28-08-14

Laat u vooral meeslepen..

Dead of Winter: A Crossroads Game

In 'Dead of Winter: A Crossroads Game', een verhaalgestuurd overlevingsspel voor 2 tot 5 wanhopige spelers, resideert u in een kleine kolonie die dapper standhoudt in een door ziekte, dood en extreme koude geteisterde wereld. Daarbovenop schuifelt er nogal wat zombiegespuis langs uw barricades en dat lijkt nogal aan de hongerige kant.

U hebt binnen de kolonie de leiding over een kleine groep overlevers en u probeert met de andere facties - uw tegen- of medespelers, het is maar hoe u het bekijkt - zo goed en zo kwaad mogelijk weerstand te bieden tegen de schier eindeloze stoet ongemakken die als waren het sneeuwlawines uw richting uit komen gedenderd.

Er is een gemeenschappelijke overwinningsvoorwaarde, maar ook een individuele. En dat, medespeler, zorgt toch voor een speciale dynamiek. Want uw individuele belangen zouden die van de kolonie wel een eens zwaar in de weg kunnen staan, zeker als bijvoorbeeld het woordje 'wraak' in guldens letters in uw persoonlijk missieboekje werd bijgeschreven.
De hoger genoemde dynamiek staat garant voor een moeilijke evenwichtsoefening die kan resulteren in een collectieve overwinning, een individuele zege of een mengvorm van die twee, waarbij slechts enkele spelers de overwinning uit de brand slepen.

'Dead of Winter: A Crossroads Game is een van de nieuwe spellen waarnaar wereldwijd i spanning werd uitgekeken.

Gisteren kreeg ik de kans het voor het eerst te spelen, met vier spelers.

Hieronder mijn eerste indrukken.

Spelmateriaal:

Op en top en veel. Geen miniatuurtjes hier, maar verrassend functionele bordkartonnen figuren in houdertjes, die heel mooi zijn geïllustreerd waardoor u zich al onmiddellijk verbonden voelt met het groepje overlevers waarvoor u verantwoordelijk bent.

Indrukwekkend zijn het aantal kaarten die worden aangeleverd: 330 in totaal, de Kodiak Colby promokaart inbegrepen. Verder springen ook de 30 donkerblauwe actiedobbelstenen en de donkerrode twaalfzijdige blootstellingsdobbelsteen aangenaam in het oog.

Het centrale spelbord en de locatiekaarten weten de sfeer van een desolate en grauwe post-apocalyptische, door massa's zombies bevolkte, samenleving perfect op te roepen. U moet niet teveel kleur verwachten hier. Grijze grauwheid, gegarneerd met het wit van enkele sneeuwvlokken vormen de basiskleuren van het dramatische verhaal dat zich op uw tafel zal ontvouwen. Donkerrode bloedvlekken komt u ook regelmatig op het, overigens prachtige, artwork tegen. U voelt al bij spelaanvang aan dat dit echt geen gezondheidswandeling wordt.

Het spelregelboek is dik in orde, zowel structureel als inhoudelijk, en het laat geen vragen open. Tijdens het spelen is het aan te raden de 'Dead of Winter: A Crossroads Game' referentiekaart van Todd Adams te gebruiken - u vindt deze kaart op BGG - waardoor alles wat u moet weten op twee A4-tjes binnen handbereik ligt. Dit overzicht vergemakkelijkte onze sessie aanzienlijk.

Opvallend: het spel is niet moeilijk te leren en de beurtstructuur, mooi aangegeven op uw persoonlijke overzichtskaart, wordt al snel tweede natuur. Het spel spélen, het hanteren, ermee omgaan, dat is een heel andere zaak.

Het spel zelf:

Houdt u van drama, moeilijk keuzes en paranoia bent u hier aan het juiste adres. Er wordt een willekeurig of afgesproken scenario aangesneden, waarvan de contouren bij spelaanvang door de meest theatrale speler aan tafel worden geschetst. Hij leest daartoe voor uit het op de scenariokaart aangegeven hoofdstuk uit de spelregels.

Er kan een verrader in het spel zitten en van bij spelaanvang zat de schrik er bij elk van ons al heel goed in. Een gouden tip voor verraders-beginners: let op welke kaarten u toevoegt aan het bestrijden van de actuele crisis. Hebt u als enige al een bepaalde externe locatie bezocht en dropt u kaarten uit die locatie in de crisispool kunnen uw mede(tegen)spelers uw ware bedoelingen mogelijk al vroeg achterhalen.

