29-05-14

License to thrill

Licentiespellen.

U, de veeleisende veelspeler, loopt er waarschijnlijk met een grote boog omheen, een monkelend en betweterig lachje met moeite onderdrukkend.

Dat u daarbij al eens een grote vergissing begaat komt tijdens dat monkelend lachen natuurlijk niet bij u op.

De kans is ook groot dat u onmiddellijk na het lezen van het woord ‘licentiespellen’ al lang een andere webpagina hebt opgezocht. U leest dit dan jammer genoeg niet meer, maar u maakte net een G-R-O-T-E (klik)fout.

Daar gaat uw onfeilbaarheid.

Voor de slimme medespelers die hier nu nog zijn: prijs u gelukkig! U gaat kennismaken met een licentiespel dat qua speelplezier niet moet onderdoen voor het zogenaamde betere, niet gelicenseerde, bordspel.

Het is te zeggen, het is eerder een kaartspel dat werd voorzien van een bord om het kaartenaanbod en uw puntenscore bij te houden, en het heet ‘Uncharted: The Boardgame’.

Uncharted, ik ken het alleen van naam maar ik weet wel dat het een succesvol Playstation spel was dat in 2007 verscheen en twee opvolgers kende, in 2009 en 2011. Deel 4 is ondertussen ook in de maak en bij Columbia Pictures wordt naarstig aan een filmadaptatie gesleuteld.

Maar het beste van de franchise is toch wel het bordspel zeker!

Inhoud van de, van een vrij ongewoon formaat voorziene, doos: 190 (!) kaarten, een overbodig spelbord, 27 fiches, 4 levenstellers, 1 startspelerfiche en een spelregelboekje waarvoor een wel hele erg klein fontje werd gebruikt (grote afwezige in de doos: een leesbril).

De inlay gooit u onmiddellijk weg, want onbruikbaar. Voor de kaarten en spelonderdelen zult u opvangrecipiënten moeten zoeken.

Deze ontgoochelende ervaring zet zich gelukkig niet door in het speltechnische compartiment en het daaruit voortvloeiende speelplezier.

In Uncharted: The Boardgame bent u een macho, al wil u dat zelf niet toegeven, op schattenjacht. Uw interessegebied beperkt zich tot relieken en kunstvoorwerpen, hou ouder hoe liever.

Jammer genoeg bent u niet de enige. Er zijn kapers op de kust, en de schatten waarop u aast werden al gelokaliseerd en geïnventariseerd door een bende slechteriken van heb ik je daar. U weet dat want u hebt zonet met uw infrarood nachtkijker de wachtposten aan de opslagplaats zien staan.

U zou echter Mister Macho niet zijn als u niet over de nodige uitrusting en vaardigheden zou beschikken waarmee u uw schatjes alsnog binnen kunt halen. Denk aan wapens, medisch materiaal, verleidingstechnieken, overredingskracht, onzichtbare inkt, een ultralicht watervliegtuig, een stel sportschoenen van een bekend merk, een rolletje staaldraad en de ruiterervaring die u opdeed op de ponyclub.

Nadat u een van de 8 beschikbare karakters hebt gekozen (doe maar onmiddellijk de versie voor gevorderden), de startkaarten voor u op tafel hebt gelegd en uw starthandje van 5 hebt getrokken van de actiestapel bent u er helemaal klaar voor.

Een ronde bestaat uit verschillende beurten waarin elke speler 2 acties kan doen, tot iedereen heeft gepast.

U kunt kiezen uit 5 mogelijkheden.

Een kaart in uw persoonlijke uitlage activeren door ze dwars te leggen en de actie die erop staat aangegeven uit te voeren, een kaart uit de hand in uw uitlage spelen mits betaling van de opgegeven kosten (andere kaarten afleggen) en rekening houdend met de limiet van 3 kaarten per kleur, het speciale kleureffect van een handkaart activeren door ze uit de hand af te leggen, een vijand aanvallen en passen.

U kunt dus tijdens een ronde acties blijven doen zolang u kunt of wilt. Kunnen is gekoppeld aan de nog niet geactiveerde kaarten die voor u op tafel liggen, willen heeft te maken met al dan niet strategisch passen. Snel passen kan voordelig zijn want als u niet de laatste bent mag u een actiekaart van de trekstapel op hand nemen of een onderzoekfiche op een van de uitgestalde schatten op het spelbord leggen. Vooral het belang van het trekken van een kaart mag u niet onderschatten. In dit spel trekt u immers nooit standaard kaarten op hand.

Die vijanden waartegen u vecht leveren u overwinningspunten op en u kunt ze alleen uitschakelen als u over voldoende vuurkracht beschikt om dat in één keer te doen. Het verdient dan ook aanbeveling het managen van uw wapenarsenaal niet te verwaarlozen. 

De schatten die u begeert bezaait u met onderzoeksfiches. Een schat wordt binnengehaald van zodra er voldoende fiches op liggen en de speler die het meeste onderzoek naar de schat heeft gedaan mag ze opeisen. Opeisen betekent overwinningspunten cashen en het voordeel van de schat onmiddellijk activeren. Het bronzen Varaha standbeeld bijvoorbeeld laat u toe onmiddellijk 2 kaarten van de actiestapel te trekken. Sommige schatten lokken u met buitenkansjes van zodra u een fiche op de kaart hebt geplaatst. De Zingende Fruitschaal bijvoorbeeld geeft elke speler met minstens 1 onderzoekfiche op de kaart een extra actie tijdens zijn of haar beurt.

Klein probleem: u beschikt slechts over 7 onderzoeksfiches, dus u moet goed uitkienen welke lucratieve plekjes u opzoekt. En vooral wanneer.

De voordelen van de speciale kleureffecten moet u ook altijd in overweging nemen. Die krijgt u door een corresponderende kaart uit de hand af te leggen. Voor een gele kaart mag u een onderzoeksfiche op een schatkaart naar keuze leggen, voor een blauwe mag u 1 leven helen en met een groene kunt u 2 extra acties generen.

