29-02-12

Angelsaksisch orgasme

Men komt het niet veel tegen: spellen waarbij u de belangrijkste acties en beslissingen neemt en doet buiten uw beurt. 1812: The Invasion of Canada, verder 1812 genoemd, is er zo eentje.

Laat me maar onmiddellijk met de deur in huis vallen: 1812 is een fan-tas-tisch bordspel dat de oorlog tussen Amerika en Engeland in het aangegeven jaartal (en enkele jaren daarna) evoceert, met als inzet de Britse kolonie Canada.

Over het hoe en waarom de kindjes ruzie kregen wijd ik hier niet verder uit. Daar zijn geschiedenisboeken voor uitgevonden. En als u het spel koopt - u zou gek zijn als u het niet doet - vindt u achteraan in de spelregels enkele bladzijden interessante duiding.

Kort samengevat hebben we hier te maken met een kaartgestuurd, op scenario’s gebaseerd conflictspel waaraan twee tot vijf spelers kunnen deelnemen, opgesplitst in twee allianties.

Inderdaad, beste medespeler: een wargame.

Vooraleer u, grondstoffenverzamelaar en bouwer, afhaakt toch een vriendelijk verzoek om nog even te blijven hangen.

Ik zou u immers willen onderhouden over hoe goed dit spel wel is. Gezien uw ongetwijfeld erg drukke agenda zal ik mij beperken tot de essentie.

Essentie één: het prachtige materiaal

Wat een spelbord! In het lang en breed uitgemeten ligt het daar voluit spelbord te wezen op uw speeltafel. Overzichtelijk, met hier en daar sfeervolle, vooraf aangebrachte vetvlekken om u helemaal in de stemming te brengen. Door de langwerpigheid raden de makers de twee partijen trouwens aan elk aan één kant van het bord plaats te nemen.

Verder vinden we in de doos nog speciale zeszijdige gevechtsdobbelstenen, aangevuld met vijf beurtdobbelstenen die de spelersvolgorde aangeven. Zij worden tijdens de vijf beurten van elke ronde willekeurig getrokken uit een, uiteraard meegeleverde, zwarte stoffen zak.

Nog in de doos: 60 prachtige kaarten (12 voor elke betrokken partij, bestaande uit 8 bewegingskaarten en 4 speciale kaarten) en 20 controlefiches die aangeven welke partij welke doelgebieden controleert, essentieel om het spel uiteindelijk te kunnen winnen.

En tenslotte is er nog het minst indrukwekkende, maar wel heel functionele spelonderdeel: de houten blokjes in vijf kleuren die de betrokken partijen in het conflict aangeven (British Regulars, Canadian Militia, Native American, American Regulars en American Militia).

Essentie twee: het eenvoudige en overzichtelijke regelwerk

Roept de benaming wargame bij u al visioenen op van regelboeken van ettelijke honderden bladzijden, hou dan even stil bij wat u hier voorgeschoteld krijgt: een prachtig regelboek van 12 bladzijden waarvan er slechts 5 (vijf!) zijn voorbehouden voor de spelregels. De resterende pagina’s worden gevuld met de richtlijnen voor de scenario-opbouw en de historische achtergrond van het conflict.

U legt dit spel dan ook uit binnen de tien minuten, met enige ervaring slechts vijf.

Essentie drie: de elegantie en snelheid van het spelen

U speelt tijdens uw beurt verplicht één bewegingskaart uit en maximaal twee speciale kaarten, verplaatst uw legers en voert eventueel de daaruit volgende gevechtsacties uit. Dat is niet veel. Het feit dat u ook nog eens buiten uw beurt betrokken partij bent doet de beurten als het ware samensmelten tot één lang actief spelorgasme.

U speelt dit kleinood trouwens op minder dan twee uur en hoe u het ook draait of keert, het zal een kwartiertje lijken. U verliest de tijd helemaal uit het oog.

Essentie vier: de gevechten

Gooien met speciale zeszijdige dobbelstenen, daar gaat het hier om. Op deze dobbelstenen staan alles samen slechts twee symbolen aangegeven: een “hit” en een “flee” symbool. Een hit verplicht de tegenstander een eenheid van het bord te halen naar zijn persoonlijke voorraad, een flee symbool verplicht de actieve speler een eenheid te verplaatsen naar de op het spelbord voorziene verzamelplaats van alle gevluchte eenheden., die normaal gezien bij de volgende beurt van die speler allemaal weer op het bord verschijnen.

Die dobbelstenen zijn ook niet allemaal gelijk. Zo worden de British Regular in generlei mate gehinderd door de emotie angst, waardoor u ze echt van het bord moet schieten wilt u hun gebied veroveren. De American Militia daarentegen lopen een groter risico om richting moeder de vrouw te rennen zodra de eerste kogels om hun oortjes fluiten. Dit gegeven zorgt voor interessante afwegingen tijdens de gevechten. Uw eigen kracht kennen, maar meer nog die van uw tegenstander, is een essentieel gegeven om een campagne succesvol af te sluiten.

