29-11-11

Daarbovenop draagt Uhura wel een héél erg kort rokje

Het is al een tijd geleden dat ik nog opgewonden raakte bij het lezen van een spelregelboekje, maar tijdens het verwerken van dat van Star Trek: Expeditions hadden mijn hartkleppen toch enige moeite om het ritme bij te houden.

Vol verwachting klopte mijn liefdesspier.

In Star Trek: Expeditions wordt u - natúúrlijk bent u Kapitein Kirk - erop uitgestuurd om op de planeet Nibia een ogenschijnlijk eenvoudige routineklus uit te voeren: op verzoek van en met de machthebbers daar in overleg gaan om te bepalen in hoeverre ze in aanmerking komen om lid te worden van de Federatie.

Een beetje Kirk gaat uiteraard niet per fiets. En ook niet alleen. U hebt dus de U.S.S. Enterprise gecharterd en enkele ouwe vrienden uit bed gebeld: Mr. Spock, Dr. McCoy en communicatieofficier Uhura.

Op uw bestemming aangekomen krijgt u al snel in de smiezen dat er een en ander niet klopt: u wordt, ondanks de geparfumeerde uitnodiging, niet bepaald met open armen ontvangen en de recente en onaangekondigde passage van een geheimzinnig en vooral erg groot ruimteschip baart u ernstige zorgen. Dit zou wel eens langer kunnen duren dan verwacht en erger: dit zou wel eens heel ánders kunnen uitdraaien dan verwacht. En dan niet bepaald in uw richting.

Samengevat: u zit op rampkoers.

Hoeft u zich in Flash Point: Fire Rescue alleen maar te bekommeren om de redding van enkele bewoners uit een brandend onroerend goed, moet u zich hier wagen aan het bedwingen van een op handen zijnde energiecrisis met daaraan gekoppeld een ecologische ramp zonder weerga, een politieke impasse én een burgeroorlog waarbij het conflict in Afghanistan een partijtje zakdoek leggen op de kleuterspeelplaats lijkt. En dat allemaal nog eens extra op smaak gebracht met een op handen zijnde Klingoninvasie, uitmondend in een luchtgevecht op leven en dood tussen uw geliefde U.S.S. Enterprise en het allerlaatste model uit de Klingon speciale starcruiser-battleship serie (bespaar u bij aankoop vooral de moeite te vragen naar een ecopremie).

Ga dáár maar eens aanstaan met uw brandweerwagentje.

U doet dat allemaal met behulp van de goede vrienden van hierboven, aangevuld met extra bemanningsleden die u maar al te graag een helpende hand toesteken. Uw goede vrienden verschijnen hier onder de vorm van sculptuurtjes - Uhuru heeft wel een héél kort rokje aan - wiens sterkte en vaardigheden door middel van het gekende clix-systeem van WizKids tijdens het spel voortdurend worden aangepast. Ook het luchtgevecht tussen de U.S.S. Enterprise en diens opponent, het verschrikkelijk uitziende Klingon slagschip, worden door dit systeem gestuurd.

Wat u doet zijn de hierboven genoemde hoofdopdrachten (de rebellenopstand, de energie- en ecologische crisis en de politieke instabiliteit) aan te pakken. Die worden weergegeven op grote overzichtskaarten. Om resultaat te halen moet de totaalwaarde van de gevraagde vaardigheden  (aanpak van de burgeroorlog, vrijwaring van het ecologisch evenwicht en het ontmijnen van de politieke impasse) voor de missie worden geëvenaard of overtroffen. Dat doet u door de waarde van de basisvaardigheid van uw karakter en eventueel die van uw ondersteunende medespelers in te zetten, al dan niet aangevuld met die van uw bemanning, op handen zijnde actiekaarten, ontdekte technologieën en twee speciale dobbelstenen. Als u geen uitslover bent kunt u zich beperken tot het evenaren van de missievoorwaarde. Hou er dan wel rekening mee dat u voor een  hondsmoeilijk pad kiest. Ik raad u dan ook aan uw stinkende best te doen.