Een ronde wordt afgesloten met een aanval van uw gemeenschappelijke vijand. Die gebruikt al zijn vuurkracht om alle spelers evenveel schade toe te brengen. U gaat daarmee lachen als u belaagd wordt door een gewone soldaat, maar ik garandeer u dat u een eerder piepend geluid zult produceren als u plots - ik noem maar iemand - Atoq Navarro in uw gezichtsveld ziet opduiken. Een confrontatie met een occasionele tank of helikopter behoort ook tot de mogelijkheden en het wordt al helemaal hopeloos als u ‘The Guardian Beast’ achter u aan krijgt. Dan kan Usain Bolt u zelfs niet bijhouden.

Bij het begin van een nieuwe ronde worden al uw geactiveerde kaarten weer gebruiksklaar gelegd en begint u weer van voren af aan.

Het spel eindigt wanneer een van de trekstapels is leeggehaald, er nog slechts 1 levende speler aan tafel zit of als iedereen op het einde van een ronde collectief het loodje legt. In het eerste geval wint de speler met de meeste overwinningspunten, in het tweede mag de overlever juichen en in het derde houdt u dat best allemaal stil.

Uncharted: The Board Game, medespeler, heeft heel wat te bieden.

Het al spelend samenstellen van uw persoonlijke display bijvoorbeeld, waarbij uw combovaardigheden aanzienlijk op de proef worden gesteld. Of het San Juan ‘kaarten betalen om kaarten te spelen principe’, een speltechnisch concept waarvoor ik een ongelooflijk zwak heb. Ook de beperking dat u te allen tijde slechts 3 kaarten van elke kleur mag hebben openliggen is een interessant gegeven, en de kleureffecten maken uw keuzestress nog hoger. Ga ik die kaart gewoon afleggen voor een snel effect of probeer ik ze later toch maar in mijn display te krijgen?

Over keuzestress gesproken: welke schatten viseer ik? Ga ik die wachter laten liggen zodat hij mijn tegenspelers op het einde van een ronde schade toebrengt, wetende dat ik met mijn nog niet onthulde medikit later weer kan genezen? Ga ik voor snelheid en haal ik zo snel mogelijk een trekstapel leeg of heb ik er eerder belang bij het spel zo lang mogelijk te rekken? Ga ik snel passen zodat ik een extra actiekaart kan trekken of pas ik beter als laatste, zodat ik startspeler wordt in de volgende ronde? Kies ik Tenzin als startkarakter, wetende dat die sterker wordt naarmate hij minder levens heeft of kies ik toch maar voor Victor Sullivan, die bij het begin van elke ronde een onderzoeksfiche mag plaatsen? Of nee, Chloe Frazer, die mooie meid die korting geeft als ik kaarten wil uitspelen en meer nog, aan het begin van elke ronde 2 levens recupereert als er minstens 2 rode en 3 blauwe kaarten in mijn display liggen!

Timing is ook erg belangrijk. U kunt tijdens een ronde al uw uitgespeelde kaarten slechts 1 keer activeren, dus de volgorde waarin, de combomogelijkheden en het moment waarop zijn primordiaal als u een goede kans wil maken op de overwinning.

Uncharted: The Boardgame is typisch zo’n spel dat onterecht onder menig rader voorbij komt gevlogen om vervolgens al even onterecht in de nevelen des tijds te verdwijnen.

De minpuntjes (de niet functionele inlay, de naar Bandai-gewoonte minder goede kaartkwaliteit, het te kleine lettertype van de spelregels en het eerder basale artwork) worden moeiteloos weggeblazen door wat er eigenlijk wel toe doet: het speelplezier.

Wat u ook niet mag vergeten is dat dit speelplezier u hier wordt aangeboden door niemand minder dan Hayato Kisaragi, de man achter Greedy Kingdoms en Grimoire. Toen ik dit vernam sloegen al mijn radarsystemen op rood, werd het onmiddellijk gelockt en door mijn trekstraal huiswaarts getrokken.

'Uncharted: The Boardgame' is een spel voor de liefhebbers van San Juan (present!), indirecte interactie, combozoekers, spelerseliminatie, keuzestress, overzichtelijkheid, snelheid en oude relieken.

Dominique

 

Uncharted: The Board Game

Bandai (2012)

Hayato Kisaragi

1 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

45 minuten

 

11:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: uncharted: the boardgame |  Facebook |

26-05-14

Madame Bling

In Madame Ching, een bordspel voor 2 tot 4 spelers, bent u gelig van kleur en spleetogig. En eigenlijk bent u ook al dood want dit verhaal ontvouwt zich in 1808.

Zo gaat dat in bordspellen.

Madame Ching Shih, uw lichtelijk criminele Aziatische werkgeefster, opereert in de Chinese Zee. Naast haar criminele activiteiten is ze ook niet echt imperialistisch gezind. Getuige daarvan haar onblusbaar verlangen om keizerlijke schepen te plunderen en tot zinken de brengen.

Alle piraten in dienst hebben, zonder uitzondering, één droom: het roer beroeren van de China Pearl, het kroonjuweel van haar vloot.

U weet dus wat u te doen staat.

Zoveel mogelijk boottochten organiseren namelijk, waarin u missies volbrengt en hulp vraagt aan de (vissers)bevolking van de eilandjes die u tijdens uw uitstapjes aandoet.

Dat doet u allemaal door het uitspelen van navigatiekaarten, van laag naar hoog en in verschillende kleuren, waarmee u uw persoonlijke jonk op de Chinese Zee verplaatst. Hoe verder u uw jonk verplaatst hoe beter, en hoe meer verschillende kleuren uw navigatiestapeltje bevat, hoe meer kans dat u uiteindelijk Hong Kong kunt aandoen en brandschatten, de natte droom van elke piraat (10 bonuspunten aan het einde van het spel. Alstublieft!).

Als u ver genoeg doordringt op de Chinese Zee kunt u missies volbrengen. Die liggen mooi uitgesteld onderaan op het spelbord en ze leveren u edelstenen, goud en ontmoetingskaarten op.

