18-03-14

Grote Boodschap

Nooit was een songtekst meer van toepassing op een bordspel dan deze:

“Opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, we hebben ongelofelijke haast. Opzij, opzij, opzij, want wij zijn haast te laat, we hebben maar een paar minuten tijd. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. We kunnen nu niet blijven, we kunnen nu niet langer blijven staan.”

Herman van Veen zong profetische woorden in 1979.

Want het gezongene is wat er door u heen gaat als u ‘Give It To The King!’ een speelkans geeft.

In dit spel bent u een middeleeuwse koerier die, daar bent u heilig van overtuigd, de belangrijkste boodschap aller tijden aan zijne majesteit moet overhandigen.

Op de binnenplaats van het koninklijk kasteel aangekomen merkt u echter al snel dat u niet de enige bent die met een perkamentrol staat te zwaaien. Drie andere boodschappers staan te drummen bij de audiëntiebalie en geen van de drie - vier als u zichzelf meetelt, en dat doet u - is van plan een ander voor te laten.

De beambte van dienst is na een tijdje het geruzie zo beu dat hij u alle vier tegelijkertijd in de lange gang richting troonzaal duwt.

Wat volgt is wat Herman 25 jaar geleden al voorspelde.

Rennend, springend, vliegend, duikend, vallend en weer opstaand blijft u maar doorgaan richting troonzaal. Want zijne majesteit - u hebt weet van precedenten - is vrijgevig voor wie een belangrijke boodschap aflevert.

‘Give It To The King!’ zou geen bordspel zijn als dat rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan niet aan bepaalde wetmatigheden zou moeten beantwoorden.

Deze wetmatigheden worden in gang gezet met het gooien van een zeszijdige dobbelsteen. Vervolgens mag een speler een van zijn boodschappen - u begint met twee gedekte perkamentrollen en u krijgt er na elke ronde eentje bij - inzetten om de bewegingsfase te beïnvloeden. Hebben meerdere spelers dezelfde gedachte bepaalt de kapitein welke boodschap wordt geactiveerd. Vier mogelijkheden zijn er: het dobbelsteenresultaat wordt verhoogd met het getal op de boodschap, de actieve speler moet opnieuw dobbelen, de actieve speler mag zijn eigen boodschapper bewegen en daarna gewoon verder spelen of de actieve speler beëindigt zijn beurt na de obligate verplaatsing.

Toen u de vier mogelijkheden hierboven las hebt u mogelijk, als u die nog hebt, de wenkbrauwen gefronst. Dat gedoe rond de actieve speler bracht u in verwarring. Dat klopt. Het is immers zo dat u als actieve speler aan de beurt blijft zolang u niet uw eigen boodschapper verplaatst. Als u dat wel doet neemt de volgende speler dankbaar over.

U mag dus kiezen wie u beweegt. U moet er wel rekening mee houden dat de gang net breed genoeg is voor één boodschapper en dat u niet met z’n tweeën op dezelfde tegel mag staan. De boodschapper die voorop ligt mag ook niet worden bewogen. Daardoor bestaat de mogelijkheid dat u tijdens uw beurt niemand kunt bewegen en dan is het ook einde beurt. Bij een dobbelworp van 1 worden we geconfronteerd met The Big Jump, een aan Koninklijke hoven gekend fenomeen waarbij de laatste boodschapper plots naar voren wordt gekatapulteerd.

Zet u als eerste voet op het rode tapijt van de troonzaal krijgt u zomaar 2 goudstukken in uw handen gestopt. Handig, want om die goudstukken is het u uiteindelijk allemaal te doen.

Zodra de bende op het rode tapijt verzeilt is het zaak om zo snel mogelijk uw boodschap(pen) in de handen van de koning te droppen. Dat doet u door het troonveld met de juiste dobbelworp, of een Big Jump, te bereiken. De gelukkige krijgt het bedrag op zijn niet gebruikte perkamentrollen uitbetaald. En de booschapper die vlak voor de troon staat, die mag toch niet bewegen want die ligt op kop, zegt u? Hoe geraakt die dan bij de koning? Een goeie vraag verdient een goed antwoord: die wacht met de billen dichtgeknepen op een audiëntie, die hem spontaan wordt verleend van zodra hij weer aan de beurt is.

