30-11-14

De butler heeft het gedaan!

The Amberden Affair

Stel.

U bent een Engelse butler die avonddienst heeft in een prachtige Engelse mansion. U kunt uw geld verdienen door eenvoudigweg de dingen te doen die een butler zoals hoort te doen zoals jassen aannemen, deuren open en dicht doen, hapjes en drankjes serveren en de garderobe beheren. U kunt echter ook geld verdienen door drie hoge gasten te vergiftigen. Opdrachtgever onbekend, maar wel rijk.

Wat kiest u?

Ik zou voor het vergiftigen gaan want, hoewel niet zonder risico, de beloning is dan aanzienlijk groter.

In 'The Amberden Affair', een bordspel voor 3 tot 6 spelers, krijgt u de kans beide werkterreinen te verkennen.

U weet vooraf niet welke rol u zult spelen, uw medespelers ook niet en u weet het ook niet van elkaar. U kunt het beroep van een bescheiden, doodbrave - zeg maar doodsaaie - butler toebedeeld krijgen maar het lot kan u ook tot gifmenger bombarderen. Veel minder saai uiteraard, en veel lucratiever, maar ook erg gevaarlijk.

Uw opdrachtjes uitvoeren doet u middels het bewegen van uw butlerfiguur op het spelbord, van locatie naar locatie en van genodigde naar genodigde. Drie eregasten moet u, ongeacht uw bedoelingen, extra in het oog houden: de baron, de vrouw van de gouverneur en de generaal.

Bent u een gewone butler doet u dus gewone butlerdingen, bent u de gifmenger hoef ik u ook al geen verdere uitleg te geven. Butlerdingen - u krijgt uw orders van de hoofdbutler -  tot een goed einde brengen levert punten op. Een uitmuntende zalmmousse van de hors d 'oeuvres tafel naar de baron brengen bijvoorbeeld tikt 20 punten aan. Of een droge Martini van de bar naar de generaal levert u 25 punten op. Vindt u het medaillon van de generaal terug - de man is nogal verstrooid en weet niet meer waar hij het heeft gelaten - krijgt u zomaar 30 punten toegeworpen.

De voorwerpen waarmee u uw opdrachten moet uitvoeren vindt u in de verschillende locaties op het kruisvormige speelbord: de bar, de vestiaire, de balie, de voordeur en de buffettafel.

Hebt u kwade bedoelingen is uw hoofdbezigheid het ombrengen van de drie hoger genoemde eregasten. Uw opdrachtgever heeft daartoe enkele flacons met gif op de verschillende locaties verspreid. Aan u om ze te vinden en aan de juiste persoon, in een drankje, toe te dienen. Dat levert u nog meer punten op. Vergiftigt u alle drie uw doelwitten krijgt u zomaar 150 punten in de schoot geworpen, eventueel aangevuld met de gewone butleropdrachten die u hebt uitgevoerd.

Nu over naar het écht leuke aspect van dit spel.

Er worden drie rondes gespeeld waarin de spelers - hou u vast - simultaan drie acties uitvoeren. Acties zijn bewegen naar een aangrenzende locatie, een voorwerpkaart op een locatie op hand nemen, een voorwerpkaart op een locatie afleveren, een voorwerpstapel bekijken en een opdrachtkaart trekken bij de hoofdbutler. Uiteraard moet u zich op de locatie bevinden om de daaraan verbonden actie uit te kunnen voeren.

Nadat iedereen zijn drie acties heeft gedaan mag elke speler geruchten verspreiden door geruchtenfiches - elke speler heeft er drie - op het geruchtenveld uit te spelen. Op het eind van het spel mag elke speler die geruchtenfiches heeft uitgespeeld de naam van de speler waarvan hij vermoedt dat het de gifmenger is op een briefje noteren. Als de beschuldiging klopt leveren deze fiches extra punten op.

Punten verdient u dus door uw standaard butleropdrachten uit te voeren, niet uitgespeelde onderzoekskaarten op hand te houden (u kunt daarmee de handkaarten van andere spelers bekijken), als gifmenger de eregasten om zeep te helpen en de gifmenger als zodanig aan te duiden. Strafpunten - jawel! - verzamelt u door op de verkeerde gifmenger in te zetten, op het einde van het spel onvoltooide opdrachten op hand te hebben en als gifmenger door andere spelers te worden ontmaskerd. De gifmenger moet minstens een eregast het hoekje om helpen om te kunnen scoren. Als hij dat niet kon mag hij ook zijn geslaagde gewone opdrachten niet verzilveren.

