07-04-11

Doe me vandaag maar een Vyborian Arbiter

Stel: u bent een alien. En u hebt - begrijpe wie begrijpe kan - uw zinnen gezet op de planeet aarde. U hebt het niet zo op met diplomatie, dat is allemaal tijdverlies. U bent eerder van het type dat eerst schiet en dan praat. U begrijpt de mensheid trouwens toch niet, met hun rare taaltje.

"Conquest of Planet Earth: The Space Alien Game" laat u toe een poging tot vijandige overname te doen.

U zit wel met enkele problemen. Er zijn namelijk nòg aliens die hun zinnen op de blauwe planeet hebben gezet en die zijn net als u van het schietgrage soort. Het soort dat ook op ù begint te vuren als u hen niet aanstaat. Verder blijken de mensen, zoals de hoofdmoot van de plaatselijke fauna zich pleegt te noemen, nogal aan de weerbarstige kant. Ook zij schieten terug en ze beschikken onder andere over enkele superhelden die u maar niet onder de zoden kunt krijgen.

Als u wil koloniseren hebt u geen alternatief: de tentakels moeten uit de mouwen.

Tentakels uit de mouwen betekent hier dat u zich vanuit uw landingsplaats met uw vliegende schotels landinwaarts begeeft alwaar u bepaalde locaties (willekeurig getrokken) probeert te veroveren, al dan niet uitpuilend van de menselijke tegenstand. U doet dat uiteraard met wapens en andere buitenaardse hulpmiddelen, eveneens getrokken uit meerdere trekstapels die zich her en der rond de moduleerbare spelborden bevinden. U kunt zelfs beroep doen op bevriende eenheden. Gigantische monsters en reuzenrobotten bijvoorbeeld. Onderweg naar uw acht terreurpunten, de overwinningsvoorwaarde, komt u al eens andere aliens tegen die net als u volop bezig zijn met hun eigen invasieplannen. Dat tegenkomen is niet zo handig want ook dan moet u een robbertje vechten. En dat kan zware, zij het geen onoverkomelijke, gevolgen hebben.

Punten verdient u door bepaalde locaties te veroveren, een bezigheid die soms meerdere gevechtrondes vraagt. Helemaal problematisch wordt het als u geconfronteerd wordt met een of meerdere helden, zoals Captain Fantastic bijvoorbeeld, een sujet dat niet kapot te krijgen is en maar blijft terugkomen om u te jennen.

Uw activiteiten worden gestuurd door het inzetten van actiepunten die u naar believen over meerdere handelingen kunt spreiden: bewegen, landen, kaarten trekken, kaarten uitspelen, versterkingen oproepen, enz. U selecteert in het geheim het aantal actiepunten dat u tijdens een ronde wil spenderen (van 1 tot 6 of een D6) waarbij het geen onbelangrijk detail is dat de speler die het laagste aantal actiepunten heeft geselecteerd als eerste aan de beurt komt. De actiefiches bent u kwijt tot u ze allemaal hebt uitgespeeld. Dan mogen ze weer op hand. De D6 fiche mag u onmiddellijk weer op hand nemen, maar het gooien van een zeszijdige dobbelsteen om uw aantal actiepunten te bepalen is niet altijd handig als u min of meer wil beïnvloeden op welk moment u aan de beurt wilt komen, een overweging die naar het speleinde toe enorm aan belangrijkheid wint.

In de loop van het spel verzamelt u ook gevaarfiches waarmee u allerhande leuke dingen kunt kopen en doen.

U wint zodra u locaties hebt veroverd die u samen minstens 8 terreurpunten hebben opgeleverd. Inderdaad: terreurpunten. Het geeft aan in welk geschift universum we ons hier bevinden.

