27-04-14

Ruimtelijk ordenen in Norkobia

Probeert u zich de volgende situatie voor te stellen: het ene moment zit u tijdens uw middagpauze rustig keuvelend en glurend naar korte lenterokjes uw boterhammetjes op te eten in het stadspark, het volgende bevindt u zich in Norkobia, een naargeestig oord dat geregeerd wordt door ene Maldorf. De man wil u niet laten gaan vooraleer u voor hem een prachtig koninkrijk bouwt.

U krijgt daarvoor een armzalige drie dagen de tijd.

U moet dat bouwen gelukkig niet alleen doen. U krijgt de hulp van reuzen, tovenaars, orcs, kobolds, mensen en - hou u vast - kabouters. En u krijgt de beschikking over een kasteel van waaruit u de werkzaamheden kunt superviseren en coördineren.

Al snel wordt duidelijk dat u niet de enige bent die door Maldorf naar Norkobia werd geteleporteerd. Zeker twee tot vier andere mensenkinderen ondergingen hetzelfde lot. U komt ook al snel te weten dat zij net dezelfde opdracht hebben gekregen en dat alleen de beste bouwer weer de overstap naar huis mag maken.

Ik weet niet hoe ú dit probleem zou aanpakken, maar ik zou in elk geval als de wiedeweerga de plaatselijke Gamma en Brico gaan leegkopen.

Warlock, zo heet het spel waarover hier wordt bericht, is een kaartgestuurd spel voor 3 tot 5 spelers. De multifunctionele kaarten die u op handen krijgt bepalen hoe u het bovengenoemde project zult realiseren.

Multifunctioneel betekent dat u de kaarten van de hoger genoemde volkeren, afhankelijk van waar u ze inzet (kasteel, kerker of mijn), kunt gebruiken als vaardigheid, grondstof of goud. Goud hebt u nodig om te bieden op andere kaarten in Hubba‘s Bar, grondstoffen dienen uiteraard om uw rijk uit te bouwen - in een 4x4 stedenraster dat grenst aan uw kasteel en rekening houdend met een aantal bouwregels - en de volkeren schenken u hun speciale eigenschap. Zo zijn de reuzen in staat een draak naar uw rijk te lokken. Zij gaan dan de aangrenzende steden beschermen tegen de actie van de orcs, die in dit spel in een nogal verwoestende bui zijn, en ze voorkomen ook dat een magiër zomaar uw steden gaat ruilen met die van een tegenspeler.

Na drie dagen, onderverdeeld in drie rondes en een veiling, zal Maldorf himself het resultaat komen evalueren. Hij doet dat door de waarde van uw steden bij elkaar op te tellen. Bent u de beste teleporteert de man u weer naar uw vertrouwde bankje in het park. Hopelijk ligt uw lunchpakket er nog.

Soms wordt er echter zo snel gebouwd dat u het einde van de derde ronde niet haalt. Want de eerste speler die zijn koninkrijk heeft afgewerkt leidt het speleinde in.

Multifunctionele kaarten, daar mag men mij altijd voor komen wakker maken. Warlock levert deze multifunctionaliteit op de juiste manier en in de juiste dosis aan. Het zijn geen eenvoudige afwegingen die u moet maken in Norkobia. Ga ik voor goud, grondstof, volkeigenschap of stadsontwikkeling, en bluf ik hierbij een beetje? Hoe kan ik die interessante kaart in Hubba’s Bar in het handje krijgen of hoe vermijd ik dat een van mijn concurrenten ze claimt? Neem ik het risico mijn fantastische steden onbeschermd te laten? Ga ik zelf afbraakwerken organiseren bij mijn tegenstanders? En kan ik de onweerstaanbare drang weerstaan om steeds weer achter die schattige kabouters aan te gaan? Dat zijn toch leuke afwegingen.

Uit het voorgaande hebt u al begrepen dat interactie een belangrijke rol speelt in het spel. U moet echt wel oppassen voor magiërs en reuzen en zeker niet aarzelen om er zelf gebruik van te maken. Het blufelement draagt ook bij tot het speelplezier. U kunt ook - een speltechnisch element waar ik een zwak voor heb - op snelheid spelen. Dat kan u ook de overwinning opleveren, àls u het slim speelt.