Het speleinde wordt ingeluid van zodra er geen tijdfiches meer op het tijdveld liggen of van zodra er een bepaald aantal geruchtenfiches op het geruchtenveld liggen.

Drie rondes speelt u, waarna de punten worden opgeteld. De speler met de meeste punten wint.

Ik herhaal het nog eens: simultaan.

Dat betekent dat u tijdens een beurt drie acties krijgt die u tegelijkertijd met andere spelers uitvoert. Dat, medespeler, zorgt voor een dynamiek die ik nog in geen enkel ander spel ben tegengekomen. U hebt uw eigen bedoelingen, goed of slecht, en tegelijkertijd moet u ook uw tegenstanders in de gaten houden. Waar gaan ze naartoe? Nemen ze daar een kaart? Laten ze daar een kaart achter? Heb ik een onderzoekskaart op hand waarmee ik het stapeltje waaraan hij of zij net een kaart toevoegde kan bekijken, of hou ik die liever op hand om sowieso al 10 punten te scoren op het einde van het spel? Verspil ik een onderzoekskaart en een actie om in de handkaarten van een andere speler te kijken in de hoop een gifcapsule te ontdekken en als ik die vind, is dat dan wel de gifmenger of gewoon een rookgordijn optrekker? Zou ik als gifmenger ook niet enkele geruchtenfiches uitspelen om mezelf buiten verdenking te stellen, maar ook om het spel sneller te doen eindigen zodat mijn sporen niet tijdig kunnen worden nagetrokken? Hou ik me niet bezig met de gifmenger en hoop ik gewoon zoveel mogelijk punten te scoren met het uitvoeren van opdrachten?

Dat simultaan spelen maakt dit spel tot een topper.

Ja maar, hoor ik al poneren, dit systeem zet de deur toch wagenwijd open voor valsspelers? Vergeet het maar. Iedereen houdt iedereen zodanig in de gaten dat iemand die een extra actie uit probeert te voeren onmiddellijk bij de kraag wordt gevat. Wat u vervolgens met dat sujet doet is uw zaak.

The Amberden Affair biedt u mooi en degelijk materiaal (het verdient wel aanbeveling de kaarten een jasje aan te trekken), een aangename speelduur, een interessant en uitdagend spelsysteem met een leuk verrader aspect , een gezonde dosis paranoia, een hoge herspeelbaarheidsgraad en tonnen interactie. Ik kan u dit bezoekje aan een Engels landhuis dan ook ten zeerste aanbevelen, zeker tijdens de aankomende feestdagen.

Dominique

 

The Amberden Affair

The Game Crafter, LLC / Two Penny Games, LLC (2013)

Michael Domeny en Kalsey Domeny

3 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

 

13:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the amberden affair |  Facebook |

15-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 6

The Ravens of Thri Sahashri

Stel.

U lijdt, na getuige te zijn geweest van een verschrikkelijk voorval, aan acuut geheugenverlies. Een volledige black-out zeg maar.

Who you gonna call?

Een neuroloog of uw met telepathische gaven gezegende vriend?

Ik zou voor uw vriend gaan. Uw kans op volledig herstel is dan immers vele malen groter.

In het universum van 'The Ravens of Thri Sahashri' tenminste.

'The Ravens of Thri Sahashri', beste medespeler, is het beste tweespelerspel, misschien zelfs het beste spel tout court, dat op Spiel 2014 is verschenen.

Het is een coöperatief kaartspel voor twee waarin uw samenwerkend vermogen zwaar op de proef wordt gesteld omdat - u las het hierboven al - een van uw beidjes over het geheugen beschikt van een gemiddelde doperwt. Ren, zo heet het arme meisje, is daarbovenop ook nog eens haar spraakvermogen kwijtgeraakt. Als starthypotheek op uw slaagkansen kan dat tellen.

Haar beste vriend Feth, de andere speler en hopeloos verliefd, beschikt echter over telepathische krachten waarmee hij Rens dromen kan lezen en zelfs beïnvloeden. Een voorzichtig opstapje naar volledig herstel. Telepathische hersenchirurgie zeg maar.

