31-12-12

Nieuwjaarswensen

Medespeler,

Ik moet eerlijk toegeven dat ik toen ik op 18 april 2007 met dit project begon nooit had gedacht dat ik er op 31 december 2012 nog altijd mee bezig zou zijn. Mezelf en mijn korte bevliegingen kennende was er zelfs geen hoop dat de kaap van 31 december 2007 zou worden gehaald.

Maar ziet, ik doe het nog steeds en ziet: u blijkt het nog te appreciëren ook. Een betere motivatiebron kan een spelbespreker zich niet wensen. Ik dank u dan ook oprecht voor uw regelmatige bezoeken, uw steun en uw feedback.

Daarstraks meende ik de laatste twaalf slagen van 2012 al in de verte te horen. Ik wil u dan ook nog snel, maar niet minder gemeend, mijn oprechte wensen meegeven voor 2013, zowel voor u als uw familie en iedereen die volgens u die wensen verdient. Wat die wensen inhouden mag u voor uzelf bepalen. Er is slechts één voorwaarde: hou u vooral niet in.

Medespeler, ik hoop u ook in 2013 hier regelmatig te mogen begroeten. Gras zal ik er in elk geval niet over laten groeien. Afspraak morgen voor het startschot van de jaarlijkse ‘De Tafel Plakt!’ Awards, die dagelijks tot 31 januari zullen worden uitgereikt.

Tot volgend jaar!

Dominique

09:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-12-12

Mijn God: nog een licentiespel!

The Hobbit : An Unexpected Journey

Licentiespellen, meestal lopen we er met een grote boog omheen. Omdat we denken dat het gewoon geldklopperij is of omdat we er van uitgaan dat licenties en goede bordspellen onmogelijk door dezelfde (online) winkeldeur kunnen.

Dat fenomeen heeft een naam: vooroordelen.

Op vooroordelen mag een mens nooit vertrouwen, en al zeker niet de spelende mens.

The Hobbit: An Unexpected Journey is geen topspel, laat daar geen twijfel over bestaan, maar het biedt u wel een leuke en ontspannende trip naar Midden-Aarde.

U maakt deel uit van het samenwerkende genootschap BGD (Bilbo, Gandalf, Dwergen). Geen zeven dwergen hier, maar de volle dertien. U vertrekt in groep op weg naar De Eenzame Berg, een geografische locatie in Midden-Aarde die binnenin helemaal hol blijkt te zijn en een fabelachtige dwergenschat herbergt. Die schat werd nogal wild opgeëist door Smaug, de draak. Geen beest om zonder vuurbestendige handschoenen aan te pakken. Maar de dwergen willen hun goud en zilver wel terug, want van hen heeft Smaug het onterecht met zijn grijpgrage klauwen afgepakt. En dat terug hebben gebeurt liefst zo snel mogelijk.

Daartoe gaat men, zoals eerder al aangegeven, op weg.

Wat het belangrijkste spelmechanisme al een beetje aangeeft, want The Hobbit: An Unexpected Journey is een coöperatief loopspel.

De vuurbestendige handschoenen mogen gelukkig aan de kant - ermee spelen zou nogal omslachtig zijn - maar lopen zult u. Door het inzetten van uw basispakket bewegingskaarten en door het uitspelen van handkaarten die u bekomt op het einde van uw beurt. Op geregelde tijdstippen maakt u ook gebruik van een zeszijdige dobbelsteen. En terwijl u loopt, te voet of gezeten op een Midden-Aardse pony, komt u heel slecht volk tegen, als daar zijn: trollen, wargs, goblins, de goblin koning en onze goede ‘vriend‘ Gollem. U gaat conflicten met deze lieden niet kunnen vermijden. Pakt het goed uit ziet u het gedrocht nooit meer weer. Pakt het niet goed uit zal uw tocht aanzienlijke vertraging oplopen - denk aan de impact van de Fyra-vertragingen tussen Nederland en België de afgelopen weken - en dat kunt u echt niet hebben. Daarbovenop kunt u ook worden gevangen genomen en dan wordt u overgeleverd aan de goodwill van uw medespelers om u te komen bevrijden. Gelukkig gaat het hier om een coöperatief spel, dus hulp is meestal onderweg. Ook Gandalf zal u meermaals zijn reddende hand reiken, als hij zich in de buurt bevindt tenminste.