Bijkomend probleem: u moet op de planeet Nibia naar die missies op zoek. Gelukkig beschikt u over scanmogelijkheden - dank u, Mr. Spock - en af en toe vindt u interessante hebbedingetjes op het planeetoppervlak die uw zoektocht en uw queeste aanzienlijk kunnen veraangenamen.

Wordt de Enterprise uit het zwerk geschoten is het game over. Doet de tijdteller het laatste veld van het tijdspoor aan mag u ook roemloos tussen de plooien van de intergalactische geschiedenis verdwijnen. Wilt u juichend de ruimte om uw keukentafel vullen moet u de drie hoofdlijnen in het verhaal succesvol afwerken. En dan bent u nog niet helemaal zeker: de eindlocatie van de Enterprise in de baan om Nibia kan u tijdens de eindevaluatie ook nog de das omdoen.

U wilt weten wat er gebeurt als u faalt? Nibia verklaart de oorlog aan de Federatie, een burgeroorlog herleidt de planeet tot één grote ruïne en een ecologische ramp maakt haar voor miljoenen jaren onbewoonbaar.

Wilt u dat op uw geweten?

Erg leuk is het heen-en weergereis tussen Nibia en de Enterprise. Beide locaties vragen meer dan uw gemiddelde aandacht en het is een heen-en weergebeam van jewelste. Bepaalde acties kunt u ook alleen in de Enterprise uitvoeren (recupereren in de ziekenboeg, de Klingons aanvallen, naar Nibia beamen) en voor andere activiteiten moet u zich op de planeet bevinden. Acties kosten uiteraard actiepunten en die worden bepaald door de 14 gebeurteniskaarten die voor elke spelersbeurt worden omgedraaid.

Kernbegrippen: drie moeilijkheidsgraden, spanning, tijdsdruk, samenwerken, op- en afbeamen, snelle beurtwisselingen, prachtig materiaal voor een schappelijke prijs, artefacten en afstraffingen als u de hoofdopdrachten niet beter dan gemiddeld vervult. Alleen het sjiiiish-geluid van de schuifdeuren op de Enterprise ontbreekt. Dat zult u zelf moeten produceren. U kennende zal dat geen probleem zijn.

Niet alles in de ruimte blinkt: zo is het clix-systeem niet echt handig in gebruik - men had beter geopteerd voor karakter- en ruimteschipkaarten - en de actiekaarten kunnen ook wat grafische opsmuk gebruiken. Maar laat deze kleine zwarte gaatjes u niet beletten hier eens een blik op te werpen.

Dit, beste medespeler, is naar mijn bescheiden mening dé co-op van het jaar.

Reiner Knizia. Ik was de laatste tijd een beetje fan af. Na dit is het niet meer dan gepast dat ik de man daarvoor mijn oprechte verontschuldigingen aanbied.

Mijn oprechte verontschuldigingen, Reiner.

Dominique

 

Star Trek: Expeditions

Reiner Knizia

Wizkids, 2011

1 tot 4 spelers vanaf 14 jaar

60 minuten

 

21:28 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: star trek: expeditions |  Facebook |

17-11-11

Gehoornde adviseurs op kerkhoven

John Clowdus is de naam. Moest de man een Duits spelontwerper zijn, hij had al lang de status van halfgod.

En met zijn nieuwe kaartspel, Hemloch, flikt hij het toch weer zeker?

Hemloch is een kaartspel voor twee spelers waarin u, deel uitmakend van een eeuwenoude geheimzinnige bloedlijn die bij voorkeur bij nacht opereert, de macht probeert te verwerven over het dorpje Hemloch. En alles wat zich daarin bevindt.

U beschikt daarvoor over een stelletje eigenaardige volgelingen: gewone dorpelingen met hier en daar een hoekje af, maar ook bizarre en geheimzinnige wezens. Wezens die u liever niet tegen het lijf loopt, niet overdag en al zeker niet bij nacht. Wat bijvoorbeeld te denken van de meedogenloze nar, de gehoornde adviseur, de steegjeszakkenroller, de grafdelver en de oneerlijke dame? Ik weet niet hoe het met u zit maar ik zie dat soort creaturen graag verschijnen in een spel.