De speelduur - de doos liegt niet - is ook dik in orde.

Het enige minpuntje is de iconografie. Die kan soms tot vergissingen leiden en vraagt wat gewenning. Niet onoverkomelijk maar het had niet gehoeven.

Maar verder geen gezeur. Warlock is een leuk spel met eenvoudige regels (u vindt trouwens een meer dan geslaagde tweespeler variant op de website van Spellenclub 13), een leuk thema, een gezonde dosis interactie, voldoende spanning en een aangename speelduur. Een onmiddellijke revanche, zo ging het althans bij ons, behoort zeker tot de mogelijkheden.

Alleen jammer dat ik de eerste slechterik genaamd Kimberly in een fantasy setting nog moet tegenkomen.

Dominique

 

Warlock

Quined Games, 2013

Fabrice Vandenbogaerde

3 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

12:52 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: warlock |  Facebook |

26-04-14

Een beetje verliefd

Onlangs deed zich tijdens een van onze spelsessies een uiterst zeldzaam fenomeen voor. We speelden met z’n vijven en na afloop waren we alle vijf op slag verliefd.

Het object van onze liefde heet Medieval Academy.

In Medieval Academy bent u een schildknaap die zich wil opwerken aan het hof van zijne majesteit de koning.

Daartoe moet u een beetje van alle markten thuis zijn. U moet goed presteren op de tornooivelden en zich bekwamen in het tweegevecht, u moet op goede voet staan met de prinses, u stopt het gepeupel af en toe wat goudstukken toe, u bestudeert oude en geheimzinnige geschriften, het verslaan van draken staat ook hoog op uw ‘te doen’ lijstje en u probeert de koning himself op alle mogelijke manieren te paaien.

U doet dat allemaal op zeven dubbelzijdig bedrukte en prachtig geïllustreerde spelbordjes die u bij spelaanvang in het midden van de tafel hebt gelegd.

Wat u op die spelbordjes doet wordt dan weer bepaald door het uitspelen van getalkaarten (vier van de vijf) die u draftgewijs op hand bekomt. Dat doet u zes ronden lang. Als u kaarten uitspeelt verplaatst u uw pionnetje op de corresponderende locatie het opgegeven aantal velden.

Na elke ronde worden een of meerdere bordjes gewaardeerd en u scoort punten afhankelijk van de rangorde op de locatie. Waarderen betekent hier het verzamelen van overwinningspunten (uw pionnetje staat mee bovenaan op het telspoor van de betreffende locatie) of het incasseren van strafpunten (u rijdt vlak voor de bezemwagen uit).

Als u zich waagt aan het balkon van de prinses om haar toe te zingen mag u als beloning een pionnetje op een andere locatie verplaatsen. Zij levert u dus niet rechtstreeks punten op maar kan, dat hebben wij ondervonden, de sleutel zijn tot de overwinning. De prinses toont haar vrijgevigheid elke ronde, ongeacht welke mannen haar het hof maken.

Op de twee tornooivelden, elke ronde gewaardeerd, gaat u gewoon voor naakte  overwinningspunten: 3, 2 of 1.

Ook uw vrijgevigheid ten aanzien van bedelaars wordt intensief in het oog gehouden, maar uw beloning (of straf) komt pas aan het einde van de laatste ronde. De twee spelers die het minst hebben gedoneerd aan de plaatselijke bedelarij krijgen respectievelijk 10 en 15 strafpunten. Dat hakt er diep in.

"Een wijze schildknaap wordt een wijze ridder." Dat is een erg gekend spreekwoord uit de middeleeuwen. Als u uw studies verwaarloost zult u daar elke ronde de dorre vruchten van plukken: 3 strafpunten voor de laatste, 1 strafpunt voor de voorlaatste.

Het mouwvegen bij de koning wordt enkel in ronde drie en zes naar waarde geschat en u krijgt punten naargelang de plaats waarnaar u zichzelf hebt gewurmd in de troonzaal, 6 of 12. Alstublieft.

Het hoogst in aanzien staat uiteraard het verslaan van een draak. Ook hier mag u slechts na de laatste ronde in jubelgezang uitbarsten. Maar wat een feest! 17 punten voor de winnaar en nog 10 en 4 voor de tweede en derde plaats.

Om te bepalen wie uiteindelijk wint telt u na de zesde ronde uw pluspunten op en trekt daar uw minpunten van af. Fluitje van een cent.

Medespeler, ik kan het niet genoeg benadrukken: dit is tot nog toe mijn ontdekking van het jaar.

Medieval Academy verleidde ons met zijn eenvoud, het spannende en vlotte spelverloop, het leuke draftmechanisme dat hier tot zijn essentie wordt herleid, de intense concurrentie die zich afspeelt op elke locatie, de aangename speelduur, de prachtige vormgeving en de veelheid aan varianten en uitbreidingsmogelijkheden die u standaard in de doos worden aangeleverd.

Want daar heb ik het hier nog niet over gehad, over die varianten en uitbreidingen.

Wat bijvoorbeeld te denken van de varianten voor gevorderden die u bekomt door gewoon de locatiebordjes om te draaien? Of die waarbij u de zwarte ridder tegen de witte ridder laat vechten en extra kunt scoren als u het juiste heerschap hebt gesteund? Of de gelijke standen variant? Of de reset variant? Of de weddenschap variant? Of de wijsheidsvariant? Of de ‘dienstbaarheid aan de koning’ variant? Of de queeste variant? Of de liefdadigheidsvariant? Of de eenvoudige twee speler variant? Of de twee speler ‘The Real Deal’ variant? En wat gedacht van het mengen van de basislocaties met de locaties voor gevorderden?

U gaat weinig dozen vinden die u zoveel variatie voor uw zuurverdiende euro’s aanbieden.

De concurrenten op de avond van onze eerste sessie waren ‘Linko!’, Splendor en Edel, Stein & Reich (de grotere, en betere, broer van Basari). En toch stak Medieval Academy er met kop en schouders bovenuit. Dat is niet niks, dat is zelfs heel veel.

U kickt op minpunten? Ik geef u er twee. De Engelstalige spelregels worden ontsierd door Franstalige tussenstukjes die de omzetting naar het Engels glansrijk hebben weerstaan en de puntenfiches hadden iets groter mogen zijn. Ze kunnen mijn liefde voor dit spel niet blussen.

U schept altijd zo graag op over uw spellenradar? Zorg ervoor dat deze er niet onderdoor vliegt.

Dominique

 

Medieval Academy

Blue Cocker Games

Nicolas Poncin

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

19:12 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: medieval academy |  Facebook |

24-04-14

Goede heksen, slechte heksen en een veldmuis met zonnebril.

In ‘The Card Game of Oz' (1 tot 4 spelers) probeert u als auteur - het is een keertje iets anders - karakters, locaties, voorwerpen en gebeurtenissen uit ‘The Wonderful Wizard of Oz’, het legendarische boek van L. Frank Baum, aan elkaar te linken zodat er een mooi verhaal ontstaat. Dat doet u door te dobbelen en kaarten (uit een gemeenschappelijke stapel) aan locaties uit te spelen. Uw dobbelresultaat bepaalt hoeveel kaarten u mag trekken en uitspelen en hoever u uw karakters langs de locaties, zes in totaal, kunt verplaatsen.

Uiteraard speelt u voor overwinningspunten. Die krijgt u voor de karakterkaarten die u tijdens het spel hebt uitgespeeld, eventueel opgepompt met objecten, magie, effecten en de invloed van locaties. Ze worden uitgedeeld van zodra een spelen een sleutelfiguur uit het boek op het eind van het locatiespoor heeft geplaatst.

Het einde van het spel bepaalt u zelf door een zogenaamd prime karakter op de “The End” kaart op het einde van uw avonturenspoor te plaatsen. Daar moet u erg goed mee oppassen want dat karakter gaat dan niet bijdragen aan uw eindscore. Soit, karakters die zich tijdens de aftiteling op het locatiespoor bevinden leveren u wel punten op. Wie er het meeste heeft verzameld wint.

The Wizard of Oz, al jaren ben ik erdoor gefascineerd. En het is nog erger geworden sinds het verschijnen van de licht verontrustende en ontregelende roman “Wicked” van Gregory Maguire, Geen wonder dat mijn spelershart een vreugdesprongetje maakte toen dit spel onverwacht op de deurmat plofte.

Het genieten begint al bij het openen van de, verrassend grote, doos. Wat daarin zit is gewoonweg sprookjesachtig prachtig: de kaarten, de locaties, de speciale dobbelstenen, de niet verwachte extraatjes en de verhaaldoosjes waarin u de storypacks kunt bewaren. Het mooiste artwork dat ik ooit in een spel heb gezien, beste medespeler, bevindt zich in The Card Game of Oz, en dan vooral op de grote locatiekaarten. Mijn mond, toch het een en ander gewend, viel gewoon open van verbazing.

U hebt wel wat werk om de juiste kaarten voor de vier verhaallijnen (storypacks) uit te zoeken, maar de schoonheid van het bovengenoemde artwork compenseerde dit monnikenwerk ruimschoots.

Op schoonheid alleen kan een spel uiteraard niet teren, dus maar onmiddellijk de tanden gezet in storypack 1.

Ik was aangenaam verrast.

Zo’n storypack is samengesteld uit locatielaarten, waarvan er bij spelaanvang zes willekeurig worden uitgelegd, en een corresponderende kaartendeck.

Liggen het wandelpad en de goed geschudde trekstapel klaar begint de pret.

Het dobbelen voor de “story points” op zich, een steeds terugkerend ritueel als uw beurt begint, is al een aangename bezigheid. U hebt die actiepunten immers nodig om kaarten uit te spelen, locaties te wijzigen en uw karakters te bewegen richting “The End”, waar hopelijk de overwinning op u ligt te wachten. U begint met vier blauwe basis dobbelstenen en u mag deze voorraad met een gouden exemplaar aanvullen per karakter dat u al in het spel hebt gebracht. Daarbovenop mag u per kaart die u aflegt (archiveert) ook een extra gouden dobbelsteen gooien. Het maximum aantal dobbelstenen is tien, vier blauwe en zes gouden. De blauwe dobbelstenen zorgen ervoor dat u altijd minstens één klaproos, het symbool voor een actiepunt, gooit. Mooi.

Met die klaproosjes gaat u aan de slag.

U kunt ze gebruiken om kaarten van de stapel op hand te trekken (één per kaart), een karakter naar keuze naar een aangrenzende locatie te begeven, locaties om te wisselen met locaties uit de voorraad (twee klaproosjes per locatie) en kaarten uit de hand te spelen. Niet gebruikte klaproosjes gaan op het einde van uw beurt reddeloos verloren.

Erg leuk: de gebeurteniskaarten, die u na betaling - u mag meer betalen om te bluffen - gedekt voor u mag leggen om ze later in het spel op elk moment te activeren. Onmiddellijk open spelen mag ook, maar ik heb ondervonden dat een goed getimede druk op uw tegenstander wonderen kan doen. Vooral zijn onwetendheid, zeg maar angst, doet hem met de rem op spelen en dat is erg leuk voor u.

Wat dit erg interactieve spel ook zo leuk maakt is dat u het gevoel hebt dat u op elk moment kunt winnen, al lijkt de situatie hopeloos. Na enkele sessies weet u ongeveer welke kaarten zich in de stapel - u kunt kiezen uit vier verhaallijnen, samen goed voor meer dan 230 kaarten - bevinden en waar u naartoe kunt werken om enige kans op slagen te hebben. En zoals al aangegeven kan een gedekte gebeurteniskaart die op het juiste moment wordt geactiveerd wonderen doen.

Ook erg interessant is het handmanagement, gekoppeld aan de wetenschap dat kaarten die werden afgelegd later weer in het spel kunnen opduiken. Ervaren Oz bezoekers weten daar dan ook heel slim mee om te gaan.

Voor de deckbuilders onder ons: u kunt naar believen een eigen storypack samenstellen, een eigen verhaallijn als het ware. Het is eens wat anders, een gemeenschappelijke trekstapel bouwen. Meestal doet u dat alleen voor uzelf.

The Card Game of Oz schittert als tweespeler spel. Met drie of vier hebt u moeite het overzicht te bewaren en durft het einde zich al eens abrupt aandienen. Nee, u moet hier echt voor het duel gaan. Dan geniet u maximaal.

En als u verliest hebt u lekker kunnen genieten van de schoonheid en de steeds weer wisselende verhaallijn waarover u na afloop nog eens lekker met uw tegenspeler(s) kunt napraten. “Gezien hoe die veldmuizen en hun koningin mij te hulp schoten en hoe ik de boerin tactisch bij die boerderij heb uitgespeeld, om haar vervolgens met de uitschuifbare ladder kosteloos samen met de blikken man en Eleanor Kemp naar de troonzaal van de Grote Oz te verplaatsen, waarna mijn Munchkin baby mij het broodnodige halve punt bezorgde voor de overwinning?.” Dat zijn het soort discussies die zich na afloop aan uw keukentafel ontvouwen.

Als u zichzelf wil trainen kunt u de solovariant aansnijden waarin u binnen een aantal opgegeven beurten zoveel mogelijk punten moet proberen te halen. Verrassend leuk, deze variant.

Hou geen rekening met de opgegeven speeltijd van 20 minuten. Drie kwartier tot een uur komt eerder in de buurt. Gelukkig staat langer spelen hier gelijk aan langer genieten.

U hoeft geen fan van het Oz universum te zijn om hiervan te kunnen genieten. Misschien geniet u zelfs nog meer als u uw eerste verwonderde stappen zet in deze eigenaardige, sprookjesachtige wereld.

Nieuwe storypacks zijn op komst. Ik kan nu al niet wachten.

Toeslaan!

Dominique

 

The Card Game of Oz

Game Salute / Orion’s Bell, 2014)

James C. O’Connor

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

20 minuten

 

13:53 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the card game of oz |  Facebook |

19-04-14

Superstar

Händler der Karibik, een heerlijk kaartspelletje dat al enkele maanden logeert in mijn binnenzak, heeft sinds kort het gezelschap gekregen van een nog verslavender soortgenoot: Star Realms.

Star Realms is een verfrissende deckbuilder. Verfrissend omdat u hier geen belachelijke overwinningspunten moet verzamelen maar gewoon uw tegenstander(s) moet doodknijpen. En dat is veel en veel leuker. Deze aanpak verplicht u ook het fenomeen deckbuilden op een heel andere manier te benaderen.

Au fond is Star Realms een deckbuilder voor twee spelers die zich afspeelt in een sterrenstelsel dat in broos evenwicht wordt gehouden door vier facties: de Star Empire, de Machine Cult, de Blob (mijn favoriet) en de Trade Federation.

Broos is het sleutelwoord. U zou immers uw eigenste zelve niet zijn als u niet de volledige heerschappij over het heelal zou nastreven, en u trekt dus vrolijk ten strijde. Zelf behoort u niet echt tot een bepaalde factie, maar u bent een geboren opportunist en u zult het niet nalaten hen allemaal te gebruiken wanneer het u goed uitkomt. Wàt u ge(mis)bruikt zijn hun ruimteschepen en basissen.

Die feitelijke vereniging Star Empire bijvoorbeeld, daar doet u beroep op als u het neusje van de zalm zoekt wat betreft slagvaardige ruimteschepen, die u ook nog eens toelaten uw strategisch vernuft ten volle tentoon te spreiden (handmanagement).

Of u gaat even langs in de toonzaal van de Trade Federation, een relatief vredelievende factie die vooral steunt op handel (belangrijk voor uw aankoopbeleid) en een meer dan bevredigende sociale gezondheidszorg (helende krachten). Heel handig als uw vloot beurt na beurt aan flarden wordt geschoten.

Of ziet u het liever smerig en onvoorspelbaar? Dan moet u beroep doen op de Blob, een volledig organische, uiterst agressieve en erg onwelriekende gemeenschap waarin zelfs de ruimteschepen en basissen volledig uit levende organismen bestaan.

De Machine Cult tenslotte blinken uit in mechanische optimalisatie. Lees: het optimaliseren van uw gebuild deckje.

Het tot moes herleiden van uw tegenstander(s) is, zoals eerder aangegeven, uw enige doel.

