28-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 28

Discrepantie van het jaar

1911 Amundsen vs Scott (Kokörîn Kolorado / Looping Games)

In 1911 Amundsen vs Scott, een kaart- en bordspel voor twee spelers, doet u de wedloop tussen de twee protagonisten in de titel nog eens losjes over.

Op een pietluttig, dubbelzijdig bedrukt spelbordje probeert u door het uitspelen van kaarten als eerste de Zuidpool te bereiken.

Tijdens uw beurt kunt u kiezen uit twee mogelijkheden: kaarten spelen of kaarten nemen.

Kaarten spelen, de eerste actie, lijkt simpeler dan het is, want uw handlimiet is beperkt tot zeven en u hebt de juiste bewegingskaarten, in vier kleuren, nodig om naar het volgende veld te bewegen. Die kleuren corresponderen met de velden waar u doorheen moet. Het eerste veld is goedkoop, één kaart, maar als u in dezelfde beurt ook een tweede, derde of zelfs vierde veld vooruit wil moet u vanaf het tweede veld twee kaarten per stap inleveren. Als u goed kunt tellen hebt u lang opgemerkt dat u in één beurt maximaal vier velden vooruit kunt bewegen als u het geluk hebt uw hand helemaal leeg te spelen. En als u dat doet zit u wel met een probleem, want het aanvullen van uw handvoorraad verloopt vanaf dan tergend traag.

Dat komt omdat het nemen van kaarten binnen bepaalde wetmatigheden dient te gebeuren.

Uw bewegingskaarten haalt u uit een gemeenschappelijk trekstapel waarvan steeds een aanbod van drie of zes beschikbaar is (zes voor de variant voor gevorderden). Uit het aanbod mag u de uiterste kaart op hand nemen (verst verwijderd van de trekstapel), of een kaart afleggen en de twee uiterste op hand nemen, of drie kaarten afleggen en het hele aanbod van drie op hand nemen. Uw hand snel leegspelen is dus niet altijd een goed idee. Daarbovenop wordt van u verwacht dat u het allerlaatste veld, de Zuidpool, betreedt door het uitspelen van vier verschillende bewegingskaarten. Dat betekent dat u uw moment de gloire vooraf goed moet inplannen.

Als u kaarten aflegt om er andere op hand te nemen mag u de speciale ‘afleg actie’ gebruiken die op de kaart staat aangegeven. Als u een 'goed weer' kaart aflegt mag u bijvoorbeeld de bovenste kaart van de trekstapel omdraaien. Komt die overeen met de kleur van het volgende veld op uw pad mag u onmiddellijk naar dat veld bewegen. Daarbovenop krijgt u de getrokken kaart ook nog eens op hand. Voortbewegen tijdens de trekfase, het is een ongekende luxe in dit spel.

In de trekstapel vindt u ook actiekaarten waarmee u uw tegenstander uit koers kunt slaan. Amundsen kan bijvoorbeeld sneeuwstormen uitspelen, Scott daarentegen zal niet nalaten gletsjerspleten op Amundsen af te sturen. Als beide heren ze op handen krijgen natuurlijk. Om effectief te zijn moet u er immers twee tegelijk uitspelen. Hebt u er maar eentje op hand kunt u deze hinderniskaart gewoon gebruiken als bewegingskaart. Bent u verdwaald moet u op uw stappen terugkeren in de hoop in een latere beurt uw oorspronkelijk route terug te vinden. Niet leuk.

Nog wat kruiden?

Amundsen beschikt over sledehonden - waarvan hij er trouwens tijdens de terugreis enkele opat - en Scott heeft Mongoolse paarden. Deze kaarten fungeren gewoon als joker tijdens het bewegen.

Verder kunt u uw tegenstander verrassen met de 'materiaalverlies' actiekaart, waardoor zijn handlimiet wordt ingeperkt tot vijf, of ‘slinkende voorraad’, waarmee u gewoon een handkaart bij hem of haar gaat wegroven. Ook de ‘goed weer’ actiekaarten, waarmee u extra kaarten op hand kunt krijgen, de kompaskaart - heel handig als u ze voor het bereiken van  breedtegraad 85 uitspeelt, heel irritant als u ze na het overschrijden van breedtegraad 85 op tafel legt - en de offerkaart (voor de gevoelige dierenvrienden onder ons: de afbeelding toont iemand met een revolver naast een uitgeputte sledehond in de armen van een troostend expeditielid) zorgen voor meer dan voldoende afwisseling.

En dat was nog maar het basisspel.