Deze volgelingen stuurt u, beginnend bij nacht die tijdens het spel langzaam evolueert naar dag, naar vier locaties (het knekelveld, de binnenplaats, de torens en de steegjes) alwaar zij gaan streven naar invloed. Want invloed is macht nietwaar? Elke volgeling heeft een sterkte, variërend van één tot twee, en een speciale eigenschap die u tijdens het uitspelen mag activeren. Meer zelfs: heeft hij of zij een zwak voor de locatie in kwestie mag u daarbovenop de speciale eigenschap van die locatie activeren. U moet wel rekening houden met het feit dat de bevolking van Hemloch regelmatig een feestje bouwt. Festivals noemen zij dat en ze worden afwisselend georganiseerd in de verschillende locaties. En als deze vrolijke lieden in polonaise door de dorpskeren schuifelen zijn ze niet voor beïnvloeding vatbaar, lees: u kunt aan die locatie geen volgelingen uitspelen.

Naast het speelveld liggen nog twee stapels kaarten die enorm belangrijk zijn als u er naar streeft de overwinning binnen te halen: potions en trinkets. Trinkets laten u toe volgelingen van de tegenpartij naar uw eigen vereniging te lokken, potions leveren u bij activering een extra actie op tijdens uw beurt. Probleem: verzamelde trinkets en potions zijn op het einde van het spel punten waard (leuk!) maar ze zijn dubbel zoveel waard als u ze tijdens het spel niet hebt gebruikt (oei!).

De strijd om de locaties kent zijn climax op het einde van een speelweek die vier dagen omhelst. Dan wordt gekeken wie er het meeste invloed heeft. Dat wordt weergegeven door het aantal blokjes - laten we ze invloedstenen noemen - die de twee protagonisten op de kaart in kwestie hebben liggen (het patroon en het aantal vrije beschikbare vakjes is op elke locatie anders). Wie het meeste invloed heeft op een locatie mag er onmiddellijk een invloedsteen bijplaatsen.

En zo schrijdt het spel voort, van nacht naar dag, waarbij de definitieve doorbraak van het licht zich aandient in een langzaam proces waarbij beide spelers invloed op de locaties van de festivals kunnen uitoefenen.

Manipuleren, beste medespeler, daar gaat het om in dit spel.

Het spel eindigt als een speler al zijn invloedstenen heeft geplaatst of minstens twee van de vier locaties geen ruimte meer hebben om invloedstenen te plaatsen of alle potions en trinkets zijn weggenomen of de vier nachtkaarten zijn vervangen door de vier dagkaarten.

Tellen doet u gewoon door uw aantal geïsoleerde blokjes (1 punt per blokje) en de blokjes die aan elkaar grenzen (2 punten per blokje) op te tellen. Daar voegt u de punten van de trinkets en de potions aan toe: een niet geactiveerde trinket levert u 2 punten op, een geactiveerde 1. Heel eenvoudig allemaal.

Hemloch zit, ondanks zijn schijnbare eenvoud, vol leukigheden. De zenuwslopende strijd om de locaties, de speciale eigenschappen van de heerlijke karakters die het spel bevolken, de synergie tussen de karakters onderling en hun voorkeurlocatie, de manipulatie van trinkets en potions en de voortdurende afweging die u moet maken om ze al dan niet te activeren, de manipulatie van de dag- en nachtweek, het sturen van de festivals, de balans (elke speler beschikt over een identieke kaartendeck), de blufpoker en de verschillende manieren waarop het spel kan eindigen. En dat alles is hier afgewerkt met een prachtige gouden rand die grafische vormgeving heet. De illustraties op de kaarten zijn ronduit schitterend.

Minpuntjes? Jawel. Bij het tellen van de kaarten gaat u mogelijk in paniek naar uw computer rennen om een kwaaie mail naar Small Box Games te sturen. U meent immers dat er meerdere ontbreken. Niet doen. De kaarten kleven gewoon aan elkaar. Voorzichtig losmaken is mijn advies. Met de nadruk op voorzichtig. Laat uw enthousiasme niet leiden tot kaartletsels. Hou u in.

