13-04-11

Kliederen

Het mooiste schilderij ter wereld, een abstract werk van een nog erg jonge meester genaamd Ruth, hangt in mijn eigenste keuken en heet "Mijn Papa."

Het is niet te koop.

Wat wel te koop is én makkelijker te vinden is de schoonheid waarover we het vandaag gaan hebben: Pastiche.

Het spel dat Pastiche dit jaar van de “De Tafel Plakt!” award “Mooiste Spel Van Het Jaar” wil houden zal van heel goeden huize moeten zijn. Gryphon games heeft de lat hier immers hoog gelegd. Erg hoog. Maar goed, het jaar is nog lang en War of Honor is op komst, er is dus mogelijk toch sprake van enige concurrentie.

Het eerste wat u opvalt als u de wonderschoon geïllustreerde doos ter hand neemt is niet zozeer de schoonheid dan wel het gewicht ervan. U gaat, als u tot het kamp van liefhebbers van zware spelonderdelen behoort, aangenaam verrast zijn. Het doosdeksel alleen al is van een indrukwekkende en aangenaam aanvoelende gewichtigheid.

In Pastiche gaan we beroemde schilderijen - er zitten 34 miniversies in de doos - van al even beroemde meesters reproduceren. Beroemde meesters, dat zijn: Bazille, Botticelli, Cézanne, da Vinci, Degas, Theotocopuli, Gaugin, Marc, Monet, Sanzio, Rembrandt, Signac, ter Borch, Velasquez, Van der Weyden en van Gogh. Domper op de feestvreugde: geen enkele Vlaming. Daarvoor toch enige puntenaftrek.

Schilderen kunnen we niet zonder verf in vrolijke en minder vrolijke kleuren en die is dan ook overvloedig voorhanden, weliswaar onder de vorm van kaarten. Deze worden voor spelaanvang op een schilderspalet - een uit de kluiten gewassen prachtig, maar eigenlijk overbodig spelbord - gelegd. De schilderijen die we gaan reproduceren en de kleuren die we erin moeten verwerken worden aangeleverd op mooie glanzende en grote fiches, waarlijk een lust om naar te kijken. Op die fiches staat ook een getal vermeld dat het aantal punten aangeeft die een speler krijgt als hij of zij het werk als eerste voltooit.

Vooraleer u aan het spelen gaat moet u, net als een echte schilder, een en ander prepareren:

U legt het schilderspalet op tafel en sorteert daarop de kleurkaarten.

U legt de zeshoekige kleurtegels - daarmee gaat u lekker aan het mengen - grijpklaar en geeft elke speler twee tegels. De driedelige starttegel legt u in het midden van tafel.

Elke speler krijgt een overzichtskaart met daarop het beurtverloop en alle mogelijke mengresultaten.

Er wordt een centrale uitlage samengesteld uit vier willekeurig gekozen schilderijen en van de resterende stapel krijgt elke speler er twee die hij gedekt voor zich neerlegt.

Elke speler krijgt vier kleurkaarten op hand: groen, violet, oranje en bruin.

Vervolgens zet iedereen zich voor zijn fictieve schildersezel en kan het kliederen beginnen.

Pastiche spelen is, naast heel erg leuk, ook heel erg simpel:

U legt een zeshoekige kleurentegel uit de hand aan een tegel die zich centraal op tafel bevindt. Daardoor gaan kleurdotten die zich daarop bevinden aan die van andere tegels grenzen. Dat heet mengen. Vervolgens krijgt u van het schilderspalet de kleurkaart(en) die uw mengactie oplevert. Dit is een verplichte actie.

Daarna mag u onbeperkt kleurkaarten met medespelers en de “kleurenbank” ruilen.

Vervolgens mag u een schilderijkaart die u in voorraad hebt ruilen met een schilderijkaart van de uitlage. Dat doet u meestal om uw medeschilders te pesten.

Als u kunt mag u een schilderij van de uitlage of uit de eigen voorraad reproduceren door de vereiste kleurkaarten in te leveren en het schilderij in kwestie open voor u neer te leggen. Die punten zijn alvast binnen.

U kijkt nog snel even na of de handkaartenlimiet van acht kleurenkaarten niet overschrijdt.

En als beurtafsluiter trekt u een nieuwe gedekte kleurentegel uit de voorraad.

Dat gaat zo lekker ontspannen door tot een speler een bepaald aantal punten door het realiseren van schilderijen heeft verzameld: 35 punten bij 4 spelers, 40 punten bij 3 spelers en 45 punten bij 2 spelers.

Waarna de obligatoire eindtelling volgt: elke speler telt de punten van zijn voltooide schilderijen, de punten van de kleurkaarten op hand die overeenkomen met de kleuren op zijn onvoltooide schilderijen op diezelfde hand en de bonuspunten die worden vergeven door het voltooien van meerdere werken van dezelfde schilder bij elkaar op. Het vergelijken van die punten zou u moeten toelaten een winnaar aan te duiden.

Ik ga niet rond de pot draaien: Pastiche spelen is een erg aangename, ontspannende en vooral erg mooie bezigheid. U moet uw hoofdje er bijhouden als u wilt gaan voor de overwinning maar als dat uiteindelijk niet lukt hebt u er toch maar een mooie wandeling door een bordkartonnen museum opzitten. En u gaat bij elk schilderijtje dat u tegenkomt even bewonderend verwijlen, dat garandeer ik u.

Samengevat: Pastiche is een spel voor kunstliefhebbers en aanhangers van schoonheid in het algemeen, beginnende spelliefhebbers, combinatiefreaks, zware doos fetisjisten, liefhebbers van tegelspellen, racefanaten, mensen die absoluut niet kunnen schilderen, aanhangers van eenvoud en pestkoppen.

En lukt het niet van de eerste keer, wanhoop dan niet. Kijk even - en blijf vooral kijken - naar het onderstaande filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=He7Ge7Sogrk

Dominique

 

Pastiche

Sean D. MacDonald

Gryphon Games, 2011

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 60 minuten

 

21:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: pastiche, schilderkunst, gryphon games |  Facebook |

Commentaren

Rogier Van der Weyden is toch wel een Zuidelijke Nederlander hoor, dus zeker geen Hollander. Geboren in Doornik, dus wat wij nu een Waal zouden noemen, al bestond dat begrip toen nog niet.
Zijn schilderscarrière bracht hij echter in Brussel door, toen een Nederlandstalige Brabantse stad. In de huidige terminologie zou hij dus een Vlaming zijn (al sloeg dat toen enkel op wat nu Oost-, West-, Zeeuws en Frans Vlaanderen zijn).
Tenslotte is Rubens ook in Duitsland geboren en noemt niemand hem een Duitser.

Gepost door: Dirk | 15-04-11

De commentaren zijn gesloten.