Op de navigatiekaarten staan ook symbolen afgebeeld voor cartografie, nachtnavigatie, vechten en meteorologie. Hebt u er tijdens een expeditie drie dezelfde of vier verschillende uitgespeeld mag u respectievelijk de corresponderende vaardigheidskaart van de stapel nemen - ook mooi uitgestald op het spelbord - of de joker vaardigheidskaart. Het hoeft geen betoog dat deze kaarten uw verblijf op de Chinese Zee aanzienlijk veraangenamen. De nachtnavigatie kaart laat u bijvoorbeeld toe een navigatiekaart tussen uw reeds uitgespeelde kaarten te stoppen waardoor u net iets meer bewegingsvrijheid krijgt.

Ontmoetingskaarten, actiekaarten zeg maar, vindt u op de kleine eilandjes die aandoet als u kaarsrecht in oostelijke richting vaart. Daarop zitten onder andere dieven, sirenes, verraders, oude zeerotten, loodsen, orakels en handelaars. Met een beetje geluk komt u zelfs Madame Ching in hoogsteigen persoon tegen, zonnend op het strand en helemaal niet te beroerd om u een extra vaardigheid te leren. Met heel veel geluk stoot u zelfs op Heilige Schatten. Zij leveren u aan het einde van het spel 1, 2 of 3 overwinningspunten per schat op.

Met uw ontmoetingskaarten - u mag er eentje spelen tijdens uw beurt - kunt u ook uw tegenspelers dwarszitten. Als u bijvoorbeeld de dief uitspeelt kunt u een willekeurige edelsteen van een tegenstander stelen.

Het spel eindigt van zodra de laatste missietegel van het bord is genomen of een speler het commando krijgt over de China Pearl, die nog 5 bonuspunten in het laatje brengt. In beide gevallen wordt de lopende ronde nog afgewerkt.

Punten krijgt u voor goudstukken (1 per goudstuk), edelstenen (blauw 2, rood 3, wit 4), vaardighedenkaarten, de China Pearl (5), de Hong Kong kaart (10) en ontmoetingskaarten.

Hurrican, zo is algemeen geweten, hoeft van niemand lessen te krijgen als het gaat over visuele verleiding. Het oog wil ook wat is volgens mij artikel 1 van de bedrijfsstatuten, en ook hier blijven ze meer dan trouw aan dat principe. Het spelbord, de kaarten, de beloningsfiches, de edelstenen, de goudstukken, alles voluit ten dienste van het wonderlijke orgaan dat oog heet.

Maar die schoonheid verdoezelt ook wel het een en ander. De hoge geluksfactor bijvoorbeeld. U bent hier wel heel erg overgeleverd aan wat u op hand krijgt en u krijgt weinig kans om een en ander bij te sturen. De voorspoed troostprijs, die u onder de vorm van een ontmoetingskaart krijgt als u er niet in slaagt een missie te volbrengen of de nodige ervaring op te doen tijdens een expeditie, heeft alle schijn van een kunstgreep om de (on)geluksfactor enigszins in bedwang te houden.

Zowel de kleuren als de getallen op de navigatiekaarten zijn bepalend voor uw succes. U zult uw zinnen maar op Hong Kong gezet hebben en alleen maar kaarten van dezelfde kleur trekken. Dan kunt u immers alleen maar in Oostelijke richting varen en daar bevindt zich, iedere gebaarde kaper weet dat, het einde van de wereld. Dat betekent dat u uw expeditie noodgedwongen moet stopzetten. Stopzetten betekent een onherroepelijke terugkeer naar het startveld.

U kunt alleen in Zuidoostelijke richting (Hong Kong) als u oplopende navigatiekaarten van verschillende kleuren uitspeelt en dat is, vermits u weerloos bent overgeleverd aan welke kaarten u op hand krijgt, niet bepaald eenvoudig. Gelukkig kunt u op het einde van uw beurt een van de, gedeeltelijk openliggende, navigatiekaarten uit het aanbod nemen.

Als u geen hogere navigatiekaart op uw expeditie stapeltje kunt of wilt leggen moet u een lagere uitspelen en gelijk ook weer dat startveld op. U begint dan een nieuwe expedtitie met die laatst uitgespeelde kaart.

Op het einde van de spelregels - ons taalgebied werd niet genegeerd - vindt u nog varianten voor een teamspel (twee tegen twee) en een duel met z’n tweeën. Na een eerste lezing ben ik hierover niet echt enthousiast.

Madame Ching is voor de familiespelers onder ons. Familiespelers die niet opzien tegen een aanzienlijke dosis geluk, houden van een mooi versierde speeltafel, graag met diamantjes en goud in de weer zijn, een beperkte concentratiespanne hebben en niet vies zijn van een milde vorm van interactie. Voelt u zich thuis in die subgroep mag u van mij gerust een aankoop overwegen.

Dominique

 

Madame Ching

Hurrican (2014)

Bruno Cathala en Ludovic Maublanc

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

20:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: madame ching |  Facebook |

16-05-14

Rock 'n Rollin' in the Dungeon!

Medespeler,

Ik garandeer het u: ooit staat u voor uw spellenverzameling en flitst de volgende gedachte door uw hoofd: “Mijn god, wat heb ik gedaan?”

U kunt het zich op dit moment misschien moeilijk voorstellen, maar ooit gaat u aan deze bijdrage terugdenken terwijl u uw verzameling overschouwt.

Ik geef u dit even mee omdat ik nu een spel ga bespreken dat er toe gaat bijdragen dat de hoger genoemde gedachte nog even in het vriesvak blijft.

Dat komt door de verpakking waarin dit spel wordt aangeleverd: één grote en vier kleinere stoffen buidels. Dat is heel moeilijk stapelbaar in uw spellenkast of op uw spellenrek, waardoor het mogelijk nooit tot een aanschaf komt.

Dat het een fantastisch spel is moet u maar even wegdenken.

Dungeon Dice, zo heet de boosdoener, is een dobbelspel - mijn exemplaar herbergt meer dan 100 dobbelstenen - waarin u, avonturier zijnde, het opneemt tegen de courante bewoners van kerkers, krochten, grotten en andere exotische locaties. U doet dat met slechts één doel: de meeste roempunten verzamelen. Vier van die roempunten en u bent binnen. Meer zelfs, u wordt dan tot de nieuwe koning van Elorim - zucht - gekroond.

