11-04-11

Mag ik?

Camelot op een koude winteravond.

Als we de heren Kramer en Kiesling moeten geloven moet dat daar wat geweest zijn aan die ronde tafel van Arthur. Een geschuifel en gedrang om zo dicht mogelijk en rechts van de koning te zitten en een gelobby van hier tot ginder om een van de drie prinsen tot koning te (helpen) kronen.

Dat schuifelen zette hen aan het denken. En als Kiesling en Kramer gaan denken vloeit daar meestal een spel uit voort.

Artus heet de jongsgeborene.

En het werd ooit al eens gepreviewed door het team van Monty Python:

http://www.youtube.com/watch?v=lfGpVcdqeS0

Let vooral op het profetische zinnetje op het einde.

Dit spel laat u toe aan de rijk gevulde feestdis aan te schuiven en ondertussen alles in het werk te stellen om op het einde het meeste overwinningpunten te behalen.

Die feestdis mag u al onmiddellijk met een grote korrel zout nemen want als er aan die ronde tafel inderdaad zo frequent van plaats werd gewisseld als in dit spel kwam men aan eten gewoon niet toe. Kwam men gewoon aan niets toe eigenlijk. Erger nog, de tafel beweegt zelf ook regelmatig.

Maar goed, wij zijn spelers en wij kunnen wel wat hebben.

U werkt zichzelf naar de overwinning toe door het uitspelen van drie soorten kaarten: ridderkaarten waarmee u uw ridders aan de tafel in uurwijzerzin of - heel af en toe - tegenuurwijzerzin verplaatst om daarna (meestal) te scoren, koningskaarten waarmee u de koning of de drie prinsen verplaatst of de prinsen tot koning kroont en scorekaarten (enkel in het spel voor gevorderden) waarmee u - inderdaad - scoort.

Elke speler beschikt over dezelfde set kaarten en als iedereen zijn kaarten heeft uitgespeeld is het spel afgelopen. U start dus met gelijke wapens, al zal dat tijdens het spel snel veranderen.

 Mijn bevindingen.

Wilt u uw grijze hersencellen voldoende prikkelen moet u onmiddellijk met het spel voor gevorderden aan de slag. Het basisspel is een beetje flauw. Daarnaar keert u na één keer spelen nooit meer weer tenzij u af en toe met kinderen aan tafel zit.

Laat u vooral niets wijsmaken: Arthur en de ronde tafel en ridders en prinsen en koningen en feestdissen, dat klinkt allemaal wel mooi, maar de link thema-spelverloop is hier net zo aanwezig als Herman Schueremans in het Vlaams Parlement, met andere woorden: niet. Dit is een abstracte. Een middelmatige tot goede abstracte, dat wel, maar een abstracte. Is thema voor u een belangrijke afweging bij de aanschaf van een spel, loop hier dan met een wijde boog omheen.

De punten durven nogal eens in grote hoeveelheden en naar beide kanten van het spectrum, plus en min, uitwaaieren. De grote hoeveelheid 50 punten fiches in de doos, die u krijgt toegestopt telkens u het scorespoor van 50 punten rondt zal u al onmiddellijk aan het denken zetten.

U kunt mastermoves doen die u mogelijk de overwinning opleveren lang voor het eigenlijke speleinde zich aandient. U kunt ook missermoves doen, noodgedwongen meestal, die u een loodzware rugzak van minpunten opleveren waardoor u vanaf dat moment eerder strompelt op het scorespoor dan rent. Ik raad u ten stelligste aan de scorekaarten waar een grote hoeveelheid minpunten aan zijn gekoppeld niet te lang in uw geharnaste handen te houden. U zou wel eens voor erg onaangename verrassingen kunnen komen te staan.

Artus is een tactisch spel. U moet op erg korte termijn denken. Zij die hopen strategisch te werken naar een hoger doel en vooral een hoger puntenaantal lopen hier óók best met een wijde boog omheen. Als u uw pionnen eindelijk in de juiste positie hebt gekregen kan een actie van een medespeler, meestal zelfs onbedoeld, u een echt wel heel erg dikke pad in de korf zetten. Een pad die na een wanhopge kusactie niet bepaald in een prinses of prins zal veranderen, geloof me.

U moet uw tegenspelers in de gaten houden en meerbepaald de soort kaarten die ze op het einde van hun beurt op hand nemen. Dat zegt iets over hun bedoelingen, maar lang niet alles. Iets weten is nog altijd beter dan niets natuurlijk.

De kaarten, verder groot en stevig, hadden qua kleurgebruik en illustraties ook iets meer onderscheid mogen hebben. De ridder- en koningskaarten brachten ons meermaals in verwarring.

Is Artus een must? In mijn ogen niet. Is het een maybe? Dat dan weer wel. Als u houdt van abstracte en mooie spellen, degelijk spelmateriaal, een grillig scoreverloop met de mogelijkheid soms heel veel (min)punten te scoren, pestgedrag en een korte speeltijd komt u zeker aan uw trekken.

Als u iets zoekt met een ronde tafel en gerommel met de tafelschikking raad ik u echter ook Draco & Co van de heren B. Faidutti en M. Schacht aan. Ook zeer de moeite, misschien zelfs iets meer de moeite dan Artus.

Maar u beslist.

Dominique

 

Artus

Michael Kiesling en Wolfgang Kramer

Alea, 2011

2 tot 4 spelers vanaf 9 jaar

60 minuten

 

00:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: artus, alea, ronde tafel |  Facebook |

Commentaren

Bedankt voor deze bespreking! Was nieuwsgierig naar het spel en of het voor m'n bek zou zijn. Heb er nu iets meer een beeld van. Als ik dit lees denk ik niet dat het meteen in de collectie gaat komen, maar wil het zeker wel eens proberen. :)

Gepost door: els | 11-04-11

De commentaren zijn gesloten.