11-01-14

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2013: deel 11

Spelertype van het jaar

Ik blijf maar vragen krijgen om een vervolg op een bijdrage die ik hier op 24 juli 2009 schreef: ‘Lees en Huiver’. Over de spelertypes die onze hobby onveilig maken.

Om, althans gedeeltelijk, aan deze vraag tegemoet te komen hieronder een beschrijving van een van de meest irritante types waarmee u, zelfs niet-speler zijnde, te maken kunt krijgen.

U bent gewaarschuwd.

De Spelmissionaris

Dit, beste medespeler, is de variant van de zatte nonkel - u weet wel, het vermijdbare familielid op feesten en partijen - in de spellenwereld. Hij heeft slechts één doel in het leven: brave mensen ervan overtuigen dat ze de verkeerde hobby hebben gekozen.

Het is een bizar sujet, meestal van de mannelijke soort.

De kofferbak van zijn auto is niet gevuld, zoals u bij echte mannen zou verwachten, met gereedschapskisten vol doe-het-zelfmateriaal, maar wel met spelletjes. In alle soorten en maten.

Waren de missionarissen indertijd een zeer te mijden drukkingsgroep, deze kerels doen er niet voor onder. Nog nooit van Ticket to Ride gehoord, meneer? Dat meent u toch niet? Kan ik u verleiden tot een spelletje? Ik heb toevallig een exemplaar in mijn kofferbak liggen. Doet King of Tokyo bij u echt geen belletje rinkelen, mevrouw? Dat is toch niet mogelijk! Ik heb toevallig..

Opdringerigheid, die conclusie hebt u ondertussen al getrokken, is ook een opvallend kenmerk van de spelmissionaris.

En dat allemaal ter ere van het bewijzen van het Grote Gelijk. Wie niet speelt is maar half.

Onzin natuurlijk, bedenk maar eens wat u allemaal kunt doen als u geen spellen speelt. Sporten, een goed boek lezen, achter de vrouwen of mannen aanzitten, lekker uit eten gaan, tranen laten bij een gevoelige film, lekker losgaan met uw wederhelft of misschien wel de leukste activiteit van allemaal: nietsdoen. Zei Gerrit Komrij, één mijner helden niet ooit: Alle ellende in de wereld komt voort uit het feit dat iemand niet gewoon met zijn armen over elkaar kan blijven zitten.

“Wat kan ik tegen dit irritante kereltje doen?” hoor ik u al vragen.

Het is eigenlijk heel eenvoudig. Als de missionaris u voor de zoveelste keer aanspreekt nodigt u hem vriendelijk uit om met zijn gateway spel even mee tot aan úw kofferbak te lopen. Aldaar aangekomen bewerkt u de doos met hamer, beitel, figuurzaag en siliconenspuit. U gaat hem nooit meer weerzien.

Tot morgen!

Dominique


10:04 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Moet ik me aangesproken voelen Dominique?
Ik ga er zelf van uit dat ik een flauw afkooksel ben van de spelmissionaris die je beschrijft. In de koffer van mijn vrouw haar auto zitten vaak spellen, dat klopt, maar bijna altijd wel op aanvraag van de mensen waar we op bezoek gaan. Akkoord, ik bezoek regelmatig een spellenclub en breng dan ook eigen spellen mee, kwestie dat ze gespeeld geraken. Het overtuigen van anderen om "mijn" hobby leuk te vinden doe ik zeker niet meer actief. Mensen die tijd en zin hebben om langs te komen en gezellig een spel mee te spelen zijn van harte welkom ... maar de confrontatie zoeken ... neen, dat gaan we, althans niet bewust, niet meer doen. Uiteraard krijgen we nog vaak vragen en opmerkingen over de hobby op zich, maar telkens weer met de nodige interesse en goesting om het zelf ook eens te proberen. Misschien dus toch nog een subversie verzinnen van dit type speler, zodat ik ook een Award op mijn kast kan zetten, want daar kijk ik erg naar uit, aangezien mijn vorige award nu toch al enkele jaren geleden is. :-)

Gepost door: Arne | 11-01-14

De commentaren zijn gesloten.