U begint als een groentje. Dat betekent level 1 en slechts uitgerust met 2 gebruiksvoorwerpen. Dat kunnen wapens zijn, maar ook maliënkolders, schilden, toverspreuken en sleutels. Daarbovenop hebt u ook nog in een of andere kroeg 2 items op de kop kunnen tikken voor eenmalig gebruik. Denk hierbij bijvoorbeeld aan genezende drankjes, scrolls en - jawel! - bommen.

Vervolgens gaat u op weg.

Op weg gaan betekent hier een monster dobbelsteen uit de zwarte buidel trekken, ermee dobbelen, kort evalueren waarmee u te maken krijgt en vervolgens uw biezen pakken of het gevecht aangaan. Dat monster dat u net hebt getrokken kan, afhankelijk van het level, ook sterk of zwak zijn. In het eerste geval roept u best de hulp in van een uwer tegenspelers, in het tweede gaat u voor eigen glorie. De monsters - slijm, vleermuizen, zombies, wolven, slangen, enorme spinnen, gobelins, skeletten, geesten, golems, heksen, demonen, draken, dieven, vampiers, harpijen, reusachtige krabben, zwarte ridders , necromancers en meer van dat fraais - zijn meestal ook nog eens begiftigd met speciale eigenschappen die u niet zo leuk vindt. Gelukkig hebben ze allemaal wel iets bij zich dat u ook goed kunt gebruiken voor het vervullen van uw queeste. Sleutels waarmee u kisten met artefacten kunt openen bijvoorbeeld, of magische zwaarden, of perkamentrollen met daarop handige spreuken. Het kan niet op.

De artefacten zijn het belangrijkste, want elk van hen levert u een roempunt op. Uzelf ook opwaarderen naar kevel 3 is aangewezen, want dan passeert u ook langs de roemkassa. Voelt u zich sterk genoeg kunt u ook de confrontatie aangaan met de grote kleppers in het spel: de rode en zwarte monsters wiens naam ik hier niet durf uitspreken en, last but not least, de Gouden Draak. Zij leveren u respectievelijk 1, 2 en 3 roempunten op.

Dobbelstenen worden getrokken uit de corresponderende buidels. Monsters uit de zwarte, handige hulpmiddelen en wapens uit de blauwe, eenmalig te gebruiken voorwerpen uit de rode en artefacten uit de gele. De groene zak huisvest de basisdobbelstenen die standaard en grijpklaar op tafel komen te liggen bij spelaanvang. Dat zijn de toverspreuken, de dobbelstenen die uw level aangeven en bijhouden en de monster level dobbelstenen, waarmee wordt gedobbeld als de monsters aan de beurt zijn.

Uw level, en dat van het monster dat u bevecht, bepaalt hoeveel dobbelstenen - zeszijdig met waarde 1 tot 4 - er worden gedobbeld, eventueel opgepompt met wapens, spreuken en speciale eigenschappen van items en artefacten. Jammer genoeg maken ook de monsters, gesuperviseerd door een sadistische tegenspeler, ook die rekening. Dit wordt dit niet bepaald een wandeling door het stadspark.

De quasi oneindige hoeveelheid speciale vaardigheden van uw items, wapens, artefacten en tegenstanders maken dit spel tot ein leckerbissen. Hebt u een hamer bij de hand - alleen tweehandig te gebruiken - kunt u bijvoorbeeld proberen zonder sleutel een schatkist open te rammen. Dit lukt niet zo goed met magische beveiligde koffers, maar soit. Of de boog, een mijner favorieten, laat u toe twee monsters uit de monsterbuidel te trekken, eentje ervan te dobbelen en vervolgens te kiezen welke van de twee u een kopje kleiner wil maken. Met een zweep, ook een lieverdje waarmee ik graag op stap ga, kunt u de dobbelsteen met de laagst gegooide waarde bij een monster of held wegnemen. Met een bijl - uw hebt hier ook uw beide handen nodig - bestaat de kans dat het zelfs niet tot een gevecht komt en u automatisch wint.

Zoals aangegeven kunt u tijdens uw heroïsche gevechten de hulp van een tegenspeler inroepen. Jammer genoeg is het begrip naastenliefde in Elorim nog niet doorgedrongen. De leuze “Voor niets gaat de zon op” dan weer wel. U gaat in onderhandeling moeten gaan om de betaling na afloop te regelen en die worden, zeker naarmate het eindspel dichterbij komt, steeds harder en harder. Gelukkig kunt u ook uw voorwaarden stellen als u te hulp schiet. Met een beetje geluk volgt er zelfs een opbod aan hulp wanneer bepaalde monsters worden bevochten. Gelukkig kent men in Elorim ook het spreekwoord: "Een gegeven woord is een gegeven woord." Afspraken zijn bindend.

Dungeon Dice is wat Dungeon Roll had moeten zijn: uitdagend, extreem interactief met een constante betrokkenheid van elke speler, bloed- en bloedmooi, spannend en met een aangename speelduur.

Toch een, zij het niet onoverkomelijk, minpunt:  u wordt hier met zoveel symbolen geconfronteerd dat enige voorstudie noodzakelijk is. Als u door de kerkers wil scheuren en niet strompelen is het aangewezen dat zeker één speler de symbolen beheerst als u aan een sessie begint, anders doet u niet anders dan heen en weer zappen tussen tafel en blad.

De dobbelstenen zijn prachtig vormgegeven, functioneel en erg duurzaam. En het gros heeft op elke zijde een ander symbool of symbolen. Een huzarenstuk.

Houdt u van spannend en modificeerbaar dobbelen, stelde Dungeon Roll u diep teleur, houdt u van interactie à volonté en kickt u op spellen die u garanderen dat geen twee sessies hetzelfde zijn? Niet twijfelen.

Dominique

 

Dungeon Dice

Potluck Games (2014)

Sam Coates

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

16:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dungeon dice |  Facebook |

12-05-14

Vos en Haas

Laten we heel kort ‘Linko!’, het nieuwe kaartspel van de heren Kramer en Kiesling, even onder de loep nemen.

Heel kort, want er valt eigenlijk weinig over te vertellen.