Pluspunt één: de moduleerbaarheid. U kunt solo, tegen elkaar of - voor de mietjes onder ons - coöperatief. Tevens kunt u kiezen uit een keur van Cosmic Enounter-achtige aliens, elk met hun specifieke eigenschappen. Samengevat komt het erop neer dat een grote intelligentie uw handkaartenlimiet aanzienlijk uitbreidt, maar uw vuurkracht beknot. Omgekeerd heeft een domme kracht minder kaarten achter de hand, maar als het op bruut geweld aankomt zijn deze lelijkerds dan weer moeilijk af te stoppen. Wat bijvoorbeeld te denken van de Setaris Kitewings die erg beweeglijk zijn, dodelijk vanuit de lucht en in diezelfde lucht best uit de weg worden gevlogen? Of de Rantillion Beetlemen, die over extreem scherpe en vooral grote klauwen beschikken en zich bij voorkeur verplaatsen van door diezelfde klauwen uitgegraven tunnels? Of de Fishmen Of Atlorak, die zich graag ophouden in extreem vochtige locaties en hun sterkte daar zelfs zien toenemen? Of de Venezian Matriarchy, de femmes fatales in dit spel, die elke superheld waarmee ze te maken krijgen van pure verliefdheid op fluwelen benen zetten en over een heel arsenaal aan manipulatieve vaardigheden beschikken?

Pluspunt twee: de jaren 50 Sci-Fi B-film setting. Een hele leuke context hebben we hier.

Pluspunt drie: geen illustraties op basis van echte foto’s deze keer, toch een kenmerk van Flying Frog Productions, maar getekend. En goed getekend. Een plezier om naar te kijken.

Pluspunt vier: hopen kaarten (gebeurtenissen, locaties, alien stuff, verzet, en menselijke technologie)

Pluspunt vijf: hopen pretentieloze fun.

Pluspunt zes: duidelijk met liefde voor het genre gemaakt.

Pluspunt zeven: een speelduur die binnen de grenzen van het aanvaardbare blijft.

Pluspunt acht: elke keer weer anders.

Pluspunt negen: in de doos vindt u een cd die u auditief in de sfeer moet brengen. Anderen zien dit na een eerste beluistering dan weer als een minpunt. Het is maar hoe u het bekijkt.

Pluspunt tien: waarlijk mooi en tot spelen uitnodigend materiaal, al moet u eerst even de kleine hindernis van de spelborden over. Dat is makkelijk: u moet gewoon beseffen dat ze alleen maar dienen als ondergrond voor wat komen gaat.

Pluspunt elf: een in full color en uitgebreid regelwerk dat weinig of geen vragen openlaat.

Pluspunt twaalf: termen als teleportation pants, eating kittens, feeding on the dead, teenagers at looking point en massive blub. Men kijkt voor minder uit naar een lekker interactief spelavondje.

De minpunten dan:

Minpunt één: de glansafwerking van de kaarten, een gegeven dat zich wel meer voordoet bij de worpen van de jongens en meisjes van Flying Frog Productions. Een zonnebril is tijdens het spelen geen overbodige luxe maar zit standaard niet in de doos. Geef mij maar mat.

Minpunt twee: kleine en scherp gehoekte dobbelsteentjes die niet lekker rollen. En rollen moeten ze zo dikwijls in dit spel.

Minpunt drie: u bent een eurogamer van het figuurlijke zware type.

Minpunt vier: aanzienlijke geluksafhankelijkheid.

Minpunt vijf: dit is persoonlijk, maar ik hou niet zo van spellen met als eindvoorwaarde het behalen van een bepaald aantal punten, ook al zijn ze gedrenkt in terreur.

Minpunt zes: de vliegende schotels lijken eerder in het kabouter Plop universum thuis te horen dan in een Sci-Fi B-film setting uit de jaren 50. Met andere woorden: ze lijken nogal veel op een paddenstoel.

Minpunt zeven: u moet een aanzienlijke hoeveelheid geschreven Engelse taal absorberen.

Bent u een liefhebber van het genre, lacht u graag en wilt u gewoon een avondje onversneden amusement ken ik veel slechtere adressen waarnaar ik u kan doorverwijzen. Bent u echter een euro-droogstoppel raad ik u aan hier met een wijde boog omheen te lopen.

Ik daarentegen, beste medespeler, loop hier recht op af.

Dominique

 

Conquest of Planet Earth: The Space Alien Game

Jason Hill

Flying Frog Productions, 2011

1 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

60 minuten

 

De commentaren zijn gesloten.