04-11-14

Spiel 2014 nafeest: deel 3

Assault on Doomrock

De spelregels van Assault on Doomrock openen zoals ze moeten openen. Geen belachelijk achtergrondverhaaltje hier, maar onmiddellijk naar de kern van de zaak. U bent een avonturier die er, samen met andere avonturiers - uw medespelers - in een fantasiewereld op uit trekt en op uw tocht drie grote gevechten moet aangaan. Leeft u nog op het moment dat uw laatste confrontatie eraan komt en sluit u die daarbovenop ook nog eens winnend af hebt u het spel gewonnen.

Meer moet dat voor ondergetekende niet zijn.

Blijkt, medespeler, dat het uiteindelijk veel en veel en veel meer is.

Om even terug te komen op die spelregels. Na het doornemen ervan - ik pleeg dat nogal eens in mijn bedstee te doen - heb ik erg slecht geslapen. En als ik al sliep droomde ik ervan. Nog nooit meegemaakt In mijn 40-jarige spelerscarriere

Er wordt hier zoveel lekkers geboden Dat ik eigenlijk niet goed weet waar ik moet beginnen.

Ik zou kunnen aflopen over het heerlijke, louter door kaarten en dobbelstenen gestuurde, spelconcept. Het beste trouwens dat ik tot nu toe in mijn 40-jarige spelerscarriere mocht aanschouwen.

Ik zou het fantastische gevechtssysteem - die exposure tokens! - kunnen bewieroken, dat geniet van een zodanig frisse aanpak dat ik me afvraag waarom er nooit iemand eerder op het idee is gekomen.

Ik zou kunnen blijven schrijven over het verrassend leuke gebruik van de locaties en de introductie van tijd, de kost die u moet betalen om ze te doorkruisen en de druk die dat dan weer op u en uw metgezellen zet.

Ik zou kunnen blijven doordrammen over de interessante manier waarop uw karakter zich kan vervolmaken, met wapens, bepantsering, artefacten, magie en meer van dat leuks.

Ik zou het gebruik van de, niet bepaald alledaagse, vaardigheden van de karakters kunnen ophemelen en de manier waarop ze door dobbelsteenworpen worden geactiveerd.

Ik zou kunnen doorbomen over de weerstand die u tijdens het spelen ondervindt. Weerstand die u steeds weer, als was het de meest steile bergwand op aarde, probeert te overwinnen.

Ik zou kunnen blijven zeuren over de prachtige integratie van het onbekende, de onzekerheid over wat u te wachten staat en de hevige discussies die dit - denk aan het tijdsgebrek van hierboven - met uw medespelers oplevert.

Ik zou kunnen blijven lullen over het delicate coöperatieve management van alles waar uw reisgezelschap mee te maken krijgt: uw geldbeheer, uw aankoop- en verkoopvaardigheden, het kanaliseren van uw onbedwingbare drang naar het ontsluieren van geheimen, uw hunkering naar heldendaden, uw tarten van het lot.

Ik zou uit de bol kunnen gaan over het verbluffende game master systeem, van een niveau dat ik in mijn 40-jarige spelerscarrière nog nooit ben tegengekomen.

Ik zou u een lezing kunnen geven over de relativiteit van tijd, waardoor twee uur 'Assaulten' eerder aanvoelt als twee minuten. Veel te kort, met daaraan verbonden de onbedwingbare behoefte om onmiddellijk opnieuw te beginnen.

Ik zou een conference kunnen geven over de geslaagde humor - die ontploffende tomaten! - in dit spel, het soort humor dat uw groeiende frustratie - u sukkelt van mislukking naar mislukking - steeds weer weet te blussen.

Ik ga u daar allemaal niet mee lastig vallen, medespeler. U moet het zelf maar ontdekken.

Dominique

 

Assault on Doomrock
Beautiful Disaster Games (2014)
Tom Stasiak
1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar
150 minuten

 

22:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: assault on doomrock, spiel 2014 |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.