Verder heb ik het moeilijk met spellen waarin alle informatie, en dan vooral het aantal overwinningspunten, voortdurend verifieerbaar is. Ik hou van verrassingen tijdens eindtellingen. Dat verrassingselement vind ik hier niet. Maar dat kan de pret gelukkig niet drukken.

Ik weet niet of u mijn bespreking van “Omen: A Reign of War” hebt gelezen. I citeer mezelf even: “Ik durf gerust te stellen dat dit tot het beste behoort wat zich momenteel in mijn collectie, en ook ver daarbuiten, bevindt.” En dat was nog voor ik aan de uitbreiding werd voorgesteld.

Beste medespeler, ik hoef mijn woorden niet eens te wikken: Hemloch is nóg beter.

Dominique

 

Hemloch

Small Box Games, 2011

John Clowdus

2 spelers

30 minuten

 

08:09 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (4) | Tags: hemloch |  Facebook |

15-11-11

Uitkijkpost: Nexus Ops

Als u zich graag begeeft op futuristische slagvelden, zo ergens rond 2315, en u zich verkneukelt in het leveren van strijd om rubium moet u met klamme handjes plaatsnemen in de wachtzaal van dr. Nexus Ops.

Dit heerlijke conflictspel wordt binnenkort opnieuw uitgebracht door Fantasy Flight Games. Als u trouwens twijfelt tussen Wiz-War, ook in de FFG pijplijn, en Nexus Ops raad ik u aan voluit te gaan voor de tweede. Meer zelfs: voor het laatste exemplaar bij uw spellenboer mag u van mij met uw concurrenten gerust een gevecht in regel aangaan. En u mag onder de gordel.

Waarom?

Omdat hier voluit de kaart van tactiek wordt getrokken - u móet aanvallen en liefst zo snel mogelijk - en de strategie vrolijk overboord wordt gekieperd, omdat het spel moduleerbaar is, omdat er geheime missies in zitten, omwille van de monoliet, omwille van de snelheid van spelen, omwille van de balans, omwille van de eenvoudige spelregels en omwille van het feit dat u ten allen tijde het gevoel behoudt dat u nog kunt winnen. Van hoeveel conflictspellen kan dat - en dan vooral dat laatste - worden gezegd?

Inderdaad.

Alleen jammer dat FFG is afgestapt van de fluorescerende speelstukken die het origineel zo aantrekkelijk maakten en de nieuweling, net als het origineel, iets té kleurrijk oogt. Leuk is dan weer dat de visueel erg saaie actiekaarten van het origineel een aantrekkelijke update hebben gekregen en er extra varianten werden toegevoegd.

Nexus Ops: het komt opnieuw in de rekken. Dat zou u erg vrolijk moeten stemmen.

Dominique

 

21:04 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-11-11

Winnie de Poen

Oompje is dood en oompje vraagt u in zijn testament om met enkele familiale concurrenten een race aan te gaan waarin een gedeelte van de exuberante erfenis er vakkundig doorheen moet worden gejaagd. Wie daar het eerst in slaagt strijkt de rest van het opzij gezette fortuin op.

Dat is het grappige uitgangspunt van Last Will.

Gewoon een vrouw op straat aanspreken en zeggen dat u heel erg rijk bent lijkt mij in het echte leven de meest efficiënte oplossing voor dit probleem, maar in dit kaartspel met bordjes worden toch enkele andere vaardigheden van u verwacht.

Zo moet u een zekere vaardigheid aankweken in het vooral niet onderhouden van onroerende goederen, het uitbouwen van een onverantwoord veel geld kostende grote hondenroedel en een kudde paarden, het organiseren van decadente feestjes, het dagelijks bezoeken van de duurste restaurants, het van de ene naar de andere operavoorstelling rennen en - ja hoor - het betrekken van vrouwelijk schoon bij dit alles als extra uitgeef-glijmiddel.

U zendt daartoe uw dienstboden uit naar de stad, op zoek naar - het blijft een spel nietwaar - kaarten die u toelaten al deze activiteiten uit te oefenen. Deze kaarten bekomt u van een open uitlage en van trekstapels die u tijdens het kiezen van een actieveld aan het begin van een ronde kunt frequenteren.