In de ontiegelijk kleine doos, voor een bordspel toch, vindt u zowaar nog twee varianten en drie uitbreidingen, naar believen combineerbaar. Het zijn stuk voor stuk extraatjes die het spelplezier van het basisspel nog extra aanscherpen.

De twee varianten zijn eenvoudig. De eerste zorgt ervoor dat Scott of Amundsen onmiddellijk verliest als hij wordt geconfronteerd met respectievelijk een sneeuwstorm of een gletsjerspleet,  de tweede verhoogt het aanbod van kaarten tijdens de trekfase van drie naar zes. Vooral de eerste variant zet al uw zintuigen helemaal op scherp.

Over naar de expansies.

Expansie één: Patrons

Uit deze voorname dames en heren wordt bij spelaanvang één willekeurige geldschieter gekozen die u bij spelaanvang of tijdens het spelverloop een voordeel oplevert. Anna Karbünsen bijvoorbeeld steunt Amundsen door zich één keer tijdens het spel tot joker bewegingskaart om te vormen. Scott op zijn beurt kan onder andere beroep doen op George Al Caldwell, die hem vier startkaarten geeft in plaats van de gebruikelijke één.

Expansie twee: 1912 The Way Back

Hier moet u niet alleen als eerste de Zuidpool zien te bereiken, maar daarna ook als eerste weer uw schip zien te lokaliseren. Deze tweede acte speelt zich af op de achterkant van het tweedelige spelbord en gaat in van zodra een speler de Zuidpool heeft bereikt. Als u achterop ligt hebt u dus toch nog een kans het spel te winnen (u moet de Zuidpool wel eerst aantikken). Deze expansie heeft zijn eigen regels, voegt nog extra kaarten aan de trekstapel toe en is - ik druk het nog zacht uit - zeer de moeite.

Expansie drie: Damned Weather

U vroeg het zich waarschijnlijk al af, waar blijft dat weer? Wel, hier is het en het wordt aangeleverd onder de vorm van een trekstapeltje van vijf weerkaarten en een zeszijdige dobbelsteen. Als een speler een breedtegraad kruist wordt aan de hand van het dobbelresultaat van die zeszijdige dobbelsteen en de weerkaart nagegaan hoe de weersomstandigheden zich op dat moment ontwikkelen. Dat kan voordelig zijn (zonnig: elke speler trekt een kaart van de trekstapel) of minder leuk (ijskoud: elke speler verliest een handkaart). Andere weertypes zijn: stabiel, winderig en stormachtig,

Ik garandeer u dat een mix van de hele mikmak van varianten en uitbreidingen u een dijk van een spel oplevert. Zonder echter te zwaar op de hand te worden. En dat is een hele prestatie.

Als u niet snel genoeg bent kunt u het spel trouwens allebei verliezen. Als de trekstapel twee keer doorploegd is, nog geen speler de zuidpool heeft bereikt en de actieve speler de trekactie niet meer volgens de regels kan uitvoeren, vriest u beiden dood. Ik ga ervan uit dat u op die manier de geschiedenis niet wil herschrijven.

Voortgaande op de fundering van dit spel, het uitspelen van kleurenkaarten om uzelf op gekleurde veldjes voort te bewegen naar een finish, liep ik hier op Spiel in een grote boog omheen. Het was trouwens ook moeilijk te vinden, zo klein was het.

Op basis van bijkomend empirisch onderzoek blijkt dat ik dat beter niet had gedaan.

U moet dit in huis halen als u een partner hebt, graag op reis gaat en houdt van korte maar interessante tweepersoonsspellen. Sommigen hebben '1911 Amundsen vs Scott' al vergeleken met Jaipur. Daar valt iets voor te zeggen maar het zijn toch twee verschillende concepten die allebei een plaatsje in uw spellenkast verdienen. Een klein plaatsje, dus dat is ook mooi meegenomen.

1911 Amundsen vs Scott is hét bordspel van 2013 waarin de verhouding tussen de omvang (heel klein) en het speelplezier (heel groot) het verst uit elkaar ligt. Vandaar de discrepantie van het jaar Award.

En laat ik er maar meteen een Award aan toevoegen: Reisspel van het jaar!

Dik verdiend.

Tot morgen!

Dominique

 

1911 Amundsen vs Scott

Kokörîn Kolorado / Looping Games (2013)

Perepau LListosella

2 spelers vanaf 12 jaar

20 minuten

 

22:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 1911 amundsen vs scott |  Facebook |

Commentaren

Thanks!!!

Gepost door: perepau | 01-02-14

Post een commentaar