Na het afleveren van de belangrijke boodschap(pen) stellen de koeriers zich weer op aan de ingang, in dezelfde volgorde als die waarin ze de vorige ronde eindigden. Er wordt gekeken of er een nieuwe kapitein moet worden aangesteld (de rijkste speler), elke speler krijgt gedekt een nieuwe boodschap en een nieuwe ronde begint.

Dat doet u vijf keer waarna de goudstukken worden geteld en de rijkste boodschapper onder oorverdovend klaroengeschal uitgeleide wordt gedaan.

Die kapitein mag op het eerste gezicht een belangrijke titel dragen, zijn status brengt ook de nodige risico’s met zich mee. Zo krijgt de arme man altijd de schuld als er niet kan worden bewogen en moet hij om het goed te maken een goudstuk afgeven aan de schatkist.

Om het goud is het dus allemaal te doen en u kunt er op meerdere manieren aan geraken. Door het afleveren van boodschappen natuurlijk, maar ook door als eerste de rode loper te bereiken (2 goudstukken) en door als eerste te mogen beginnen in de volgende ronde (1 goudstuk). Als laatste een ronde eindigen is dus nog altijd beter dan in de middenmoot. Vergeet dit niet als u zwaaiend met uw perkamentrollen dit paleis betreedt.

U moet ook incalculeren dat u gebruikte boodschappen op het einde van een ronde weer kunt deactiveren door een goudstuk aan de schatkist te betalen. Daardoor worden ze weer inzetbaar, hetzij als actie, hetzij als bron van inkomsten als u erin slaagt ze bij zijne majesteit af te leveren.

‘Give It To The King!’ is een leuk tussendoortje, met voldoende chroom om uw aandacht niet te laten verslappen. U wordt immers geconfronteerd met enkele interessante afwegingen. Ga ik proberen al mijn boodschappen af te leveren of gebruik ik ze om mijn bewegingen en die van mijn tegenspelers te beïnvloeden? Wie beweeg ik wanneer? Hoe zit het met de beurtvolgorde? Probeer ik zelf zo lang mogelijk aan de beurt te blijven of niet? Wacht ik af en gok ik op het juiste moment op The Big Jump?

Jammer dat de niet kickstarters verstoken blijven van de prachtige speelfiguren. Zij moeten het doen met kartonnen fiches in plastic houdertjes. Op zich niet echt erg maar in dit geval kan de eendimensionale winkeleditie een driedimensionale omzetting goed gebruiken. Het is allemaal niet echt opwindend wat er op tafel ligt - als u het al ziet liggen - en u gaat van goeden huize moeten zijn om uw medespelers te overtuigen hiermee aan de slag te gaan.

Pimpen is dus de boodschap.

Dominique

 

Give It To The King!

The Flux Capacity, 2013

François Valentine

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

08:20 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: give it to the king! |  Facebook |

17-03-14

Splendid

In Splendor, een kaartspel voor 2 tot 4 spelers, bent u een rijke handelaar die mijnen exploiteert, zich van transportmiddelen voorziet om het gedolvene naar uw ateliers te vervoeren en ambachtslieden aanwerft teneinde in diezelfde ateliers de ruwe delfstof om te zetten in prachtige sieraden. Als u zichzelf van voldoende voorspoed voorziet lokt u als vanzelf nieuwsgierige edelen naar uw riante stulp. Dat is dan weer goed voor uw prestige, want zonder gaat u dit spel niet kunnen winnen.

Vergeet wat hierboven werd geschreven, medespeler. Tijdens het spelen zult u al snel ondervinden dat de link spel-thema uitblinkt door een verpletterende afwezigheid.

Nu hoeft het verpletterend ontbreken van een thema ook weer geen afbreuk te doen aan het speelplezier, wat Splendor gelijk aantoont.

Wat u doet in dit spel is edelsteenfiches verzamelen waarmee u ontwikkelingskaarten uit een uitlage van 3 x 4 kunt ‘kopen’, of reserveren voor een latere aankoop. Die kaarten dragen afbeeldingen van mijnen, handelsroutes, ambachtslieden en gebouwen. Op de kaarten vindt u, zonder lang te moeten zoeken, ook de kostprijs in edelstenen en eventueel prestigepunten.

Bovenaan de uitlage staan een aantal edelen - 1 meer dan het aantal spelers - vol ongeduld te trappelen om u te komen bezoeken. Van zodra u voldoende bent opgeklommen op de sociale ladder tenminste. In gepeupel hebben ze geen interesse.

