunt u alleen innemen als zichzelf tijdens uw beurt stukspeelt. 

Tijdens uw beurt kiest u een stad of monument uit - u hebt ten allen tijde de keuze uit vier - en dobbelt vervolgens met de tien gele dobbelstenen. Martianen mag u in steden altijd herdobbelen, atoombommen niet. Teveel atoombommen - de steden, monumenten en de moeilijkheidsgraad-kaart geven aan hoeveel bommen u kunt hebben - en het is beurtje over. Stopt u echter op tijd duidt u met een van uw vier beschikbare  fiches op de betreffende kaart aan hoeveel laserpistolen of Martianen (voor de monumenten) u hebt gedobbeld. Klaart u de klus in één beurt, des te beter. U claimt dan de stads- of monumentenkaart en ook de daarbijhorende punten. Lukt het niet plaatst u uw fiche op het overeenkomstig veld op de kaart en u kunt dan volgende beurt weer proberen de kaart binnen te halen.

De monumenten zijn lastig, maar rijkelijk voorzien van punten. Enkel Martianen tellen daar en laat dat nu net het enige dobbelsymbool zijn dat u mag herdobbelen. Lees de vorige zin nog eens rustig na en trek uw conclusies.

Las Vegas is, zoals eerder aangehaald, een buitenbeentje. U hebt slechts drie atoombommen nodig om dat oord van verderf het uwe te noemen, ware het niet dat u zichzelf daarvoor tijdens uw beurt moet stukspelen. Dan pas kan u op het eerste veld een fiche plaatsen en vervolgens per verliesbeurt slechts een plek richting bezit opschuiven.

Sommige steden geven u blijvende voordeeltjes als u ze hebt geclaimd. Denver bijvoorbeeld laat u toe al uw dobbelstenen opnieuw te gooien als u zich reeds vanaf uw eerste worp hebt stukgespeeld. Handig. Of  Seattle, waarmee u bij het begin van uw beurt een dobbelsteen met de gewenste zijde naar boven kunt leggen.

Andere steden leggen dan weer voorwaarden op aan de potentiële bezetters op. Detroit moet bijvoorbeeld in één worp moeten binnengehaald en in New York schuift uw fiche sowieso een plaats achteruit bij het begin van uw beurt, als u er een liggen hebt.

Het spel eindigt van zodra een van de vier stapels - samengesteld op basis van het aantal spelers - is leeggehaald. De speler met de meeste overwinningspunten op zijn kaarten wint. Bij een gelijke stand wordt naar het aantal geclaimde kaarten gekeken.

Mars Attacks: the Dice Game is licht, maar leuk dobbelvertier en het is alvast beter dan Martian Dice, gewoon omdat u meer keuzemogelijkheden hebt en anderen lekker dwars kunt zitten door ook op de steden of monumenten te spelen waarop zij hun zinnen hebben gezet. Druk zetten heet dat. Mogelijk blijven ze dan met hun grijpgrage tengels weg van de steden of monumenten waarop u dan weer in het geniep uw focus hebt gelegd.

Interessant is de moeilijkheidsgraad-kaart. De ene zijde toont een atoombom, de andere twee. Het is frappant hoeveel verschil dat maakt tijdens het spel. 

Zoekt u iets lichts en leuks voor onder de kerstboom? Iets dat slechts een klein halfuurtje duurt, voor de nodige hilariteit zorgt en toch voldoende variatie biedt voor meedere partijtjes na elkaar? Zoek dan niet verder. Besef wel dat u voor diepgang elders moet zijn, en al zeker niet in Las Vegas.

Dominique

 

Mars Attacks: The Dice Game

Steve Jackson Games (2014)

Samuel Mitschke en Phil Reed

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

 

19:11 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mars attacks: the dice game |  Facebook |

03-12-14

Spiel 2014 nafeest: deel 8

Ninja Taisen

Het is een beetje aan het opkomen. de implementatie van het steen-, schaar- en papierprincipe in een bord- of kaartspel, maar op een zodanige manier dat u de steen, de schaar en het papier al van ver open en bloot ziet liggen.

