08-11-13

Hou jij mijn tashie effe vast, want die gozer wil met me vechten.

Abstracte spellen, ik moet er niet van hebben. Niet dat ik niet begrijp dat er mensen zijn die er tonnen plezier uit halen, maar bij mij slaat de vonk nooit over.

Tash-Kalar: Arena of Legends daarentegen, die zijn abstracte fundamenten verre van verloochent, heeft me dan weer wel vol geraakt. Mogelijk in een soft spot die mij tot nu onbekend was.

Geef toe, met fiches een patroon vormen op een in vakjes verdeeld spelbord, met de bedoeling nog meer fiches op het bord te krijgen waarmee je dan weer de fiches van je tegenstander(s) kunt slaan, het klinkt niet echt opwindend. Het klinkt zelfs saai.

Wat doet mij dan zo genieten van dit spel?

Aan het spelbord(je) ligt het niet. Ik heb, zowel kwalitatief als visueel, al veel mooiere en betere exemplaren gezien. Wat het wel heeft is het voordeel van de duidelijkheid. U ziet in een oogopslag hoe u en uw tegenspeler(s) er voor staan.

Aan de fiches ligt het ook niet. Ik heb er, zowel kwalitatief als visueel, al veel mooiere en betere gezien. Wat ze wel hebben is het voordeel van de duidelijkheid. U ziet in een oogopslag welke eenheden zich waar bevinden en hoe u uw toekomstige patronen het best op het bord kunt krijgen.

Aan de kaarten ligt het ook niet. Ik heb er, zowel kwalitatief als visueel, al veel mooiere en betere gezien. Wat ze wel hebben is het voordeel van de duidelijkheid, vooral door de grote opdruk van de speciale eigenschappen. Mijn oude, vermoeide ogen zijn zó blij met dit spel. Een verademing tussen al die minikaartjes met minuscule opdruk die men tegenwoordig in onze dozen stopt.

Wat is het dan wel?

Om te beginnen is er de typische Tash-Kalar flow. Het golft echt lekker heen en weer en u mag nooit, maar dan ook nooit, opgeven vooraleer als het ware de laatste kaart gespeeld is. Ik heb er van ver zien terugkomen in dit spel, op een heel spectaculaire manier en soms ook heel sluw. Dat vond ik een aangename vaststelling.

De race voor de punten. Hoe u het ook draait of keert, u moet zo snel mogelijk werk maken van het inmaken van uw tegenstander. Wie als eerste 9 punten binnenhaalt in het duel voor 2 wint immers onmiddellijk. Dat betekent dat u een krachtmeting, als u het spel een beetje in de vingers hebt, in een half uurtje kunt afwerken. Dat vind ik erg interessant want dat opent perspectieven voor meerdere sessies na elkaar.

De balans, ondanks het gebruik van drie verschillende kaartendecks, klopt. U bent uiteraard afhankelijk van wanneer welke kaart in uw handjes opduiken, maar toch. U kunt altijd wat en wat dat is hoeft niet altijd via de zwaargewichten te gaan. Een goedgemikte common unit, zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen, kan op het juiste moment wonderen doen. Wilt u de balans zo perfect mogelijk in evenwicht houden kunt u in een duel ervoor kiezen om met de keizerlijke scholen te spelen, tweelingdeckjes zijn dat. Kunt u écht nagaan wie nu de sterkste is.

De opdrachten. Deze kruiden het gerecht lekker op en geven u nog extra punten, los van de gevechten die u levert. Groene velden bezetten bijvoorbeeld, of wezens oproepen op groene velden. Of met uw eenheden in gesloten slagorde twee zijden van de arena met elkaar verbinden.

De speelmodi, vier in totaal, als daar zijn:

High Form, waarbij u zowel moet vechten als opdrachten vervullen als legendarische wezens in de arena moet zien te krijgen.

Deathmatch, zonder opdrachten, maar wel punten voor het uitschakelen van vijandelijke eenheden en het oproepen van legendarische wezens.

Deathmatch Melee, voor drie of vier spelers waarbij u punten scoort voor het decimeren van vijandelijke eenheden, rekening houdend met het feit alleen uw laagste score in een bepaalde kleur telt.

En tenslotte Teamplay, waarbij u een high form of deathmatch twee tegen twee speelt.

Dat zijn toch allemaal leuke dingen voor deze spelende mens.

Er is ook puntenaftrek hoor, voor de gebrekkige inlay en de afwezigheid van ziplockjes. Dat had beter gekund voor 35 euro.

Maar deze kleine onvolkomenheden kunnen de pret niet drukken.

Tash-Kalar: Arena of Legends is geen legendarisch spel, maar het is wel heel prettig toeven op dit met bloed doordrenkte zaagsel.

Met brio geslaagd.

 

Dominique

Tash-Kalar: Arena of Legends

Czech Games Petitiën / Z Man Games (2013)

Vlaada Chvátil

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

22:38 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) | Tags: tash-kalar: arena of legends |  Facebook |

Commentaren

Dit weekend volop gespeeld, alle modi, high form, death match (melee en duel), team play.

Ik vind het spel steeds beter worden naarmate je meer speelt. Je krijgt je patronen steeds beter door en die van je tegenstanders. Na elk pot zie je wel weer een andere 'combo' waar je daarvoor nog niet aan gedacht hebt. Je ziet ze ook sneller waardoor de potjes wat sneller gespeeld worden.

De Team play modi heeft me erg verrast. Door de 'pass control' functie (waarbij je je beurt kunt laten afmaken door je teamgenoot) krijgt je echt het gevoel samen als team te strijden.

Maar eigenlijk vind ik alle modi wel geslaagd. Ook de 4-persoons deathmatch melee, wat volgens de officiele spelregels "enigzins chaotisch" zou moeten zijn. Dat vond ik uiteindelijk wel meevallen, ondanks het feit dat ik stijf onderaan eindigde met maar 2 punten.

Dominique, complimenten voor de titel van deze post. Ik moest er wel om lachen :-)

Gepost door: Roy | 11-11-13

Hoi Dominique,
prima omschrijving!! Mijn oog was eerder op dit spel gevallen, en nu weet ik het zeker : hebben, hebben, hebben! :)

Ik kan het in Nederland niet gevonden krijgen en voer correspondentie met VP USA zelf.
Weet jij een adres of website in Belgie (of Nederland) die het verkoopt?
groet, Bas

Gepost door: Bas | 24-03-14

oeps... Ik doel op Trieste van Victory Points,
ik heb mn commentaar op de verkeerde pagina geblogd.

...nu heeft Vlaada Chvatil wel vaker een bijzonder uitwerking op me, maar ik ga voor de trio!

Gepost door: Bas | 24-03-14

De commentaren zijn gesloten.