24-10-11

Het gelach betalen

Misschien niet het beste, maar wel het leukste spel op Spiel 2011 was zonder enige twijfel Dungeon Fighter (Heidelberger).

Ik heb met een verdwaalde Zweed en twee gezellige Duitsers een sessie gespeeld en het spel onmiddellijk daarna gekocht.

Met plezier het gelach betaald.

En wel hierom.

Wij hebben tranen met tuiten gelachen onder ons vieren en aan de belendende tafels was dat niet anders. Moest u vanaf de zijlijn het aantal juichkreten, hoera-uitroepen, vreugde-uitbarstingen, verwensingen en schuddebuikmomenten hebben geturfd: men was u op dit eigenste moment aan het ingipsen omwille van een schrijfcontractuur. Een zwaar contrast met - ik noem maar iets - de begrafenissfeer waarin Trajan werd gespeeld. Dat ligt aan de aard van het beestje waarschijnlijk, maar toch: als ik moest kiezen wist ik het wel.

In dit coöperatieve spel gaan één (veel minder leuk dan met meer) tot zes avonturiers, naar goede gewoonte met erg weinig kans op slagen, een kerker in om aldaar naar goud en edelstenen te zoeken, onderweg monsters bekampend. En ook de plaatselijke bevolking in één ruk door van het verschrikkelijkste creatuur van allemaal - de eindboss! - verlossend.

Zoals het een goede dungeoncrawler betaamt is het stelletje ongeregeld waarvan u deel uitmaakt samengesteld uit elfen, tovenaars, krijgers en meer van dat fraais, elk behept met een specifieke eigenschap.

Heel speciaal: het centrale spelbord manifesteert zich hier onder de vorm van een schietschijf. Daarop moeten de avonturiers tijdens de gevechtssituaties in het spel hun speciale gevechtsdobbelstenen (basis- en eventueel bonusdobbelstenen) laten terecht komen. Hoe meer naar het midden van de schijf, hoe meer schade de avonturier bij het monster dat wordt bekampt aanricht.

De clou van het spel is dat elk monster door elk van de avonturiers met een bepaalde gevechtstechniek moet worden aangepakt. Die staat aangegeven op de monsterkaart. Gevechtstechniek wil hier zeggen: de manier waarop u de gevechtsdobbelsteen gooit. De basistechniek: zodanig gooien dat de dobbelsteen één keer het tafeloppervlak raakt vooraleer hij op de schijf belandt. U gaat me niet geloven maar deze basistechniek is al veel moeilijker dan u denkt. Ik heb een sterk vermoeden dat hierop in achterkamertjes intensief gaat worden geoefend. Die ene keer botsen buiten de schietschijf blijft ook voor elke andere worptechniek een voorwaarde. U gaat echt niet weten wat u overkomt.

Want wat te denken van ruggelings gooien, gooien van onder de tafelrand, de elleboogworp en - ga er even bij zitten - de neusworp? Dat zijn maar enkele van de technieken voor gevorderden.

Belandt uw dobbelsteen op de schietschijf met het speciale merkteken naar boven hebt u echt wel geboft. U mag dan immers de speciale vaardigheid van uw karakter gebruiken.

Verslaat u het monster - iedereen speelt om beurt tot het gevecht ten einde is - krijgt u het goud of de uitrusting dat het bij zich had en kunt u dieper de kerkers in. Verslaat het monster de helden is het spel voorbij en begint u onmiddellijk - dat staat echt wel als een paal boven water - opnieuw. Geraakt u uiteindelijk toch tot bij het monster der monsters ontspint zich een spannende eindstrijd die het uiterste van uw gevechtstechnieken zal vragen.