Het voortreffelijke Regnum Angelica gebruikte het al in de strijd der engelen, het mogelijk nog voortreffelijker Ninja Taisen gebruikt het in de strijd der Ninja's.

Heel veel kaartgestuurde actie hier. Van de twee verborgen dorpjes over de rivier die beide woongebieden van elkaar scheidt tot de ninja's en hun hoofdman die naar deze dorpjes op zoek gaan, onderwijl alles wat ze tegen komen een kopje kleiner makend.

Daarbovenop drie gekleurde dobbelstenen, voorzien van 1, 2 of 3 stippen. Daarmee verplaatst u het hoger genoemde minilegertje richting uitvalsbasis van uw tegenstander, individueel of in groep.

De kaarten van uw voetvolk zijn in de linkerbovenhoek voorzien van schaartjes, steentjes of papiertjes en een getalsterkte in een van de drie dobbelsteenkleuren. Uw hoofdman kan uiteraard met alles, en elke kleur, overweg en is, hoe kan het ook anders, ook nog eens de sterkste van allemaal. De volle vier.

Tijdens uw beurt doet u heel simpele dingetjes. U dobbelt met de drie dobbelstenen (rood, blauw en groen) en verplaatst vervolgens met de kleur van de dobbelstenen corresponderende ninja's het aantal gedobbelde stippen ver, richting het dorp van uw tegenstander. Liggen er kaarten op de ninja die u wil verplaatsen mogen die mee, met een maximum van twee.

Komt u op uw eindlocatie tegenstanders tegen ontstaat er, naar goede ninjagewoonte, een gevecht. Daarbij wordt in eerste instantie het steen-, schaar en papierprinicpe gehanteerd en in tweede instantie de getalsterkte. Gevechten tussen meerdere ninja's worden een voor een, van boven naar onder, afgewerkt. Bij een absolute gelijke stand trekken beide protagonisten zich één veld terug.

Hoofdmannen krijgen een speciale behandeling. Bij meerdere gevechten op dezelfde locatie verliezen zij steeds 1 sterkte. Ze worden gewoon moe.

Schakelt u alle ninja's van uw tegenstanders uit wint u onmiddellijk. Bereikt u het dorp van uw tegenstander en breekt u de weerstand van de eventueel nog aanwezige guerrilla-vereniging gaat u ook winnend de geschiedenisboeken in.

Ondanks de schijnbare, en ook wel voor een deel reële, lichtheid van dit spelletje moet u goed opletten wat u doet. Vrijwillig terugtrekken is geen optie waardoor u op een bepaald moment de strijd wel moet aangaan. Timing is belangrijk en gelukkig 'gooien' de dobbelstenen regelmatig roet in het eten waardoor u uw oprukkende manschappen niet altijd helemaal onder controle hebt, hoofdman die alles aankan of niet.

Ninja Taisen, zo heb ik gemerkt, brengt een lichte verslavingsroes teweeg. Ongeveer dezelfde soort roes die mij overviel tijdens het spelen van een ander spel eerder deze week - toevallig ook eentje voor twee en ook eentje met dobbelstenen - dat u een van de volgende dagen in de rubriek 'kijk eens wat verder dan uw spellenneus lang is' hier besproken zult zien.

Die roes brengt u in een soort lichte trance die u onmiddellijk na afloop naar een volgend partijtje doet verlangen, een partijtje waarin u het heel anders zult aanpakken en uw tegenstander alle hoeken van rivier en bos zult laten zien. De korte speelduur werkt de verslaving nog extra in de hand, waardoor een avondvullend Ninja Taisen programma zeker tot de mogelijkheden behoort. 

Mede door die lichte verslaving heeft het compacte doosje ondertussen een plaatsje opgeëist in de binnenzak van meerdere winterjassen van ondergetekende.

Ninja Taisen speelt trouwens ook erg leuk bij kaarslicht. Laat die stroomuitval dus maar komen. 