Die kaarten gaat u tijdens uw actiefase inzetten, hetzij rechtstreeks vanuit de hand, hetzij van op uw persoonlijk spelbord (waarop ze gewoon blijven liggen zodat ze elke ronde beschikbaar blijven). Elke activatie kost meestal actiepunten, waarvan het aantal wordt bepaald door het actieveld dat u aan het begin van een ronde koos, eventueel aangevuld door actiepunten op kaarten op uw spelbordje (enkele oude vrienden kunnen hierbij wonderen doen).

Zeven rondes speelt u, onderverdeeld in een planfase, een opdrachtfase (waarbij u uw boodschappenjongens de stad instuurt), een actiefase en een opruimfase. Als een uwer tegenspelers al zijn of haar (veel meer kans op slagen) geld erdoor heeft gejaagd roept die vrolijk “bankroet!”, waarna de ronde nog wordt afgewerkt en wordt nagegaan wie er het verst onder nul is gegaan. Belangrijk: onroerende goederen moeten worden verkocht (liefst met heel veel verlies) vooraleer u uw blutheid kunt opeisen. Slaagt niemand erin binnen de 7 ronden geldloos te zijn wint de armste.

Het is eens iets anders.

Last Will oogt mooi, prachtig zelfs, en geeft door zijn voorkomen en thematische onderbouw de indruk een licht en aangenaam spelletje te zijn. Aangenaam is het zeker, licht al heel wat minder. We hebben hier toch eerder met een doos voor de geoefende veelspeler te maken. Het spel kreunt echt wel een beetje onder zijn eigen gewicht. Onze eerste sessie (met geoefende veelspelers) nam trouwens meer dan twee uur in beslag en dat is echt wel lang, ondanks het feit dat u zich hier mag bezighouden met aangename en vooral dure vrijetijdsactiviteiten. Het uitleggen van de regels - mede door de veelheid aan mogelijke acties op de kaarten - is ook niet zo eenvoudig. Daar moet vooraf een beetje op worden geoefend. Door een geoefende veelspeler.

Slecht? Zeker niet. Heel goed? Ook niet. Gewoon goed, dat is het. Maar ik vrees dat dit tegenwoordig niet meer volstaat om dikwijls de tafel te halen.

Dominique

 

Last Will

Czech Games Edition / Heidelberger Spieleverlag / Rio Grande Games (2011)

Tomas Kucerovsky

2 tot 5 spelers vanaf 11 jaar

60 minuten

 

12:36 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: last will |  Facebook |

05-11-11

Zijne Eminentie

U bent op zoek naar een kaartspel dat al het goede van Glory to Rome, Race for the Galaxy en Dominion in zich verenigt en met de drie voornoemde spellen vervolgens doodleuk de vloer aanveegt?

Het is al in de handel hoor: het heet Eminent Domain.

In het schijnbaar eenvoudig gestructureerde melkwegstelsel waarin Eminent Domain zich afspeelt gaat u op zoek naar overwinningspunten. Die verzamelt u door het stichten van planeten, handelsactiviteiten en technische ontwikkeling.

Om die overwinningspunten te genereren beschikt u over een kaartendeck waarmee u aan politiek kunt doen ((gelukkig slechts eenmalig), planeten kunt koloniseren, oorlog voeren, handelen, produceren, technisch ontwikkelen en ten slotte: ”To boldly go where no man has gone before.”

Een beurt is poepsimpel. U, en u alleen, mag een kaart als actie uitspelen en vervolgens moet u een rolkaart uit de uitlage kiezen en deze uitvoeren. Voordeel van een rol voor u: u beschikt over ene interessante leidersbonus. Nadeel van een rol voor u: uw medespelers kunnen deze ook uitvoeren, al kunnen zij geen gebruik maken van de leidersbonus. Nog een voordeel bij het opnemen van een rol: u, maar jammer genoeg ook uw tegenspelers, kunt deze boosten met handkaarten en eventueel gelijkaardige openliggende symbolen op planeten en ontwikkelingskaarten in uw stelsel. Interessant daarbij is dat u op het einde van uw beurt uw handkaarten weer kunt aanvullen tot vijf (soms zelfs meer) en uw tegenspelers daarvoor moeten wachten tot het einde van hun volgende beurt.

