22-11-13

Overleven voor gevorderden

Zoals elk jaar, beste medespeler, heb ik bij mijn Spiel 2013 voorbeschouwing een fout gemaakt. Een grote. En mogelijk bent u daar het slachtoffer van geworden.

Ik had namelijk geen koopadvies gegeven voor het coöperatieve bordspel Carnival Zombie. Dat had dus wél een koopadvies moeten zijn.

Ik ledig de kelk maar gelijk tot op de bodem door even te citeren uit mijn koopwijzer:

“Een erg interessant thema met een leuk dag- en nachtmechanisme, maar het blubberige spelbord gaat het spelplezier uiteindelijk in de weg zitten. Ook de confrontatie met de slechterik die alles in gang heeft gezet wordt u onthouden. U bent in dit spel gewoon een lafaard die zo snel mogelijk de stad uit wil, ver weg van het gevaar. Geef u maar het heldendom.”

Voor mensen die gerechtelijke stappen willen ondernemen: het bewuste advies verscheen op 19 oktober 2013 op deze eigenste plaats en u kunt het gemakkelijk afprinten voor juridisch gebruik. Vooraleer u verdere stappen onderneemt wil ik u er wel op wijzen dat ik in de rechtbank ter verdediging zal aanvoeren dat ik u op Spiel een niet onaanzienlijke som geld heb helpen besparen. Misschien dat een begripvolle rechter, de crisis indachtig, deze argumentatie bij het bepalen van zijn vonnis toch in overweging neemt.

Tot de bodem, schreef ik hierboven. Kruipend door het stof zal ik hieronder aangeven hoe verkeerd ik wel was. Het doet pijn - ik had nu liever een compilatieaflevering van de hoogtepunten uit Baywatch bekeken - maar het kan niet anders. Ook mijn gemoedsrust heeft zijn rechten.

Waar liep het fout?

Laat ik maar gelijk de bom droppen: Carnival Zombie is het beste coöperatieve spel van 2013.

Zo, het is eruit.

Venetië, in een niet nader genoemd tijdsgewricht (al meen ik op een bepaald spelonderdeel het jaartal 2048 te hebben waargenomen). Wat we wél weten is dat het carnaval is, dat we maskers dragen en lekker uitgedost zijn in gekke, kleurrijke pakjes. Naarmate de festiviteiten vorderen beginnen we een aantal eigenaardigheden bij sommige feestvierders op te merken. Een strompelende manier van voortbewegen bijvoorbeeld. Hún kostuumpjes zien er ook nogal rafelig uit, en zitten vol rode vlekken. En achter hun maskers is eerder ingehouden gegrom te horen dan gezellige feestvierderpraat.

Uw Italiaanse lire - misschien zitten we nog in dát tijdsgewricht - valt pas echt op het moment dat u een van die eigenaardige sujetten een hapje uit de hals van een feestganger ziet bijten.

U beseft dat u daar weg moet, en liever gisteren dan vandaag.

Gelukkig staat u er niet alleen voor. Nog vijf andere ongelukkigen willen samen met u de stad uit. Maar aangezien u niet over aangepast, laat staan snel, vervoer beschikt is uw inschatting dat u daar minstens enkele dagen voor zult nodig hebben.

Voor dit soort toestanden, medespeler, is het woord hopeloos uitgevonden.

Aangezien het enkele dagen zal duren vooraleer u Venetië zult kunnen verlaten moet u ook enkele nachten incalculeren. Jammer genoeg. Want ’s nachts, beste medespeler, komt het hoger genoemde gespuis en masse en met een relatief grote snelheid afgestormd op het geïmproviseerde kampement dat u in het centrum van de stad hebt opgetrokken. En tot uw afgrijzen worden ze aangevoerd door vreselijke creaturen, als daar zijn Bestiarius, De Meesteres, Tenor, De Joker, Casanova, De Doge, De Admiraal en De Martyr. Bovenop de veel grotere schade die ze kunnen toebrengen als ze u te pakken krijgen hebben ze elk nog eens een eigenschap die uw broeknaad extreem onder druk zal zetten.

Gelukkig hebt u wapens - geen dobbelstenen in dit zombiespel, wat een verademing - waarmee u een en ander kunt omleggen en vanuit uw persoonlijke backpack kunt u nog extra hulpmiddelen en wapens tevoorschijn toveren.

‘s Nachts kunt u maar één ding: proberen stand te houden. Door lijf- aan lijfgevechten met de zombies en hun aanvoerders aan te gaan of ze van op afstand neer te knallen. Lijf aan lijf als ze uw zorgvuldig opgeworpen barricades doorbreken, op afstand als u de juiste wapens ervoor hebt of als u toevallig Lady Columbine heet, de sluipschutter van dienst.

Loopt u schade op gaat uw stress de hoogte in, mogelijk met rampzalige gevolgen. Brengt u de zombies schade toe deponeert u hun lichamen op de grafzerk, waarover later meer.

Soms hebt u geluk en slaagt u erin een zeldzame overlevende te redden die u later in het spel kan bijstaan.