Hij gaat dan ook zo snel mogelijk aan de slag - de tijd dringt immers, en dat is nog zacht uitgedrukt - met zijn herstellingswerkzaamheden.

Misschien zit een huisje, tuintje, kindje, autootje, hypothecair leninkje er dan toch nog in.

Dat herstel van het geheugen gebeurt middels kaarten, in 5 kleuren en genummerd van 1 tot 5. Die kaarten zijn ook nog eens voorzien van rasters (kwadranten) die al dan niet beschadigde droomfragmenten, herinneringen voorstellen, én een speciale eigenschap.

In de trekstapel zitten ook nog vijf kwaadaardige raven die met gelijkgekleurde  kaarten aan de haal gaan als u even niet oplet. Dit soort onoplettendheden gaat het koppeltje later in het spel mogelijk zwaar bekopen.

Tijdens zijn beurt mag Feth zo veel kaarten trekken als hij wil. Raven legt hij apart. Vervolgens mag hij zoveel kaarten als hij wil aan de Atman, die bij spelaanvang uit slechts één kaart bestaat, toevoegen. De Atman is de blauwdruk van Rens geheugen en het morrelen daaraan is aan erg strikte regels onderworpen. Kwadranten van weggedrukte herinneringen moeten immers gelijkaardige kwadranten van eerder gelegde kaarten bedekken en een kaart mag nooit volledig bedekt worden door een andere kaart.

Als hij klaar is mag Ren één kaart uit de Atman nemen om die aan haar 'hart', dat uit vier gedekte kaarten bestaat, toe te voegen. Ze probeert hierdoor een 'gedicht' te schrijven bij elke gedekte kaart. Bij de eerste drie kaarten moet de som van de kaarten zeven zijn, bij de laatste kaart vijf. Elke regel moet in volgorde worden afgewerkt. Komt de afgelegde kaart overeen met de kleur van de corresponderende gedekte kaart mag Ren die omdraaien. Dit is belangrijke informatie voor Feth.

Als Feth erin slaagt in de Atman een som van zeven te vormen met kaarten van dezelfde kleur kan hij Ren vragen of deze kleur in haar 'hart' voorkomt. Is dat zo mag Ren één kaart van die kleur openleggen. Deze kaart kan dan op het einde van de ronde - er zijn er drie en de laatste hakt er echt wel in - worden gescoord, wat heel belangrijk is voor de slaagkansen van het duo.

Feth moet dus proberen op basis van de subtiele hints van Ren diens hart te reconstrueren en dit voor de trekstapel leeg is (game over). Daarbovenop mag op het einde van elke ronde geen kaart zichtbaar in de Atman liggen die niet overeenkomt met de kleuren van Rens hart (game ook over). Kan Feth geen kaart toevoegen aan de Atman is het ook - inderdaad - game over. Wordt de vijfde raaf opengedraaid is het ook gelijk dag met het handje.

Kaarten die Feth tijdens de Atman fase niet wil gebruiken komen op de aflegstapel te liggen. Liggen er echter raven open gaan die met gelijkgekleurde kaarten aan de haal. Een dramatische ontwikkeling, want die kaarten ziet het duo mogelijk niet meer terug in het spel. Minder kaarten staat gelijk aan minder kansen.

Elke openliggende kaart in Rens hart heeft een eigenschap die eenmalig kan worden geactiveerd. Ze maken het leven voor beide protagonisten iets makkelijker en het gericht benutten van deze voordelen zijn van primordiaal belang om het toekomstig geluk van het duo te verzekeren.

Die derde ronde dan. De hardste noot die in dit heerlijke spel moet worden gekraakt. Hier wordt het normale stramien gevolgd van de eerste twee rondes, zoals hierboven geschetst, maar elke beurt moet een volledige dichtregel worden afgewerkt. Ren mag dan eechter gebruik maken van de kaarten die zich in de opgebouwde scorestapel bevinden. Ik garandeer u echter dat u zelfs lang daarvoor het zweet als ware het de Niagara waterval van u af voelt stromen. 

Een kaartspel als dit, medespeler, hebt u nog nooit gespeeld. Het heeft een fantastisch thema dat speltechnisch al even fantastisch werd omgezet, is extreem uitdagend, garandeert een nagelbijtende ervaring voor beide spelers en het geeft de term 'subtiel communiceren' een geheel nieuwe dimensie.