Eric Martin daarentegen, nieuwsverspreider op BGG, ging er kwijlend aan ten onder. Hij bezweek naar verluidt onder de stapel wierookvaten die hij maar bleef aanslepen.

Dat intrigeert uiteraard.

In ‘Linko’! speelt u getalkaarten uit en legt deze voor u neer op tafel. Die getallen gaan van 1 tot 13 en er zijn er 8 van elke soort in de stapel, aangevuld met 5 jokers. Op de kaarten staan ook op vossen lijkende lynxen afgebeeld, verder van geen enkel belang.

Uw doel: het meeste overwinningspunten halen op het moment dat het speleinde zich aandient. Dat gebeurt wanneer een speler zijn handje leeg speelt of er niet meer kan bijgetrokken worden van trekstapel en aanbod. Uw punten tellen is eenvoudig: u trekt van uw aantal uitgespeelde kaarten uw handkaarten af. Hierbij gaat het om het aantal kaarten, niet om de getalletjes die erop staan.

Tijdens uw beurt speelt u een aantal kaarten van dezelfde getalwaarde uit - 1 kaart mag ook - en vergelijkt die met de laatste setjes die uw tegenspelers hebben uitgespeeld. Is uw getalwaarde hoger en bestaat uw setje uit evenveel kaarten mag u met de klok mee uw tegenspelers aanvallen - u neemt hun kaarten op hand - of u doet dat niet. Als u dat doet moeten ze hetzelfde aantal kaarten weer bijtrekken van trekstapel en/of aanbod. Doet u dat niet mogen ze kiezen: hun laatst uitgespeelde setje weer op hand nemen of ze afleggen en hetzelfde aantal op bijtrekken van trekstapel en/of aanbod.

Jokers nemen de waarde van de kaarten aan waarmee ze worden uitgespeeld. Speelt u ze zonder getalkaart(en) worden ze beschouwd als de hoogste waarde in het spel.

Uw ultieme ‘Linko!‘ orgasme bereikt u uiteraard wanneer u iedereen aan tafel kunt aanvallen.

‘Linko!’ is eenvoudig, en ook wel een beetje origineel. U kunt immers enkel andere (betere) kaarten op hand krijgen als een tegenspeler u als prooi kiest. Dat betekent dat u hen af en toe uit hun tent moet lokken.

Maar toch heb ik mijn bedenkingen. Uw starthand van 13 kaarten bepaalt toch heel veel van wat zich daarna afspeelt. Maakt u zich vooral geen illusies, als het u bij het uitdelen van de kaarten tegenzit is de kans heel groot dat u niet het vosje - sorry, lynxje! - maar het haasje bent. Daarom toch maar best enkele partijtjes na elkaar spelen en de puntjes optellen.

‘Linko!’ is een leuk kaartspel, vooral in een ongedwongen familiale sfeer, en heeft daarom alleen al zijn bestaansrecht.

Of het voor de veeleisende veelspeler een blijvertje is durf ik echter zeer te betwijfelen.

Ook jammer dat de Duitse titel, Abluxxen, voor de Nederlandstalige markt niet werd weerhouden. Het ware leuk geweest, een spel op het rek dat uit een goedkope Duitse pornofilm uit de jaren 70 lijkt weggelopen.

Dominique

 

‘Linko!’

Ravensburger (2014)

Michael Kiesling en Wolfgang Kramer

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

25 minuten

 

18:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: 'linko!' |  Facebook |

10-05-14

Een vlucht superhelden

Summoner Wars en Pixel Tactics, in het subgenre van de supersnelle kaartgestuurde conflictspellen behoren ze tot mijn favorieten.

Dit subgenre wordt nu versterkt met ‘Pack of Heroes‘.

Het werkwoord versterkt werd hier bewust gekozen, want een verzwakking is het niet bepaald.

In Pack of Heroes, een kaartspel voor 2 spelers, leidt u een bataljonnetje van vijf superhelden waarmee u een rechtstreekse confrontatie aangaat tegen een ander bataljonnetje van vijf.

Uw missie: de tegenpartij volledig uit de arena spelen of het spel voortijdig uitmaken door de drie startvelden van uw tegenstander te bezetten.

Eerst een kleine kanttekening. De superhelden waarmee u hier over het slagveld - een 3x3 raster - manoeuvreert zijn nogal obscuur van aard. Maak vooral niet de fout reikhalzend uit te kijken naar Superman, Batman, Spiderman, de Hulk, Captain America of andere topspelers in het genre. We hebben het hier over superhelden die uitkomen in de tweede divisie. Om het in voetbaltermen uit te drukken: ze spelen niet in de Champions League, maar in de Euroleague.

U kunt kiezen uit 8 kwintetten die u de arena kunt insturen. Wilt u liever wat afwisseling kunt u uw squad al draftend samenstellen. Een kwintet bestaat uit een leider, 2 vechters en 2 hulpjes. Ook als u draft moet u deze samenstelling respecteren.

De kwintetten luisteren naar de namen Liberty Legends, Safari Squad, The Guild of Gouls, Data Brigade, Knights of the Five Realms, Freak Show Five (dit stelletje ongeregeld wilt u echt niet in het donker tegen het lijf lopen), Elementeens, en de Galactanouts.

Nemen we bijvoorbeeld het genootschap ‘Kinights of the Five Realms’, bestaande uit Big Walt, Hot Foot, Sir Smash a Lot, Pixielite en Rainbow Sprinkle. Deze laatste lijkt zo weggelopen uit een aflevering van de tekenfilmserie ‘My Little Pony’ en hij moet zich de grond in schamen voor zijn outfit. Maar hij kan wel serieuze schade aanrichten met zijn hoefjes en de teamleden die zich in zijn nabijheid bevinden oppompen met extra kracht.

Kracht haalt u uit - o wonder - krachtkaarten. Elke speler heeft een bescheiden setje van 9 en ze zijn van nucleaire, moleculaire of interstellaire oorsprong. Daar kan een superheld wat mee, ook al opereren ze in de tweede divisie.

