18-03-12

Waterdeep, Mountain High

Lords of Waterdeep samengevat? U probeert de opperlord van de stad Waterdeep te worden, die zich situeert in het Dungeon & Dragons universum. Dat doet u door het inhuren van avonturiers om hen vervolgens op queesten te sturen die, indien ze tot een goed einde worden gebracht, uw aanzien in de stad ongetwijfeld zullen verhogen (overwinningspunten). Tijdens dit moeilijke proces probeert u uw tegenstanders (twee tot vier) dwars te zitten door intriges op hen los te laten (zeg maar actiekaarten) en hen met wat lekkers te lokken naar door u gecontroleerde gebouwen waardoor ook u altijd weer een graantje meepikt.

Ik ga niet verder in op de spelregels. Die worden u visueel aanschouwelijk gemaakt in de onderstaande voortreffelijke video, gepresenteerd door een van de makers, Rodney Thompson:

http://www.boardgamegeek.com/video/15231/lords-of-waterde...

Lords of Waterdeep is een echte worker placement euro. U plaats uw handlangers - het aantal is afhankelijk van het aantal spelers - op strategische plaatsen (gebouwen, al dan niet door de spelers opgetrokken) op het spelbord en strijkt de daar beschikbare grondstoffen (avonturiers) en/of geld op om deze later te gebruiken om queesten te volbrengen die u overwinningspunten opleveren. Indien u een speler van het avonturiertype bent dat graag vecht of tovert en dat graag thematisch mooi omgezet ziet met een hele hoop gedobbel moet u hier vooral met een grote boog omheen lopen. Dan moet u voor de andere telgen van deze uitgever gaan: Castle Ravenloft, Wrath of Ashardalon of The Legend of Drizzt. Daar komt u beter aan uw trekken.

Wij speelden een sessie met vier en dit vonden wij ervan:

Bent u een pure eurogamer die dobbelstenen haat en het voortreffelijke Venture Forth een beetje moe bent gespeeld - al zou me dat zeer verwonderen, maar kom - moet u dit zeker eens bekijken.

Smaken verschillen, maar het materiaal is prachtig. Het spelbord is overzichtelijk en de situatie is op elk moment goed leesbaar. De queeste- en de intrigekaarten zijn prachtig geïllustreerd. De gebouwtegels hadden wat extra sfeerscheppende tekeningetjes kunnen gebruiken maar dat had dan weer afbreuk gedaan aan de overzichtelijkheid. De queeste- en intrigekaarten compenseren dat gemis ruimschoots.

De spelregels zijn een voorbeeld voor veel andere uitgevers: overzichtelijk, duidelijk, eenvoudig en leuk om te lezen. Ik wik mijn woorden niet, beste medespeler: een verademing. Zoals een medespeler terecht opmerkte: “Dit is enorm snel uitgelegd en als je het pas over enkele weken weer op tafel zou leggen ga je zonder problemen zo weer aan de slag.”

Die inlay dan. Daar is duidelijk erg diep over nagedacht en er staat zelfs een schematisch overzicht in de spelregels, maar het is een priegelige lijdensweg om de overwinningspunten en de eigendomsfiches weer op hun plaats te krijgen. Een heel irritante bezigheid vond ik dat. De uitsparing in de inlay en de vorm van de fiches vloeken dat het niet mooi is. Die gaan dus naar de planeet ziplock.

Enkele tips:

De intrigekaarten en het uitspelen daarvan zijn, al zult u daar in de aanvangsfase van het spel anders over denken, zeer belangrijk. U gaat daar anders over denken omdat u het in eerste instantie als een verloren actie zult zien, een actie die u schijnbaar vertraagt in uw activiteiten. Edoch: het levert u altijd wat op en u kan uw geplaatste handlanger - u moet er eentje in Waterdeep Harbor plaatsen om een intrigekaart te kunnen spelen - later in de ronde weer ergens anders inzetten. Altijd leuk, een beetje manipuleren van de spelregels met kaarten. Speelt u met meer dan drie spelers en zit u in de spelersvolgorde na plaats drie moet u serieus overwegen via de locatie Castle Waterdeep het startspelervoordeel naar u te halen of andere spelers zodanig te manipuleren dat zij dat doen. Dan pas hoort u er echt bij. De intrigekaarten zorgen voor de interactie in het spel. Ten goede of ten kwade, maar interactie is het.

De queesten leveren u het gros van de punten op. U krijgt wat bonussen op het einde of wat kruimels tijdens het spel, maar dat is een fractie van wat er met queesten te verdienen valt. Het verdient dan ook aanbeveling om bij het kiezen ervan rekening te houden met de beloningen die eraan vasthangen en hoe die dan weer kunnen ingezet om een volgende queeste te volbrengen, liefst zo snel mogelijk. Streef naar naadloze overgangen.

Uiteraard is het optrekken van gebouwen die interessant kunnen zijn voor uw tegenspelers een middel om zonder veel moeite zelf aan wat lekkers te geraken. Zo leverde het op het eerste gezicht armzalige gebouw Northgate - kostprijs een schamele drie goudstukken - mij tijdens het spel toch acht overwinningspunten op omdat het kiezen van een avonturier naar keuze, met daarbovenop nog twee goudstukken extra, bij mijn tegenspelers het effect had van een lamp op een mot.

Dit is ook weer zo’n spel dat om een voortdurende evaluatie van de stand van zaken bij uw tegenspelers vraagt. U gaat dus regelmatig hun persoonlijk spelersbordje moeten scannen. Als u enkel focust op uw eigen bezigheden wordt u ingemaakt. Zo simpel is het. Als dit soort activiteiten u niet ligt moet u hier niet aan beginnen.

Zelf had ik graag wat meer variatie gezien bij de bonussen van de tien Lords. U kruipt in hun huid bij aanvang van het spel en negen van hen hebben een speciale voorkeur bij het vervullen van queesten. Vervult u een voorkeurqueeste levert die u op het einde van het spel vier overwinningspunten op. Alleen Larissa Neathal schenkt u zes overwinningspunten voor elk door u opgericht gebouw op het einde van het spel. Niet dat het echt stoorde, maar wat meer afwisseling had best gemogen.

Schenk ook de nodige aandacht aan de plotqueesten. Zij spelen een belangrijke rol in het groter geheel, wat dat dan ook moge zijn. Het enige dat u moet onthouden is dat ze u tijdens het spel een blijvend voordeel opleveren. Het is erg interessant als u zo’n queeste in een van de eerste ronden kunt volbrengen.

Ook leuk: de rondeteller door middel van het inbrengen van overwinningspunten, die er voor zorgt dat de gebouwen die blijven liggen extra punten opleveren als ze toch worden opgetrokken.

Heb ik het al gehad over de ambassadeur en de luitenant? Als het Paleis van Waterdeep is gebouwd kunt u daar de ambassadeur gaan ophalen. Die mag u dan als een handlanger inzetten bij het begin van de volgende ronde vooraleer de andere spelers aan de beurt zijn, of u nu startspeler bent of niet. Interessant? Reken maar. De luitenant recruteert u dan weer door het volbrengen van de queeste met de toepasselijke naam "Recruteer een Luitenant". Vanaf dan mag u hem voor de rest van het spel als extra handlanger inzetten. Niet te versmaden, zeker als u dit vroeg in het spel klaargespeeld krijgt.

Ook nog interessant: niemand van ons had tot kort voor het einde het gevoel niet meer mee te doen voor de overwinning. In een spel waar zoveel punten te verdelen zijn - de winnaar klokte af boven de 150 - is dat toch een prestatie.

Wij hebben ons erg geamuseerd tijdens dit spel. De tijd, een klein anderhalf uur, vloog voorbij. Ondanks de euro-inslag zorgde dit spel voor veel tafelpraat en plezier.

Dit komt zeker nog op tafel. Ik heb trouwens het gevoel dat dit spel ook met twee, drie en vijf spelers meer dan de moeite waard is.

U mag van mij gerust toeslaan.

Dominique

 

Lords of Waterdeep

Wizards of the Coast, 2012

Peter Lee / Rodney Thompson

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

12:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: lords of waterdeep |  Facebook |

05-03-12

Krachtbal

Aanschuiven bij een leuk sport-kaartspelletje, daar hoeft men mij niet voor aan te porren. Temeer daar deze activiteit, in tegenstelling tot het echte werk,  mij geen enkele fysieke inspanning kost.