Elk echtscheidingsbemiddelaar zou dit spel standaard als huiswerk aan ieder getergd echtpaar moeten meegeven. Wedden dat een hele hoop advocaten zonder job komt te zitten?

Dominique

 

The Ravens of Thri Sahashri
Japon Brand / Manifest Destiny (2014)
Kuro
2 spelers vanaf 12 jaar
45 minuten

 

13:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the ravens of thri sahashri |  Facebook |

11-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 5

Pandemic: The Cure

Stel.

U bent een meeple en u loopt tegen een agressieve houtworm parasiet aan.

Who you gonna call?

De busters van Pandemic of die van 'Pandemic: The Cure'?

In uw plaats zou ik voor het tweede team gaan. Uw kans op overleven is dan aanzienlijk groter.
'Pandemic: the Cure', de dobbelbroer van Pandemic, is immers veel vergevingsgezinder dan zijn ouder familielid.

Acht keer gespeeld, zes keer gewonnen.

Betekent dit dat Pandemic: The Cure een slechter spel is dan Pandemic? Allerminst.

Meer zelfs, als er vanaf nu ten huize van ondergetekende infecties moeten worden bestreden zal dat met dobbelstenen zijn.

Het zit allemaal goed in elkaar hoor. Dobbelen voor infecties en outbreaks, dobbelen met de aan uw gekozen karakter gelinkte dobbelstenen waarmee u uw acties uitvoert, dobbelen voor het vinden van een serum en uw gedobbelde kruisjes gebruiken om actiekaarten in te zetten.

Wat 'Pandemic: The Cure' zo leuk maakt is de onvoorspelbaarheid van het waar en wanneer opdagen van de infecties, al krijgt u op de bordjes van de zes continenten al voorinformatie over de wat u daar mogelijk kunt verwachten. Als u echter het geluk hebt dat de dobbelstenen u tegenwerken bent u echt wel in voor een traktatie. Dan voelt u aan den lijve de onmacht van een ebola bestrijder in Liberia.

Één manier om te winnen, drie om te verliezen. U zou verwachten dat u dan ongeveer 75% van uw partijen zou verliezen, maar mijn ervaring - op de standaard setting - is dus anders. Ik raad u dan ook gelijk aan de moeilijkere opstaphaltes te nemen als u dit spel aanvat.

Voor wat het waard is, onze verliespartijen waren ook échte verliespartijen waarin wij enorm zwaar op onze blote billen kregen. Massale outbreaks waren de oorzaak. Die moet u dus vooral onder controle zien te houden.

Prachtig materiaal met een massa dobbelstenen, een vlotter en sneller spelverloop dan grote broer en een grote behoefte om na afloop onmiddellijk opnieuw te spelen, al was het maar om op zoek te gaan naar die eerste verlieservaring. Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Dominique


Pandemic: The Cure
Z-Man Games (2014)
Matt Leacock
2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar
30 minuten

 

19:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spiel 2014 |  Facebook |

10-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 4

Tajemnicze Domostwo (Mysterium)

Een oud behekst landhuis, een op de rand van de waanzin balancerende eigenaar, een groepje onderzoekers die het mysterie willen ontraadselen en daarmee ook de vloek opheffen, én een geest die hen daarbij wil helpen.

Dat is de setting van Tajemnicze Domistwo.

Het mysterie heeft vandoen met een vroegere bewoner, een voorwerp en een bepaalde kamer in het huis. De combinatie van die drie resulteerde in een gruwelijke daad, meer dan 100 jaar geleden, waarvoor de toenmalige bewoner ten onrechte werd terechtgesteld. Zijn geest spookt nog steeds rond in het huis en bij de komst van de onderzoekers ziet hij de kans om via hen het mysterie op te lossen, zichzelf uiteindelijk vrij te pleiten en de vreselijke nachtmerries waaraan de huidige bewoners lijden te beëindigen.

Dat doet hij door de onderzoekers hintgevende dromen toe te sturen.

De hints hebben betrekking op de persoon, de kamer en het voorwerp. In die volgorde.

Speltechnisch werd dit mooi opgelost door deze drie elementen te integreren in het huis dat middels erg grote kaarten op tafel werd samengesteld. De grootte van het huis varieert naargelang het aantal spelers. Hoe meer spelers, hoe groter het huis.