Troeven: het prachtige materiaal, de monstertoren, de variatie door de steeds opnieuw samen te stellen kerkertegels bij het begin van het spel, het feit dat niet elk monster in elk spel wordt gebruikt en daardoor elke sessie ook steeds weer anders verloopt, de instelbaarheid van de moeilijkheidsgraad, de speciale vaardigheden van uw avonturiers, de uitrustingen en hulpmiddelen die u onderweg kunt kopen met uw gevonden goudstukken, de speciale kamers, de aanwezigheid van een leider die voor zichzelf en de leden van het gezelschap steevast de verkeerde weg kiest, de toenemende spanning wanneer de eindkamp in zicht komt, de lage overlevingskansen en de wanhoop die zich manifesteert als u vaststelt hoe moeilijk het is om die eenvoudige zeszijdige dobbelsteen op die reusachtige schietschijf te laten terechtkomen. Voeg daarbij nog het “veel meer zijn” dan een louter behendigheidsspel - hier moet ook echt wel worden nagedacht vooraleer u een beslissing neemt - en het coöperatieve aspect (u voelt zich echt helemaal betrokken, getuige de vreugdekreten die tot uw verbijstering uw mondholte zullen ontstijgen na een succesvolle aanval van een medespeler).

Wegblijven moet u als u niets moet hebben van spellen waarbij enig fingerspitzengefuhl nodig is, u echt niet graag lacht, een afkeer hebt van plezier en u bordspellen altijd veel te serieus neemt. Dan moet u maar ergens in een hoekje Mil (1049) of Trajan gaan spelen.

Dominique

 

Dungeon Fighter

Aureliano Buonfino / Lorenzo Silva / Lorenzo Tucci Sorentino

Heidelberger, 2011

1 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

45 minuten

09:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dungeon fighter |  Facebook |

18-10-11

Graaicultuur

Wie het fenomeen graaicultuur - toch een actueel thema de laatste tijd - in zijn puurste vorm wil observeren moet zich eind deze week naar Essen begeven. Daar stort de bemiddelde bordspeler, zich geen enkele fluit aantrekkend van de wild om zich heen slaande crisis, zich met ware doodsverachting op te duur geprijsde spellendozen om volgend jaar om deze tijd met de nodige verbijstering vast te stellen dat ze nog steeds in folie gewikkeld op het spellenrek staan.

U hebt misschien gemerkt dat ik dit jaar weinig aandacht heb besteed aan een voorbeschouwing over dit wonderlijke fenomeen. Dat heeft drie redenen. Ten eerste heb ik een periode achter de rug die fysiek een zodanige impact op mijn functioneren had dat woordjes typen op mij hetzelfde effect had als het afwerken van een vijfvoudige triatlon bij 30 graden onder nul, ten tweede heb  ik door een ongelooflijke tegenslag het merendeel van mijn lievelingsspellen moeten weggooien waardoor mijn interesse in de hobby - ik druk me nog zacht uit - een tijd aan de erg lauwe kant was en ten derde: het merendeel van de nieuwe spellen die op Spiel 2011 verschijnen zijn geen inkt, zelfs geen digitale, waard.

Verschijnt er op Spiel trouwens een spel dat het beste spel aller tijden, San Juan, het vuur aan de schenen kan leggen? Ook dit jaar, beste medespeler, is het antwoord doodeenvoudig neen.

Dat scheelt.

Maar kom, ik geef u op de valreep toch een lijstje mee. Een korter lijstje dan vorig jaar maar dat zal uw kredietkaart alleen maar toejuichen.

Hier moet u volgens mij naar op zoek, al was het alleen maar om er even een blik op te werpen:

Last Will (Czech Games Edition / Rio Grande Games)

Uw oompje is gestorven en u wordt vriendelijk verzocht zijn erfenis er zo snel mogelijk door te jagen, in elk geval sneller dan uw concurrenten. Uiteraard spendeert u het aan de geneugten des levens: uitbundige restaurantbezoeken, ontelbare boottochtjes, het bijwonen van theatervoorstellingen, het aankopen van duur onroerend goed met als enige doel het later zwaar onder de prijs te verkopen - u geeft zelfs geld bij als het moet - en mondaine feestjes op uw langzaam afbrokkelend landgoed. Het verwijlen bij luxeprostituees, toch een aanslag op uw vermogen van heb ik je daar, is naar mijn weten niet in het spelverloop opgenomen. Jammer.

Kaartgestuurd, combogevoelig, een vermomde race en prachtig geïllustreerd. Meer moet dat voor u niet zijn.