Dominique

 

Ninja Taisen

Katsumasa Tomioka

mnimalGames / Penta Merone / Table Cross (2014)

2 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

17:49 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ninja taisen |  Facebook |

01-12-14

Spiel 2014 nafeest: deel 7 (Spelen met restjes)

Patchwork

Het leven, beste medespeler, hangt aaneen van restafval. Wij dragen overschotjes mee uit het verleden en proberen ze weer aaneen te breien, te verwerken tot - hopelijk - iets nieuws, iets dat de moeite waard is.

Patchwork, een van de nieuwste worpen van een niet echt favoriete auteur van mij, Uwe Rosenberg, deed mij hieraan denken.

Naar Uwe Rosenberg normen is deze boreling ietwat atypisch. Geen tonnen spelmateriaal, geen gefrutsel met duizenden spelonderdelen, extreem kort van speelduur, al even extreem abstract van opzet en verrassend genoeg helemaal right up my alley.

In Patchwork, dit kleurrijk tussendoortje voor twee,  probeert u met restjes textiel nieuwe creaties te fabriceren. Recyclage tot op het bot zeg maar.

Dat doet u door, tegenover uw tegenstander gezeten, tetris-achtige stukjes textiel aan te kopen - u betaalt met knopen en die zijn tevens uw cruciale reddingsboei bij de eindtelling - en deze vervolgens te verwerken in uw creatie die uit 9 x 9 velden bestaat.

Die stukjes textiel liggen cirkelvormig uitgestald rond het tijdsbord waarop u en uw tegenstander richting eindveld hobbelen. Beiderzijds bedrukt is dit bord, en u kan afhankelijk van uw humeur een kantje kiezen. Speltechnisch zijn ze niet verschillend.

Een koop pion bepaalt welke patches u kunt aanschaffen, de drie exemplaren die voor de pion liggen uitgesteld meerbepaald. Kopen kost knopen en patches knopen kost dan weer tijd, die u aangeeft door uw pion het door de patch aangegeven aantal velden vooruit te verplaatsen op het tijdspoor. Op de patches staan meestal ook knopen afgebeeld, die dan weer belangrijk zijn voor de inkomstenfase.

Passeert u een knoop op het tijdspoor krijgt u inkomsten. Daarvoor telt u gewoon de knopen in uw creatie bij elkaar op en laat u zichzelf vervolgens eens lekker uitbetalen door de knopenbank.

Op het tijdspoor komt u ook kleine minipatches tegen. Die zijn inderdaad erg klein, maar extreem belangrijk want alleen met deze patches kunt u de kleinste veldjes op uw creaties opvullen. Er zijn er vijf en weg is weg. Het verdient dus aanbeveling om niet te ver achter uw tegenstander aan te blijven strompelen, al is dat wel verleidelijk want zolang u dat doet blijft u ook aan de beurt. Denk aan Thebes.

Koopt u geen patch kunt u ook gewoon voor inkomsten gaan via het tijdspoor, maar u kunt dat alleen als u achterop ligt. U verplaatst dan uw pion naar het eerste veld voor het veld waarop de pion van uw tegenstander staat krijgt en u krijgt vervolgens voor elk verplaatst veld een knoop.

U koopt, u knoopt, u casht en u probeert ondertussen uw patchveld zo volledig mogelijk te bedekken met al die willekeurig gevormde stukjes karton.

Van zodra beide spelers het eindveld op het tijdspoor hebben bereikt is het spel gedaan. U telt uw resterende knopen bij elkaar op, trekt daar voor elk leeg veld op uw patchbord twee punten van af en u weet gelijk of u gewonnen hebt. Eindigen met een minscore is niet uitzonderlijk.

U moet patchwork een kans geven als u houdt van lichte abstractie spellen, graag puzzelt, uw partner aan de speeltafel wil krijgen, niet té lang naar een speloppervlak wil zitten turen en kunt genieten van een bont eindresultaat op uw persoonlijke spelersbordje.

Aanrader.

Dominique

 

Patchwork

Lookout Games, Mayfair Games (2014)

Uwe Rosenberg

2 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

 

10:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: patchwork |  Facebook |