Uw stressmeter moet u goed in de gaten houden. Als die letterlijk in het rood gaat wordt uw actieradius aanzienlijk beperkt en als u helemaal over de rooie gaat kunt u helemaal niks meer, tenzij uw medespelers acties spenderen om u weer overeind te helpen.

Overdag kunt u, voor even toch, opgelucht ademhalen. U trekt de stad in, op zoek naar een van de drie ontsnappingsmogelijkheden. Een boot of luchtschip is dan een handige optie. U kunt eventueel ook de brug over. Als u er niet tegenop ziet om een hopeloze missie aan te gaan kunt u proberen de Leviathan, het gedrocht dat aan de basis ligt van al uw miserie, uit te schakelen door De Heilige Bom tot ontploffing te brengen (ervan uitgaand dat u die vindt).

Overdag kunt u ook uw barricades herstellen, op zoek gaan naar wapens en gereedschap, ontstressen en uw speciale karaktereigenschap gebruiken - Doc Pestilence is een karakter dat u absoluut in leven moet zien te houden - a rato van 1 actie per uur. Om een of andere duistere reden tellen de dagen en nachten in Venetië slechts 4 uren. U beseft dat elke beslissing die u neemt weloverwogen moet zijn. Ook het bewegen van de groep richting eindlocatie, alwaar het eindspel wordt ingezet, kost tijd. In Carnival Zombie, medespeler, hangt het welslagen van uw ondernemen con-stant aan een zijden draadje.

Heb ik het al over de paranoia onder uw teamleden gehad? Paranoia manifesteert zich onder de vorm van zwarte blokjes. Zombies ruiken paranoia, want als uw team eraan wordt blootgesteld reageren ze als een school piranha's die vers bloed hebben geroken.

Gek toch hoe een spel waarin zombies zich manifesteren als houten blokjes, kegeltjes en cilindertjes u zo de stuipen op het lijf kan jagen. Hun simplistische verschijningsvorm wordt echter ruimschoots gecompenseerd door de illustraties van het schorem op het spelbord. Eindelijk, eindelijk nog eens een spel waarbij u zich ongemakkelijk voelt door er alleen maar naar te kijken. Echt goor zijn ze, de zombies, en dat gegeven wordt alleen maar versterkt door de carnaval kledij die rafelig om hun ledematen hangt.

Heb ik het trouwens al gehad over de grafzerk? Misschien wel de leukste vondst van het spel. Als er zombies worden gedood moet u ze laten vallen op DE GRAFZERK, ook wel toepasselijk ‘the Pile of Corpses‘ genoemd. Dat mag van 1 mm hoogte als u dat wenst, als ze maar vallen. De zombies die naast de grafzerk terechtkomen keren onmiddellijk terug naar het speelbord. U gaat lachen als u de grootte van de zerk ziet. Dat klaart u wel even. Tot u in de loop van het spel tot de verbijsterende vaststelling komt dat het laten vallen van een blokje van op een hoogte van 1 mm op tientallen andere blokjes een kettingreactie in gang kan zetten van heb ik je daar. Ik heb nog nooit bomen van kerels zo zien beven als tijdens de grafzerkfase in Carnival Zombie. Dat komt natuurlijk ook door uw medespelers, die u tijdens deze fase op de vingers zitten te kijken als lagen ze onder een elektronenmicroscoop. Als uw stressmeter in het rood staat kan een mislukte dropping immers uw ganse missie op de helling zetten. Want niet alleen ùw stressmeter schiet de hoogte in, ook die van uw medespelers. Heer-lijk.

Puntjes van stoelen, ik zit er niet graag op. Maar tijdens het spelen van Carnival Zombie was de spanning zodanig te snijden dat ik mezelf steeds weer achteruit moest schuiven of ik was van mijn zitplaats gedonderd en met mijn kinnebak op de tafelrand terechtgekomen.

Zombicide is tóch beter, hoor ik u al poneren, en ik riposteer onmiddellijk: Zombiwie?

Medespeler, ik blijf bij mijn opmerking over het blubberige spelbord. De rest neem ik allemaal terug.

Geen dobbelstenen, alleen maar karakterkaarten, actiekaarten, gebeurteniskaarten, blokjes, cilindertjes, kegeltjes, een fiche hier en daar en uw eigenste zelf die u koste wat kost moet zien te redden. En een verdomd goed verhaal met een afloop die vier richtingen uitkan, afhankelijk van waarvoor u wilt gaan. Dat is Carnival Zombie.

Voor dit spel mag u mij ‘s nachts komen wakker maken.

Maar doe wel voorzichtig.

Dominque

 

Carnival Zombie

Albe Pavo / Raven Distribution (2013)

Matteo Santus

1 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

120 minuten

 

19:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: carnival zombie |  Facebook |

Commentaren

Spijtig van de spelregels... die zijn zo gruwelijk gelayout dat je er haast meer van schrikt dan van de creaturen die dit spel bevolken. De themakeuze helpt het spel ook niet echt vooruit "zombiecarnaval in Venetië", dat spreekt natuurlijk iedereen aan (de spel ontwerper had beter voor Aalst gekozen.) Voor de rest helemaal eens met de recensie. Spelen op het puntje van je stoel.

Gepost door: Erik De Vocht | 22-11-13

De commentaren zijn gesloten.