Arcanum (Lo Scarabeo)

Een bordspel waarbij u uw discipelen in een middeleeuwse stad - bestaan er andere in de bordspellenwereld? - voortbeweegt middels het uitspelen van tarotkaarten. Dat voortbewegen gebeurt in de richting van de optrekjes van vier adellijke families die strijden om de macht. Negen spelrondes houdt u dat vol, met spanning de tussentijdse tellingen afwachtend. Tellingen die u ongetwijfeld - we kennen u - uiteindelijk de overwinning gaan opleveren. Kaarten open en gedekt spelen, bluffen, uw tegenstanders niet vertrouwen en uw tactisch vernuft aanspreken zijn troeven die u zeker een blik op deze doos moeten doen werpen.

Summoner Wars: Master Set (Plaid Hat Games)

Komt u deze doos tegen op Spiel mag u ze zeker niet laten liggen. Zes nieuwe volkeren, eindelijk standaard een bruikbaar spelbord - uw strijkijzer mag weer de kast in - en voldoende doosruimte om de volkeren die u ongetwijfeld al in uw bezit hebt functioneel toe te voegen. Maar nog veel belangrijker: het speelplezier. Dit is het beste conflictspel dat ik de laatste jaren heb gespeeld en dat wil het een en ander zeggen. Lees mijn voorbeschouwing onder de rubriek “Uitkijkpost” er nog maar eens op na.

The City (Amigo)

San Juan herleid tot zijn essentie, zo luidt het reclamepraatje. San Juan is voor ondergetekende al meer dan essentieel genoeg, zeker met de uitbreiding, maar ik ben toch geïntrigeerd geraakt. Niet door de afgrijselijke visuele aanpak die men hier meende te moeten toepassen maar wel door het feit dat het concept “korte vuller” hier wel een heel nieuwe en interessante dimensie binnentreedt.

Minder leuk: de noodzaak tot het ambachtelijk noteren van de punten en de kans die het spelsysteem biedt op een, vooral voor de koploper(s) aangenaam aanvoelend, sneeuwbaleffect. Maar zoals u eerder al kon deduceren: na enkele minuten voorbij zodat u snel wraak kunt nemen.

Eminent Domain (Arclight / Tasty Minstrel Games)

Kijk, dit is nu een heel ander paar mouwen. Een kruising tussen Race for the Galaxy, Glory to Rome en Dominion dat zijn ware en smerige aard pas na meerdere sessies prijs begint te geven. Ik spreek uit ervaring.

Met een stevige geut geluk komt u op Spiel een verdwaald exemplaar tegen, waarbij ik u adviseer onmiddellijk toe te slaan, als het moet letterlijk want u gaat echt niet alleen op vinkenslag liggen.

Wat u overstag moet doen gaan zijn de bovengenoemde kruisbestuiving, het lekker mee surfen op de golven die uw tegenspelers creëren, de mogelijkheid tot het wanhopig omgooien van uw strategisch roer als u bepaalde buien voelt hangen, de fantastische illustraties en de bijgevoegde ruimteschepen in verschillende formaten waarmee u planeten onder de voet kunt vliegen - alleen jammer genoeg niet die van uw tegenspelers.

Welcome to Walnut Grove (Lookout Games)

Een kruising tussen Carcassonne en Agricola, zo wordt gezegd, en dat is al voldoende om bordspelers over de hele wereld naar de dichtstbijzijnde doos Kleenex te doen grijpen om de kwijl op te vangen. Mogelijk gebeurt dat ook met u. Ik word er minder warm van, want wat als men beiden al in de kast heeft staan?

Ook hier moet u weer tot in den treure akkertjes verbouwen en uw houten mannetjes gaan voeden en verwarmen. Akkertjes die u vanuit een stoffen zakje - denkt u nu echt nog altijd dat ze ons bordspelers ooit serieus gaan nemen? - aan uw landerijen toevoegt. Zaaien, oogsten, het verglijden der seizoenen, boertjes en boerinnetjes, houten kubusjes: het zit er allemaal in.

Zeker een nadere blik waard, maar of die 40 euro uit de buidel komt?

Paperclip Railways (Surprise Stare Games Ltd.)