U beweegt de twee dwergen die u bij spelaanvang werden toegewezen - Bilbo mag door iedere speler worden bewogen - over een kronkelend loopspoor richting verlossing. Verlossing staat hier voor het bereiken van het eindeveld met minstens één uwer dwergen én Bilbo, al dan niet in het bezit van de ring. Naar goede coöperatieve gewoonte kunt u op meer manieren verliezen dan winnen. U verliest immers onmiddellijk als de orksteen - o huivert gij allen - het laatste veld van het spiraalspoor bereikt, een speler zijn beide dwergen gevangen ziet, of als Bilbo samen met een dwerg gevangen genomen wordt.

Goede loopspellen, ze liggen niet bepaald dik gezaaid langs het spellenpad. Drachenland schiet mij als goede exponent van deze subgroep te binnen, net als Verflixxt. Goede coöperatieve loopspellen moet al u met een elektronenmicroscoop gaan zoeken. The Hobbit: An Unexpected Journey does the job. Niet perfect, niet fenomenaal, maar wel gewoon goed. Zie dit ook als een mooie binnenkomer voor de sociaal geëngageerde gelegenheidsspeler die het wonderlijke universum van De Hobbit wat actiever wil verkennen.

De spelregels hadden misschien wat meer structuur kunnen gebruiken en ook de speelfiguren die u hier krijgt voorgeschoteld spreken door hun banale vormgeving niet bepaald tot de verbeelding, maar dat zijn geen onoverkomelijke hindernissen. Niet te vergelijken met wat het gezelschap van hierboven tijdens de reis naar De Eenzame Berg voorgeschoteld krijgt. Geen gezeur dus.

Als u op zoek bent naar een degelijk coöperatief familie-loopspel bent u hier aan het juiste adres. Laat u vooral niet misleiden door de slechte score op BoardGameGeek. Ik weet wie die lage scores geeft: de snobistische veelspeler, die hiervoor zijn vol met vooroordelensnot zittende neus ophaalt en zich in een parallel universum bevindt van waaruit al lang geen redding meer mogelijk is. Een te mijden soort als je het mij vraagt.

Leg dit dus gerust en zonder enige schroom eens op tafel. Ik durf te wedden dat u geniet.

Dominique

 

The Hobbit: An Unexpected Journey

Kosmos / 999 Games e.a., 2012

Andreas Schmidt

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

19:11 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the hobbit: an unexpected journey |  Facebook |

18-12-12

Mijn God: een licentiespel!

Fleet

Wie mij een beetje kent weet dat mijn favoriete spel aller tijden San Juan is. Daar heeft tot op vandaag geen enkel spel een speld tussen kunnen krijgen. Al acht jaar staat het, als was het gebetonneerd, te blinken op nummer 1 in mijn persoonlijke top 2000.

Wanneer er spellen verschijnen die ook maar een schijntje vertonen van het San Juan spelmechanisme ben ik dan ook altijd erg geïnteresseerd.

Fleet is er zo eentje.

Ik recyleer even de inleiding die ik in mijn voorbeschouwing op Spiel 2012 voor het spel gebruikte:

‘Fleet is een kaartspel voor 2 tot 4 spelers waarin u langs de Canadese kust vis en andere zeewezens gaat vangen. U koopt licenties en boten, huurt kapiteins in en kiest vervolgens het ruime sop. Met al het voorgaande scoort u punten, hopelijk meer dan uw tegenspelers.’

Meer is het inderdaad niet. In een biedfase koopt u licenties om op bepaalde vissoorten te vangen, vervolgens lanceert u boten die speciaal uitgerust zijn om die vissoorten makkelijk binnen te halen, u bemant deze schepen met kapiteins, vist dat het een lieve lust is en verhandelt uw oogst op overschot voor baar geld of - het klinkt een beetje raar als ik het deze alinea nu herlees - extra handkaarten.

Voor al het voorgaande gebruikt u kaarten. U gebruikt kaarten als betaalmiddel, maakt er schepen van of zet ze in als kapiteins. En, beste medespeler, dat is erg, maar dan ook heel erg leuk.