Om dat doel te bereiken stelt speelt u een dodelijk deck samen. Beginnen doet u met 8 scouts, die u enkel van geld voorzien, en 2 vipers die elk 1 schade toebrengen aan uw tegenstander. De teller van uw levenspunten, hier authority points genoemd, staat bij aanvang op 50. Dat lijkt veel, maar is het niet. Als er een spel is waarop de woorden smelten, sneeuw en zon - u kent het spreekwoord wel - van toepassing zijn is het Star Realms.

Uw deck opwaarderen doet u door sterkere kaarten (ruimteschepen en basissen) te kopen op de markt, een rij van 5 openliggende kaarten die steeds worden aangevuld uit een voorraad van 80. Explorers zijn er ook altijd in de aanbieding, voor 2 goud.

En dan wordt het pas echt leuk.

Uw schepen en basissen hebben immers eigenschappen: primaire en secundaire en zelfs nog een tertiaire, die hier scrapen wordt genoemd.

De primaire eigenschappen worden onmiddellijk geactiveerd bij het uitspelen, de secundaire enkel indien er kaarten van eenzelfde factie werden of worden uitgespeeld (voor alle facties gaan is dus niet zo’n goed idee). De scrap eigenschap kunt u enkel gebruiken als u de uitgespeelde kaart uit het spel verwijdert. Ervaren deckbuilders weten dat dit, mits goed aangepakt, een erg belangrijke activiteit is.

Uw uitgespeelde schepen en basissen bezorgen u geld, aanvalskracht, helende krachten en eventueel extra acties. En die kunt u allemaal naar believen tijdens uw beurt gebruiken. Schepen gaan na gebruik op uw aflegstapel, basissen blijven voor u op tafel liggen en ze blijven ook tijdens uw volgende beurten actief, als ze ondertussen niet uit het zwerk werden geschoten tenminste . Basissen zijn er in twee soorten, gewone en outposts. Een outpost is erg interessant want zolang ze actief is beschermt ze uw andere basissen, en vooral uzelf, tegen de aanvalsgolven van uw tegenstander.

Uw levenskracht houdt u bij aan de hand van beiderzijds bedrukte puntenkaarten met nominaties van 20, 10, 5 en 1. Er is nogal wat kritiek op het gebrek van functionaliteit bij de boekhouding van uw authority, maar ik vind het manipuleren van die puntenstapel gewoon heerlijk. En overzichtelijk, want u kunt de wegvloeiende levenssappen bij uw tegenstander aan de andere kant van de tafel moeiteloos traceren. Altijd handig als u daar verbaal op wil inspelen.

Zodra u de puntenstapel van uw tegenstander tot 0 hebt herleid wint u onmiddellijk. Dat doet zich meestal voor na een kleine 20 minuten.

Star Realms is een van de beste ervaringen die u als liefhebber van deckbuilders kan overkomen, zeker als u met z’n tweeën speelt, en al helemaal als u opziet tegen lange en irritante opzet- en afruimtijden (U mag zich aangesproken voelen, Legendary: A Marvel Deck Building Game!). Opzet- en afruimtijd samen? 30 seconden.

De eenvoudige regels, de korte speelduur (u gaat altijd voor een revanche), de originele aanpak, de prachtige illustraties, de snelheid van spelen, het speelplezier an sich en niet in het minst de mobiele mogelijkheden en de lage prijs zijn de intergalactische troeven die dit spel te bieden heeft.

Meerspelervarianten, waarvan Raid (één tegen allen, voor 3 tot 6 spelers) mijn voorkeur wegdraagt, en solovarianten zijn ruimschoots voorhanden. Voor de meerspelervarianten hebt u wel extra decks nodig, wat de solovarianten aangaat moet u even gaan grasduinen op het internet want die waren alleen beschikbaar voor de backers op kickstarter. Edoch: wie zoekt, die vindt.

Star Realms is op enkele dagen tijd in mijn persoonlijke top 2000 supersonisch opgerukt naar plaats 118. Dat kunnen er niet veel zeggen. Ik kon er ook geen enkel minpunt aan ontdekken. Dat kunnen er nog veel minder zeggen.

Loopt u mij binnenkort ergens tegen het lijf, vraag me dan even naar mijn binnenzak. Vervolgens zal ik u trakteren.

Dominique

 

Star Realms

White Wizard Games, 2013

Robert Dougherty en Darwin Kastle

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

12:10 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: star realms |  Facebook |