Een beurt - meer dan anderhalve bladzijde hebben de regels niet nodig - is doodeenvoudig. U mag slechts 1 actie doen.

U neemt 3 verschillende edelsteenfiches uit de voorraad (er zijn 5 soorten beschikbaar, in stapeltjes van 7), u neemt 2 dezelfde edelsteenfiches (alleen mogelijk als er minstens 4 van deze fiches beschikbaar zijn), u reserveert een openliggende ontwikkelingskaart of een gedekte van een trekstapel naar keuze (ontwikkelingsstapel 1, 2 of 3) en krijgt er nog een goudfiche (joker) bovenop of u koopt een ontwikkelingskaart uit de uitlage of een gereserveerde uit de hand en legt die open voor u neer. Koopt u uit de uitlage levert u de gevraagde edelsteenfiches in en wordt de lege lek onmiddellijk aangevuld met een ontwikkelingskaart van de corresponderende trekstapel.

Als u reserveert moet u rekening houden met een handlimiet van 3.

Interessant is dat de ontwikkelingskaarten die u verzamelt korting geven op latere aankopen, waardoor u de edelsteenfiches later minder en minder nodig hebt. Bovendien leveren sommige ontwikkelingskaarten u ook prestigepunten op. U hebt er minstens 15 nodig om het spel winnend af te sluiten.

Hebt u voldoende ontwikkelingskaarten verzameld lokt u automatisch edelen - maximum 1 per ronde - naar uw optrekje. Ook die lieden leveren u de zo begeerde prestigepunten op, 3 per edele.

Het spel eindigt in de ronde waarin een speler 15 prestigepunten heeft verzameld. Wie op het einde van die ronde de meeste prestigepunten op zijn konto kan bijschrijven wordt voor de rest van de avond meneer of mevrouw Splendid genoemd.

Splendor is een race. U moet zo snel mogelijk aan die 15 prestigepunten zien te geraken want dan initieert u automatisch het eindspel en mogelijk zelfs de overwinning. Snelheid is geboden en daar moet u op letten als u hiervoor aanschuift. Rustig een grondstoffenmotor opbouwen is er niet bij want dan wordt u koud gepakt waar u bij zit.

Splendor is ook een ideaal spel voor de spelmissionarissen onder ons. Zij die niet-spelers naar de hobby willen lokken hebben met deze hefboom veel kans op slagen. Ik stel me wel grote vragen over de herspeelbaarheid, maar als aperitief, tussendoortje of dessert kan deze doos u ook grote diensten bewijzen.

Op het spelmateriaal valt niets aan te merken. Vooral de erg zware en tactiel lekker aanvoelende fiches - u gaat verbaasd opkijken hoe zwaar de doos is als u ze voor de eerste keer ter hand neemt - springen in het oog.

Wel kleine puntenaftrek voor de kaartuitsparingen in de inlay. Er werd duidelijk over nagedacht, maar de doener van dienst heeft, in mijn exemplaar tenminste, de uitsparing voor de level 1 kaarten te smal gemaakt waardoor ze gewoon plat in de doos moeten. In dit Krim- en Syriëtijdperk een spijker op belachelijk laag water, maar toch.

Anderzijds ook een dikke pluim voor het mooi evenredig verdeelde speelplezier bij zowel 2, 3 als 4 spelers. Met z’n tweeën of drieën moet u vooraf even morrelen met het aantal edelsteenfiches per soort, maar dat is op een nanoseconde gepiept.

Ook over de duidelijke iconografie - het spel is trouwens volledig taalonafhankelijk - ben ik zeer te spreken. U hebt geen leesbril nodig om hieraan plezier te beleven.

Samenvattend: Splendor is een mooi uitgevoerd familiespel dat met elk opgegeven spelersaantal lekker wegspeelt, snelle beurtwisselingen kent, op een wip is uitgelegd en toch voldoende uitdaging biedt om  ook de veeleisende veelspeler een half uurtje gebald vertier te bieden.

Dominique

 

Splendor

Space Cowboys, 2014

Marc André

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

11:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spelndor |  Facebook |

09-03-14

Duveltjes kermis

U gaat me niet geloven, maar ooit heeft een bordspel me zodanig veel schrik aangejaagd dat het uiteindelijk maar bij één sessie is gebleven. Naam van de boosdoener: The HellGame. Nachtmerries heb ik eraan overgehouden, en ik was niet alleen. Enkele tegenspelers klaagden weken nadien nog over ernstige slaapproblemen.