Die crisissen, bij aanvang van elke ronde geïnitieerd, leggen serieuze druk op het groepsgebeuren want ze hebben een impact op het uiteindelijke welbevinden van de hele kolonie. U moet kaarten, gedekt, bijdragen om ze te overwinnen en deze worden op het einde van een ronde op 'Battlestar Galacticiaanse' wijze geschud en vervolgens geëvalueerd. Iedereen ziet dan welke kaarten werden ingezet om de crisis te bedwingen of te smeren, alleen weet niemand wie welke kaart(en) heeft toegevoegd. Belangrijk detail: kaarten die niks met de crisis hebben te maken vergemakkelijken de uitbraak ervan en werken dus tegen. Wordt de crisis niet bedwongen gebeuren er nare dingen met de kolonie, verlies aan moraal bijvoorbeeld. Crisissen negeren valt niet aan te raden. Tenzij u de verrader bent natuurlijk.

Ook erg leuk zijn de Crossroads kaarten, die bij elke beurt door de rechterbuur van de actieve speler worden getrokken en in het geheim gelezen. Daar staat een gebeurtenis op die wordt getriggerd als er zich iets bepaald voordoet tijdens de beurt van de actieve speler, waarop het spel onmiddellijk wordt onderbroken en die speler, of de groep, voor een verscheurende keuze wordt geplaatst. Het resultaat van die keuze wordt met argusogen en -oren door heel het gezelschap aan tafel ontleed. Die verrader, nietwaar?

Opvallend is ook het wankele evenwicht waarmee uw kolonie in balans wordt gehouden. U moet rekening houden met de actuele crisis, bv. Het risico op acuut voedseltekort; u moet zorgen dat uw moraal op peil blijft; u moet buiten de kolonie op zoek gaan naar betere wapens en beter materiaal, daarbij het risico lopend op vrieswonden of erger: gebeten worden door  een zombie; u moet vechten tegen zombies, daarbij ook een infectie en zelfs de dood riskerend; u moet zorgen dat de voedselvoorraad in de kolonie op peil blijft; u moet zich bekommeren om hulpeloze overlevers die aan de poorten van de kolonie staan te drummen om binnen te komen; u moet risico's nemen als u op zoek gaat naar wapens en hulpmiddelen, daarbij mogelijk zombies uw richting uit lokkend door het lawaai dat u maakt; u moet goed overwegen welke acties - er zijn er 13, al dan niet gekoppeld aan uw actiedobbelstenen - u tijdens uw beurt uitvoert; en dan komt dit komt daar nog eens vrolijk bovenop: u moet rekening houden met een mogelijke verrader in uw midden waardoor u quasi het hele spel door op uw hoede moet zijn.

Zich buiten de kolonie bewegen is verleidelijk - het beste materiaal vindt u in de externe locaties (school, winkel, bibliotheek, benzinestation, politiekantoor en ziekenhuis - verwaarloos de boeken niet!) - maar ook risicovol, net omwille van de kans op (vries)wonden en ontmoetingen met zombies. Als u de confrontatie met een zombie aangaat hebt u één kans op twaalf om gebeten geworden, waarna uw overlevende onmiddellijk het loodje legt en de infectie onmiddellijk doorgeeft naar een andere overlevende op uw locatie. Die moet dan beslissen of hij of zij zichzelf opoffert voor de kolonie (zelfmoord) of niet.  Indien niet moet hij, met het risico op een verdere verspreiding van het virus en het in gevaar brengen van de hele kolonie, opnieuw met de blootstellingsdobbelsteen dobbelen. De kans dat u tijdens uw verplaatsing een gewone wonde oploopt is één op vier, voor een vrieswond is dat één op zes.

Vrieswonden zijn te mijden want ze verergeren bij elke ronde. Drie wondefiches in totaal op een van uw karakters en u bent zombievoer.

'Een van uw karakters', schreef ik in de vorige zin. Dat klopt. U begint met twee karakters, elk met hun specifieke eigenschappen, en als uw tweede karakter sterft vervangt u hem of haar door het bovenste karakter van de trekstapel. Hebt u voorbesteld beschikt u over 31 potentiële hoofdrolspelers. Tussen haakjes, dat afscheid nemen van een karakter kan best hartverscheurend zijn als u er ondertussen aan gehecht bent geraakt.

Als u bepaalde kaarten uitspeelt komen ze op de afvalhoop van de kolonie te liggen. Teveel afval en de moraal van de groep, een van de belangrijkste fundamenten van de kolonie die u in de gaten moet houden, begint eronder te lijden. Voor elke 10 kaarten in de afvalhoop verliest de groep 1 moraalpunt.

Kaarten ingezet tijdens het crisismanagement gaan na afloop uit het spel. Schaarste vormt trouwens een constante bedreiging van de kolonie.

Bij ons gebeurde het niet maar ik vermoed dat het verbannen van de karakters van een speler uit de kolonie een leuk speltechnisch gegeven is. Dat gebeurt middels duimopsteking, waarbij de startspeler de knoop doorhakt bij staking van stemmen. De banneling mag vanaf dan de kolonie niet meer in, ziet zijn actiemogelijkheden daardoor ook gefnuikt en krijgt een nieuwe geheime banneling doelstelling aangereikt. Maar hij kan wel nog proberen die doelstelling te realiseren waardoor hij het spel alsnog kan winnen als de moraal van de kolonie of de rondeteller op 0 komt te staan.

Die opdrachten, daar gaat het eigenlijk om in het spel. De hele spelersgroep krijgt bij spelaanvang een gemeenschappelijke doelstelling voor de kolonie toegewezen, én iedereen apart nog een persoonlijke - die houdt u geheim. Als u geen verrader bent én de gemeenschappelijke én uw persoonlijke doelstelling werd gerealiseerd vóór het moraal of de rondeteller op 0 staan, wint u het spel. Er kunnen meerdere winnaars en verliezers zijn. Bent u de verrader en werd de gemeenschappelijke doelstelling op het einde van het spel niet gerealiseerd en uw persoonlijke wel, wint u.

Leuk: de zoekactie, die kan opgepompt worden middels het maken van lawaai. Dat oppompen trekt uiteraard de aandacht van in de buurt rondhangende zombies, maar ook van uw paranoïde medespelers. Waarom neemt hij zo'n risico? Waarnaar is hij toch op zoek? Wil hij persé enkele goede kaarten naar de onderkant van de zoekstapel versassen om ons dwars te zitten? 

Enkele eigenaardigheden:

Sparky de hond. Een leuk karakter in het spel, maar dat het beest goed met vuurwapens overweg kan en zelfs een walkie-talkie kan gebruiken is er toch een beetje over. Dat het eigenlijk een stunthond betreft is maar een flauw excuus.

Verder is het ook een beetje vreemd dat u een item kunt bemachtigen op een externe locatie en dat onmiddellijk kunt toewijzen aan een overlever in de kolonie. Teleportatie als het ware. Op BGG wordt dit goedgepraat door aan te geven dat een ronde eigenlijk meerdere dagen duurt en dat daarin al die dingen gewoon kunnen gebeuren.

Besluit:

Wij speelden, met speluitleg inbegrepen, ongeveer 2 uurtjes met het 'We need more samples' scenario, wat voor het eerste spel wordt aangeraden. We verloren allemaal, zij het op het nippertje, door toedoen van een subtiel spelende en daardoor onverdachte verrader die jammer genoeg, omdat hij zo opging in zijn subtiele dwarsboomacties, zijn persoonlijke overwinningsvoorwaarde uit het oog had verloren. Zelden zo hard gelachen na afloop van een spel.

'Dead of Winter: A Crossroads Game', medespeler, was een heerlijke, rollercoaster-achtige, ervaring.

Wat dit spel zo goed maakt is inderdaad de beleving, de setting, het verhaal dat zich ontrolt - u hebt echt wel iets om over te praten na afloop -, uw affiniteit met het subgroepje waarvoor u verantwoordelijk bent, de zoektocht naar de (potentiële) verrader, de moeilijke beslissingen die u moet nemen, het crisismagement, het wanhopig bijeenschrapen van alles wat bruikbaar is, de spanning rond het al dan niet activeren van de Crossroads kaarten, het managen van uw actiedobbelstenen en uw acties tout court, de intense tafelpraat, de grote herspeelbaarheid door de verschillende scenario's en - last but not least - de bij momenten ondraaglijke spanning. U hebt echt het gevoel dat u bij een groepje laatste overlevers bent en weinig kans op slagen hebt om het er levend vanaf te brengen. Sterk, heel sterk.

Voor afwisseling hoeft u niet te vrezen. Met deze doosinhoud bent u wel even zoet, en de eerste uitbreidingen worden in de spelregels al aangekondigd.

Als u houdt van dramatiek en thematiek, psychologie, spanning, uitdaging, samenwerken, dwarsbomen, subtiel spelen, veel praten aan tafel en een zinvolle vrijetijdsbesteding moet u absoluut toehappen.

Dominique


Dead of Winter: a Crossroads Game

Plaid Hat Games (2014)

Jonathan Gilmour / Isaac Vega

2 tot 5 spelers vanaf 13 jaar

100 minuten

 

13:46 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dead of winter: a crossroads game |  Facebook |

Commentaren

Gespeeld en zeer goed bevonden. Een van de betere coöperatieve spellen vind ik.

Gepost door: Kristof | 30-08-14

exellent post. Think understood all after translation. Thanks and wish all the best

Gepost door: unibet | 29-10-14

De commentaren zijn gesloten.