Verder moet u ook erg goed opletten dat u niet in de valkuil trapt van “ik stel een gigantisch leger samen en wals daarmee mijn tegenstander(s) zo plat als een vijg”. U gaat gegarandeerd verliezen. Het is maar dat u het weet.

Essentie vijf: de constante betrokkenheid van de niet aan de beurt zijnde speler(s)

U gooit altijd uw eigen dobbelstenen als u buiten uw beurt betrokken geraakt bij een gevecht. Dat lijkt een detail, maar dat speelt enorm prettig.

En wel om het volgende:

u las het al eerder. De belangrijkste beslissingen die u neemt in dit spel zouden wel eens kunnen plaatsvinden buiten uw beurt, meerbepaald door wat u beslist als u een dobbelsteen met blanco zijde gooit. U kunt dan beslissen of u verder deelneemt aan het aan de gang zijnde gevecht of u een eenheid van uw troepen verplaatst naar een aangrenzend vriendelijk gebied. Een vriendelijk gebied is een aangrenzend leeg of door uzelf of bondgenoten bezet gebied in uw thuisland, een aangrenzend gebied van de tegenpartij dat is bezet door u of uw bondgenoten of - hou u vast - een aangrenzend gebied waar een veldslag op handen is. Beslissen wat u met een blanco dobbelresultaat doet, beste medespeler, is een beslissing die mee bepalend kan zijn voor winst of verlies.

Essentie zes: het overlegmodel

Voortspruitend uit essentie vijf en essentie veertien (zie verder) wordt u hier geconfronteerd met een interessant probleem. Bij meer dan twee spelers zit u immers met uw bodgenoten aan tafel en wil u doodgraag met hen communiceren over welke briljante tactische en strategische zetten u in petto hebt. Maar aan de overkant zitten uw tegenstanders en een snelle fysieke observatie heeft u geleerd dat deze over oren beschikken. Dat vraagt om enige verbale creativiteit en dat is leuk. U kunt ook gewoon afspreken om, analoog aan een sessie Diplomacy, af en toe de tafel te verlaten voor overleg. U doet maar, al vind ik de aanpak waarbij u aan tafel blijft plakken leuker.

Essentie zeven: de minieme afstand tussen winnen en verliezen

Vanaf ronde drie - eerder is er geen overwinning mogelijk - kan het op het einde van elke ronde afgelopen zijn. Er wordt dan gewoon nagegaan of er een alliantie meer vijandelijke doelgebieden controleert dan de tegenpartij. Is dat zo is de winnaar bekend. Het einde van het spel wordt sowieso getriggerd op het einde van een ronde waarin een alliantie haar laatste “wapenstilstandkaart” heeft uitgespeeld. Die wapenstilstandkaarten zijn dus erg interessant, want daarmee kunt u het speleinde beïnvloeden door het uit te stellen als u er niet zo goed voorstaat (u houdt deze kaart lekker op hand) of te versnellen als u de overwinning als het ware kunt ruiken(u speelt deze kaart lekker uit).

Maar geloof me vrij, de meeste overwinningen zullen behaald worden na een millimeterspurt waardoor spanning tot op het einde gegarandeerd blijft.

Essentie acht: de speciale kaarten

Deze lieverdjes laten u toe meer te doen dan u normaal kunt of uw tegenstander te verrassen met onverwachte gebeurtenissen.

Wilt u als indiaan uw tegenstander eens lekker schrik aanjagen? Dan laat u vlak voor een gevecht toch even Tecumseh ten tonele verschijnen zeker, waardoor eerst uw tegenstander moet gooien waarna hij vervolgens alleen de vluchtsymbolen moet toepassen.

Enkel de actieve speler mag tot twee van die speciale kaarten uitspelen. Dat roept interessante afwegingen op. Spaar ik kaarten op of zet ik ze onmiddellijk in, daarbij plaats vrijmakend - de handkaartenlimiet is drie - voor andere, en misschien betere?

Elke betrokken partij beschikt over acht bewegingskaarten en vier speciale kaarten en is uw trekstapel leeg moet u het voor de rest van het spel doen met wat u nog op hand hebt. En dat kan u uiteindelijk erg zuur opbreken.

Essentie negen: de beurtvolgorde

Dit is een leuke: u weet dat u aan de beurt komt maar u weet niet wanneer. De beurtvolgorde wordt immers bepaald door het blind trekken van een beurtsteen uit een stoffen zak. Dat zorgt voor interessante afwegingen. Gok ik erop dat er na mij onmiddellijk een bondgenoot aan de beurt komt en hang ik daar mijn briljante tactische en strategische acties aan op? Of neem ik het zekere voor het onzekere en speel ik op veilig? Staan we er goed voor en speel ik dan nu maar die wapenstilstandkaart in de hoop dat mijn bondgenoot uit de zak komt en hij uiteindelijk ook zijn wapenstilstand kan spelen zodat we op het einde van deze ronde met de overwinning gaan lopen? Dilemma’s en nog eens dilemma’s. Heerlijk.