Ik was dus eerder terughoudend toen ik vernam dat Battle For Souls mijn brievenbus in sneltreinvaart naderde. Want ook in Battle For Souls zendt de Sauron van de Christelijke wereld zijn discipelen uit, enkel en alleen om ons naar zijn van meer dan voldoende fossiele brandstoffen voorziene stulpje te lokken.

Gelukkig zorgt Onze Lieve Heer - in ‘The HellGame’ blonk Hij uit door afwezigheid - voor voldoende tegengewicht door zijn persoonlijke lijfwacht, de aartsengelen, als barrière op te werpen.

Nadere prospectie leerde me ook nog dat Battle For Souls als een kruising wordt beschouwd tussen San Juan (my precioussss), ‘Ascension: Chronicle of the Godslayer’ (ook een topper) en Poker (nou ja).

Dat was genoeg om mijn wantrouwen vrolijk overboord te kieperen.

Aan onze eerste sessie heb ik geen nare dromen overgehouden. Wakker liggen deed ik dan weer wel. Nagenieten zeg maar.

In Battle For Souls probeert u, als goede of gevallen engel, zieltjes naar de hemel of hel te lokken. Dat doet u door de eigenaars van die zieltjes, mooi opgelijst per drie in een centraal aanbod, te beïnvloeden. Wat de duivel in de aanbieding heeft kennen we ondertussen allemaal wel, maar ook de stoottroepen van Onze Lieve Heer hebben een en ander in de vleugeltjes zitten. Zij proberen de verleidingen van de duivels te neutraliseren, zelfs om te keren, door de zieltjes te parfumeren met allerlei deugden.

Zieltjes beïnvloeden doet u door beïnvloedingskaarten uit te spelen, heiligen of demonen aan te roepen, heilige of onheilige relieken als wapens in te zetten - hebt u gekickstart beschikt u zelfs over de Heilige Handgranaat - en een beroep te doen op uw gevleugelde sterkhouders.

Zit bijvoorbeeld de aartsengel Gabriël met de handen in het haar kan hij een heilige als St. Franciscus van Assisi aanroepen voor steun en bijstand. Die antwoordt dan prompt.

De beïnvloedingskaarten, die u pokergewijs uitspeelt, vormen de motor van uw lokmachine. Daarmee gaat u de overgang naar de hellepoort - binnen zonder bellen - of de receptieruimte van Sint Pieter faciliteren. Deugden voor de engelen, zonden voor de duivels. Hoe sterker uw pokerhand, hoe meer mogelijkheden u hebt om zielen te beïnvloeden en hoe groter uw kans op slagen. Gelukkig hoeft u niet echt imposante pokercombinaties op hand te hebben om leuke dingen te kunnen doen. En als u echt het gevoel hebt dat vrouwe Fortuna u helemaal in de steek laat kunt u nog altijd afleggen en bijtrekken als actie kiezen.

Hoe groot uw invloed op een verloren ziel is wordt aangegeven door een speciale dobbelsteen. Die begint op het neutrale veld van de zielkaart maar gaat dankzij uw interventies al snel de goede of slechte kant op.

Zondekaarten (duivels) en voorspraakkaarten (aartsengelen) zorgen voor het vet op de soep. Zij geven de eigenaar tijdens het spel extra en vooral sterke mogelijkheden om het laken naar zich toe trekken.

U moet zich strikt houden aan de volgorde van de verschillende fases in uw beurt. Daardoor, zo heb ik al gemerkt, worden u soms interessante combo’s ontzegd. Maar net als wij in dit tranendal moeten ook de engeltjes en duiveltjes roeien met de riemen die ze hebben.

De strijd tussen goed en kwaad eindigt van zodra alle zwevende zieltjes hun nieuwe thuis hebben gevonden. Vervolgens scoort u punten door de waarde van uw gewonnen zielen, uw uitgespeelde relieken, puntenkaarten en voorspraakkaarten bij elkaar op te tellen. Wie het meeste punten scoort wint. Dit fenomeen doet zich voor na ongeveer een uurtje.

Battle For Souls was genomineerd voor een Golden Geek Award. Meer dan terecht als u het mij vraagt.

Vanwaar die terechtheid, vraagt u?

