02-06-11

Drie kandidaten, twee kiezers, één winnaar

Slagenspellen. Ik ben er geen fan van.

Maar af en toe, heel af en toe, ligt er iets voor je op tafel waarvan je denkt: “Tiens, ik ben echt geen fan van dit soort spellen, maar nu gebeurt er toch iets met me dat die houding op los zand zet.” Zou dat kunnen omdat dit slagenspelatypisch specifiek voor twee spelers is bestemd? Of komt het omdat het gewoon erg leuk is?

Dit soort ervaring - zeg maar gerust openbaring - had ik met Triumvirate (Indie Boards and Cards).

Veel materiaal vindt u niet in de kleine doos: een set van 27 kaarten in drie kleuren, 13 grote houten schijven in 5 kleuren, een klein spelbordje waarop u de stemmen voor de consuls bijhoudt en drie - overigens erg duidelijke - spelregelboekjes in het Duits, Engels en Frans). Weinig materiaal, maar wel heel, heel mooi en kwalitatief dik in in orde.

Triumvirate is daarbovenop ook nog simpel als poep.

U legt het spelbordje in het midden van de tafel - u woont echt wel in een paddenstoel als u hierin niet slaagt - en schudt de 27 kaarten. Daarvan deelt u er aan u en uw tegenpartij 11 uit. De resterende 5 houdt u voorlopig even apart. De houten schijven (3 per consul: Caesar, Crassus en Pompeius) legt u ernaast, samen met de overwinningsschijven (wie als eerste twee partijtjes wint, wint het spel) en de delerschijf, die de startspeler aangeeft.

Vervolgens begint het steekspel.

De niet-deler begint en speelt een kaart uit de hand. De tegenpartij moet volgen en mag enkel indien dat niet kan een andere kleur uitspelen. Belangrijk: de hoogst uitgespeelde kaart wint de slag, ook als die van de andere kleur is! Een nul slaat de twee andere kleuren en garandeert dus winst in de uitgespeelde nulkleur.

Hier moet even een knop om.

U speelt immers niet direct om slagen te winnen voor uzelf, maar om een bepaalde consul in de senaat te krijgen, als opstapje naar de keizerstroon. U moet dus een omweg maken vooraleer u kunt beginnen denken aan de overwinning. Zodra een consul (kleur) drie slagen heeft gewonnen wordt hij immers naar de senaat gestuurd. Zodra dat gebeurt mag elke speler 1 handkaart gedekt naast de senaat (het spelbordje) leggen met het oog op de latere overwinning. Enkel en alleen de legionairkaarten - 3, 5 en 7 - leveren dan op het speleinde punten op. U mag uiteraard ook een andere kaart afleggen om te bluffen.

Zodra de keizer is gekozen - drie fiches in de senaat volstaan daarvoor -  worden de gedekte (punten)kaarten omgedraaid en wordt gekeken wie het partijtje heeft gewonnen. U moet er twee van de drie winnen om een rondedans te mogen maken.

Tussen de partijtjes door houdt u uw niet gespeelde kaarten klemvast op hand en worden de uitgespeelde samen met de bij spelaanvang terzijde gelegde kaarten geschud, waarna er dit keer drie worden apart gelegd. De resterende kaarten worden evenredig verdeeld. En u duikt weer het bruisende politieke leven van Rome in.

Het blijft wonderbaarlijk hoe sommigen erin slagen met zo weinig spelmateriaal zoveel spel te creëren. Een woordje van dank aan de heer Travis Worthington is dan ook op zijn plaats.

Aan de andere kant is het dan ook weer wonderbaarlijk te moeten vaststellen hoeveel zo weinig spelmateriaal in de winkel dan wel niet kost. Niet goedkoop, dit vogeltje, en u gaat het mogelijk net daarom op de, al dan niet digitale, winkelrekken laten liggen. En dat is jammer, want u had met uw (speel)partner aangename speeluurtjes in Rome tegemoet kunnen gaan. En dat is dan weer goedkoper dan een citytrip.

Goedgekeurd.

Dominique

 

Triumivirate

Travis Worthington

Indie Boards and Cards, 2010

2 spelers vanaf 12 jaar

15 minuten

 

18:26 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: triumvirate, kaartspel, oude rome |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.