Essentie tien: de overzichtelijkheid

U hebt ten allen tijde een perfect overzicht van hoe de zaken ervoor staan en u ziet dat in één oogopslag. Dat creëert een ideale voedingsbodem voor snelle beslissingen.

Essentie elf: de balans

Hebt u bij aanvang van uw eerste spelletje het gevoel dat de Amerikanen er wel heel slecht voorstaan zult u deze inschatting al snel herzien. Mooi uitgebalanceerd is dit en ondanks de bilaterale geografische en militaire verschillen heeft elke alliantie evenveel kans om te winnen. Er is maar één doorslaggevende factor die u kan doen winnen of verliezen: uzelf.

Essentie twaalf: de rekruteringen en de terugkeer van de gevluchte eenheden

Als u aan de beurt bent brengt u versterkingen op het bord. Dat kunt u alleen op de aangegeven gebieden en enkel het aantal maximaal toe te voegen versterkingen dat op die gebieden staat aangegeven mag u inbrengen. Daarbovenop mag u al uw gevluchte eenheden uit een vorige beurt in die gebieden inbrengen. Uiteraard mogen de gebieden waarin u uw troepen dropt niet zijn bezet door uw tegenstander(s). Ook dit gegeven zorgt weer voor interessante tactische en strategische afwegingen.

Essentie dertien: The Native Americans

Leuke kerels zijn dit. Ze kunnen in het begin van hun beurt zomaar overal op het bord opduiken in een gebied waar zich reeds een eenheid van hen bevindt en ze kunnen met hun kano’s onverwacht uit verschillende gebieden tegelijk toeslaan. Wees op uw hoede als u plots een omsingelend bewegingspatroon van groene blokjes aan uw landsgrenzen waarneemt.

Essentie veertien: de troepenbewegingen

Zoals aangegeven moet u om eenheden (legers) te verplaatsen bewegingskaarten uitspelen. Dat kunnen verplaatsingen over land of over water zijn. Belangrijk om weten hierbij is dat een leger minstens één eenheid van uw eigen leger moet bevatten. Dat betekent dat u tijdens uw verplaatsingsfase als actieve speler eenheden van geallieerde medespelers mee mag  verplaatsen, of u daarvoor hun toestemming hebt of niet. Dit is een belangrijke actie die goed moet worden onderbouwd met tactische of strategische fundamenten.

Essentie vijftien: de diepte

De korte spelregels zijn een wolf in schapenvacht. U vreest geconfronteerd te worden met een ondraaglijke lichtheid tot u tijdens de eerste sessie tegen de veellagigheid en de belangrijkheid van elke beslissing die u tijdens uw beurt, en zelfs daarbuiten, aanloopt. U gaat zelfs meerdere sessies nodig hebben om alle laagjes weg te werken, en dan nog. Elk spel is weer anders.

Wakker liggen zult u.

Essentie zestien: het spelersaantal

In tegenstelling tot de meeste wargames kunt u hier met meerdere spelers aan de slag. Meer zelfs, er is geen enkel spelersaantal tussen twee en vijf waarin dit spel niet excelleert. Ga daar maar eens aanstaan.

Essentie zeventien: de onzekerheid

Wie komt er als volgende aan de beurt? Heeft mijn tegenstander speciale kaarten op hand en zo ja, welke? Kan ik dat afleiden door de troepenbewegingen die hij maakt? Heeft mijn bodgenoot een wapenstilstand op hand? Riskeer ik het om mijn wapenstilstandkaart uit te spelen in de hoop dat mijn bondgenoten snel kunnen volgen? Wat betekent die concentratie aan indianen daar rond Detroit? Hij gaat daar toch niet binnenvallen zeker? Dit is maar een kleine greep uit de veelheid aan levensvragen die u zoal overvallen als u dit aan het spelen bent.

Oeps.. 

Ik merk plots al dat ik veel meer van uw kostbare tijd heb gevraagd dan de bedoeling was. Dat komt omdat ik helemaal weg ben van dit spel. Ik vraag dan ook deemoedig uw begip hiervoor.

Minpunten? Weinig. Eéntje slechts: de blokjes. Soldaatjes waren uiteraard visueel aantrekkelijker geweest, maar daar staat dan weer tegenover dat de blokjes wel een beter overzicht bieden en iets functioneler zijn in gebruik. Naar verluidt zouden de figuurtjes uit bepaalde Risk edities wel als vervanging kunnen worden ingezet.