De licenties waarop u biedt geven u niet alleen de mogelijkheid te vissen, ze schenken u ook nog wat extra’s, en deze extra’s zijn cumuleerbaar als u meerdere licenties van dezelfde soort bezit. Zo geven bepaalde licenties u bijvoorbeeld korting bij elke financiële transactie of laten ze u toe extra kaarten op hand te nemen als u boten lanceert. Erg interessant allemaal.

Vissen leveren u ook punten op. Elk bemand schip dat u de baai uitstuurt heeft een capaciteit van vier kratten verse vis en elke beurt vangt u per actief schip één kratje. Elke krat die zich op het einde van het spel op uw schepen bevindt levert u een punt op. U kunt ook een speciaal scheepje de golven op sturen, ‘The Processing Vessel’. De licentie voor dit schip laat u toe vers gevangen vis om te zetten in geld of handkaarten. Als u weet dat u op het einde van een ronde standaard slechts één handkaart mag bijtrekken weet u hoe schaars kaarten zijn en hoe belangrijk kaartgenerende licenties zijn. Onthoud dit goed, medespeler, dit was een gouden tip.

U blijft bieden, schepen bouwen, kapiteins inhuren en vis vangen voor overwinningspunten, geld of handkaarten tot de licenties niet meer kunnen worden aangevuld of de visgronden helemaal zijn uitgeput. In het eerste geval speelt u de ronde gewoon verder uit, in het tweede geval wordt er enkel nog gehengeld.

Punten bekomt u via licenties, schepen, vissen en eventuele bonussen die sommige licenties u nog extra in uw visnetten gooien.

Fleet is een heel goed kaartspel. Het verdringt San Juan niet van de eerste plaats in mijn spellen hitparade, maar het gaat wel nog heel dikwijls op tafel komen.

Samengevat? Fleet is een makkelijk transporteerbaar kaartspel dat veel waterwegen bevat die u naar de overwinning kunnen leiden, heel mooi presenteert door het kwalitatief hoogstaand en mooi geïllustreerd materiaal, lekker snel wegspeelt en op geen enkel moment onbeheersbaar wordt.

U mag van mij gerust toeslaan. U mag zelfs overdrijven als u met dit spel thuiskomt: ‘Liefje, nu heb ik zoooo’n goed spel gevangen.’

Dominique

 

Fleet

Gryphon Games, 2012

Ben Pinchback / Matt Riddle

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

30 minuten

 

21:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: fleet |  Facebook |

17-12-12

Sleutelmomenten

Locke & Key: The Game

Het is geen lachertje, behoren tot de (comic)familie Locke. Ze wonen in een behekst huis, Keyhouse Mansion, waarin niets is wat het lijkt en als er al iets op iets anders lijkt dan wilt u echt niet weten wat.

Kortom, alles wat ook maar een beetje naar het bovennatuurlijke zweemt is in Keyhouse Mansion in meer dan wettelijk toelaatbare hoeveelheden aanwezig.

Maar de familie Locke zou de familie Locke niet zijn als ze niet moedig weerstand biedt tegen al het onheil dat hun overspoelt, hoe goor ook de content.

Weerstand bieden doet u in dit spel door kaarten uit te spelen. Kaarten in drie kleuren: wit zwart en blauw. Daarmee probeert u uitdagingen - de onuitspreekbare verschrikkingen van hierboven - te overwinnen. Die uitdagingen hebben dezelfde drie kleuren als de kaarten waarmee u speelt. En een puntenwaarde.

Uitdagingen overwinnen doet u voor een stuk samen met uw familiale medespelers. Op uw eentje zult u het echt niet klaren, al moet u uiteindelijk toch toewerken naar een solozege.

Tijdens een ronde probeert u samen met uw tegenspelers de waarde van de uitdaging minstens te evenaren door om beurt gedekt sterktekaarten uit te spelen. Lukt dat krijgt de speler die het meest heeft bijgedragen aan de overwinning de kaart van de uitdaging als overwinningspuntentrofee. De speler die op een na het meest bijdroeg krijgt de troostprijs, al is die meestal ook niet te versmaden (een sterktekaart van de trekstapel nemen en de kracht ervan als overwinningspunten cashen bijvoorbeeld). Meer zelfs, soms spéélt u gewoon voor die tweede plaats.

