17-12-11

Het copuleren beperken tot de groene modules graag!

Ik heb gisteren een spel gespeeld van een kleine uitgever. Een spel dat eigenlijk een grotere uitgever verdient want iedere rechtgeaarde speler zou het moeten leren kennen.

Space Station heet het.

Het is een kaartspel waarbij u, startend van een basismodule ergens zwevend in de onmetelijke ruimte, een soort ruimtestation MIR samenstelt. Alleen krijgt u hier concurrentie. Concurrentie die blijkbaar ook militaire componenten in de bouwkeet heeft zitten.

Het spel is eigenlijk poepsimpel. De regels staan op vier velletjes. Heerlijk.

U begint het spel met vijf handkaarten, een beginkapitaal van zestien miljoen euro en een basismodule met één bemanningslid. Aan die basismodule kunt u extra modules hechten, die op hun beurt ook weer contactpunten hebben voor nóg verdere uitbouw. De modules die u bouwt kosten standaard 6 miljoen - als u slim bouwt krijgt u korting - en u kunt kiezen uit de volgende groepen: structurele (rood: algemene functies), biologische (groen: zeg maar een copuleerruimte voor het kweken van extra manschappen), ondersteuning (oranje: waarmee u reparaties kunt uitvoeren als bijvoorbeeld een tegenstander uw fitnessruimte aan flarden heeft geschoten), wetenschappelijk (blauw: heel handig om extra kaarten op handen te krijgen), luxe (geel: inkomsten, u wilt blijven uitbouwen nietwaar?) en militair (paars: behoeft geen verdere uitleg). Aan deze groepen is zoals u kon lezen een kleurcode verbonden en op het einde van elk werkjaar krijgt u punten als u de meerderheid in die kleur in uw station hebt liggen. En daar gaat het uiteindelijk om.

Een beurt is de eenvoud zelve. U mag maar één actie doen en u blijft met uw tegenspelers beurtwisselen tot iedereen heeft gepast (al kunt u passen en later weer lekker inschuiven als de anderen nog niet allemaal hebben gepast). Dan is het werkjaar - er zijn er zes - ten einde en krijgt u punten toegekend. U krijgt één punt voor elke meerderheid voor elke modulegroep. Gelijke standen tellen ook. Alleen in de laatste ronde worden er twee punten per meerderheid vergeven.

Voor het uitvoeren van een actie kunt u kiezen uit bouwen, een module activeren, een of meerdere bemanningsleden toewijzen aan een module en de bijbehorende actie uitvoeren, schade repareren (kost: drie miljoen euro), een actiekaart uitspelen en passen.

Bij het begin van een nieuw werkjaar krijgt iedereen een startkapitaal van vijf miljoen euro dat wordt aangevuld met extra inkomsten die bepaalde modules genereren, extra bemanningsleden,, handkaarten (aanvullen tot vijf) f en de startspelerdobbelsteen - niet meer dan een zeszijdige rondeteller - schuift door in uurwijzerzin. Vervolgens begint u weer van voor af aan.

Het geheel wordt nog extra gekruid door actiekaarten die, geloof me vrij, uitermate handig kunnen zijn. Opvallend: er zitten er een hoop in en toch halen ze het spel absoluut niet uit balans. Wijs zijn, wachten en op het juiste moment toeslaan is hier de boodschap.

Belangrijk: modules kunnen schade oplopen, meestal door toedoen van agressieve tegenspelers. Er wordt hier een onderscheid gemaakt tussen tijdelijk beschadigde modules en permanent beschadigde modules. Tijdelijk beschadigde modules herstellen zichzelf tussen twee werkjaren, permanent beschadigde modules blijven beschadigd, tenzij u ze tijdens uw beurt met een reparatieactie herstelt. Beschadigde modules worden niet meegeteld bj het bepalen van de meerderheden tijdens de puntentellingen. Zorg dus dat u over reparatiemogelijkheden beschikt, zeker als u aan de andere kant van de tafel militair getinte modules in het zwerk ziet verschijnen.

Dit spel is ergens in Malmö in een Ikea-keuken geassembleerd en dat is er ook aan te zien. De verpakking kon beter en is absoluut niet functioneel. De counters komen uit een “maak je eigen halsketting pakket” voor Zweedse kleuters, maar zijn toch verrassend effectief en functioneel in gebruik (al hadden de rode en oranje countertjes iets meer kleuronderscheid mogen hebben). Over de kaarten valt niet te klagen. Ze zijn van voortreffelijke kwaliteit. Alleen zult u moeten rekening houden met een stijve nek wanneer u de tekst die erop staat zijwaarts of omgekeerd moet lezen omdat u ze soms geroteerd moet aanbouwen. Maar aangezien uw ruimtestation nu ook niet bepaald uit zal puilen van de modules gaat u hier snel overheen stappen. Geloof me, u zult snel van buiten weten wat de modules in uw stationnetje allemaal voor uw welbevinden kunnen betekenen.

Tot zes spelers staat er op de doos. Dat zal allemaal wel kunnen maar dan verliest u gegarandeerd het overzicht. Ik zou trouwens ook graag eens de tafel aanschouwen waarop u dit klaar krijgt. Van twee tot vier lijkt me eerder aangewezen.

Dit is echt een goed kaartspel. Diepte, hopen interactie, speelplezier, snelle beurtwisselingen, het gevoel dat u tot aan de laatste puntentelling meedoet voor de overwinning en dat allemaal binnen drie kwartier tot een uurtje.

Helemaal mijn ding.

Dominique

 

Space Station

FryxGames, 2011

Jacob Fryxelius

2 tot 6 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

15:33 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: space station |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.