Als u een rol kiest moet dat dus weloverwogen gebeuren. Wel-o-ver-wo-gen.

Eventueel een actiekaart uitspelen, verplicht een rol kiezen en deze uitvoeren en vervolgens het afval uit uw handkaarten verwijderen en deze weer aanvullen tot vijf. Het is in een wip voorbij. En in die wip hebt u verrassend veel gedaan.

Het speleinde, dat zich als u niet oppast ook in een wip aandient, wordt ingeleid door het verwijlen van een of meerdere trekstapels rolkaarten of de uitputting van de overwinningspuntenfiches. Geen paniek, elke speler krijgt evenveel beurten.

De heerlijkheid:

De eenvoud - duidelijke en overzichtelijke spelregels in groot lettertype - gecombineerd met diepgang.

De meerdere wormgaten die leiden naar de overwinning.

De spanning die wordt gegenereerd door het uitdunnen van de roltrekstapels en de overwinningspuntenstapel en de interessante mogelijkheden die dat biedt tot speelduurmanipulatie.

De constante betrokkenheid van alle spelers bij het kiezen van een rol door de actieve speler. Bij momenten is de spanning aan tafel dan ook te snijden, iets dat u bijvoorbeeld kunt merken aan de trillende handkaarten van uw linkerbuur.

De interessante manieren waarop u uw kaartendeck kunt manipuleren en de meestal prangende afwegingen die u daarbij moet maken.

De prachtige ruimteschepen die u in uw hangar hebt staan.

De noodzaak tot het voortdurend bespioneren van uw tegenspelers.

De constante stroom aan dilemma’s waarmee dit spel u opzadelt: ga ik voor een kolonisatietactiek? Kies ik niet beter het oorlogspad? Gaan mijn tegenspelers mij volgen als ik die rol kies en wat levert hen dat dan op? Hoe dicht zitten we bij het speleinde en kan ik het eventueel nog wat rekken? Hoe geraak ik op de meest efficiënte manier van mijn kaartenballast af? Ga ik die rol nu volgen en reduceer ik mijn eigen mogelijkheden voor de volgende beurt daarmee niet te zeer? Enzovoort, enzovoort.

Het intuïtieve spelverloop. Vijf minuten speluitleg. Uren speelplezier.

Zeer goed speelbaar met twee en drie spelers. Interessant als u weet dat het laatste segment over het algemeen niet bepaald genereus wordt bedeeld.

Ook een verademing: eindelijk eens geen achtergrondverhaal. Geen Zlorbs hier wiens rustige planetaire bestaan wordt bedreigd door de oorlogsrobots van de Zwarlogs die vanuit het stelsel Fylorium door hun dictatoriale leider Gynaecolgulum op hen werden afgestuurd. Niks van dat alles hier: gewoon die doos open, spelmateriaal op tafel, de regels uitleggen en aan de slag.

De weerhaakjes:

Muggenziften is dit en het is maar hoe een spellenmens het bekijkt, maar ik verwacht weeral een lading uitbreidingen.

Als u het oorlogspad kiest kunt u alleen planeten binnen uw eigen stelsel aanvallen. Agressievelingen komen dus niet helemaal aan hun trekken.

U werpt vooraf best een blik op de ontwikkelingskaarten die u in de loop van het spel kunt aanschaffen. Dat helpt bij het bepalen van een strategie.

De tekst op de kaarten mocht gerust iets groter.

Eminent Domain, beste medespeler, is een absolute topper! En ik ben echt niet in een milde bui vandaag want de zon schijnt en mijn terrasdeur wil weeral niet open.

U weet wat u te doen staat.

Dominique

 

Eminent Domain

Arclight / Tasty Minstrel Games (2011)

Seth Jaffee

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

11:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eminent domain |  Facebook |