Medespeler, als u in uw hele leven van plan bent slechts één historisch gefundeerd oorlogsspel te spelen heb ik voor u één aanrader: 1812: The Invasion of Canada. Al de rest mag u gerust links laten liggen.

U doet er verder mee wat u wilt.

Dominique

 

1812: The Invasion of Canada

Academy Games / Asyncron Games (2012)

Beau Beckett / Jeph Stahl

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

90 minuten

 

13:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: 1812: the inavsion of canada |  Facebook |

24-02-12

Jachtfeestje

Gorilla Games is een interessante uitgever die menige (vriendschaps)relatie om zeep heeft geholpen middels het uitbrengen van het vlijmscherpe Lifeboat (niet het bordspel, dat is in vergelijking met dit kaartspel een partijtje zakdoek leggen). De maker van Lifeboat, Jeff Siadek, heeft nu een nieuwe worp afgeleverd. Iets lichter en minder confronterend: Hunting Party.

In dit kaartspel voor twee tot vijf spelers zijn wij jagers die in donker Afrika op zoek gaan naar trofeeën om thuis aan onze muurtjes te hangen. Daar zijn namelijk nog wat plaatsen vrij voor de zogenaamde Grote Vijf: de olifant, de leeuw, de neushoorn, de luipaard en de buffel.

Om het een beetje veilig te houden doen we het hier dus met kaarten aan een gemiddelde, knusse keukentafel.

De kaarten waarover we beschikken bestaan uit actiekaarten (schieten, kamperen en vluchten), lotkaarten (overval, omkeren, jachtongeval, koorts, drijfzand, bevoorrading, aaseters en hangbrug), karakterkaarten en doelkaarten.

Met deze uitgebreide stapel geven we de identiteit van ons karakter aan en diens specifieke vaardigheden, het geheime doel dat we onszelf hebben opgelegd, de acties die we tijdens onze beurt gaan uitvoeren en - misschien het allerbelangrijkste - het aantal levens dat we bezitten. Want, beste medespeler, is uw handje leeg legt u zelf het loodje.

Op jacht gaan is simpel. Er wordt één lotkaart meer opengelegd dan dat er spelers zijn en vervolgens trekt elke speler om de beurt een actiekaart van de trekstapel en speelt er eentje gedekt uit. Vervolgens verwijdert elke speler, te beginnen met de startspeler, een lotkaart uit de uitlage totdat er één overblijft en elke speler zijn gespeelde actiekaart toont. De lotkaart wordt dan actief wat betekent dat zowel de groepsgebeurtenis als de individuele gebeurtenissen die erop staan vermeld worden uitgevoerd. In die volgorde en al dan niet in correlatie met de actiekaart die elke speler heeft uitgespeeld.

De lotkaart drijfzand bijvoorbeeld verplicht elke speler een handkaart naar keuze af te leggen. Ook het jachtongeval is een leukerd: die laat elke speler die schiet maar niet treft toe een andere jager te dwingen een handkaart af te leggen.

De individuele gebeurtenis treft enkel en alleen de speler die een bepaalde plaats in de spelersvolgorde inneemt en die gebeurtenis houdt soms verband met de actiekaart die de speler in kwestie heeft uitgespeeld. Dat staat mooi aangeduid op de lotkaart. Vijf mogelijkheden hebben we hier: mis geschoten, een ontmoeting met inboorlingen, een geluksschot, een valstrik en herladen. Zoals aangegeven hangt het resultaat van de gebeurtenis bij momenten af van de gespeelde actiekaart. Hebt u bijvoorbeeld een kampeerkaart uitgespeeld en treft u daar toevallig enkele inboorlingen mag u zomaar twee actiekaarten op hand nemen. Kampeert u echter met een wild beest in de buurt chargeert het en moet u onmiddellijk twee actiekaarten - levenspunten, weet u wel - afleggen. Een neushoorn die u op de hoorn neemt doet dan ook onnoemlijk veel pijn.

Gelukkig kunnen de watjes onder ons ook aan hun persoonlijke lot ontsnappen door een vluchtkaart uit te spelen, zelfs uit de hand waarbij ze de reeds eerder uitgespeelde actiekaart gewoon omwisselen. Handig maar u wordt dan wel uitgelachen door uw tegenspelers.

Maar de belangrijkste actiekaart die u kunt kiezen is schieten. Als u raak treft, en slechts één speler slaagt daar elke ronde in, mag u het beest als trofee opeisen zodat u daarmee later eventueel de overwinning kunt claimen.