Wel, als u op zoek bent naar een goed tweepersoonsspel met prachtig artwork (op basis van bestaande kunstwerken), een niet alledaags thema, een spannend spelverloop, onverwachte wendingen, een overzichtelijke speelduur en een grote vrouwvriendelijkheid - opvallend hoe graag vrouwen met duivels aan de slag willen gaan - kunt u hiermee weinig of niets verkeerd doen.

Het teamspel mag u gerust links laten liggen, de solovariant biedt dan weer wel heel wat speelplezier.

Lichte puntenaftrek voor de - de Engelse taal heeft er zo'n mooi woord voor - flimsy kaarten (sleeven strekt tot aanbeveling) en de niet altijd even duidelijk opdruk op de beïnvloedingsstenen, maar niet onoverkomelijk. Uw genot gaat deze kleine irritaties wegduwen.

We gaan trouwens nog verwend worden in 2014 als het over ruziënde engelen en duivels gaat. Zo kijk ik erg uit naar Kingdom (Black Locust Games), dat de strijd tussen Gods lievelingen en zijn afvalligen ook evoceert, zij het dan op een heel andere manier. Onder de vorm van - geloof het of niet - religieus rugbyen. Dat belooft.

Dominique

 

Battle For Souls

Robert Burke Games, 2013

Robert Burke

1, 2 of 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

12:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: battle for souls |  Facebook |

05-03-14

Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder

Medespeler, de kans is groot dat ik in 2014 geen beter spel meer zal spelen.

Ik heb het over BattleCON: Devastation of Indines (Level 99 Games).

Verraste de heer D. Brad Talton Jr. mij al zeer aangenaam met Pixel Tactis 1 en 2 (nummer 3 is in sneltreinvaart in aantocht), met 'BattleCON: Devastation of Indines' deed hij er nog een grote schep bovenop.

Ik moet u teleurstellen, medespeler. Ik kan hier gewoonweg niet alles behandelen wat er zich in de loodzware doos - we gaan hier zonder enige schroom naar de drie kilogram - bevindt. Moest ik dat doen gaat het wereldwijde net onderuit. Dat wil ik u niet aandoen.

Opsommen kan ik de inhoud wel: meer dan 430 kaarten, ontelbare grote en stevige counters in allerlei vormen, twee schitterende spelregelboeken en een functioneel overzichtsblad, 30 geïndividualiseerde opbergmapjes voor de karaktersets, vijf draaischijven voor het bijhouden van de rondes en de levenspunten, arena’s die het strijdtoneel nog extra kruiden, een spelbord, plastic houders en enkele gigantische boss counters. Op zich geen opsomming waarvan u zomaar achterover valt, zult u zeggen. Dat klopt, dat achterover vallen gebeurt pas als u de inhoud aan het uitponsen en sorteren bent. U gaat niet weten wat u overkomt. Trek gerust een paar uurtjes uit.

En dan heb ik het nog maar over de basisdoos.

Die basisdoos, daar bent u een heel leven zoet mee. Ik durf zelfs te beweren dat u nooit aan uitbreidingen, nochtans ruim voorhanden, zult toekomen als u zich hieraan waagt. U wordt hier immers geconfronteerd met een ontdekkingstocht die mogelijk geen einde kent.

Want ik heb het nog niet over de varianten, spelmodi en scenario’s gehad.

Ik hou me even aan de Engelse terminologie: ante-finishers, special actions, arena’s, ex duels, almighty duels, B duels, lesson duels, character teams, tag teams, variable team mode, tournament mode, 2 v 1 boss mode, 3 vs 1 boss mode, battlequest dungeons (solo of coöp) en de scenario’s Larmore Burman, Runika & Udstad, Twighlight Magdelina en Havoc. Moet er nog afwisseling zijn?

U moet zich hieraan wagen als u een liefhebber van vechtspellen bent. Denk aan Yomi en 8 Masters’ Revenge. Allebei prachtige spellen. BattleCON: Devastation of Indines duwt ze echter zonder enige schroom naar zilver en brons.

Een vechtspel dus.

Gewoon de tegenstander murw slaan of nog overeind staan als de 15 vechtrondes zijn afgewerkt, dat is het doel dat u hier nastreeft. Als u de hogergenoemde varianten, modi en scenario’s niet meetelt tenminste.