Big Walt van hierboven kan bijvoorbeeld nucleaire energie aanwenden om een thunderbolt spell te lanceren die op lange afstand 2 schade aanricht. Of wat te denken van Sir Smash a Lot, die met twee eenheden interstellaire energie zijn double fist smash kan activeren: 3 schade aan een aangrenzende tegenstander. Alstublieft!

Het managen van uw krachtkaarten is heel belangrijk want ze bepalen wat uw helden wanneer kunnen doen. Omdat het er maar negen zijn is het voor u en uw tegenstander makkelijk na te gaan welke krachtkaarten al zijn uitgespeeld. Een tekort aan krachtkaarten betekent weerloosheid. Denk even terug aan dit zinnetje als u dit ooit op tafel legt.

Tijdens uw interstellair snelle beurt mag u 1 superheld van uw team bewegen, 1 superheld in het spel brengen of een speciale kracht van een held activeren, een held weer bij zijn positieven brengen - van zodra een held de helft van zijn levenspunten heeft opgebruikt wordt het even zwart voor zijn ogen waardoor hij tijdelijk transformeert naar een doet - en 1 krachtkaart trekken.

Bewegen, aanvallen en helden in het spel brengen doet u allemaal in het fictieve 3x3 raster dat zich tussen beide spelers bevindt.

Als u nog wat extra vuurkracht zoekt, of interessante gadgets, kunt u de meegeleverde uitbreiding mee op tafel gooien. Daar zitten leuke dingen in. Een regenerende helende tank bijvoorbeeld, of de intergalactische hyperpoort waarmee u uw helden plots voor de neus van uw tegenstander kunt laten opduiken. Mijn favoriet - ik blijf nu even bij het Engels omdat het zo goed klinkt - is de “Boogie Blastin’ Battle Van“, voorzien van een raketlanceerder op het dak en in de laadruimte drie superhelden die hij met gierende banden zomaar in de arena komt droppen. DHL voor superhelden zeg maar.

Pack of Heroes is een leuk tussendoortje. Uw cerebellaire rekenkracht wordt niet overvraagd, maar toch zit hier meer in dan u op het eerste gezicht zou denken. Als u uw krachtkaarten goed managet, uw manoeuvres goed plant, uw speciale krachten slim benut, de vaardigheden van de helden van uw tegenstander goed leest en uw acties goed timet legt u gelijk de fundamenten van een glorierijke zege.

Wel lichte puntenaftrek voor de moeilijk leesbare force power strook op de superheldenkaarten. Witte letters op een gele achtergrond, het is geen goed idee. Gelukkig moet u tijdens een confrontatie maar 5 superhelden superviseren, dat scheelt.

Een dikke pluim voor de geschreven bijlages. De duidelijke spelregels worden immers vergezeld van een kleine comic en een superhero almanac, waarin elke superheld in het spel, 40 in totaal, gedetailleerd wordt voorgesteld. Mooi!  

Pack of Heroes zit in een handig doosje, met een uitsparing voor de kaarten en een uitsparing voor de schadeblokjes. Alles past er wonderwel in en gaat tijdens het op en neer gaan van uw binnenzak niet van plaats.

Ik moet trouwens gaan oppassen met die binnenzak. Hij staat ondertussen op scheuren. Händler der Karibik zit er al in, samen met Star Realms. Met ‘Pack of Heroes’ wordt het nu echt wel drummen ter hoogte van mijn uitermate gespierde borstkas. Gelukkig beschik ik ook over een indrukwekkend sixpack onder die borstkas, zodat voorlopig alles nog onder controle blijft.

Gelukkig is het volgende spel dat hier wordt besproken verre van mobiel, mede door de niet zo handige verpakking (maar wat een spel!). Dat scheelt.

Dominique

 

Pack of Heroes

Adventureland Games

Phil Walker-Harding

2 spelers vanaf 10 jaar

20 minuten

 

13:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pack of heroes |  Facebook |

08-05-14

Voor al uw schatkisttransport: Expeditiebedrijf Tortuga

Piraten.

In de spellenwereld slaat men u ermee om de oren. Soms zo erg dat u er barstende hoofdpijn, zelfs migraine, van krijgt.

Ook Queen Games doet dit jaar met Tortuga zijn duit in het zakje, al ontbreekt er m.i. wel eentje (later meer hierover).

In dit spel bent u een piraat en u zou het niet zijn als u niet wanhopig probeerde 6 schatkisten naar Tortuga de brengen, liefst als eerste want dan zijn uw kansen op de overwinning groter. Groter, niet gegarandeerd. Laat daar geen twijfel over bestaan.

Het hele proces wordt gestuurd door dobbelstenen, 5 per speler. Die gooit u achter uw zichtschermpje. Vervolgens kiest u uit de gedobbelde symbolen er verplicht eentje uit (dat kunnen meerdere dobbelstenen zijn). De symbolen staan voor schip verbeteren, bemanning inhuren, schat zoeken, enteren en overvallen.

De symbolen worden ook vergezeld van getallen, die de sterkte van de actie mee gaan bepalen. Hoe hoger hoe beter dus. Gegooide doodshoofden tellen als joker, al moet u ze koppelen aan een reeds gegooid symbool tijdens dezelfde dobbelronde. U doet dat door de betreffende doodshoofd dobbelsteen naar hetzelfde symbool te draaien.

De gekozen dobbelsteen/dobbelstenen plaatst u vervolgens op uw de corresponderende actievelden op uw persoonlijk, en ook ruim bemeten, spelersbord. Daarop staat links onderaan het doel van uw missie, Tortuga. Rechts onderaan bevindt zich uw hoogstpersoonlijke eiland van waaruit u uw verzamelde schatten transporteert. Daar tussenin lopen uw schip- en uw bemanningsvelden, uw transportband als het ware.

Omdat niet iedereen altijd evenveel dobbelstenen inzet blijven sommige spelers langer aan de beurt dan andere. Vroeg stoppen kan voordelig zijn want zolang de anderen blijven dobbelen krijgt u een voordeelfiche die u op een actieveld naar keuze kunt leggen, standaard heeft die waarde 1 maar u kunt ze oppompen naar waarde 2. Vanaf uw tweede voordeelfiche kunt u kiezen om een fiche van 1 naar 2 te draaien of 2 gedekte schatfiches uit het centrale eiland te nemen en er eentje te houden. Die leveren u extra punten op aan het einde van het spel.

Na afloop van de dobbelfase, als iedere piraat zijn acties heeft gekozen, worden de actievelden uitgevoerd, steeds in dezelfde volgorde.

Hier zit wel een addertje onder het gras. Alleen de eerste twee spelers met de hoogste waarde op het betreffende actieveld mogen hun acties doen, waarbij de eerste nog iets meer mag dan de tweede. Gelijke standen worden afgehandeld op basis van de beurtvolgorde.

Verbeteren van het schip: de eerste speler mag zijn schip 2 velden naar rechts verplaatsen, de tweede 1 veld.

Bemanning inhuren: de eerste speler mag zijn bemanningpion 2 velden naar rechts verplaatsen, de tweede 1 veld.

Schat zoeken: de eerste speler trekt een schatkist uit de schatkistbuidel, plaatst die op zijn persoonlijke eiland rechts op zijn spelersbord en trekt vervolgens 2 gedekte schatten van het centrale eiland waarvan hij er eentje kiest (extra punten, weet u nog?). De tweede speler trekt gewoon 1 gedekte schat.

Enteren: hiervoor hebben we uiteraard ons piratendiploma gehaald. De eerste speler kiest een slachtoffer uit, kiest een schatkist op een van diens schipvelden en plaats die vervolgens op zijn eigen eilandveld op zijn spelersbord. Vervolgens moet de geënterde, die zich ondertussen afvraagt waarom hij ooit piraat is geworden, zijn schip 1 veld naar links (achteruit) verplaatsen omwille van de schade die hij heeft opgelopen Als de geënterde echter ook dobbelstenen in zijn actieveld enteren heeft liggen moet de agressor zijn schip ook 1 veld naar links verplaatsen. De tweede speler kiest vervolgens een ander slachtoffer uit, die op zijn beurt zijn schip een veld naar links moet verplaatsen. Hij neemt vervolgens een schatkist van het centrale eiland, als zich daar een kist bevindt, en plaatst dit op zijn eiland. Ook hier moet de agressor zijn schip naar links als zijn slachtoffer dobbelstenen in hetzelfde actieveld heeft liggen.

Overvallen: hier gelden dezelfde regels als enteren, alleen worden hier niet de schepen verplaatst maar de bemanning. Schatkisten worden dus verwijderd van de bemanningsvelden (eerste speler) en van het centrale eiland (tweede speler).

Na de schermutselingen, het oplapwerk, de aanwervingen en de schatzoekerij wordt nagegaan of er schatten op de bemanningsvelden en scheepsvelden moeten worden ingeleverd. De sterkte van uw schip en de grootte van uw bemanning bepaalt immers hoeveel schatten u kunt vervoeren. Kan uw ruim het gewicht niet meer aan moeten de overtollige schatkisten naar het centrale eiland worden verplaatst. Gelukkig mag u zelf bepalen welke schatkisten dat zijn.

Daarna trekt iedere speler een schatkist uit de schatkistbuidel en plaats deze op zijn persoonlijke eiland. De beurt wordt uiteindelijk afgesloten door de schatkisten op de scheepsvelden naar Tortuga te verplaatsen, die van de bemanningsvelden naar de scheepsvelden en die van uw persoonlijke eiland naar de bemanningsvelden. Dat gebeurt steeds van links naar rechts, in volgorde (van groot belang voor de puntentelling op het einde).

Dat gaat zo lekker door tot minstens 1 speler 6 schatkisten op Tortuga heeft verzameld.

Dan wordt de plaatselijke taveerne opgezocht alwaar de dubloenen worden geteld.

U krijgt 3 punten voor elke schatkist op Tortuga, 2 punten voor elke schatkist op schipvelden en 1 punt voor elke schatkist op uw bemanningsvelden. Paarse schatkisten scoren dubbel. Elke set van een gele, blauwe en rode schatkist op uw spelersbordje leveren u nog 3 punten op, waarbij u uw witte schatkisten op Tortuga kunt omvormen in een kleur naar keuze. Handig. Elk bereikt scheeps- en bemanningsveld levert u ook nog een punt op en de waarde van de schatfiches die u tijdens het spel van het centrale eiland hebt geplukt mag u ook nog bij uw eindresultaat voegen. Een gelijke stand betekent meerdere winnaars.

Tortuga, medespeler, situeert zich in het segment van het betere familiespel. Het materiaal is prachtig, u hebt ten allen tijde een goed overzicht - heel belangrijk bij spellen waarin u uw tegenstanders goed in de gaten moet houden - en omwille van de gedekte schatfiches is het puntentotaal van uw concurrenten ook niet volledig traceerbaar, wat mij betreft een groot pluspunt.

Ook positief: slechts één keer simultaan dobbelen en kiezen. Het is eens wat anders dan 3 keer herdobbelen, al moet u daar wat invloed voor inleveren. U moet heel tactisch met uw keuzes omgaan en aangezien u uw zichtschermpje pas verwijdert wanneer iedereen zijn keuze gemaakt heeft is het heel belangrijk de reeds gekozen actievelden van uw tegenstanders goed te scannen. Door de simultane handelingen en de eenvoud van de enter- en overvalfase zijn er ook amper wachttijden. Niet dat u tijdens uw eerste sessie de opgegeven speeltijd van 35 minuten haalt hoor. Dat gebeurt mogelijk wel nadat u het spel goed in de vingers hebt. We kunnen wel met zekerheid stellen dat we hier niet te maken hebben met een avondvullend piratenprogramma. Voor ondertekende is dat niet bepaald een minpunt.

Of het met twee spelers ook zo leuk is valt zeer te betwijfelen, al kan ik daar nog geen definitief oordeel over vellen. Er wordt hier immers wat gemorreld met het regelwerk en op basis van een eerste lezing ben ik er niet echt gerust op.

Ik vrees ook dat de symbolen op de houten dobbelstenen vrij snel onderhevig gaan zijn aan slijtage, temeer daar u heel wat dobbelt in dit spel. Aan de andere kant zijn de, overigens heel kleurrijke, dobbelstenen dan weer lekker groot en afgerond in de hoeken waardoor ze lekker rollen.