Het enige probleem is dat dit soort spelletjes, of meerbepaald goede sport-kaartspelletjes, niet bepaald dik gezaaid zijn.

Er zijn uiteraard uitzonderingen. Ik kan bijvoorbeeld heel erg genieten van Finale (Kosmos), hoewel dat verre van perfect is. Ook NHL Ice Breaker (CSE Games / SportFX) is niet te versmaden. En, last but not least, mag men mij gerust midden in de nacht uit bed komen halen voor een sessie van The World Cup Game (Games for the World).

Maar toch: de spoeling is te dun.

Al is er beterschap merkbaar.

Zo plofte onlangs het meer dan geslaagde Forceball op mijn deurmat neder, een kaartspel voor twee. En dat is sindsdien zowat grijs gespeeld, zo grijs dat ik mogelijk al aan een nieuw exemplaar toe ben.

Forceball simuleert een futuristische sport waarbij, als ik de kaarten goed bekijk, een soort ijshockeystick een prominente rol speelt. Met die stick probeert u een bal (of is het een puck?) het doel van uw tegenstander in te jagen.

Doelpunten kunt u alleen maken als u aanvaller bent. Aanvaller bent u enkel en alleen als u in het bezit bent van de bal. Als verdediger probeert u uiteraard uw tegenstander het scoren te beletten of, nog beter, hem de bal af te pakken zodat u de rol van aanvaller kunt overnemen.

Dat lijkt allemaal simpel maar dat is het niet. Zo kunt u alle acties die u op hand hebt (tackelen, op doel schieten, passen, afblokken, dribbelen, ..) niet zomaar lukraak uitvoeren. U hebt daar voldoende snelheid voor nodig. Die snelheid creëert u door middel van een zogenaamde snelheidsstapel, waarop u kaarten uit uw hand aflegt.

Het spel excelleert door de manipulatie van deze snelheidsstapel. Afhankelijk van welke league u speelt - het spel kent meerdere varianten - is het goed managen van deze stapel onontbeerlijk wilt u een kans maken om het spel te winnen. Speelt u tegen een veteraan wordt u dan ook gegarandeerd afgedroogd. U moet ook rekening houden met het irritante, maar tegelijk leuke feit dat de actie die u uitspeelt minstens een even hoge kracht/snelheidswaarde moet hebben dan de laatst uitgespeelde actie van uw tegenstander. Dat heeft tot gevolg dat u geduldig moet opbouwen tot u kunt toeslaan en scoren.

Ook erg interessant: de open trekstapel. De bovenste kaart is altijd zichtbaar waardoor uw tegenstander ziet welke kaart u eventueel - u bent niet verplicht ook maar iets op handen te nemen tijdens uw beurt - voor zijn neusje weg graait. En omgekeerd natuurlijk. U hebt dus tot op zekere hoogte informatie over de sterktes en zwaktes van uw tegenstander en het is dan ook de kunst deze wetenschap ten volle uit te buiten.

Drie periodes speelt u. Wie op het einde daarvan de meeste doelpunten achter zijn naam heeft staan is Forceballkampioen.

Medespeler, het is ongelooflijk hoeveel spel de onbekende - jawel - auteur in dit deckje van 55 kaarten heeft weten te proppen. U moet het een en ander afwegen tijdens een speelronde en ik moet toegeven dat het lang geleden was dat het nemen van de juiste beslissing op het juiste moment mij zoveel aangename stress bezorgde tijdens een kaartspel.

Samengevat: Forceball is een meer dan geslaagde futuristische sportsimulatie met een overzichtelijke kaartstructuur, een speelsnelheid die deze van het licht benadert, een lekkere compactheid, een speelveld dat u toelaat dit overal te spelen en een diepte zoals ik die maar zelden in één kaartendeck ben tegengekomen. Voeg daarbij nog de zeer scherpe prijs en u hebt een toppertje in handen. Laat de manga-achtige illustraties er u vooral niet van weerhouden dit aan te schaffen.

En het is goed voor uw mentale conditie. Wat wil een mens nog meer?

Dominique


 

Forceball

Gigantoscop / Impact! Miniatures (2011)

Auteur onbekend

2 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

15:31 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: forceball |  Facebook |