Hunting party, niet te verwarren met het gelijknamige bordspel van Seeborn Games, is een klein pareltje. Het is, zoals alles in deze wereld, niet perfect. Zo raad ik het niet aan met z’n tweeën en is het wel even wennen aan de steeds wijzigende beurtvolgorde bij het bepalen van de persoonlijke lotsbestemmingen. Fietst u daar echter vrolijk omheen wordt u getrakteerd op een erg leuk kaartspel met enkele speltechnische aspecten die ik tot nu toe nog niet in een spel ben tegengekomen. Het artwork is prachtig, u kunt lekker bluffen en met de lotsbestemmingen van uw tegenspelers morrelen, de vaardigheden van de karakters slim uitspelen, subtiel naar de extra punten van uw doelkaart toe werken of uw tegenspelers langzaam maar zeker van hun levenskracht beroven. U hebt daar echt geen jachtgeweer voor nodig. Ook interessant: legt u het loodje kunt u alsnog winnen want uw tegenspelers brengen uw trofeeën gewoon mee naar huis. U hebt daar dan wel wat geluk voor nodig, maar het kàn. En u hoeft daar dan echt niet lang op te wachten want het spel eindigt na de ronde waarin het eerste slachtoffer is gevallen.

En daarna begint u gegarandeerd een tweede partijtje.

Dominique

 

Hunting Party

Gorilla Games, 2011

Jeff Siadek

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

14:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: hunting party |  Facebook |

06-02-12

Uitkijkpost: Targi

Targi (Kosmos)

In dit kaartgestuurde tweepersoonsspel bent u een aanvoerder van een trotse Tuaregstam. Uw grote droom is uw stam zoveel mogelijk te laten groeien. In tegenstelling tot het kiezen van de meest logische groeiwijze, het stimuleren van intensieve voortplanting, gaat u echter voor het handelen. U probeert stamkaarten te bekomen die u tijdens het spel bepaalde voordelen opleveren en op het einde overwinningspunten. Dat hoop(je) overwinningspunten bepaalt uw overwinning of nederlaag.

Maak alvast een plaatsje vrij in uw spellenkast want:

U kunt maar niet genoeg krijgen van spelmatig handelen en na Waka Waka zal ook Targi in uw spelverzameling belanden.

U vindt het leuk uw zetten vooraf goed te plannen zodat u optimaal kunt profiteren van de situatie.

Aangezien het speelterrein door middel van kaarten wordt opgebouwd is elk spel weer anders. Dat garandeert een grote herspeelbaarheid, één van uw absolute voorwaarden voor een aankoop.

U houdt ervan als u uw tegenspeler een beetje kunt dwarszitten.

Laat deze woestijnhitte aan u voorbijgaan want:

Dit spel lijkt op het eerste gezicht wel heel erg op het voortreffelijke Samarkand van Sid Sackson waarvan u, samen met de kleine maar voortreffelijke uitbreiding, een exemplaar in uw spellenkast hebt staan. Hiermee kunt u trouwens zowel met twee, drie, vier als vijf spelers aan de slag.

Door een foutje in de eerste druk zijn er niet voldoende overwinningspuntenfiches in de doos geraakt. Dat is voor de gemiddelde creatieve bordspeler op zich niet onoplosbaar, maar u haat het als spellen niet volledig zijn.

Het hele spel ziet er nogal, euh, zandkleurig uit. Veel kleur moet u hier niet gaan zoeken. Dat vindt u jammer. U verkiest een fleuriger speeloppervlak.

Er staat nogal wat tekst op de kaarten en momenteel is alleen de Duitse versie beschikbaar. Uw Duits is, buiten het in oktober veel gebruikte “Haben sie eine tüte, bitte?” niet bepaald goed te noemen. In afwachting van een Nederlandstalige of Engelstalige versie kijkt u de kat nog wat uit de boom, al twijfelt u er nu al aan of ze er ooit uit komt.

U vreest dat u, ondanks het feit dat u dit slechts met z’n tweeën speelt, met lange wachttijden wordt geconfronteerd. Daar houdt u niet van. 

Dominique

11:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: targi |  Facebook |

05-02-12

Uitkijkpost: Waka Waka

Waka Waka (Kosmos)

In Waka Waka begeeft u zich als handelaar in Afrika van dorp tot dorp om handel te drijven in vruchten, sieraden, huiden, zout, stoffen en thee . Wat u aankoopt is echter niet altijd vooraf bekend zodat u bij momenten wordt geconfronteerd met de spreekwoordelijke kat in de zak. Gelukkig hebt u een slimme chimpansee die u kunt uitsturen om een en ander vooraf te onderzoeken.

Handel drijven is één, de opdrachten waarmee uw sjamaan u opzadelt is wat anders. Gelukkig is hij u goedgezind. Zolang zijn vuurtje brandt tenminste want dan helpt hij u. Is zijn vuurtje uit staat u er verder alleen voor.

Maak snel een plaatsje vrij in uw spellenkast want:

U hebt Jambo nog niet en aan uw spellentafel schuiven meestal minstens drie spelers aan.

U maakt graag indruk op uw spelvrienden en als u tussen twee zetten terloops vermeldt dat Waka Waka “Doe het!” betekent in het Swahili krijgt u gegarandeerd bewonderende blikken toegeworpen.

Het lijkt u wel wat, een chimpansee op prospectie te sturen.

Bloed- en bloedmooi materiaal krijgt u hier aangeboden.

U houdt van spellen die niet worden overbelast door lijvige regelboeken. Waka Waka vraagt van u slechts 4 pagina’s leeswerk. Dat is weinig en toch hebt u het gevoel diep te kunnen graven.

U ben verliefd op actiekaarten die u meerdere mogelijkheden bieden. Een klein derde van de kaartenstapel bestaat uit deze soort. De kans dat u ze trekt is dan ook groot. U gaat ervoor.

Dat vuurtje van de sjamaan dat brandend moet worden gehouden intrigeert u. U bent ook erg benieuwd naar de speciale vaardigheden van de dorpsbewoners die u kunnen bijstaan in uw economische queeste. U jongleert graag met speciale eigenschappen.

Hou u ver verwijderd van dit handeltje want:

Dit is naar verluidt Jambo voor drie en vier en u hebt Jambo al in de kast staan. Met alle uitbreidingen.

Een chimpansee op prospectie sturen? Ga weg zeg!

U hebt uw zinnen gezet op Africana (Abacus) en later op het jaar Congo (White Goblin Games). U hebt het gevoel dat daar meer vlees aan zit.

Handelen is niet echt uw ding.

Dominique

 

21:51 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-12

Uitkijkpost: Wiz-War

Wiz-War (Fantasy Flight Games)

Wiz-War, origineel verschenen in 1983, is een kaartgestuurd bordspel voor tovenaars waarin u in een ondergronds labyrint op een Pacman-achtige manier achter elkaar aanholt met de bedoeling spulletjes van uw tegenstanders af te pakken om die vervolgens in uw privévertrekken onder te brengen. Lukt dat niet kunt u uw tegenstanders ook gewoon van het spelbord toveren. Opgeruimd staat netjes.

Maak alvast een plaatsje vrij in uw spellenkast want:

Een herwerkte uitgave van de klassieker van Tom Jolly? U staat in de rij! Een versie die wordt uitgebracht door Fantasy Flight Games? U probeert zelfs een beetje voor te dringen in diezelfde rij.

U bent altijd al een liefhebber van tovenarij geweest en u adoreert de Harry Potter films en dan vooral de scènes waarin de protagonisten met getrokken toverstafjes tegenover elkaar staan.

U houdt van spellen die alttijd weer anders zijn. De grote hoeveelheid kaarten (spreuken) en het modulaire spelbord bieden u daarvoor voldoende garantie.

U kunt aan shapeshifting doen in dit spel, wat erop neerkomt dat u zich kunt omvormen naar een andere levensvorm. U kwijlt nu al bij de gedachte als een weerwolf op uw tegenspelers te  jagen.

U kunt nu al niet wachten op de eindeloze uitbreidingen die in de achterkamertjes van FFG volop worden klaargestoomd.

Laat deze magie aan u voorbijgaan want:

Dit is een spel dat zich uitstekend leent voor een beeldscherm, maar niet voor een bord. U hebt trouwens ooit de digitale online versie gespeeld en dat voelde veel en veel lekkerder dan de bordkartonnen verschijningsvorm. Dit spel vraagt om snelheid en spelers die graag - zelfs maar een ietsiepietsie - nadenken vooraleer ze een zet doen helpen Wiz-War helemaal naar de knoppen.

Wiz-War wordt ingedeeld in de beer and pretzels categorie. Dat betekent dat u rekening moet houden met veel interactie, chaos, lichtheid, tafelpraat en humor. Geen enkele van deze speleigenschappen spreekt u aan.

Als het om toveren gaat is er volgens u maar één spel dat uw keukentafel verdient: Magic the Gathering. Daar kan gewoonweg niets tegenop.

U hebt ok al lang door dat dit spel lijdt aan het ‘de derde hond en het been’ syndroom, waarbij u de andere spelers elkaar lekker laat bestoken en rustig uw moment afwacht om met de overwinning aan de haal te gaan.

En dan dat ‘last man standing’ gedoe. U kunt er dus al uit liggen lang voordat u uw spreukenarsenaal ten volle hebt kunnen benutten. Daar gruwt u van.

U houdt niet van rechtstreeks conflict. U wil niet dat iemand zich tijdens het spelen met uw zaken komt bemoeien. U houdt van een eigen onaantastbaar spelersbordje.

Veel liefhebbers van de serieux van FFG gaan zich zwaar mispakken aan dit spel. U gelukkig niet.

Als u toch voor een heruitgave van een conflictspel door Fantasy Flight Games moet gaan hebt u uw keuze al lang gemaakt. U houdt uw portefeuille trekkensklaar voor Nexus Ops.