20 levenspunten hebt u bij spelaanvang. Daar probeert u zo lang mogelijk aan vast te houden terwijl u die van uw tegenstrever uit zijn vege lijfje slaat.

Dat doet u door de speciale vaardigheden van uw zorgvuldig geselecteerde karakter - er staan er 30 te uwer beschikking - te koppelen aan de basistechnieken die iedere rechtgeaarde vechtersbaas al van jongs af krijgt aangeleerd. Deze vaardigheden en technieken staan mooi afgebeeld op kaarten waarvan u er tijdens een beurt - een beat - twee samenvoegt. U kunt niet missen want de kaarten zijn ervoor gemaakt. Als een puzzeltje.

Voegt u ze samen krijgt u een afstandswaarde, een krachtwaarde en een prioriteitwaarde. Die bepalen of u eerst mag slaan (prioriteit), hoe hard u slaat (krachtwaarde) en hoe lang uw armen en benen moeten zijn om raak te slaan (afstandswaarde). Daarbovenop laten de kaarten u ook nog toe bepaalde extra acties tijdens bepaalde fases in een beat te doen. Bewegen bijvoorbeeld, of uw tegenstander pareren middels lichamelijk afweergeschut, of uw tegenstander naar u toe trekken of wegduwen.

Met wat geluk slaat u als eerste en doet u dat zo goed dat uw tegenstander even alle windstreken kwijt is. Hij is dan ‘stunned’. Dat is lekker want dan kan hij tijdens dezelfde beurt niet terugslaan. Weet hij echter nog goed van waar de wind komt zit u mogelijk met een probleem, prioriteit of niet. Want hij slaat dan gewoon terug en, mits wat geluk, erop.

Om raak te slaan moet u de gevraagde afstand op uw kaartencombo respecteren. Is die samengevoegde waarde bijvoorbeeld 2 moet u op exact 2 velden van uw tegenstander verwijderd zijn. Dat betekent dat u uw ongetwijfeld erg sierlijke bewegingen, als vormen ze een paringsdans, erg goed op uw slagkracht moet afstemmen. En omgekeerd.

Daarbovenop moet u ook rekening houden met het feit dat uw zorgvuldig geselecteerde combo's minstens twee rondes niet meer beschikbaar zijn. U moet als het ware even bekomen van uw briljante choreografie.

Zo slaat, werpt, duwt, trekt, gooit, schiet - ik vergeet er nog een paar - u lekker door tot de 15 rondes zijn afgelopen of er eentje uitgeteld op het canvas ligt.

Want dan is het Game Over, om de digitale voorgangers waarop deze bordkartonnen afgeleide is gebaseerd, te citeren.

BattleCON: Devastation of Indines is ‘a thinking man’s fighting game’. Zonder degelijke planning, timing en combovaardigheid gaat u het slagveld niet levend verlaten. Groentjes worden door veteranen dan ook genadeloos ingemaakt. Alle informatie is trouwens open. Wilt u de handkaarten van uw tegenstander zien? Gewoon even vragen. Hij of zij gaat daar niet moeilijk over doen.

Dit spel is, ondanks de 30 karakters waaruit u in de basisdoos kunt kiezen, ook verrassend goed uitgebalanceerd. Elk personage heeft zijn sterktes en zwaktes die u ten volle moet zien te bespelen of te verdoezelen om een kans op de overwinning te maken. En iedereen maakt kans tegen iedereen.

Hou rekening met een aanzienlijke leercurve, al kunt u door gewoon maar wat te doen ook al heel wat plezierige momenten beleven. Kenners weten echter dat ze, net als bij de gevechtsporten in het echte leven, veel moeten oefenen om het maximale uit hun favoriete karakter te halen. Vandaar dat ik eerder schreef dat u waarschijnlijk nooit aan de uitbreidingen toekomt.

Ik schrijf het niet vaak, medespeler, maar dit spel hoort in de verzameling van elke veelspeler thuis.

Door het grote wow-gevoel dat dit spel bij mij teweegbracht en het daaraan gekoppelde speelplezier, zeg maar verslaving, heeft mijn op handen zijnde bespreking van Battle for Souls enige vertraging opgelopen. Maar die komt er nu toch heel snel aan. Dat is beloofd.

Dominique

 

BattleCON: Devastation of Indines

Level 99 Games (2013)

D. Brad Talton Jr.

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

30 tot 60 minuten

 

14:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: battlecon: devastation of indines |  Facebook |