Zit u regelmatig met valsspelers aan tafel zou ik heel goed oppassen. Dobbelen achter een zichtschermpje en vervolgens  achter dat zichtschermpje dobbelstenen selecteren nodigt deze sujetten uit tot manipulatie. Denk aan wat u onlangs in Dice Town is overkomen.

De inlay, met een zelf te plooien scheidingswand, is ook niet echt functioneel. Niet dat het deksel na het uitponsen niet perfect meer sluit, maar toch. Ik heb toch graag dat alles mooi in de opbergvakken past. 

De spelregels dan. Een dik, 40 pagina's tellend naslagwerk in het Engels, Frans, Spaans, Duits en Nederlands. geen paniek, uw moedertaal neemt slechts 8 A4-velletjes van deze bundel in beslag. Wel opletten: in het Nederlandstalige regelwerk staat bij de algemene uitleg over de eindtelling niet vermeld dat alleen witte schatkisten kunnen omgezet worden in een kleur naar keuze, in het voorbeeld staat het dan weer wel. 

De zichtschermpjes zijn iets te klein - het vraagt wat fijn motorische behendigheid  om uw rollende dobbelstenen uit het zicht van uw tegenspelers te houden - maar ze zijn dan weer wel voorzien van een handig overzicht van de actievolgorde en de samenstelling van de symbolen op elke dobbelsteen.

Tenslotte had ik graag een extra buidel in de doos gezien voor de schatfiches op het centrale eiland. Niet gekozen fiches worden immers steeds weer gedekt geschud met de andere schatten rond het eilandbord en dat is nogal omslachtig. Een stoffen buideltje ware veel handiger geweest.

Besluit: als u een thematisch goed omgezet familiespel zoekt met piraten in de hoofdrol, een liefhebber bent van dobbelgeluk en -ongeluk , uw speeltafel graag siert met mooi en degelijk materiaal, houdt van interactie waarbij het voortdurend scannen van de bordjes van uw tegenstander primordiaal is, geniet van keuzestress, kickt op een spannende en onzekere eindtelling en niet opziet tegen een zoektocht naar een extra trekzakje mag u gerust toeslaan.

Dominique

 

Tortuga

Queen Games (2014)

Jay Cormier / Sen-Foong Lim

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

35 minuten

 

11:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tortuga |  Facebook |

01-05-14

Dobbelblokdrop

U weet het, abstracte spellen zijn niet echt mijn ding, maar de laatste maanden heb ik met een trio getafeld dat mij toch aangenaam heeft verrast.

‘Blockers!’ kon mij zeer bekoren en ook ‘Tash-Kalar: Arena of Legends’ was ook niet bepaald een afknapper.

De derde telg die zich nu in de debatten heeft gemengd heet Spexxx.

Als de term themaloos op één spel van toepassing is, is het wel op Spexxx. Dobbelen, blokjes op de voor u meest voordelige plekjes droppen en hopen dat u daarmee op het einde van het spel de meeste overwinningspunten op uw conto kunt schrijven, meer is het eigenlijk niet. Waar deze handelingen passen in het groter geheel, thema genoemd, wordt door de makers niet vrijgegeven.

Hoeft ook niet want, zo ervoer ik het toch, dobbelen en blokjes plaatsen kan verrassend leuk zijn. En erg ontspannend.

U dobbelt zelfs niet met speciale dobbelstenen. Neen, zeszijdige huis-, tuin- en keukenexemplaren klaren hier moeiteloos de klus.

Gebonden aan uw dobbelresultaat - u mag tot vier keer opnieuw dobbelen met vijf dobbelstenen - probeert u op het kleurrijke spelbord snijpunten te voorzien van uw blokjes. Drie op een rij, een Spexxx, en u scoort al punten. Slaagt u erin vijf of meer blokjes op een rij te krijgen komen u zowaar bonuspunten tegemoet gewaaid. Het handige scorespoor dat het spelbord omkadert veraangenaamt uw boekhouding aanzienlijk.

Speciale aandacht verdienen de zilveren en gouden diagonale snijpunten. Gooit u met uw dobbelstenen vier of vijf opeenvolgende getallen mag u op die snijpunten een blokje plaatsen. Uiteraard probeert u door slim te plaatsen meerdere vliegen in een klap te slaan.

Tonen uw dobbelstenen na het gooien vijf keer hetzelfde ogenaantal mag u uw blokje eender waar op het spelbord posteren. 

U moet ook goed in de gaten houden wat uw tegenstanders doen. Soms is het interessanter hen dwars te zitten dan voor eigen gewin te gaan.

U kunt dit spel op meerdere manieren aanpakken. Ga ik voor een regelmatige, maar relatief lage score per beurt of bouw ik langzaam op naar een hopelijk grote puntenlawine later in het spel? Voor beide tactieken valt iets te zeggen en na meerdere sessies heb ik ondervonden dat beide succesvol kunnen zijn.

Wat Spexxx ook mee heeft is dat het tijdens het spelen een zen-achtig gevoel over u heen drapeert. Er zijn niet veel spellen die dat klaarspelen. Flowerpower schiet me spontaan te binnen, en laat dat toevallig een van mijn favorieten zijn als ik ontspannend wil concurreren. Ook opvallend, uw tegenspelers gaan soms samen met u op zoek naar de meest lucratieve plekjes. De laatste keer dat ik zoiets meemaakte was tijdens het spelen van Afrika, in 2001 op het Spellenspektakel.

Houdt u van abstracte, kleurrijke, ontspannende spellen zonder veel poespas maar toch voldoende diepgang moet u Spexxx zeker eens aansnijden. Het speelt ook lekker weg met alle opgegeven spelersaantallen en dat is altijd meegenomen.

Bent u een liefhebber van abstract dobbelen? Toeslaan.

Loopt u altijd met een wijde boog om de abstracte subgroep van het speluniversum heen? Toch maar even proefspelen. Mogelijk moet u uw mening herzien.

Dominique

 

Spexxx

Waterfall Games (2013)

Ruben Dijkstra en Ruurd Lammers

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

10:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: spexxx |  Facebook |