Dominique

 

13:13 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wiz-war |  Facebook |

03-02-12

Uitkijkpost: Santa Cruz

Santa Cruz (Hans im Glück)

Hans im Glück, een uitgever die meestal garant staat voor kwalitatief hoogstaande leveringen, komt in Neurenberg met Santa Cruz.

In dit bordspel voor 2 tot 4 spelers bouwt u in twee verschillende speelhelften huizen, kerken en vuurtorens.

Terwijl u daarmee bezig bent is een nabije vulkaan uit zijn slaap ontwaakt en overweegt hij of hij gaat uitbarsten of niet. Als hij uitbreekt veroorzaakt hij uiteraard schade en schade betekent puntenverlies. Punten die u met behulp van scorekaarten probeert bijeen te scharrelen. Bewegingskaarten laten u toe de beste (minst risicovolle) bouwplaatsen op te zoeken en deze te claimen voor uw tegenspelers dat doen.

In de tweede speelhelft zet u uw bouwactiviteiten gewoon voort en probeert u uw puntenaantal zodanig te laten doorgroeien dat u op het einde de overwinning kunt binnenhalen.

Reserveer alvast een plaatsje in uw spellenkast want:

U hebt een zwak voor het soort spellen dat Hans im Glück op de markt gooit. In uw ogen is Hans im Glück in de spellenwereld hét voorbeeld van Deutsche Gründlichkeit. Stone Age en recenter Egizia en Hawaï zijn enkele voorbeelden die u hierbij spontaan te binnen schieten.

Een spel dat verdeeld is in twee speelhelften spreekt u ook erg aan. U kunt, als het voor de rust niet goed lukt, u nog altijd herpakken in de tweede helft. Een herkansing in één speelsessie, u ziet het helemaal zitten.

Vulkanen die op het punt staan uit te barsten, dat staat toch maar mooi garant voor een beetje tijdsdruk en onzekerheid en dat zijn elementen die u in een spel graag tegemoet treedt.

U weet nu al dat u niet zult kunnen klagen over de kwaliteit van de spelonderdelen. U krijgt dus ook op materieel vlak waar voor uw geld. En uw oog wil ook wat.

Laat dit bouwproject gerust links liggen want:

Bouwen in spellen, het komt uw strot uit. U hunkert naar nog eens een stevige ameritrasher. U wilt dobbelen met tientallen dobbelstenen, omgeven door chaos en actiekaarten uitspelen met namen als ’Grudge Thrower Assault’ of ’Seduced by Darkness’.

U hebt het gevoel dat al die spellen van Hans im Glück allemaal wel goed zijn, maar onderling nogal inwisselbaar. U wilt nog eens aangenaam worden verrast door deze uitgever en u hebt het gevoel dat dit niet zal gebeuren met Santa Cruz.

U hebt al genoeg uitbarstende vulkanen gezien het voorbije jaar. Eruption en Survive! hebt u uittentreure gespeeld de laatste maanden en u hebt nu even genoeg lavastromen gezien.

Dominique

 

18:08 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: santa cruz |  Facebook |

02-02-12

Uitkijkpost: Atlantis Rising

Atlantis Rising (Z-Man Games / Filosofia Editions)

In Atlantis Rising bent u voor de zoveelste keer een onfortuinlijke inwoner van het mythische eiland Atlantis. Dat betekent dat u alwéér de dieperik in gaat.

Alhoewel.

In dit coöperatieve spel voor 2 tot 6 spelers bent u blijkbaar in staat - hou u nu vooral goed vast - een kosmische poort te creëren waardoor u het eiland met haar bewoners naar een andere dimensie kunt verplaatsen. Goa-, Caylus- en Puerto Rico-liefhebbers hebben nu al afgehaakt.

Tot overmaat van ramp zinkt Atlantis niet alleen, het wordt in één moeite door ook nog eens belaagd door stoute mensen. Bouwen en vechten zijn dus de twee basisactiviteiten in dit spel en bij mijn weten zijn die niet bepaald complementair.

Soit, men belooft ons hier aangepaste moeilijkheidsgraden, constante spanning, een absolute noodzaak tot samenwerken en mooi en degelijk spelmateriaal.

Maak snel plaats in uw spellenkast want:

U hebt heel goede ervaringen met het erg leuke ‘Survive!’ en dan vooral de nieuwe editie van Stronghold Games. U wil graag meer van hetzelfde.

Coöperatieve spellen zijn echt uw dada. Coöperatieve spellen geven u meestal ook uw enige mogelijkheid een spel te winnen. Individueel bent u niet zo sterk.

U vindt het heerlijk voordurend onder (water)druk te staan en te racen tegen de tijd. Dat wordt hier ten volle geboden en dit spel speelt het echt wel hard. Het gegeven dat u tijdens uw activiteiten nog eens wordt aangevallen ook maakt het er wat u betreft alleen maar leuker op.