De geest, gespeeld door een van de spelers, stelt vervolgens uit gelijkaardige kaarten pér speler een geheime combinatie van een personage, een kamer en een voorwerp samen. Deze combinatie moet elke onderzoeker zien te weten te komen. Lukt dat kan er gelijk worden overgegaan naar het laatste hoofdstuk, de climax, de definitieve ontrafeling van het mysterie.

Als er dan nog tijd over is tenminste, want de ondezoekers hebben maar zeven dagen om het geheim te ontsluieren.

Elke dag geeft de geest hints aan de onderzoekers middels het uitspelen van een of meerdere droomkaarten. Eerst over de persoon, dan de locatie en vervolgens het voorwerp. In die volgorde moeten ze ook door elke ondezoeker individueel worden gevonden. De geest kan niet praten, de onderzoekers mogen wel onderling in overleg gaan. De geest beschikt ten allen tijde over zeven droomkaarten waaruit hij kan kiezen.

Kan een onderzoeker de juiste kaart op de plattegrond van het huis aanduiden - de geest knikt ja of nee - kan hij door naar het volgende geheim. Dat betekent dat in de loop van het spel het voorwerp van onderzoek bij elke wetenschapper kan verschillen.

Als elke onderzoeker zijn drie opdrachten heeft vervuld én er is nog tijd over - ik hoop het voor hen - kan worden overgegaan naar de ultieme ontknoping.

Hierbij moet de geest de drie kaarten van één onderzoeker (willekeurig) uitkiezen, wat gelijk de oplossing van het mysterie wordt. Vervolgens moet hij één droomkaart als hint uitspelen, waarna de onderzoekers een poging kunnen wagen om de juiste combinatie aan te duiden.

Lukt dit alles binnen een tijdsbestek van zeven dagen winnen alle spelers, falen ze verliezen ze gelijk het spel.

Een kruising tussen Dixit en Cluedo, of Dixit met een doel. Zo wordt dit spel omschreven. Deze omschrijvingen dekken de lading.

De link naar Cluedo is duidelijk. De vergelijking met Dixit heeft betrekking op de kaarten, zowel qua grootte als schoonheid. Vooral die schoonheid is fenomenaal. Zelf vind ik de kaarten mooier dan die van Dixit, met veel meer detail en afwisseling. Donkerder zijn ze ook, figuurlijk dan toch, wat uiteraard met het thema te maken heeft.

Een aanpasbare moeilijkheidsgraad, een grote herspeelbaarheid met evenveel speelplezier voor de geest als de onderzoekers , een genot om naar te kijken en best uitdagend. Dat zijn de troeven die Mysterium op tafel legt.

Het leuke van dit spel is dat u het moeiteloos in een sessie Dixit kunt integreren en omgekeerd. Lekker twee vliegen in een klap.

Toppertje.

Dominique

 

Tajemnicze Domostwo (Mysterium)
Portal Games (2013)
Oleksandr Nevskly en Oleg Sidorenko
2 tot 7 spelers vanaf 8 jaar
30 tot 60 minuten

 

19:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tajemnicze domistwo, mysterium, spiel 2014 |  Facebook |

04-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 3

Assault on Doomrock

De spelregels van Assault on Doomrock openen zoals ze moeten openen. Geen belachelijk achtergrondverhaaltje hier, maar onmiddellijk naar de kern van de zaak. U bent een avonturier die er, samen met andere avonturiers - uw medespelers - in een fantasiewereld op uit trekt en op uw tocht drie grote gevechten moet aangaan. Leeft u nog op het moment dat uw laatste confrontatie eraan komt en sluit u die daarbovenop ook nog eens winnend af hebt u het spel gewonnen.

Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Blijkt, medespeler, dat het uiteindelijk veel en veel en veel meer is.

Om even terug te komen op die spelregels. Na het doornemen ervan - ik pleeg dat nogal eens in mijn bedstee te doen - heb ik erg slecht geslapen. En als ik al sliep droomde ik ervan. Nog nooit meegemaakt In mijn 40-jarige spelerscarriere

Er wordt hier zoveel lekkers geboden Dat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet beginnen.

Ik zou kunnen aflopen over het heerlijke, louter door kaarten en dobbelstenen gestuurde, spelconcept. Het beste trouwens dat ik tot nu toe in mijn 40-jarige spelerscarriere mocht aanschouwen.

Ik zou het fantastische gevechtssysteem - die exposure tokens! - kunnen bewieroken, dat geniet van een zodanig frisse aanpak dat ik me afvraag waarom er nooit iemand eerder op het idee is gekomen.

Ik zou kunnen blijven schrijven over het verrassend leuke gebruik van de locaties en de introductie van tijd, de kost die u moet betalen om ze te doorkruisen en de druk die dat dan weer op u en uw metgezellen zet.

Ik zou kunnen blijven doordrammen over de interessante manier waarop uw karakter zich kan vervolmaken, met wapens, bepantsering, artefacten, magie en meer van dat leuks.

Ik zou het gebruik van de, niet bepaald alledaagse, vaardigheden van de karakters kunnen ophemelen en de manier waarop ze door dobbelsteenworpen worden geactiveerd.

Ik zou kunnen doorbomen over de weerstand die u tijdens het spelen ondervindt. Weerstand die u steeds weer, als was het de meest steile bergwand op aarde, probeert te overwinnen.

Ik zou kunnen blijven zeuren over de prachtige integratie van het onbekende, de onzekerheid over wat u te wachten staat en de hevige discussies die dit - denk aan het tijdsgebrek van hierboven - met uw medespelers oplevert.

Ik zou kunnen blijven lullen over het delicate coöperatieve management van alles waar uw reisgezelschap mee te maken krijgt: uw geldbeheer, uw aankoop- en verkoopvaardigheden, het kanaliseren van uw onbedwingbare drang naar het ontsluieren van geheimen, uw hunkering naar heldendaden, uw tarten van het lot.

Ik zou uit de bol kunnen gaan over het verbluffende game master systeem, van een niveau dat ik in mijn 40-jarige spelerscarrière nog nooit ben tegengekomen.

Ik zou u een lezing kunnen geven over de relativiteit van tijd, waardoor twee uur 'Assaulten' eerder aanvoelt als twee minuten. Veel te kort, met daaraan verbonden de onbedwingbare behoefte om onmiddellijk opnieuw te beginnen.

Ik zou een conference kunnen geven over de geslaagde humor - die ontploffende tomaten! - in dit spel, het soort humor dat uw groeiende frustratie - u sukkelt van mislukking naar mislukking - steeds weer weet te blussen.

Ik ga u daar allemaal niet mee lastig vallen, medespeler. U moet het zelf maar ontdekken.

Dominique

 

Assault on Doomrock
Beautiful Disaster Games (2014)
Tom Stasiak
1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar
150 minuten

 

22:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock, spiel 2014 |  Facebook |

02-11-14

..die in den hemelen zijt.. (de uitdaging)

Walk to Jesus

Men moet mij niet uitdagen. Iedereen in mijn omgeving weet dat.

Mijn beste vrienden weten dat dus ook en ze laten geen gelegenheid voorbijgaan om mij voor het hakblok te zetten.

Op Spiel 2014 was het weer prijs.

''Na rijp beraad hebben wij besloten dat 'de Tafel Plakt!' het aan zijn status verplicht is 'Walking to Jesus' te bespreken.'' Dat was de boodschap die ik op dag vier, de dag des Heren notabene,  in de stand van Korea Boardgames van de heerschappen kreeg toegeworpen.

Zoals eerder vermeld: men moet mij niet uitdagen.

Op zoek dus.

Wandelen naar Jezus was geen sinecure, want Hij gaf blijkbaar niet thuis toen de standplaatsen werden verdeeld. Resultaat: hal 4, helemaal achteraan, in het verst afgelegen hoekje.

Maar als ik er voor ga, gá ik er ook helemaal voor. Ondanks de afwezigheid van een heldere ster die mij naar mijn doel kon leiden wist ik de stand van 'Eurocorp Consulting, Inc.' uiteindelijk toch te lokaliseren, onderweg een myriade aan zondige verlokkingen trotserend, als daar waren: bloedmooie boothbabes, braadworsten van een halve meter en een luxe exemplaar van Haru Ichiban.

Bij aankomst zat de standhouder ietwat afwezig voor zich uit te staren, vóór een muur van 'Walking to Jesus' dozen. Een veeg teken.

Ik had geen wierook of mirre bij me, maar gelukkig wel een beurs goud waardoor ik een exemplaar kon bemachtigen. Tot grote vreugde van de standuitbater trouwens. Hij leek alvast een stapje dichter to Jesus.

Medespeler, ik moet u ontgoochelen.

Bij het ontwerpen van het spel gaf Jezus immers ook al niet thuis.

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is een veredeld ganzenbord, met een snuifje Mens Erger Je Niet. U dobbelt met een zeszijdige dobbelsteen, beweegt uw standaard vormgegeven pionnetje over een circulair loopspoor en probeert daarbij het vierde, binnenste loopspoor te bereiken van waaruit u, als u veel geluk hebt, kunt proberen de definitieve stap naar Jezus te wagen. Mij is altijd gezegd dat u daarvoor moet komen te overlijden, hier volstaat het om vanop een serafijn veld - een serafijn is een engel van hoge rang - een zes te gooien. Hebt u op dat moment nog actiekaarten op hand mag u voor elke actiekaart ook nog eens een poging wagen. Mislukt u vliegt u stante pede weer naar uw startveld. Gelukkig beschikt u over drie pionnen, waardoor deze straf uiteindelijk niet te hard aankomt.

Het wordt nog beter. U moet zelfs niet proberen op een serafijn veld te geraken want van zodra een speler een gooi naar de overwinning doet mag u voor elke actiekaart die u in uw handen hebt óók een poging wagen. Wat rondlummelen op de loopsporen, een maximale kaarthand van vijf actiekaarten bijeen sparen en vervolgens als een parasiet meeliften op de speler die het spel probeert uit te maken is dus een valabele strategie.

Soit, de speler die als eerste tot Jezus walkt krijgt twee punten, wie erna komt krijgt er eentje.

De loopsporen zijn voorzien van speciale velden. Een goede daad doet u gelijk richting Jezus opschuiven, een slechte werpt u weer achteruit. Moeder Maria geeft u een extra beurt, verleidingen nemen u gevangen (u moet een zes gooien om weer verder te kunnen) en zondes sturen u gelijk weer naar uw startveld.

De actiekaartjes - het zijn de kleinste die ik ooit heb gezien en zelfs de gemiddelde smurf die hiermee aan de slag gaat moet een leesbril op, wat mij doet vermoeden dat Jezus ook bij de budgettoewijzing uitblonk door afwezigheid - doen wat u van actiekaarten in dit soort spellen verwacht. U mag extra dobbelen tijdens uw beurt, u wordt gered als u op zonde velden komt, u wordt beschermd tegen agressieve medespelers (jawel), u wordt verlost van een verstikkende verleiding en met de 'hallelujah' actiekaart mag u zelfs twee extra overwinningspogingen doen als u op een serafijn veld van uw kleur staat.

U hebt al lang begrepen dat geluk het hoofdbestanddeel - zeg maar gerust het enige bestanddeel - is dat u dichter bij de Heer brengt.

U hebt ook al lang begrepen dat ik voor 'Walk to Jesus' geen koopaanbeveling kan geven, tenzij u aan de religieuze slag wil met zeer jonge kinderen.

Geloof me, medespeler, er zijn leukere manieren om richting Jezus op te schuiven. Zo kunt u proberen goed te doen voor uw medemensen, waaronder uw dienaar bijvoorbeeld. Mij eens een Caylus laten winnen zou meer dan een grote opstap zijn naar hemels genot. Jezus was naar verluidt ook een echte grapjas. Anderen aan het lachen brengen, of de mensen gewoon altijd toelachen, zou u dus ook wel eens in de goede richting kunnen duwen. Probeert u zich nu eens voor te stellen hoeveel plaatsen u opschuift richting Jezus als u mij Caylus laat winnen, mij onderwijl uw allervriendelijkste glimlach tonend. Beter nog: in de bijbelse getalsymboliek staan de getallen 7 en 70 voor volheid en compleetheid. Als u mij al glimlachend Caylus laat winnen en u doet dat 7 x 70 keer, hebt u uw afstand tot Jezus volgens mij in één ruk overbrugd.

Denk er eens over na.

Dominique


Walk to Jesus
Eurocorp Consulting, Inc.
Alfred Vesligaj
2 tot 4 spelers vanaf 5 jaar
45 minuten

 

12:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) | Tags: walk to jesus |  Facebook |

01-11-14

..die in den hemelen zijt..