Hebt u vorig jaar op jammerlijke wijze String Railway gemist krijgt u nu de kans dezelfde fout te maken. Spoorlijnen onder de vorm van paperclips hier, dus visueel beter aanleunend bij een echte spoorlijn dan de draadjes wol die bij String Railway werden aangeleverd. Ook een vrij origineel spelprincipe dat gegarandeerd speelplezier als lachsalvo’s aanlevert, zeker als de klunzen onder ons aan de beurt komen. Ik geef u op een briefje dat u zich gaat bescheuren.

Ninjato (White Goblin Games / Z-Man Games / IELLO / Crosscut Games)

Ik hoor hier erg positieve maar ook erg negatieve dingen over. Dat op zich is voor mij al intrigerend genoeg om er een blik op te werpen. De looks heeft het spel alvast mee - die shurikens! - waardoor het u sowieso visueel al tot in zijn nabijheid zal lokken. De demoërs doen dan hopelijk de rest.

Is naar verluidt zeer geluksafhankelijk. Ik ben niet tegen een beetje geluk in een spel, dat moet zelfs een beetje naar mijn bescheiden mening, maar teveel is teveel. Maar toch zou u dat geluk hier, zoals bijvoorbeeld een goede voetbalploeg, kunnen afdwingen en dat vind ik dan weer wel interessant. We zullen zien.

Revolver (White Goblin Games)

Het oeroude verhaal van de goeden tegen de slechten in het Wilde Westen, één tegen één, geserveerd in een blikken doos met daarin twee, naar verluidt zeer uitgebalanceerde maar toch erg verschillende kaartendecks en mede daardoor verschillende overwinningsvoorwaarden voor de deelnemende protagonisten. Een zenuwslopend duel zal zich afspelen aan uw keukentafel, zo wordt ons beloofd en na enige prospectie zie ik geen reden om aan deze woorden te twijfelen. Altijd een goed verkoopsargument en niet gelogen, zenuwslopend, want als het spel tegenvalt wordt u gegarandeerd overmand door een zenuwslopende ontgoocheling.

Kingdom Builder (Queen Games)

Routes en terrein afbakenen op een modulair, dus steeds weer veranderend spelbord waarbij u op het einde zoveel mogelijk punten probeert te scoren aan de hand van de geheime scorekaarten die u in uw handjes houdt. Vertoont erg veel raakvlakken met Heersers Der Woestijn waardoor de terecht de vraag wordt opgeroepen of u dit wel nodig hebt als u dàt al in uw spellenkast hebt staan. 

Maar het feit dat de bedenker van Dominion ook dit heeft bedacht zal voldoende zijn om de rijen aan de modulaire stand van Queen aanzienlijke proporties te doen aannemen. Of u daarin gaat staan zult u voor uzelf moet uitmaken. 

Castelli (Queen Games)

Dit, beste medespeler, zou wel eens de hit van Spiel 2011 kunnen worden.

Goed, we bevinden ons nog maar eens in de middeleeuwen, moeten weer gaan bouwen, verbouwen en dat gebouwde omzetten in overwinningspunten, maar het originele spelprincipe waarbij het roteren van tegels de grootte van de opbrengst van bepaalde landerijen beinvloedt en het feit dat u door diezelfde rotatie ook de opbrengsten van uw tegenspelers manipuleert wekt toch de nodige interesse op, zeker bij de slechteriken onder ons.

Is af te handelen binnen een uurtje en naar het schijnt erg familievriendelijk, een segment binnen de spellenwereld dat ik zeer genegen ben.

Panic Station (White Goblin Games)

Ik moet u al onmiddellijk teleurstellen want niet beschikbaar op Spiel omwille van nu al uitverkocht. Moest dat niet het geval zijn had ik hier een korte beschrijving kunnen plaatsen waarin termen als paranoia, funadamenteel wantrouwen, tijdsdruk, besmettingsgevaar en "zelfmoord is ook nog een optie" een prominente rol speelden.

Hebt u niet voorbesteld zult u nog even moeten wachten. Wachten is in dit geval zeker de moeite waard. U gaat tot u de hand hierop kunt leggen trouwens genoeg om handen hebben.

VEEL PLEZIER IN ESSEN!

Dominique

 

08:54 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) | Tags: spiel 2011 |  Facebook |