U speelt graag de baas.

Laat deze ramp aan u voorbijgaan want:

Stervormige eilanden die teleporteren door kosmische poorten? Dat krijgt u aan uw spellenvrienden, tenzij u hen eerst een plakje spacecake aanbiedt, nooit verkocht.

U hebt het nu wel even gehad met dat coöperatieve softe gedoe. U wilt keiharde competitie met één winnaar: u.

U hebt het gevoel dat u alles wat hier wordt aangeboden al eens eerder hebt gezien. En wat u toen zag was niet noodzakelijk slechter. Worker placement? Check! Baby’tjes maken? Check! Grondstoffen produceren? Check! Bouwen met diezelfde grondstoffen? Check! Gooien met dobbelstenen? Check! Actiekaarten uitspelen? Check! Negatieve gebeurteniskaarten? Check! Atlantis an sich? Check! U houdt uw zuurverdiende euro’s dan ook lekker op zak. U hunkert naar iets origineels.

U hebt de serie Lost helemaal uitgekeken en dat is voor u ruimschoots voldoende.

Dominique

 

12:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: atlantis rising |  Facebook |

01-02-12

Uitkijkpost: Spectaculum

Vanaf vandaag tot 6 februari zijn alle spelersblikken alweer gericht op de Spielwarenmesse in Neurenberg. Dat is erg handig want dan kunnen we al die spellen van Essen achter ons laten en ons eindelijk weer focussen op wat nieuws. Er is immers al zo weinig speelplezier voorhanden tegenwoordig, nietwaar?

Om uw keuze wat te vergemakkelijken zal ik onder de rubriek “uitkijkpost” enkele spellen een ietsepietsie nader bekijken.

Beginnen doen we met:

Spectaculum (eggertspiele)

Ik begin hiermee omdat ik een ongemakkelijk gevoel heb bij dit spel. Ongemakkelijk omdat ik een hele tijd geleden een Vlaams prototype heb gespeeld dat hier zowel thematisch als speltechnisch verdacht veel op lijkt en waarvan een exemplaar de Duitse grens is overgestoken om aan een ontwerpwedstrijd deel te nemen. Het kan natuurlijk allemaal toeval zijn, maar het zou toch sneu zijn als dit prima spelontwerp via via via via op de tekentafel van een andere ontwerper is terechtgekomen. En de eer uiteindelijk niet toekomst aan wie hem verdient.

In Spectaculum, een spel voor 2 tot 4 spelers, engageert u een creatief aangelegd zootje ongeregeld waarmee u de boer opgaat om voorstellingen te geven. Denk hierbij aan zang en dans, acrobatie, waarzeggerij en kunstjes met dieren. U reist, voert op en ontvangt goudstukken voor de geleverde prestaties. Dat kan ook zwaar tegenvallen als uw gezelschap de bevolking niet geeft wat het verlangt. Het strekt dan ook tot aanbeveling professionele entertainers aan te werven en geen amateurs. U bent uiteraard niet de enige artistiek aangelegde kleine zelfstandige. Ook andere gezelschappen doorkruisen het land en op het einde van het spel wordt de meest gefortuneerde manager tot overwinnaar uitgeroepen.

Maak gauw plaats in uw spellenkast want:

Rondtrekkende, ietwat bizarre circussen met al even bizarre personeelsleden hebben u altijd al aangesproken. U houdt ook van de uitmuntende en veel te vroeg stopgezette serie Carnivale. Daarbovenop slagen middeleeuwse troubadours er altijd weer in uw weke plekken, waar deze zich ook mogen bevinden, te beroeren.

Herr Knizia is, ondanks zijn eerder recyclatieve vaardigheden, altijd een van uw favoriete spelauteurs geweest. Meer zelfs: u koopt zijn creaties blind.

U ziet het wel zitten fabelachtige successen te boeken met uw gezelschap terwijl uw tegenspelers het ene na het andere fiasco blijven opvoeren. Ook een vleugje humor - de baardloze dwerg! - kan u spelmatig altijd bekoren.

U houdt wel van een vluggertje: in 30 minuten zit uw tournee erop.

Laat deze rondreizende kelk aan u voorbijgaan want:

U bent erg gevoelig aan een minimale verwevenheid tussen thema en speeltechniek en bij de heer Knizia passen deze doorgaans even goed bij elkaar als Kim Kadarshian en Stephen Hawking.

U hebt al een spel in de kast staan dat hier toch wel wat op lijkt, een spel dat u recent hebt aangekocht: Drum Roll. U vermoedt dat u aan één doos genoeg hebt.

U houdt van het stevige werk. Voor minder dan anderhalf uur speelplezier komt u uw luie zetel niet uit.

Dominique

 

18:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (2) | Tags: spectaculum |  Facebook |