11-04-13

Brügge, die scone?

In Brügge vraagt de heer Feld van u dat u in het Brugge van de 15de eeuw de rol van handelaar aanneemt en vervolgens met uw zuurverdiende guldens huizen bouwt, kanalen aanlegt, standbeelden opricht, personeel aanwerft en - herr Feld zou herr Feld niet zijn - de aan de einder opdoemende rampspoed vermijdt.

Dat doet u allemaal door tijdens een ronde vier handkaarten - u hebt er vijf op hand - uit te spelen waarbij elke kaart u de keuze biedt uit zes mogelijke acties, al dan niet gelinkt aan het resultaat van het werpen van vijf dobbelstenen in fase twee van de vijf fases tellende speelronde.

Die dobbelstenen bepalen hoeveel gulden u tijdens uw beurt kunt innen en hoeveel u moet betalen om in de gunst te komen van de plaatselijke adel. Dat loont, want uw positie op de sociale ladder levert u aan het eind van het spel extra punten op.

De acties die u uitvoert leveren u vroeg of laat punten op: de huizen die u bouwt; de lieden die u inhuurt; de kanalen die u uitgraaft; de bonusfiches die u verdient door op het einde van een ronde als enige voor te liggen bij kanaalbouw, personeelsbeleid en status; het voorkomen van onheil; de extra bonussen die bepaalde personages bij speleinde u opleveren enzovoort.

Het personeel dat u aanwerft verblijft in de huisjes die u voor hen bouwt. Heel kleine huisjes zijn het, er kan slechts één bewoner in.

Dat onheil dat u ongegeneerd tegemoet treedt dient zich aan onder de vorm van overstromingen, branden, overvallen en de pest. Hoe snel het gekommer en gekwel uw richting uitwaaiert wordt ook bepaald door de hoger vermelde dobbelsteenworp. Het is allemaal nog niet zo erg als in ‘Im Jahr des Drachen’, maar toch. U houdt er best rekening mee. Doet u dat levert dat u zelfs punten op.

Herr Michael Menzel, de illustrator van dit leuke hebbeding, heeft overuren geklopt want hij heeft, buiten zijn gekende vakwerk op het spelbord, nog eens 165 verschillende personagekaarten getekend waarnaar het erg fijn kijken is.

U kent mij. Als men mij vraagt te kiezen tussen bordspel of kaartspel kies ik zonder aarzelen voor de kaarten.

Ik ben er verzot op.

Ik ben ook gek op kaarten met meervoudige functionaliteit. En Brügge legt er zomaar ineens 165 met meervoudige functionaliteit in uw mandje. Dat is wel heel genereus..

Brügge levert gelukkig kaart én bord aan en dat is ook altijd lekker meegenomen. Nog meer meegenomen is dat het zwaartepunt van dit spel zich toch ter hoogte van het kaartspel ophoudt, waarbij de 165 personagekaarten u als kleine kunstwerkjes wel heel erg lekker in de hand liggen. Het bord is eerder klein, maar functioneel gehouden. Dat moet, want er komt nogal wat omheen te liggen tijdens het spelen. Uw idyllische huisjes met hun bewoners met name. En die vragen wat ruimte.

Na het lezen van het voorgaande kunt u verkeerdelijk de indruk krijgen dat u zich vooral op uw eentje in uw eigen speeltuintje aan het ontspannen bent. Dat hoeft niet. Morrelt u graag met het welbevinden van uw tegenspelers kunt u ook beroep doen op het gespuis van de onderwereld. Met de onruststoker bijvoorbeeld - what's in a name - kunt u de kanaalbouw van uw tegenspelers aanzienlijk ondermijnen. Of speelt u liever de bedrieger uit, zodat u bij zijn activatie het onheil dat uw tegenspelers bedreigt naar een versnelling hoger kunt schakelen?

Laat u niet in de luren leggen door sujetten op BoardgameGeek die beweren dat de graveur het spel uit balans trekt. Zij dwalen. De brave man doet dat niet.

Klein minpuntje: de bonuspunten die u op het einde van het spel verzamelt zijn een veelvoud van wat u tijdens het spelen bijeen hebt gescharreld. Ik had hier een Stone Age gevoel. Zelf vind ik ze niet aangenaam, massieve eindtellingen. Ik scheur liever over een scorespoor dan dat ik voortstrompel. Maar misschien bent u een heel ander type speler en kunt u heel erg genieten van een onverwachte puntentelling op het einde. Het zij u gegund. En het wordt u gegeven.

Nog een aandachtspunt: op elke kaart staat de speciale vaardigheid van het personage vermeld. In een aangenaam leesbaar lettertype, maar Auf Deutsch. 'Schade' als u deze taal niet een beetje begrijpt. Dat wordt bidden voor een Nederlandstalige editie of wachten op de Engelse van Z-Man Games later op het jaar.

Brügge klokt af op ongeveer 60 minuten, mijn soft spot wat speelduur betreft. In dat uur, dan kan ik u verzekeren, hebt u zich erg geamuseerd. Dat komt mede door de snelle beurtwisselingen en het daaruit voortvloeiende soepele spelverloop, de voortdurende dreiging van het noodlot dat als een wurgslang op de loer ligt en het niet zelden verrassende eindresultaat van de eindtelling. Dat zijn leuke dingen voor de mensen, ook voor slechts twee Bruggelingen.

Rialto, Bora Bora of Brügge? De Feld-adepten onder u hebben ze ondertussen alle drie op het schap staan. Behoort u nog enigszins tot de nuchteren onder ons en vindt u een van deze drie meer dan voldoende? Brügge is the place to go.

Rest mij enkel nog u het antwoord te geven op de vraag in de titel van deze bijdrage: volmondig ja!

Dominique

 

Brügge

Stefan Feld

Hans im Glück, 2013

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

19:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: brügge |  Facebook |

Commentaren

Ik ben iets minder enthousiast over Brügge. Je wordt te veel gestuurd door de toevallige aanvoer van personages. Ik heb het gevoel dat ik zelf niet aan het roer sta. Het hebben van zicht op wie welke personages bezit loopt ook niet lekker. Rialto is mij de eerste keer beter bevallen. Bora Bora zit knap in elkaar, maar voelt als een gekunsteld systeem met een overdaad aan chroom.

Gepost door: Erwin | 20-04-13

De commentaren zijn gesloten.