U kunt buiten het gedekt uitspelen van 1 tot 3 kaarten ook nog twee andere dingen doen tijdens uw beurt: passen, waarna u gewoon één kaart van de sterkte-trekstapel mag nemen of twee sterktekaarten uit je hand afleggen en de bovenste kaart van de sleutel-trekstapel op handen nemen. Bovenop hun buitengewone schoonheid - u moet er eens eentje heen en weer bewegen voor een lichtbron - hebben de sleutels ook nog zeer interessante eigenschappen die u meer dan van pas kunnen komen. Sommige sleutels laten u bijvoorbeeld toe kleuren van sterktekaarten te wijzigen, een erg handige truuk. Bepaalde sleutels zijn onbeperkt inzetbaar, andere dan weer eenmalig.

Buiten die sleutelbos hebt u ook nog de beschikking over combokrachten: 1-2-3-combo’s, 2-2-2-combo’s, multikleurencombo’s en de ‘pats erop’-combo zijn echt leuke dingen voor de spelende mens. Vooral de laatste, die u toelaat een felbegeerde sleutel van een tegenspeler te stelen, is een leuke.

Soms kunt u er ook voor kiezen kaarten open uit te spelen, om een bepaald effect te genereren bijvoorbeeld. Niet zonder risico dit, want voor uw tegenspelers is weten uiteraard macht. Maar de beloning kan wel navenant zijn.

U speelt lekker door tot de ‘game over’ kaart uit de uitdagingdeck tevoorschijn komt, waarna het spel onmiddellijk eindigt. U telt de waarde van uw verzamelde uitdagings- en sterktekaarten - ja die laatste kunnen u ook punten opleveren - en u doet al dan niet een rondedansje.

Locke & Key is zonder enige twijfel een van de betere slagenspellen op de markt. Het is altijd spannend tot aan het eindsignaal, het pleziert door de combo’s die u kunt samenstellen, het levert u de geneugten aan van een tweede plaats tijdens een uitdaging, het biedt u ongelooflijk mooie - die sleutels! - en vooral véél kaarten, kent een uitermate vlot spelverloop - of u nu met z’n drieën bent of met z’n zessen maakt hier geen ene moer uit - en het verloopt altijd weer anders.

Het is iets minder spannend met z’n drieën, maar zit u regelmatig met vier, vijf of zes liefhebbers aan tafel beveel ik u dit griezelige kaartspel van harte aan.

Dominique

 

Locke & Key: The Game

Criptozoic Entertainment, 2012

Matt Hyra

3 tot 6 spelers vanaf 15 jaar

30 minuten

 

20:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: locke & key: the game |  Facebook |

15-12-12

Alleen als u medisch geschikt bent.. (Asmodee Proeverij 15 november 2012: proefstaal 2)

Escape: The Curse of the Temple

In de oostelijke vleugel van de ronduit indrukwekkende demoruimte van Asmodee Benelux bevindt zich ‘Het Hok’. Dat is althans de naam die het personeel van Asmodee aan het bouwsel geeft. Het is een houten, zwart geschilderde constructie die wordt ingezet bij het demoën van spellen die nood hebben aan duisternis en - zo bleek tijdens de proeverij van 15 november jongstleden - spellen die een niet geringe geluidsoverlast veroorzaken. Off the record hebben ingewijden mij verteld dat ‘Het Hok’ ook wordt gebruikt als bezinningsruimte voor werknemers die op het einde van het werkjaar hun quotum niet hebben gehaald. Vandaar het hangslot aan de buitenkant.

Soit, wij werden vriendelijk gesommeerd in ‘Het Hok’ plaats te nemen voor een partijtje Escape: The Curse of the Temple. Niet dat ‘Het Hok’ ons angst inboezemde, maar het was toch opvallend hoe wij ons na het plaatsnemen aan de speeltafel collectief naar de deur richtten om te horen of we de sleutel in het hangslot niet hoorden knarsen.

Gelukkig niet.

Ik hoef u niet veel meer te vertellen over Escape: The Curse of the Temple. U, veelspeler zijnde, weet er waarschijnlijk al alles over en ik ga het dan ook kort houden. Het volstaat om te melden dat u zich in een vervloekte tempel bevindt wiens buitendeur zich onherroepelijk sluit over 10 minuten. Over die tijdspanne kunt u beschikken om de deur in kwestie te bereiken. U hebt daarvoor geen horloge nodig, een cd-speler volstaat. Het spel voorziet u immers van een digitaal schijfje waarop de tijdsduur met stemmige - lees: onheilspellende - muziek wordt aangegeven.