Regnum Angelica

Kickstarter.

Veel kaf, weinig koren.

Maar dat koren..

Neem nu Regnum Angelica, dat een iconische strijd tussen de loyale en de gevallen engelen van Onze Lieve Heer evoceert.

Het doet dat met ronduit prachtige kaarten waarmee beide spelers - dit is er eentje voor twee - hun engelen over een groot spelbord bewegen richting thuisveld van de tegenstander, onderweg andere engelen bekampend en op speciale velden extra energie of kaarten verzamelend.

Elke engel heeft een sterkte, die gelijk ook zijn scoringswaarde aangeeft als hij erin slaagt het thuisveld van de tegenstander te bereiken, én ze hebben allemaal een speciale eigenschap die meestal wordt getriggerd als ze worden geactiveerd. Activeren is een eerder gedekte kaart openleggen, een van de belangrijkste acties in het spel.

Ze hebben ook een bewegingswaarde. Die bepaalt hoeveel velden ze maximaal tijdens een beurt kunnen bewegen. Dat kost dan weer energie, die u door het 'verbranden' - u geeft ze gewoon op - van 'pillars' en 'scripts' bekomt.

U moet wel goed afwegen of u uw 'pillars' en 'scripts wel opoffert voor energie. Met 'pillars' kunt u uw engelen immers extra bescherming meegeven voor onderweg (water, aarde of vuur), 'scripts' laten u dan weer toe in te breken in de spelregels zodat u een en ander naar uw hand kun zetten.

Conflicten - wees gerust, u kunt er niet omheen - worden uitgevochten met de elementen water, aarde of vuur en het gekende steen-schaar-papier principe. Aarde verslaat water, water verslaat vuur, vuur verslaat aarde. Geen nood, u weet vooraf waar u aan toe bent en het is dan ook zaak uw engelen zodanig te manoeuvreren dat ze met hun elementen die van hun tegenstanders kunnen uitschakelen.

Doel: als eerste speler 35 punten bij elkaar vliegen. Dat doet u door het thuisveld van uw tegenstander met uw engelen aan te tikken - u scoort als het ware een touchdown - waarna ze van het speelveld verdwijnen, maar niet noodzakelijk uit het spel.

Terwijl u over het spelbord fladdert kunt u nog speciale velden aandoen die u een extra kaart laten trekken of waarop u extra energie kunt inslaan.

Regnum Angelica is zo goed dat ik er mijn post Spiel besprekingen er even voor onderbreek. Het is een heerlijk over geproduceerd, prachtig uitziend tweepersoonsspel met fantastisch artwork - elke engel is uniek - en een zeer soepel, maar diep,  spelverloop. Het zit gewoon erg goed in elkaar.

Wilt u het laken uiteindelijk naar u toe trekken zult u er wel het koppie moeten bijhouden. U moet goed plannen wanneer u welke engel op het bord loslaat en oog hebben voor interessante combo's - ik blijf er maar ontdekken.

Op zoek naar keuzestress? Regnum Angelica. Wanneer breng ik die erg handige engel in? Wanneer activeer ik mijn engelen? Leg ik een valstrik? Offer ik 'scripts' en 'pillars' op voor dat beetje extra energie? Wanneer breng ik mijn grote leider in? Hoe manoeuvreer ik mijn engelen in een ideale positie? Offer ik die engel op? Speel ik verdedigend of aanvallend? Speel ik blufpoker of gewoon open kaart? Neem ik het risico te temporiseren om op die ideale combo te wachten?  Gebruik ik die reïncarnatie spreuk? Wat moet ik met die irritante Beëlzebub van mijn tegenstander, terwijl mijn Gabriel in godsnaam nog nergens te bespeuren is?

Regnum Angelica , medespeler, is mogelijk het beste spel van het moment dat op Spiel ontbrak.

Na Battle for Souls, dat vorig jaar verscheen, is dit alwéér een religieus geïnspireerde topper. Een hemelse aanrader.

Dat een religieuze insteek echter geen enkele garantie biedt tot succes zal ik aantonen in mijn bespreking van morgen, die als ondertitel zal dragen: de uitdaging.

Dominique


Regnum Angelica
Black Locust Games (2014)
Casey Willet en Aaron Yung
2 spelers vanaf 14 jaar
45 minuten

 

11:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: regnum angelica |  Facebook |