29-06-14

Slechte kaarten..

Solospellen met een variant voor meer spelers, men komt ze niet vaak tegen.

De heer Cthulhu loopt dan weer dagelijks honderden huiskamers plat, steeds weer proberend de aarde en al haar bewoners naar zijn doorslechte hand (tentakel) te zetten.

Krijgt u maar niet genoeg van het vechten tegen zijne slechtheid maar hebt u moeite een team bij elkaar te krijgen, ligt hier uw kans.

Met ‘The Cards of Cthulhu’.

In dit solospel - u kunt semi- en volcoöperatief  tot z’n vieren, maar de soloversie is beter - gaat u voor uw zoveelste confrontatie met de georganiseerde slechtheid.

De arena: vier borden (voor zijne slechte hoogheden Arwassa, Chaugnar Faugn, Yog-Sothoth en Cthulhu himself).

De protagonisten in de arena: de volgelingen van het hoger genoemde schorem, uzelf en enkele levensmoeë helpers.

Uw hulpmiddelen: 10 gouden munten (ervaringspunten), 2 gezondheidsdobbelstenen, 4 krachtdobbelstenen, 1 lichaamsdobbelsteen, een aantal magische artefacten waar u tijdens het spelen nog moet zien aan te komen en - hopelijk voor de mensheid - een mentale weerbaarheid waartegen de gemiddelde mens ’u’ zegt.

Uw belangrijkste activiteit in dit spel is kaarten trekken, minstens 4 per beurt. Voor elke ongesloten toegangspoort naar onze wereld trekt u er eentje extra. Volgelingen en hun bazen - die komen slapend onze wereld in - worden op hun corresponderend bord gelegd. Helpers en artefacten - dat kunnen ook vervloekingen zijn - legt u even apart. Die kunt u op het einde van uw beurt aanwerven of aankopen met ervaringspunten. Als het om vervloekingen gaat moet u die gewoon ondergaan, niks aan te doen.

U hebt aanvankelijk het geluk nog enigszins aan uw zijde. De grootste gruwelen komen immers al slapend de wereld in. Maar vanaf het moment dat er 2, 3 of 4 volgelingen aanwezig zijn starten die een duivels ritueel waarmee hun bazen worden gewekt.

Volgelingen en opperbazen moet u bestrijden. Dat doet u met uw 2 levensdobbelstenen en uw lichaamsdobbelsteen. U kunt dit voorraadje van 3 nog aanvullen met 4 krachtdobbelstenen, die u op het einde van uw beurt weer moet inleveren. U koopt die met ervaringspunten. De lichaamsdobbelsteen is een gevaarlijke. Als u hiermee een 1 dobbelt - u bent verplicht hem tijdens elk gevecht te gebruiken - verliest u immers een levensdobbelsteen, en dus slagkracht. En, veel erger, mogelijk ook het spel.

Dobbelt u minstens evenveel als de levenssterkte van de slechteriken zijn ze uitgeschakeld en meteen ook uit het spel. De opperbazen vragen wat meer moeite, daar moet u combo’s voor dobbelen. Deze sujetten gaan ook niet braafjes in een hoekje op uw aanval zitten wachten. Als ze enigszins kunnen zullen ze zelf toeslaan.

Uw ervaringsmunten, die u tijdens gevechten ook kunt verliezen, gebruikt u om artefacten aan te kopen, helpers in te huren en te vorkomen dat u helemaal gek wordt (dan is het immers ook onmiddellijk solo game over). Zoals eerder aangegeven kunt u er voor elk gevecht ook extra gevechtsdobbelstenen mee kopen. Dat scheelt, zo heb ik zelf meerdere malen ondervonden.

En u moet vechten, want u moet ervoor zorgen er dat op het einde van het spel, als de trekstapel is leeg gespeeld, op elk bord minder dan 5 volgelingen liggen en geen ontwaakte opperbazen. U kunt ook vroeger het loodje leggen, als u geen geen gezondheidsdobbelsteen meer in voorraad hebt of als u niet genoeg ervaringsmunten meer hebt om te voorkomen dat u helemaal gaga wordt.

The Cards of Cthulhu spelen, beste medespeler, is een helse opgave. En dat is niet negatief bedoeld. Elke, echt élke beurt is een heerlijke marteling waarbij al uw speltechnische vaardigheden op de proef worden gesteld. Kaartmanagement, ervaringspunten management, dobbelsteenmanagement, speelbordmanagement, vechtmanagement, emotioneel welzijn management, noem maar op. U moet vol aan de bak.

A pain in the ass vormen de poorten en de vervloekingen waarmee u geconfronteerd wordt. Voor elke open poort moet u immers een extra kaart trekken bij het begin van een beurt en de vervloekingen richten sowieso schade aan, afhankelijk van de soort. Het sluiten van de poorten is dan ook een niet te verwaarlozen activiteit.

Het kiezen van uw personage aan het begin van het spel is uw eerste belangrijke stap naar een mogelijke - hoop er niet teveel op - succesvolle missie. Gaat u voor de bevallige journaliste, die u extra ervaringspunten oplevert als u opperbazen verslaat? Of kiest u de ritualist, waarmee u tijdens uw beurt een volgeling naar een ander spelbord kunt verplaatsen? Of duikt u toch maar de veilige schoot van Onze Lieve Heer in door voor het priesterschap te gaan, waarmee u uw gezondheidsdobbelsteen mag herdobbelen? Leuke dilemma’s.

The Cards of Cthulhu gaf mij de beste solo ervaring die ik dit jaar al heb gehad. U hebt hier meer het gevoel dat u op een (snel) zinkend schip zit dan - ik noem maar iets: S.O.S Titanic. Hondsmoeilijk is het. Elke beurt is belangrijk en u moet elk moment van relatieve rust aanwenden om u voor te bereiden op de onafwendbare dijkbreuk die als een sneltrein op u afdendert.

Wat ook erg voor The Cards of Cthulhu pleit is de korte opzettijd. U zet zich aan tafel en enkele seconden later bent u al volop aan het spelen.

Dat hoort ook, want als het om het redden van de wereld gaat hebt u geen tijd te verliezen.

Dominique

 

The Cards of Cthulhu

DVG (2014)

Ian Richard

1 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

11:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the cards of cthulhu |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.