Het lijkt inderdaad een beetje op winkelen met vrouwlief op Antwerpen Meir vlak voor sluitingstijd.

Zodra de digitale aftelling achter de rug is begint uw race naar de uitgang. Racen doet u door dobbelstenen te gooien waarvan de symbolen u toelaten u naar een aangrenzende kamer te bewegen, nieuwe kamers (tegels) aan te leggen en edelstenen te verzamelen. Die edelstenen hebt u nodig om uw allerlaatste exploot, het inademen van de frisse buitenlucht, enigszins te vergemakkelijken.

Dobbelen doet u simultaan en vooral tegen de tijd, want tijd is vrijheid. Gooit u zwarte maskersymbolen verliest u die dobbelstenen, gooit u er gele mag u eerder kwijtgespeelde dobbelstenen weer recupereren. Medespelers kunnen u helpen maar ze moeten zich dan wel in dezelfde ruimte bevinden.

Halfweg wordt u door de geest van de tempel vriendelijk maar dringend verzocht op uw stappen terug te keren en de starttegel nog eens een bezoekje te brengen. Daarna mag u definitief de uitgang opzoeken.

Dit alles gebeurt in een coöperatieve setting: u wint of verliest allemaal samen.

U moet het zien om te geloven: als u een sessie Escape gadeslaat hebt u het gevoel dat u naar het eindresultaat van een groepsuitbraak uit een psychiatrische instelling staat te kijken. Iedereen dobbelt er als een waanzinnige op los, er wordt van alles naar elkaar geschreeuwd en op de achtergrond blijft die cd-speler maar dreigende bassen uitbraken. En dat een volle tien minuten lang. En na afloop, u zult het zien, begint dat stelletje ongeregeld gewoon weer van voor af aan.

Escape: The Curse of the Temple is een belevingsspel. Een hectisch belevingsspel. U moet hiervoor zijn als u zich hiermee wilt amuseren. U moet kunnen presteren onder extreme tijdsdruk en u moet ten allen tijde het hoofd koel houden. U moet ook rekening houden dat u door de hectiek ook fouten zult maken onderweg. Dat is u vergeven, u bent hier tenslotte bezig uw vege lijf te redden in dit spel. En dat van uw medespelers.

Het enige wat ontbreekt in dit spel is een bijsluiter waarin de tegenindicaties worden opgesomd, als daar zijn: zwangere vrouwen, hartpatiënten, mensen die lijden aan een hoge bloeddruk, mensen met claustrofobie - u moet echt wel op zoek naar een geluiddichte cabine - en mensen die graag houten pionnetjes op spelborden plaatsen waarmee ze grondstoffen kunnen verzamelen om gebouwen op te richten waarmee ze later goederen kunnen produceren die ze dan op hun beurt weer kunnen inruilen tegen bonuskaarten en overwinningspunten.

Zoekt u nog een leuke voor oudejaarsavond, laat ons zeggen zo omstreeks 23u50? Zoek niet langer. De ontlading om middernacht zal ongeëvenaard zijn.

Maar daarna douchen.

Dominique

 

Escape: The Curse of the Temple

Queen Games, 2012

Kristian Amundsen Østby

1 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

10 minuten

 

18:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: escape:the curse of the temple |  Facebook |

12-12-12

De 'De Tafel Plakt!' Awards 2012

Medespeler,

Naar jaarlijkse gewoonte worden van 1 tot 31 januari 2013 de jaarlijkse de 'De Tafel Plakt!' Awards uitgereikt.

Dagelijks zult u kunnen volgen welke spellen - reken vooral niet op voor de hand liggende winnaars - de felbegeerde prijzen zullen wegkapen.

Ook dit jaar was het voor de één lid tellende jury geen sinecure een longlist samen te stellen, die vervolgens te herleiden tot een werkbare shortlist en uiteindelijk de koppeling te maken met de - ook dit jaar weer ietwat ongewone - awards. 

Ik nodig u dan hierbij ook graag uit om vanaf 1 januari 2013 de plechtigheden bij te wonen.

Als aperitief kunt u in deze donkere dagen voor kerstmis alvast komen proeven van enkele interessante spelbesprekingen.

Gegroet!

Dominique

12:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |