28-11-10

Cool? Cool!

Klacht van den oude.

Het is een nieuwe parel van Luc De Vos, naar een gedicht van Willem Elsschot. Ik moest aan enkele zinsneden eruit denken toen ik Captain Cool voor het eerst speelde: "Wanneer ik langs de huizen trek, loert men mij na als waar ik gek, alsof mijn plannen en mijn zonden op mijnen rug te lezen stonden. Ik ben een schurk, ik ben een hond, geen rustplaats waard in heil'gen grond."

Ja, dat hakt er op heerlijke wijze lekker in.

Captain Cool: er schuilt, zo vermoed ik, iets goeds in hem. Al zult u lang moeten zoeken en diep moeten graven. Hij houdt zich, samen met zijn twee boezemvrienden Tom en Edward, bij voorkeur op in de havenkroegen alwaar hij druk doende is kleine garnalen in te huren voor zijn vieze, vuile en dus onwelriekende zaakjes.

U bent zo'n garnaal en u probeert in de gunst van C.C. te komen door de kroegen af te schuimen om aldaar op nogal opvallende en vooral negatieve wijze in het nieuws te komen. Lukt dat merkt hij u wel op. Wie weet werkt u zich binnen de kortste keren op tot eerste "bad lieutenant", een wensdroom die u 's nachts op uw hoofdkussen kwijl doet produceren.

U schuimt dus af en neemt deel aan levensgevaarlijke knokpartijen, risicovolle pokeravonden, zakrolactiviteiten en het aanzienlijk lichter maken van kroegkassa's. Gelukkig beschikt u, net als C.C., over werkvolk dat onder zachte dwang voor u aan het werk gaat. Zes stuks in totaal. U zet ze aan het werk aan de hand van uw zeven actiekaarten. Deze laten u toe uw handlangers naar de vier kroegen te sturen of ze geruchten te laten verspreiden over hoe verschrikkelijk en meedogenloos u in het dagelijkse leven wel niet bent. Deze geruchten worden geacht C.C.'s oren aan te doen.  

Als u tijdens uw niet bepaald fraaie activiteiten door C.C. en zijn twee companen wordt opgemerkt wordt u uitgenodigd op een kringgesprek waarbij u het meest indruk probeert te maken. Het meest indruk maken betekent het meeste punten krijgen. Indruk maken doet u door de puntenkaarten die u met behulp van uw handlangers in de kroegen hebt verzameld (meerderheden, weet u wel) aan de ronde tafel uit te spelen. U scoort voor elke uitgespeelde kaart, eventueel in combinatie met de kaarten die er al liggen. Als u tijdens dat proces voldoende invloed uitoefent op C.C., Tom en Edward kunt u nog extra bonuspunten verdienen.

U herhaalt heel dat - het moet gezegd: aangename - gedoe vijf keer. Daarna wordt de winnaar bepaald.  

Captain Cool is het zoveelste kaartspel dat zich onnodig in een spelbord heeft gehuld om de doos groter te maken. Dat stoort hier niet omdat het boord erg functioneel is uitgevoerd - u ziet in één oogopslag hoe problematisch het er voor u uitziet - en eigenlijk niet echt misstaat op de doorsnee speltafel.

En dit - ik dacht dat ik het in dit leven nooit meer ging neerschrijven - ondanks het veelvuldig gebruik van de kleur bruin.

Ik heb mij sedert het gedrocht Magna Grecia voorgenomen een kruistocht te ondernemen tegen de kleur bruin en al haar varianten op spelborden. Dat heeft toch enkele jaren geduurd. Het binnenvaren van Endeavor stemde mij al wat minder negatief en ik moet zeggen dat Captain Cool er mogelijk in gaat slagen dat ik de kleur bruin weer vol in de armen sluit. Het speelplezier speelt daar uiteraard geen onbelangrijke rol in, maar toch: de omzetting van bruine driedimensionale kroegen naar platte spelbordversies kon mij zeer bekoren.

Kent u het spreekwoord "Easy to play, difficult to master"? Wel, dit is er zo eentje. Poepsimpel maar pipimoeilijk te winnen. Na de speluitleg denkt u: "Dit varkentje zal snel worden gewassen." Dat zal zeker zo zijn, maar niet door u. Niet tijdens uw eerste spel. U gaat moeten nadenken over wat u te doen staat. Vergeet een losse pols-aanpak want u wordt dan door uw tegenspelers genadeloos ingemaakt. Er zitten namelijk enkele interessante mechanismen in dit spel die van u een niet zo eenvoudige evenwichtsoefening vragen. De gangsterkaarten die u in de kroegen bekomt bijvoorbeeld, daar scoort u bij ontvangst onmiddellijk de kaartwaarde mee (1 tot 10 punten). U moet ze later ook zien in te passen in het kringgesprek en dan zijn de hogere kaarten niet zo interessant omdat u dan later aan de beurt komt en er nog niet voldoende plaatsen aan de kringgesprektafel zijn ingenomen om veel punten te scoren. Verder hebben de gansterkaarten met een lagere waarde meestal meer invloed op C.C., Tom en Edward, waardoor u tijdens het kringgesprek met die kaarten meer bonuspunten kunt verdienen.

Uw actiekaarten dan, daar gebeurt ook iets leuks mee: u mag na het uitspelen van een actiekaart deze gewoon weer op hand nemen zodat u ze onmiddellijk opnieuw kunt inzetten. Verder wordt u ook hier geconfronteerd met het ongemakkelijke gevoel over te weinig personeel te beschikken om uw doel te bereiken. U moet ook erg goed opletten waar uw tegenstanders zoal mee bezig zijn en welke gangsterkaarten ze verzamelen. Dat zijn geen grote hoeveelheden en het blijft zeker speelbaar, maar u mag dat observeren niet laten wilt u tijdens het kringgesprek niet van tafel worden geblazen, als u al aan een zitje geraakt. U kunt dit met z'n zevenen, fantaseer nu gerust even over dat kringgesprek aan die tafel voor tien als u weet dat enkele sujetten aan tafel meer dan één gangsterkaart op hand hebben.

Voldoende inhoud dus voor een uur amusement. Ik ben volop in de "ik wil dit echt wel onder de knie krijgen" fase. Ik hoop dat deze toestand nog een tijdje aanhoudt want ik denk graag over spellen na, vooral in de kroeg.

Waarmee u zich hier bezighoudt vindt zijn oorsprong in een boek. Schuif dat gerust aan de kant. Voorkennis van het thema is niet vereist. Een slechte inborst volstaat.

En dàt zal, rekel die u bent, wel geen probleem zijn zeker?

Dominique

 

Captain Cool

Gém Klub Kft. / Heidelberger Spieleverlag (2010)

Zoltán Aczél, Péter Arvai

2 tot 7 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

18:34 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: captain cool |  Facebook |

19-11-10

Neemt u gerust de tijd, Peter Jackson

Zit u ook zo op die film te wachten, goed wetend dat men er eigenlijk nog niet eens aan begonnen is: The Hobbit? Ik anders wel hoor.

Gelukkig werd de wachtkamer waarin wij zitten voorzien van een interessant wachtmuziekje: The Hobbit -The Boardgame. 

Van de week gespeeld en goed bevonden. Zonder meer.

U kruipt in de huid van een van de dertien dwergen die Bilbo, daartoe aangezet door Gandalf (wie anders), vergezellen om op zoek te gaan naar het ondergrondse hol van draak Smaug. Daar aangekomen is het de bedoeling dat Bilbo vindingrijk en moedig genoeg is om de schat waarop Smaug zijn luie leden heeft neergelegd te stelen en aan de rechtmatige eigenaars, waarvan u een onderdeel bent, terug te bezorgen. Als u dit avontuur overleeft zal uw beloning navenant zijn: men zal u verheerlijken in liederen.

In het verhaal gaat Bilbo zwaar tegen zijn zin en onder lichte dwang de weg naar het onbekende op. Het bordspel daarentegen werd door ons met verwachtingsvolle vreugde aangesneden. Ook na afloop bleef die vreugde overeind. Zo overeind dat dit weekend een nieuwe sessie wordt ingepland.

Eén pad lijdt ons van het ene avontuur naar het andere. Daarover bewegen wij ons onzichtbaar in het zog van de Bilbofiguur. Onderweg waarderen wij onze basisvaardigheden op, als daar zijn: zin voor initiatief, sluwheid en sterkte. Deze vaardigheden houden we bij op ons persoonlijk spelbordje. Ook proviand, het belangrijkste element in dit hele project, kan onderweg worden opgepikt. 

Wij bewegen ons voort door het uitspelen van dwergenkaarten. Deze kaarten, waarvan we er steeds vijf in onze rugzak hebben zitten, zijn genummerd van 1 tot 60 en worden vòòr elke verplaatsing uitgespeeld en van laag naar hoog uitgevoerd. Het symbool waarop Bilbo stopt, meestal een upgrade van uw vaardigheden, is vervolgens het uwe. Soms moet u ook inleveren. Het is dus zaak een dwergenkaart uit te spelen waardoor Bilbo op een symbool terechtkomt dat u het liefst zou hebben of voorkomen dat hij halt houdt op een een symbool dat u echt wilt vermijden.

Op ons pad naar de eeuwige roem vindt iemand in ons gezelschap De Ene Ring die hij vanaf dan ter eigen eer en glorie kan aanwenden. Aanwenden staat hier gelijk met het zodanig neerleggen van een dobbelsteen dat de voorkeurzijde van de speler in kwestie bovenaan ligt. Tijdens de tocht verandert de ring, onder begeleiding van enig tandengeknars, ook al eens van eigenaar.

Als we op onze tocht een veld van een hoofdavontuur bereiken moeten we dat proberen tot een goed einde te brengen. Het conflict met de steentrollen zit erin, net als het gevecht met de wargs, de bangelijke doortocht door het elfenwoud en de ultieme confrontatie met Smaug op zijn thuisadres. Als we daar al geraken.

Dat tot een goed einde brengen, dat is niet bepaald te vergelijken met het doen van inkopen in uw plaatselijke supermarkt. Het kost bloed, zweet en tranen, of beter gezegd: strijdbijlen, schilden en proviand. De avontuurkaarten die op elke lokatie worden gedraaid moeten één voor één worden afgewerkt en liefst succesvol. Indien u faalt gebeuren er immers erg ongemakkelijke dingen met u en uw gezelschap. U verliest meestal van alles en de kans bestaat dat Smaug, die uw nabijheid langzaamaan en letterlijk begint te ruiken, vanuit zijn grot opstijgt om zich te verplaatsen naar Meerstad, alwaar hij de plaatselijke bevolking aan den lijve laat ondervinden wat de enige ware betekenis van het woordje "heet" is. Waardoor het spel ook voortijdig eindigt. Uit de praktijk is gebleken dat draakje Smaug daar niet veel tijd voor nodig heeft.

Treuzelen is dus geen optie.

Om een avontuur te kunnen aanvatten moet u twee proviand in voorraad hebben. Om het succesvol af te ronden moet u een bepaald minimum aan schilden, strijdbijlen en proviand verzamelen. Dat doet u door het gooien van speciale dobbelstenen. U kunt de worpen beïnvloeden met uw eigenschappen sluwheid en kracht. Ook de ring en eerder gewonnen avonturenkaarten kunnen u hierbij helpen. Reken vooral niet op uw medespelers. U doet dit immers niet samen, maar individueel. De speler die het meest initiatief heeft mag avonturieren of passen. Past iedereen wordt het avontuur in kwestie als mislukt beschouwt en fladdert Smaug vrolijk snuivend één veld richting Meerstad. Een avontuur dat tot een goed einde is gebracht levert u edelstenen op. Om die edelstenen draait het, want op het einde van het spel bepaalt hun hoeveelheid de winnaar.

Dit bordspel, beste medespeler, is een avontuur, een belevenis. U moet het ook als dusdanig benaderen. Als u dat doet gaat u een leuk uurtje tegemoet. Het doet mij denken aan Beowulf, een spel van dezelfde auteur (ene Reiner Knizia) dat mij zeer genegen is en door menigeen onder ons zwaar wordt onderschat. Wilt u winnen moet u risico's nemen. Niet zoveel risico's als tijdens een bezoekje aan een gezellige markt in Bagdad, maar toch.

U kunt dit semi-coöperatief spelen of allen tegen elkaar. De laatste variant is het leukste. Het spel eindigt op het moment dat het laatste avontuur - veruit het moeilijkste - is afgewerkt of op het moment dat Smaug Meerstad aandoet. De speler die op dat moment het meeste edelstenen en bonuspunten, die op typisch Kniziaande wijze worden toegekend, heeft verzameld wint. Als u helemaal coöperatief gaat - deze variant staat niet vermeld in de regels maar is perfect mogelijk -moet u afrekenen met de verschrikkelijke Smaug voor hij Meerstad bereikt. Ik wens u en uw kleine, langgebaarde vriendjes hierbij veel geluk.

We worstelden een beetje met de proviand-spelregel en maakten het daardoor onszelf onnodig en erg moeilijk. Noteer dan ook de volgende belangrijke zin in uw spelregel-aantekenboekje: om een avontuur te mogen aanvatten is het voldoende dat u twee proviand in uw bezit hebt, u moet deze niet afgeven.

Verdict? Goed, zonder meer. Met prachtig materiaal en, voor de verandering, nog eens een heel functionele inlay.

De filmcrew in Nieuw Zeeland hoeft zich voorlopig niet te haasten.

Dominique

 

The Hobbit

Imagination Games / Fantasy Flight Games (2010)

Reiner Knizia

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

45 tot 60 minuten

 

15:05 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the hobbit, fantasy flight games |  Facebook |

17-11-10

Geld en vrouwen. In die volgorde.

Dit is het plaatje:

Camelot is gevallen, koning Arthur is dood, Merlijn is vermist en de schatkamer is geplunderd. Niet te verwonderen dat de maaltijd die voor u en uw vijf mede rondetafelridders werd opgediend niet echt smaakt. 

Daarbovenop is er sprake van onenigheid aan de ronde tafel. Er wordt stevig geruzied over het verduisteren van goedgevulde goudzakjes. Zelfs Lancelot zou er stiekem enkele onder zijn maliënkolder hebben weggemoffeld.

Verwijten gaan over en weer, er wordt met bestanddelen van de maaltijd gegooid, vuisten worden in elkaars richting gebald, er wordt "Uw moeder is een hoer!" geroepen en zelfs Parcifal, door de band de redelijkheid zelve, heeft zijn broek afgestoken om rugwaarts aan zijn mederidders te laten zien hoe hij over hen denkt. Tot overmaat van ramp is de rouwende Guinevere na het aanschouwen van Parcifals derriére krijsend de de kamer uitgerend om zich vervolgens van de kantelen te storten.

Het ergste moet echter nog komen: er worden scherpe zwaarden getrokken. En gebruikt.

Het escaleert.

Niet alleen zwaarden worden in de strijd gegooid, ook de kristallen bol van Merlijn, Excalibur himself en Arthurs kroon - alle drie geladen met magische krachten - worden een onderdeel van het strijdtoneel.

En dat allemaal om enkele goudstukken.

U speelt in dit erg leuke kaartspel een van de zes hebzuchtige ridders die bij het conflict zijn betrokken en u mag al het bovengenoemde in de strijd gooien om uw onrechtmatige deel op te eisen, zijnde zoveel mogelijk goudstukken.

U begint met zes handkaarten en speelt vervolgens met uw concurrenten de trekstapel één keer door. Zodra dat is geschied kent u de winnaar.

Tijdens uw beurt doorloopt u drie fasen. U moet twee kaarten van de trekstapel trekken, u speelt (optioneel) een kristallen bol van Merlijn of de kroon van Arthur uit en u rondt af met een aanval op een tegenspeler of het afleggen van kaarten om nieuwe en vooral meer kaarten op hand te krijgen.

Aanvallen doet u met zwaarden. Ze duiken in uw agressieve handje op in vier kleuren. Daar kunt u aanvallen op uw tegenstanders mee uitvoeren. U kunt een speler naar keuze voorzichtig prikken met één zwaard, een aanval uitvoeren met twee zwaarden van een verschillende kleur, met drie zwaarden van dezelfde kleur, met vier zwaarden van een verschillende kleur, met vijf zwaarden van dezelfde kleur en tenslotte met Excalibur himself. Uw tegenstander kan zich proberen te verdedigen door uw aanval te blokkeren met schilden of Excalibur of te pareren met hetzelfde aantal zwaarden in dezelfde kleur als die van de aanvaller.

In de middeleeuwen had men blijkbaar erg grote handen.

Wat dit kaartspel zo speciaal maakt is de wijze waarop er wordt gescoord. Slaagt uw aanval moet uw tegenstander u, als hij er eentje op hand heeft, een goudzak overhandigen. Deze gaat in uw persoonlijke scorestapel en levert u op het einde van het spel vijf punten op. Daarbovenop gaan de zwaarden waarmee u de succesvolle aanval hebt uitgevoerd ook mee die scorestapel in. Wordt uw aanval gepareerd leggen zowel u als uw tegenstander de ingezette zwaarden elk in de eigen scorestapel. Wordt uw aanval geblokkeerd met een schild - afhankelijk van het soort aanval zijn de kleur en het aantal hier ook belangrijk - bent u uw ingezette zwaardjes kwijt, want die gaan dan doodleuk de scorestapel van uw tegenstander in, samen met diens schild(en). Elk zwaard, buiten Excalibur, is één punt waard, elk schild twee.

De" special ones" dan.

Excalibur

Deze jongen is nul punten waard, maar is alleen af te weren met een andere Excalibur (u leest dit goed). Daarbovenop kunt u met dit zwaard alle aanvallen blokkeren, behalve een aanval met vijf zwaarden van dezelfde kleur.

Merlijns kristallen bol

Deze geeft u drie mogelijkheden:

Als u deze aflegt mag u vier kaarten van de trekstapel nemen, u kiest er twee uit en de andere twee legt u bovenaan de trekstapel. U weet dus welke twee kaarten de speler na u op handen gaat nemen. Weten is ook in dit spel, misschien nog meer dan in andere, macht.

Het bolletje laat u ook toe om één kaart uit de aflegstapel te kiezen en op hand te nemen.

Tenslotte kunt u een tegenspeler verplichten zijn handkaarten aan u te laten zien. U wilt tenslotte graag weten waar die goudzakken zitten en welke verdedigingsgordel daarrond ligt, nietwaar?

Koning Arthurs kroon

Vijf mogelijkheden biedt dit hoofddeksel u:

U kunt al uw tegenstanders verplichten twee zwaarden af te leggen of, indien de koppigaards dat niet willen, hun volgende beurt over te slaan.

U kunt door hem af te leggen twee beurten na elkaar spelen.

U mag een niet te blokkeren aanval op een tegenstander naar keuze uitvoeren.

U kunt een tegenspeler verplichten twee kaarten aan u te overhandigen. Dat mogen geen goudzakken zijn.

U kunt de kroon gewoon in uw scorestapel leggen alwaar hij u op het einde van het spel drie punten oplevert.

Na het lezen van het voorgaande zult u wel beseffen dat dit spel aan aantal gemene trekjes heeft waar u zonder twijfel tenvolle en met heel veel graagte gebruik van zult maken.

Er wordt wel een loopje genomen met de legende. U wordt hier geconfronteerd met acht Excaliburs, acht Merlijnse bollen en acht kronen van Arthur. Als u een liefhebber van Engelse literatuur en geschiedenis bent zult u hier wel even door een zuur appeltje moeten.

Na het bijten stelt u echter tot uw grote verbazing en voldoening vast dat de nasmaak van die zure appel erg zoet smaakt. En vooral naar meer.

The King Commands is een erg leuk, interessant, subtiel en gemeen kaartspel dat snel aangeleerd is, bluf en "angst voor" hoog in het vaandel draagt, u constant onder druk zet en enorm snel speelt (in een half uurtje bent u klaar). De kers op deze voortreffelijke, zij het lichte, middeleeuwse taart zijn de intrigerende speltechnische elementen die u pas na enkele sessies tenvolle zult weten te doorgronden en vooral te waarderen. En dat allemaal ik een klein, handig doosje.

Nu die vrouwen nog..

Dominique

 

The King Commands

Z-Man Games (2010)

Magnus Esco

2 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

  

17:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the king commands, z-man games |  Facebook |

11-11-10

Kama Sumatra

Kama is een boeddhistische term die "plezier" betekent.

En die vlag dekt hier volledig de lading.

Laten we de vlag nu maar even verwijderen en melding maken van het feit dat ik het hier ga hebben over het bordspel Expedition Sumatra.

U ligt aangemeerd aan het eiland Sumatra, een eiland waarover uw opdrachtgever heeft vernomen dat het uitpuilt van exotische diersoorten. Die wil hij in zijn dierentuin. U wordt verzocht uit te kijken naar olifanten, neushoorns, oerang-oetans, tijgers en de zeer zeldzame en daarom erg waardevolle muntjac. Als dat uitkijken is gelukt en u krijgt er eentje in het vizier wordt u geacht het dier te vangen, het te transporteren naar uw schip dat voor de kust ligt en dat schip zo optimaal mogelijk vol te proppen.

Uw opdrachtgever heeft u voorzien van een wel heel goed uitgerust vaartuig, vol met lege kooien en twee vrachtwagens waarmee u de jungle in kunt om de diertjes eruit te halen. U zou uw eigenste zelf niet zijn als u op het middenschip niet wat extra ruimte hebt voorzien voor dieren die u voorbehoudt voor ùw handeltje op de lucratieve zwarte markt. Daar hoeft uw opdrachtgever niets van te weten.

U dobbert niet alleen voor de kust van het eiland. U hebt rookpluimen opgemerkt van minstens drie concurrenten. U weet dus wat u te doen staat: geen tijd verliezen, met die vrachtwagens en die kooien de jungle in en vangen die handel.

Medespeler, die is de eerste worp van Igramoon en het moet gezegd: ik heb al lelijker eerstelingen mogen aanschouwen, zowel naar uiterlijk als naar inhoud.

Expedition Sumatra is een variant op De Betoverde Doolhof. U weet wel, dat tegel-schuif-draaispel waarin u geacht wordt zoveel mogelijk attributen te verzamelen. Expedition Sumatra voegt daar nog een reeks toeters en bellen aan toe waardoor deze versie gerust de ultieme mag genoemd worden.

U krijgt een prachtig spelbord toegeleverd, waarop bij spelaanvang 25 van de 50 al even prachtige tegels gedekt worden gelegd. Aan de achterkant van die tegels vindt u afbeeldingen van de hoger genoemde diersoorten, inboorlingen, valstrikken, stormen en verrekijkers.

Verder in de iets te grote doos: boeg-, steven- en middenschiponderdelen waarmee u voor u aan de slag gaat uw persoonlijke ark samenstelt. Daarop afgebeeld de voorkeurdieren die uw opdrachtgever in het ruim wil en de bonus (punten) die hij op het einde van het spel uitkeert als u zijn wensen in detail vervult. Verder herbergt de doos uiteraard ook de dieren die door u zullen worden opgejaagd en op een tegel worden geplaatst als hun afbeelding bij het omdraaien daarvan tevoorschijn komt. Hier wordt wel wat fantasie van u verwacht. De dieren worden namelijk voorgesteld door houten blokjes (tijgers, oerang-oetans en muntjacs) en balkjes (olifanten en neushoorns). Niet levensecht, maar wel functioneel. Verder vindt u tijdens het graaien in de doos ook nog twee vrachtwagens voor elke speler, elk voorzien van een kooi. Eentje waar één groot beest in past of twee kleine van dezelfde soort en eentje met twee kleine kooien waarin u twee specimen in kwijt kunt, eventueel van een verschillende soort. Tenslotte merkt u een miniatuurversie van uw schip op dat bij spelaanvang aan de start-aanlegplaats aan de rand van het eiland wordt geplaatst en waarmee u naarmate het spel vordert rondom het eiland vaart.

Daar moet u het mee doen.

En wat u doet is het volgende:

Tijdens uw beurt kunt u vier acties kiezen uit vijf mogelijkheden en deze naar believen combineren op kopiëren.

De eerste actie is een tegel omflippen naar een vrij aangrenzend veld zonder hem te roteren.

De tweede actie is een tegel roteren.

De derde actie is een dier vangen en inladen.

De vierde actie is met één van uw vrachtwagens een pad afdenderen tot u eventueel niet meer verder kunt of u doodleuk beestjes gaat lossen op uw schip.

De vijfde actie kost u twee actiepunten, maar is eigenlijk misschien wel de leukste: een dier gaan stelen bij één van uw tegenstanders.

Als u flipt zijn er een aantal dingen die kunnen gebeuren:

Er verschijnt een afbeelding van een dier. Het dier in kwestie wordt op de tegel geplaatst.

Er verschijnt een valstrik. De actieve speler plaatst een dier naar keuze uit de voorraad op de val.

Er verschijnt een storm. De storm verschuift alle tegels in de rij naar de rand van het spelbord in de richting van de pijl. Voor elke verschoven tegel wordt elk schip een veld vooruit (groene pijl) of een veld achteruit (rode pijl) gezet. De stormtegel wordt vervolgens uit het spel genomen en vervangen door een gedekte uit de voorraad.

Er verschijnt een verrekijker. De actieve speler mag twee gedekte tegels bekijken. De verrekijkertegel wordt vervolgens vervangen door een gedekte uit de voorraad. Een heel interessant tegeltje dit.

En tenslotte: er verschijnt één van de meest irritante personages die ik ooit in een spel ben tegengekomen, de inboorling. Wordt deze leukerd zichtbaar moet elke speler een dier dat hij reeds op zijn middenschip heeft ondergebracht terug in de voorraad leggen. Zijn er spelers die hun boeg of achtersteven al volledig gevuld hebben verliezen deze spelers ook daar nog eens een extra dier. De actieve speler blijft gespaard van deze laatste ramp. Wat de ergernis over deze klootzak nog groter maakt is dat hij niet uit het spel verdwijnt, zoals de andere tegels, maar gewoon gemengd wordt onder de bovenste vijf tegels van de gedekte voorraad. U weet wat dat betekent. Twee van die kerels zitten er in het spel, meer dan voldoende om het spel te eindigen met een hele hoop plukken haar aan uw voeten.

Eigenlijk heel simpel allemaal.

U mag een tegel omflippen als er een dier op staat. Dat vlucht dan gewoon weer het veilige groen van de jungle in. Een tegel met een dier erop roteren mag ook, en u mag dat zelfs ook met een tegel waarop een jeep staat. Een tegel met een jeep mag begrijpelijkerwijze niet geflipt worden.

U hebt al door dat het manipuleren van de tegels in uw eigen voordeel en het daarbij tegelijkertijd dwarszitten van uw tegenstanders de hoofdmoot uitmaakt van dit spel. Hou rekening met directe conflicten op dat spelbord, zeker als u plots vaststelt dat men onder uw ogen de kooi achterop uw vrachtwagen aan het leeghalen is.

Nadat u uw acties hebt uitgevoerd verplaatst u uw schip net zoveel velden vooruit als de tegel waarop uw jeep met grote laadbak staat uitvalswegen bevat.

Heeft een speler het hele eiland rondgevaren of is de trekvoorraad tegels op eindigt het spel.

Elke dierenvanger telt zijn punten. Een olifant is vier punten waard, een neushoorn drie, een tijger twee en een oerang-oetan één. De zeldzame muntjac is op zich vijf punten waard maar je kunt hem ook transformeren in een dier naar keuze, waarna hij de punten van dat bepaalde dier overneemt. Dat kan belangrijk zijn als u een scheepsdeel helemaal wil vullen om de aanzienlijk hogere bonuspunten te incasseren. U krijgt deze bonusbonuspunten als u de juiste combinatie van diersoorten aan uw opdrachtgever of op de zwarte markt kunt afleveren. 

Eindigt het spel omdat er een speler het hele eiland is rondgevaren krijgt deze speler vijf bonuspunten. Slaagt er een andere speler tijdens dezelfde beurt daar ook in krijgt deze nog twee punten. 

Wat krijgt u?

U krijgt een prachtig vormgegeven bordspel.

U krijgt een spel dat makkelijk uit te leggen is.

U krijgt een spel dat uitnodigt om te spelen.

U krijgt een familiespel met scherpe kantjes. U moet ermee rekening houden dat kiemen van familievetes in deze doos dik gezaaid liggen. Hou daar een beetje rekening mee als u dit op tafel legt.

U krijgt een spel waar geluk een niet onbelangrijke rol speelt.

U krijgt een spel dat binnen het uurtje af te werken is.

U krijgt een zeer origineel vormgegeven regelwerk waarin het erg makkelijk navigeren is.

U krijgt heel veel interactie.

U krijgt tactiek.

U krijgt amusement.

Wat krijgt u niet?

U krijgt geen waarheidsgetrouwe plattegrond van het eiland Sumatra.

U krijgt geen dierfiguren in de vorm van dieren.

U krijgt geen antwoorden op vragen als: wat gebeurt er als u met uw schip gedeeltelijk een eilandhoekje om vaart? Hoe zit het nu juist met de voorbijsteekregels van de schepen?

U krijgt geen balans met drie spelers.

U krijgt geen veelspelerspel.

U krijgt niets wereldschokkends.

 

Dominique

 

Expedition Sumatra

Igramoon Spieleverlag (2010)

Jens Jahnke / Britta Stöckmann

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

45 minuten

 

10:47 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: expedition sumatra, igramoon |  Facebook |

08-11-10

Mèt modder gooien alstublieft

Laat ik samen met u eens overlopen waarom ik Rallyman zo leuk vind:

De doos waarin alles perfect past, tot aan het nokje

Eindelijk nog eens een recipiënt dat de spelonderdelen perfect opvangt. Tijdens het transport geen rondgerij van spelonderdelen hier. Hier is over nagedacht en elk stockageobstakel wordt deskundig ontweken.

De Nederlandstalige spelregels

Het is altijd leuk in je eigen Moerstaal te worden aangeschreven. Dat gebeurt hier trouwens in een erg stevig meertalig boekwerk. 

De miniscule rallywagentjes

Ze zijn zo lief meneer. Op Spiel kreeg je er zelfs twee als bonus mee. Ze ogen trouwens erg mooi op de spelborden.

De tweezijdige moduleerbare spelborden

..waarop u oneindig veel parcoursen kunt samenstellen, zowel in winter- als zomertijd en eventueel een combinatie (!) van die twee.

Het tijdrijden

Heel origineel hoe hier de tijd die je aan een klassementsproef spendeert wordt bijgehouden. Dat gebeurt namelijk door middel van het spelonderdeel dat ik nog altijd het meest koester: kaarten. Hoe hoger de versnelling waarin je je beurt eindigt, hoe minder seconden je op je stapeltje moet leggen. Hoe sneller ook de dichtsbijzijnde boom op u afkomt natuurlijk.

De strijd om de seconden

U kunt de tijdsopmeting opstellen aan het einde van elke klassementsproef, maar zo lang zou ik niet wachten. Voorzie ongeveer halfweg op elk traject een tijdsopname. En moet u dan eens zien welke dynamiek er onstaat in dat tweede gedeelte. 

Het nemen van risico's

Of u nu kiest voor het standaard hoger schakelen of de meer seconden genererende risicovolle aanpak waarbij u meerdere gas- en versnellingsdobbelstenen tegelijk gooit, u zit toch maar vol spanning naar die dobbelstenen te kijken. En uw tegenspelers met u. Drie gevarendriehoekjes bovenaan bij die zeven stenen - als u het aandurft ze allemaal te gebruiken tenminste - en u belandt in het decor, al dan niet met zware gevolgen.

De versnellingsdobbelstenen

Lage versnelling: geen probleem. Hoge versnelling: toch maar een beetje voorzichtig. Dat is de kern waarrond alles zich hier afspeelt. U kunt als een gek de baan op maar ik raad het u niet aan, tenzij u een allerlaatste wanhopige poging wilt doen om die overwinning binnen te halen. Er staan zoals gezegd gevarendriehoekjes op, op die dobbelstenen. Ik kan het niet genoeg benadrukken: drie van deze leukerds tijdens het gooien en u staat, bepaald door het trekken van een kaart, in een bepaalde rijrichting en gehavend langs de weg. Die rijrichting is meestal niet degene waar u zo graag naar toe wou.

De gaspedaaldobbelstenen

De snelheid vasthouden in een bepaalde versnelling, dat doen ze. Een zeer intelligent spelconcept waarvan je je afvraagt: waarom zien we dat niet meer in racespellen?

De onzekerheid over wat er met uw bolide gebeurt als u van de weg gaat

We verliezen allemaal wel eens de controle in het leven. Aleen weten we meestal niet vooraf wat daarvan de mogelijke gevolgen zijn. Zo gaat het ook met het nemen van risico's in Rallyman. Belandt u links of rechts van de baan? Staat u met uw neusje in de richting waarvan u gekomen bent? Gaat uw versnellingsbak er (gedeeltelijk) aan? Uw tegenspelers, terwijl u biddend uw handen ten hemel heft, hopen natuurlijk op het ergste.

Het vuil worden van het asfalt

Als u het aandurft bepaalde bochten via de slijkerige binnenbaan te nemen gooit u mogelijk modder op het asfalt waardoor de veilige buitenbocht in kwestie moeilijker berijdbaar wordt voor uw achtervolgers. Erg leuk, vooral erg verleidelijk, maar niet zonder risico.

De beurtindeling bij de start

Startspeler zijn is erg leuk omdat u dan onmiddellijk twee keer na elkaar mag. De anderen moeten eventjes wachten terwijl u in uw twee beurten wat afstand creëert ten opzichte van uw achtervolgers. Zij hebben dan weer het voordeel dat ze rustig kunnen bekijken hoe zij het in elk geval niet moeten aanpakken.

De implementatie van de lekke band

Ja hoor, hij zit erin en hij kost u heel wat tijd. Als u lek rijdt  hebt u dat wel volledig aan uzelf te danken, dus geen gejammer als u aan de krik moet.

De hersteldienst

Tussen de klassementsproeven door kunt u beroep doen op de plaatselijke wegenwacht. Die herstellen dan in een mum van tijd uw kunststoffen ros zodat u er weer helemaal tegenaan kunt. Echte specialisten doen het uiteraard zonder, maar dan raad ik u toch aan uw rijkunsten een beetje bij te spijkeren.

De klassementsproeven

Goed, u bent zwaar afgegaan in die eerste klassementsproef. En iedereen aan tafel heeft u uitgelachen. Dat is helemaal niet erg, want u krijgt een herkansing in de volgende. En dáárin gaat u pas laten zien over welke stuurmanskunsten u beschikt. Monden doen openvallen van verbazing en verwondering gaat u.

Het solospel

U blijft maar proberen uw beste tijd neer te zetten. En opnieuw. En opnieuw. En u blijft maar falen. Tot dat ene begenadigde moment. En u gaat achteraf blij zijn dat er niemand in de buurt was die u bezig heeft kunnen zien. U behoudt dus uw rustige imago, het imago dat u zich ten allen tijde kunt beheersen.

Dominique

 

Rallyman

Homo Ludicus / Rallyman (2009)

Jean-Christophe Bouvier

1 tot 4 spelers vanaf 9 jaar

45 minuten

 

 

22:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (5) | Tags: rallyman, home ludicus |  Facebook |

07-11-10

Zweinstein voor gevorderden

Grimoire..

..is een kaartspelletje dat mij zeer weet te bekoren.

Het was ook een must buy op Spiel. Ik hoop echt dat u het niet hebt laten liggen. Ik heb me zelfs een extra exemplaar aangeschaft omdat er op Spiel een promokaart, De Piraat genaamd, bij zat.

Sta me toe om de vragen die over dit spel op uw lippen branden hieronder te beantwoorden.

Waarover gaat het?

U bent een soort tovenaar die, net als iedereen op deze vervloekte aardbol, op zoek is naar geld, aanzien en macht. U verzamelt die leuke dingen door het vullen van uw schatkamers met goudstukken, zilverlingen en bronzen munten. Verder omringt u zich met een stelletje kontlikkers die alles, maar dan ook alles wat u hen opdraagt zonder enige vraagstelling ten uitvoer brengen.

Kortom: u creëert uw eigen hemel. 

Het verzamelen van dat alles doet u - hou u vast - door het prevelen van toverspreuken. Die hebt u mooi neergeschreven in uw spreukenboek, waarin u de bezweringen overzichtelijk, naar aard en sterkte, hebt opgelijst.

U zit wel met een probleem. U wordt namelijk geconfronteerd met collega tovenaars die over net dezelfde toverboeken blijken te beschikken als u, zowel naar inhoud als naar vorm. En ook met dezelfde volgorde van oplijsting. Aleen de kleur van de omslag verschilt. Of er sprake is van plagiaat kunt u jammer genoeg niet achterhalen. U weet alleen dat zij ook niet vies zijn van een eigen hemeltje en dat ook zij hun zinnen hebben gezet op dat waar u 's nachts likkebaardend van wakker ligt. Want zo gaat het wijze spreekwoord: "Wat gij begeert wordt ook door anderen begeerd." (een dagje Spiel is daar trouwens een perfecte illustratie van)

De ingrediënten voor uw persoonlijke aards paradijs bekomt u door uw toverboek ter hand te nemen en een spreuk, die u in eerste instantie geheim selecteert (u plaatst daartoe een bladwijzer op de gewenste pagina) de wereld in te sturen. Bij spelaanvang zijn uw spreukjes nog aan de relatief zwakke kant, wat gelijkstaat met een sterkte van zes. Na elke ronde stijgt uw kracht met één tot u naar het speleinde toe zonder enige moeite spreuken van vijftien uit uw brede mouwen schudt.

Als iedereen zijn spreuk heeft geselecteerd worden de toverboeken open gelegd en de speelvolgorde bepaald. De speler met de zwakste spreuk mag eerst en die met de sterkste spreuk moet laatst. Heel, heel belangrijk dit. Hebben vanaf de tweede ronde meerdere spelers dezelfde spreuk gekozen wisselen ze hun beurtfiches onderling uit.

Afhankelijk van welke spreuk u gebruikt - en of dezelfde spreuk ook door één of meerdere tegenspelers werd gebezigd - kunt u aan de slag en questkaarten, itemkaarten en naakte overwinningspunten gaan verzamelen.

Questkaarten bestaan uit geld en de hoger genoemde kontlikkers. Itemkaarten zijn voorwerpen die u het leven aanzienlijk aangenamer maken.

De speler die zwakste spreuk heeft uitgesproken mag dus als eerste het effect van zijn spreuk toepassen en vervolgens een kaart kiezen uit de uitlage van questkaarten die vóór elke ronde op het papieren (!) spelbord wordt klaargelegd. Daarin bevinden zich evenveel kaarten als er spelers zijn + 1. Die + 1 is een gedekte kaart, de andere liggen open.

U kiest en legt de kaart in kwestie mooi voor u op tafel neer, de geldkaarten gedekt en de kontlikkers open. Itemkaarten, die u door speciale spreuken kunt bekomen, trekt u van de gedekte trekstapel. Die bewaart u, net als de geldkaarten, gedekt. Soms neemt u, een open boek als u bent, ook gewoon naakte overwinningspunten. Die liggen, verzameld onder de vorm van kleurrijke fiches, op het papieren spelbord in de overwinningspuntenfichezone op u te wachten (jaja, overwinningspuntenfichezone).

U prevelt, verzamelt en doet dat steeds weer opnieuw tot op het moment dat een speler tien geldkaarten of tien kontlikkers heeft verzameld (de ronde wordt nog uitgespeeld) of u stelt tot uw verbijstering vast dat zowel de stapel questkaarten als de aflegzone geen kaarten meer bevat (het spel eindigt onmiddellijk).

Waarop een spannende eindtelling volgt.

U telt uw verzamelde overwinningspuntenfiches bij elkaar op, voegt daar de waarde van uw verzamelde questkaarten en itemkaarten bij, rekening houdend met eventuele kontlikkerbonussen en u weet waar u aan toe bent.

Duurt het niet te lang voor wat het is?

Neen, het duurt eigenlijk een beetje te kort voor wat het is. Daar moet u tijdens het spelen wel op anticiperen want als u zich eenmaal in de fase van het eindspel bevindt kan het erg plots gedaan zijn. Dat anticiperen doet u door de kaarten die uw tegenspelers hebben verzameld goed in de gaten te houden - zowel het aantal als de aard is van belang - en uw eigen toverspreuken daarop af te stemmen.

Is de handleiding kort en overzichtelijk?

Twee keer volmondig ja. U kunt na het doornemen daarvan, iets dat trouwens aan een aanzienlijke snelheid gebeurt, snel aan de slag. Combineer dat met een nog veel snellere opzet en u weet dat u mogelijk voor meerdere partijtjes op een avond vertrokken bent.

U kunt trouwens kiezen voor een Engels regelwerk, een Duits en een Japans. Gek genoeg is de Duitse de enige in kleur.

Zit er een echt toverboek in de doos?

Zeg maar doosje. En toverboekjes. Maar ze zitten er wel in. Vier stuks. In verschillende kleuren zelfs. En ze zijn allemaal voorzien van een al even mooi gekleurd bladwijzertje.

Kunt u meerdere afslagen nemen naar de overwinning?

Ja, maar ik denk dat u toch voor een perfecte melange van geldkaarten, karakterkaarten, overwinningspunten en itemkaarten moet gaan. U kunt er ook een race van maken en zo snel mogelijk aan die tien geldkaarten of karakterkaarten zien te komen, in de hoop dat u tijdens dat proces ook de meeste overwiiningspunten bij elkaar hebt gesprokkeld.

Is de volgorde waarin u aan spelen toekomt van belang?

Sure it is. Ik zal deze vraag beantwoorden met een wedervraag: Als u met z'n vieren mag kiezen tussen een Lada, een Fiat Panda, een opel Ascona  en een Rolls Royce, doet u dat dan het liefst niet eerst? Het probleem hier is dat u, als u bij het kiezen vooraan in de rij staat, een wel erg zwakke spreuk hebt gebruikt. Met alle gevolgen vandien. Ik heb deze "ik zorg ervoor dat ik altijd eerst mag kiezen strategie" al eens toegepast en ik vermoed dat het niet de goeie is.

Leuk is ook dat spelers die dezelfde spreuk hebben gekozen hun beurtfiches onderling moeten omwisselen, zich baserend op hun volgorde van spelen in de vorige ronde. Dat is leuk want dan kunt u het risico nemen dezelfde spreuk uit te spreken en bij het kiezen toch eerder aan bod komen.

Hoe zit dat nu eigenlijk met die karakterkaarten?

De karakterkaarten, beste medespeler, zijn de kruiden op dit heerlijke gerecht.

U kunt ze naar believen inzetten tijdens uw beurt.

Mijn favoriet is de spion, waarmee u de enige beschikbare gedekte kaart van de queststapel kunt gaan bekijken, waardoor u plots over meer informatie beschikt dan uw tegenspelers. En waardoor u een erg interessant spelmechanisme kunt introduceren: bluf.

De huurling is ook een lekkere kerel. Elke keer als u dezelfde spreuk hebt geselecteerd als een tegenspeler levert u dat een overwinningspunt op.

De dief en de boogschutter laten u toe elke keer een overwinningspuntfiche te nemen als u respectievelijk eerste of laatste aan de beurt bent.

De handelaar laat u toe, mits betaling van een overwinningspunt, een extra itemkaart van de trekstapel te nemen.

De non - u leest het goed - beschermt u een beetje tegen een illusiespreuk van een tegenspeler. Ze geeft u als compensatie, maar toch vooral uit medelijden, een overwinningspunt.

De rogue dan. Die is op zich zes overwinningspunten waard, maar op het einde van het spel worden deze verminderd met het aantal overwinningspunten dat u via overwinningspuntenfiches hebt binnengehaald. Als u de roguestrategie volgt laat u de overwinningspuntenfiches best links liggen. Omgekeerd geldt dit uiteraard ook. 

De prins geeft u op het einde van het spel voor elke vijf karakters die u in dienst hebt, hijzelf inbegrepen, drie extra punten.

De koningin geeft u op het einde van het spel twee bonuspunten voor elke set van een goud-, zilver- en bronsstuk dat u hebt verzameld.

De koning geeft u vijf bonuspunten voor elke vijf overwinningspunten die u via fiches hebt verzameld.

De piraat geeft je een overwinningspunt elke keer je een goudkaart uit de uitlage kiest.

Dat zijn toch alemaal leuke dingen voor spelende mensen.

Wat doen die itemkaarten eigenlijk?

Wel, ze leveren meestal gewoon overwinningspunten op aan het einde van het spel. We hebben het hier over gouden bekers, zilveren armbanden en bronzen zwaarden.

Er zijn er ook enkele speciale. De "junkkaarten" bijvoorbeeld, die nul punten waard zijn tenzij u er tijdens de eindtelling het meeste van hebt. Dan krijgt u vijf bonuspunten. Of de kleurrijke - ik verzin dit niet - gezegende schoenen, die u onmiddellijk mag inruilen voor twee itemkaarten van de trekstapel en die daarna onder diezelfde trekstapel verdwijnt. Houdt u de schoenen echter bij leveren ze u op het einde van het spel één punt op.

Blijft het spannend tot het einde?

Maakt u zich daar vooral geen zorgen over. U kunt het spel aanpakken als een race en naar een snelle finish toewerken, maar dat biedt u geen enkele garantie op de overwinning. Ik vraag me zelfs af of dat wel de juiste strategie is. Wat wel zeker is, is dat iedereen aan het einde van het spel vol spanning op de uitslag zit te wachten. Geen speler aan tafel die vóór de definitieve uitspraak al zelfvoldaan achterover leunt. U moet tot het laatste gaatje.

Maak ik me echt een veel te grote voorstelling van de doos en is dat erg?

Ik zal u alvast waarschuwen: u gaat zwaar ontgoocheld zijn over de omvang van de doos. U hebt dingen gelezen over een spelbord en toverboeken en zo en u gaat zich niet kunnen voorstellen dat dit allemaal in dat amper handvullende hoopje karton zit. U gaat mogelijk zelfs afhaken en het laten liggen als u het geluk hebt het ergens tegen te komen.

Een onvergeeflijke fout natuurlijk.

Want u moet dit eigenlijk vergelijken met een goudklomp. Die is ook niet overdreven groot maar wordt wel door iedereen begeerd. Zo gaat het ook met Grimoire. Zodra u het een eerste keer aan uw keukentafel hebt toevertrouwd gaat u een zucht van verlichting slaken. En u gaat blij zijn dat dit, door de beperkte omvang, nog zonder problemen bij in uw spellenkast kon.

Zijn die manga-achtige illustraties echt zo storend?

Het valt allemaal heel erg mee hoor, die Japanse stijl. Ik vind het wel iets hebben. Maar aangezien er net zoveel smaakpatronen als mensen zijn ga ik hier niet verder op in.

Is dit niet te duur voor wat het is?

Wat is voor u belangrijk? Wilt u iets groot en groots en duur dat na één keer uw tafel nooit meer haalt of iets kleins en bescheiden dat door het veelvuldig spelen afdrukken in uw tafelblad achterlaat? Kiest u maar hoor. Ik ga in elk geval voor het laatste.

En even tussen ons: 14 euro voor een fantastisch leuk kaartspel, is dat te veel? Als dat zo is vraag ik me af waarom u überhaupt naar - ik zeg maar iets - Essen afreist. Kunt u dan niet gewoon beter in het gezelschap van uw eigen krenterige zelf  de plaatselijke rommelmarkten blijven afdweilen, op zoek naar iets dat u daar toch nooit gaat vinden?

Hoe zit dat nu met dat niet kreukvrije spelbord?

Wel, het is bijlange niet zo erg als bij Summoner Wars, waarin u voortdurend met uw kaarten op dat spelbord moet gaan schuiven. Het niet kreukvrije spelbord van Grimoire dient alleen om kaarten en overwinningspunten op te leggen om deze vervolgens gewoon weer weg te nemen. Een leg- en neembeweging gebeurt verticaal, dus geen schade. Eigenlijk hebt u het niet kreukvrije spelbord zelfs niet nodig. U kunt perfect zonder, iets wat van Summoner Wars ook weer niet kan gezegd worden. Als u op basis van het papieren spelbordje afhaakt heb ik maar één boodschap voor u: u maakt een kapitale blunder.

Samengevat?

Grimoire is een kaartspel dat zich afspeelt in een fictieve wereld waarin de rol vertolkt van een tovenaar. U bent uit op geld, aanzien en macht en u verkrijgt dat door het uitspreken van toverspreuken. U doet dat in concurrentie met uw collega tovenaars die over exact dezelfde magische mogelijkheden beschikken als u, mogelijkheden die qua kracht elke ronde exponentieel toenemen. Als u het handig speelt gaat uw tovenaarshuisje na een tijdje uitpuilen van het geld, handige gebruiksvoorwerpen en volgelingen. Deze laatste geven u extra mogelijkheden in het naar uw hand zetten van de strijd. Het spel eindigt meestal zodra één der tovenaars tien kontlikkers of tien geldkaarten heeft verzameld. Waarna men begint te tellen, een spannend proces dat in dit spel niet zelden een verrassende afloop kent. Vervolgens kroont men tijdens een korte ceremonie de opper-tovenaar.

Waarna onmiddellijk de strijd voor zijn of haar opvolging begint..

Dominique

 

Grimoire

Japon Brand / One Draw (2010)

Hayato Kisaragi

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

60 minuten

 

18:53 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: grimoire, japoon brand |  Facebook |

04-11-10

Miss Spiel 2010

Voorbindpenis.

Vraag me niet waarom, beste medespeler, maar daaraan moest ik denken toen ik voor het eerst de expeditiepion van Isla Dorada uit de doos haalde.

Maar ik dwaal weer af.

Moest dit spel een vrouw zijn, beste medespeler, het won elke missverkiezing.

Bloedmooi, kaarten en markeerstenen met prachtige rondingen, een spelbord dat stijlvol en niet tè werd opgemaakt en enkele accessoires die u van puur tactiel genot doen blozen. Ik geef u een goede raad: hou alstublieft een zakdoekje onder uw beide mondhoeken als u deze doos opent.

Maar wat moet u met de inhoud van de doos doen en hoe speelt het?

Wel, u bevindt zich in het jaar des Heren 1934 en u bent lid van een expeditie die een noodlanding heeft gemaakt op een paradijselijk eiland. Dat eiland is voorzien van een overvloed aan aantrekkelijke locaties, de ene al mooier dan de andere.  Op deze locaties vindt u prachtige schatten, maar er zijn er ook waarop een vloek rust. Een vloek die u treft wanneer u de locatie aandoet.

U bent een wetenschapper en u bent niet gek. U hebt jaren prospectie over dit eiland achter de rug. U weet vooraf waar bepaalde schatten liggen en u weet ook waar u weg moet blijven wilt u niet blootgesteld worden aan een vervloeking. U zit wel met een probleem. Het is hier namelijk samen uit en samen thuis. U kunt er niet zomaar op los lopen, dat is veel te gevaarlijk. Dus beweegt u zich in groep.

Dat bewegen in groep, verspreid over minstens 16 ronden, daar zit de kern van het spel. En daar gaat u letterlijk zwaar op moeten inzetten.

Dat inzetten doet u door het bieden met transportkaarten. Geen lijnbussen of treinen hier, maar gonogo's, yaks, kamelen, kayaks, draco's en af en toe een verdwaalde zeppelin. Vanuit de locatie waar de expeditie zich op dat moment bevindt kiest u de (water)weg naar een aangrenzende locatie en zegt hoeveel de verplaatsing in die richting u waard is. Uiteraard biedt u met het juiste vervoermiddel. In de woestijn doet u bijvoorbeeld beroep op kamelen met erg brede voetzolen. De basistransportkaarten zijn gratis. Wilt u met een draco of zeppelin de lucht in naar een locatie naar keuze moet u respectievelijk één of drie goudstukken betalen. U krijgt er bij spelaanvang tien in uw beursje en daar moet u het voor de rest van het spel mee doen. Dat is een beetje een probleem want elk goudstuk is op het einde van het spel ook een overwinningspunt waard.

Biedt u het meest gaat iedereen uw voorkeurrichting uit. Daar aangekomen kunt u eventueel de schat gekoppeld aan die locatie uitspelen om daarmee op het einde punten te scoren. U zou gek zijn als u dat niet deed. Hebt u pech en hebt u een vloekkaart van die locatie op hand moet u die uitspelen, waardoor u strafpunten incasseert bij de eindafrekening. Schatkaarten en een vloekkaart krijgt u bij spelaanvang op hand. Tijdens de vierde en negende beurt krijgt u nog enkele schatkaarten extra.

U bezit bij het begin van het spel ook een opdrachtkaart. Dat is een kaart die bonuspunten oplevert als u wat daarop staat voor elkaar hebt gekregen. Vier specifieke locaties aandoen bijvoorbeeld, of ervoor zorgen dar er gedurende het hele spel nooit een zeeweg wordt gebruikt.

Het spel barst van de prachtige kaarten. De transportkaarten die hogerop werden beschreven bijvoorbeeld, maar ook actiekaarten die het hele expeditiegeval zwaar kunnen dooreenschudden en die meestal onmiddellijk moeten worden uitgevoerd (wij weten allemaal wat een bliksemschicht rechtsboven betekent, nietwaar?). Wat bijvoorbeeld te denken van de Sjamaan, die één bepaalde soort transportkaarten kan omvormen tot een andere? Of wat dacht u van de Antik, waarmee u ook buiten de vierde en negende ronde schatkaarten op hand kunt krijgen? Of gaat u liever aan de slag met de Marabout, waarmee u een schatkaart van een tegenspeler kunt stelen? Of - als u zich binnen het expeditiebedrijf al helemaal buiten de groep wilt plaatsen - de verschrikkelijke Panda, waarmee u bij twee spelers drie avonturenkaarten uit de handjes kunt jagen. En nu u toch bezig bent, waarom geen Samedi uitspelen waardoor een tegenspeler een vloekkaart extra op handen krijgt? Of de zeemonster- of bigfootkaart, waarmee u prachtig gesculpteerde figuren op het spelbord brengt die bepaalde (water)wegen gaan blokkeren?

U hebt het al begrepen, dit spel zit vol positieve interactie. Of negatieve, het is maar aan welke kant van het spectrum u zich bevindt.

Bepalen waar de expeditie naartoe gaat heeft nog een belangrijk voordeel. U krijgt de startspelerscepter en, nog veel belangrijker, u mag dan als eerste een nieuwe kaart uit de uitlage van vier of van de trekstapel nemen.

U biedt en verliest, u de expeditie verplaatst zich, u speelt schat- en vloekkaarten uit, plaatst een markeersteen op de aangedane locatie, neemt een nieuwe kaart van de openliggende vier of van de gedekte trekstapel en koopt er eventueel voor één goudstuk maximum eentje bij en de cyclus begint van voor af aan. Best eenvoudig eigenlijk.

De eindtelling dan. Uw resultaat wordt bepaald aan de hand van de waarde van uw uitgespeelde schatkaarten en de eventueel daaraan gelinkte bonuskaarten, de goudstukken die u nog over hebt en de bonuspunten van uw geheel of gedeeltelijk volbrachte opdrachtkaart. Daar trekt u het totaal van uw uitgespeelde vloekkaart(en) vanaf om vervolgens vast te stellen dat u het niet gehaald hebt.

U moet toch opletten als u tot aanschaf wilt overgaan. Ik heb u al eens gewaarschuwd voor het spreekwoord "Schoonheid is een list van speluitgevers." Dat is hier wel een beetje van toepassing. Specialisten gaan hier het gevoel hebben dat ze niet helemaal in de hand hebben wat er op het spelbord gebeurt. Ze hebben gelijk. U gaat soms noodgedwongen moeten meeliften naar locaties waar u absoluut niet naartoe wilt - die vloekkaart weet u wel? - en de doelkaarten die bij spelaanvang worden uitgedeeld lijken me ook niet helemaal in balans.

Wat u wel krijgt is een fantastisch mooi uiterlijk, veel tabletalk, de mogelijkheid tot gedeeltelijk samenwerken (tot u dat mesje in dat rugje plant), een spel dat met z'n zessen kan, drie vaginale stimulatoren van heb ik jou daar en een aanzienlijk gat in uw spellenbudget. Voor zover u dat nog niet had.

Waar had ik die voorbindvagina nu alweer gelaten?

Dominique

 

Isla Dorada

Funforge / Fantasy Flight Games

Andrea Angiolino / Bruno Faidutti / Alan R. Moon / Pier Giorgio Paglia

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

60 minuten

 

 

20:22 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: isla dorada, funforge |  Facebook |

Slecht uitgerust

Ziehier het plaatje:

U bevindt zich in een spookhuis, bent opgesloten in een ijskoude kamer en u moet er zo snel mogelijk uit zien te komen, anders vriest u dood. Gelukkig beschikt u over een paraplu, lippenstift en een schilderij. Dat soort probleemgevallen krijgt u voorgeschoteld in Cat & Chocolate.

U bevindt zich, samen met uw mede- en tegenspelers, in dat spookhuis. Ik schrijf uitdrukkelijk mede- en tegenspelers aangezien u in het geheim aan een genootschap wordt toegewezen. U weet echter niet wie uw mede- of tegenstanders zijn en u gaat het tijdens het spel ook niet te weten komen. Maakt u zich vooral geen zorgen, gezien het spelverloop maakt dat immers geen ene moer uit.

Als u aan de beurt bent wordt u geconfronteerd met een opdrachtkaart waarop u een probleem krijgt voorgeschoteld, een probleem dat een mens al eens kan tegenkomen in een spookhuis. U wordt aangevallen door een gigantische babypop bijvoorbeeld. De rugzijde van de bovenste kaart van de opdrachtenstapel bepaalt hoeveel van uw drie handkaarten u moet gebruiken om het probleem op te lossen: één, twee of drie. Ik hoef u niet voor te tekenen dat het getal drie hier meestal weinig perspectieven biedt.

Hoe u het probleem met de u ter beschikking staande voorwerpen op gaat lossen brengt u in een geanimeerd verhaal over aan uw tafelgenoten, lul er maar lekker op los. Die gaan vervolgens stemmen of u het er goed van afgebracht hebt of niet. Ze doen dit aan de hand van stemkaarten die in eerste instantie gedekt worden uitgespeeld en vervolgens gelijktijdig worden omgedraaid. Bent u geslaagd mag u de opdrachtkaart als overwinningspunt voor u op tafel leggen. Faalt u krijgt u niets. Dat niets krijgen gaat meestal gepaard met een loeihard lachsalvo van uw tafelgenoten. 

Op het einde van het spel, dat genadeloos toeslaat op het moment dat de einde-kaart uit de opdrachtenstapel wordt getrokken, onthult iedere speler zijn geheim genootschap en worden de punten van de leden samengeteld. Het genootschap dat de meeste punten heeft gehaald wint.

Maar eigenlijk doet dat er allemaal niet toe.

Want ik moet u waarschuwen. Dit is niet zozeer een spel dan wel een ervaring. Bent u een euroliefhebber met een tunnelvisie waarin enkel bouwstoffen, goudstukken, handelaars  en actiepunten een prominente rol spelen laat u dit best links liggen. Wilt u echter lekker verbaal en sociaal bezig zijn en vooral eens goed lachen bent u hier aan het juiste adres. Los van het thema echt iets voor op kerst- of oudejaarsvond.

Zit u in de verkoop en bent het type dat erin slaagt een Maserati Granturismo MC Stradele te verkopen aan een oud vrouwtje met een scootmobiel dat u toevallig van straat hebt geplukt bent u hier zwaar in het voordeel. Iedereen zal tot uw genootschap willen behoren.

Minpunten? Ik vrees een beetje voor de herspeelbaarheid. Ik vermoed dan ook dat men al denkt aan uitbreidingen. De opdrachtkaarten zijn, enkele uitzonderingen tenagelaten, nogal aan de donkere kant. Maar dat is dan mooi assorti met de duistere setting.

Praat, lacht, overtuigt  en fantaseert u graag, mogen wat u betreft overwinningspunten met het grof huisvuil mee, hebt u geluidstolerante buren en bent u lid van een coole jeugdbeweging? Toeslaan!

Ik pieker me ondertussen nog altijd suf over die ijskoude kamer en de lippenstift, het schilderij en de paraplu die me daaruit zouden moeten kunnen redden. Als u een idee hebt laat het me dan even weten, wilt u?

Dominique

 

Cat & Chocolate

Japon Brand (2010)

Ryo Kawakami

3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar

20 minuten

 

18:50 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: cat & chocolate, japon brand |  Facebook |

03-11-10

Gangsterbaasje

Medespeler,

In mijn vorige bijdrage had ik het over mijn "Hidden Gem", Mai-Star.

Maar het lag wel in balans met enkele andere spellen. The Boss was daar eentje van.

The Boss is een kaart-deductie-bluf-pest-paranoia-spel. Toen we het op Spiel onder handen namen heb ik meermaals gedacht: "Toch ongelooflijk hoeveel spel men met een handvol kaarten en een miniscuul spelbordje kan bijeen knutselen. En hoe mooi en zacht en sexy en lief Pauline dat spelletje toch uit kan leggen. Ooh, hoe schattig als ze zegt: Ze littel cjuubs."

Soit, back to business.

In The Boss bent u een gangster met gevolg. Dat gevolg bestaat uit 5 stevige kerels en 3 kleine  garnalen. Die stevige kerels, daar kunt u altijd op rekenen. De garnalen daarentegen worden nogal eens fijngemalen tijdens het uitoefenen van de taakjes die u uw gevolg oplegt.

Het doel van dit spel is gewoon geld verdienen en na drie tot vijf ronden de rijkste zijn. Dat is duidelijk en laat geen vragen open.

Dat rijk worden doet u door citytrips te organiseren naar steden waar in uw ogen het een en ander te halen valt. U wordt wel een beetje gedwarsboomd door uw tegenspelers, die ook megalomane Bossneigingen hebben. Daarbovenop moet u ook nog rekening houden met een organisatie die luistert naar de naam politie en het ook niet bepaald goed met u voorheeft. Daardoor eindigen uw citytrips nogal eens in de plaatselijke gevangenis, het ziekenhuis of erger: in een waterrijk gebied met een betonblok aan uw bevallige voetjes.

Gelukkig hebt u hier en daar wel een spion zitten die u informatie verschaft over wat er in een bepaalde stad te halen valt en wie u daar zoal, ten goede of ten kwade, zou kunnen tegenkomen.

Het concept van het spel is eenvoudig. Er worden, afhankelijk van het aantal spelers, een aantal stadkaarten in verschillende kleuren in een willekeurig gevormde rij opengelegd. Gaat u met de volle vier aan de slag kunt u exotische bestemmingen als Philadelphia, Memphis, New York, Boston, Cincinatti, Kansas City, Detroit en Chicago (of course) aandoen. Op de stadkaarten staat aangegeven wat daar eventueel te halen valt, weeral ten goede of ten kwade. Geldzakjes (in waarden van 0 tot 4) interesseren u het meest. Ziekenhuizen, gevangeniscellen, verbanningen en een gewisse dood interesseren u al heel wat minder. In Boston weet u bijvoorbeeld dat er twee geldzakken van waarde drie te halen zijn, maar mogelijk ook een enkeltje plaatselijke gevangenis en een niet al te comfortabel ziekenhuisbed. Deze elementen staan iconografisch weergegeven op kaarten die aan de stad in kwestie zijn gelinkt, ook qua kleur. Boston (geel) heeft dus vier gele gelinkte kaarten bestaande uit twee kaarten met een geldzak van drie, een cel en een ziekenhuissymbool.

Bij de aanvang van een ronde wordt elke stad bevoorraad met één gedekte en gelinkte, willekeurige kaart. Dat is het geld of het noodlot dat daar te halen valt. De resterende kaarten, vijf per speler, worden onder de spelers verdeeld. Elke speler bezit op dat moment een beetje informatie over wat er in een aantal steden te gebeuren staat. Hij kan dat afleiden aan de hand van de kleur van de rugzijde van de kaarten van zijn tegenstanders en de informatie die hij zelf letterlijk in handen heeft. Meestal weet u een beetje, maar net niet voldoende. En dat is heel frustrerend, zeker als u in een een risicovolle sector als de gangsterwereld uw dagelijks brood moet verdienen.

Vervolgens gaat u aan de slag en stuurt u uw trawanten op citytrip. Dat doet u door tijdens uw beurt uw houten blokjes, vijf grote voor uw elitetroepen en drie kleintjes voor de groentjes, in een stad in te zetten (optioneel en in een aantal naar keuze, waarbij u er moet op toezien dat een groentje alleen samen met een routinier op stap mag). Vervolgens speelt u een aan een stad gelinkte kaart in die bepaalde stad open uit (verplicht en dit moet niet dezelfde stad zijn waar u uw handlangers hebt geplaatst). Daardoor weet iedereen onmiddellijk wat er in die stad niet te halen of op te lopen valt.

Geloof me, deze eenvoudige handelingen zijn al voldoende om uzelf en uw tegenspelers op scherp te zetten. En ik bedoel ècht op scherp. In de betekenis van ontplofklaar. U moet er echt bij hebben gezeten om hierover mee te kunnen praten. Dit is een eerste waarschuwing.

Zo gaan de beurtjes vrolijk verder, waarbij u rekening moet houden dat u om in een stad de controle te krijgen altijd meer gespuis moet inzetten dan de speler die daar op dat moment de meerderheid heeft. U moet er ook rekening mee houden dat op het einde van een ronde de groentjes, door hun onervarenheid en verkeerdelijk gps-gebruik, altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plaats in de vuurlinie hebben zitten lopen waardoor u ze voor de rest van het spel kwijt bent. Goed timen dus en met fluwelen handschoenen aanpakken, die kasplantjes.

Als elke speler drie kaarten heeft uitgespeeld - de Griekse tragedie ontvouwt zich - wordt een politiekaart omgedraaid van een stapeltje van vijf. Op deze kaarten staat een insigne van zilver of goud of een twee insignes, goud èn zilver. Zodra het derde insigne van een bepaalde kleur zichtbaar wordt betekent dat dat u aan de laatste ronde bezig bent. Het spel duurt dus drie tot vijf ronden.

In die ronden kunt u dus uw groentjes kwijtraken en kunnen uw elitetroepen het ziekenhuis in geschoten worden (beurtje overslaan omwille van werkonbekwaamheid), de gevangenis in vliegen (twee beurten overslaan), verbannen worden uit Cincinnati of erger: harpspelend het rijk der hemelen tegemoet treden.

Chicago is, zoals te verwachten, een speciaal stadje. Daar woont de Boss der Bossen. Daar kunt u uw klootzakjes wel kwijt, maar niet uw kaarten. De Grote Baas zamelt al het geld in van de steden die links van hem liggen om het vervolgens te delen met de speler die Chicago beheerst - hij rondt wel altijd af in zijn voordeel, de schoft - en schuift elke ronde een plaatsje naar rechts op, waardoor de potentiële inkomsten aldaar steeds lucratiever worden.

Leuk is ook dat de spelersvolgorde als de laatste kaart moet worden uitgespeeld wordt bepaald aan de hand van het aantal loopjongens (houten blokjes) die de spelers op dat moment nog in hun bezit hebben. De speler met de meeste beschikbare gangsters begint en de speler met het laagste anatal speelt het laatst. Hou daar rekening mee als u volop met uw zondagse smoel aan het bluffen bent.

The Boss sloeg bij ons in als een bommetje. Geen bom, een bommetje. Maar ik weet uit ervaring dat men van kleine bommetjes behoorlijk kan schrikken. Dat deed ik hier ook en dat is absoluut niet negatief bedoeld.

Iedereen waarmee ik dit speelde was aangenaam verrast. Snel, eenvoudig van opzet, overzichtelijk maar vooral paranoia genererend. Want welke kaarten heb ik op hand en wat weet ik daardoor? Wat kan ik opmaken uit de aard van de kaarten die mijn tegenspelers al hebben uitgespeeld? Die gele kaart die mijn overbuur daar op hand heeft, welke zou dat zijn? En waarom speelt mijn linkerbuur zijn gangsters uit op Kansas City terwijl hij geen enkele kaart van die stad op hand heeft? Overvloedig zweten is een natuurlijke bijwerking als u zich aan een spelletje The Boss waagt. het is maar dat u het weet.

Optimaal spelersaantal: vier. U kunt het met minder, zelfs met z'n tweeën, maar met z'n vieren bent u in voor een erg zinnenprikkelende behandeling. U gaat in uw lichaam zenuwen voelen trillen waarvan u tot op dat moment het bestaan niet eens vermoedde.

Tegenindicaties? Hartproblemen, een te hoge bloedruk, zwangerschap, aangeboren achterdocht en een lage frustratietolerantiedrempel. Het kan ook zijn dat u, bij aanvang van het spel nochtans volkomen gezond zijnde, na afloop met één van de bovengenoemde ongemakken huiswaarts keert. U bent gewaarschuwd.

En een gewaarschuwd gangster telt voor twee.

Dominique

 

The Boss

Blackrock Editions

Alain Ollier

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

20 tot 60 minuten

 

 

20:03 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (5) | Tags: the boss, blackrock editions |  Facebook |

01-11-10

Kleine voetjes en voor alles in..

Laten we het even hebben over edelstenen.

Elke editie van Spiel levert er wel eentje op: The Hidden Gem.

The Hidden Gem is een spel dat op Spiel enigszins onder de rader doorvliegt en waarvan achteraf blijkt dat het fantastisch is. Uiteraard hebt u het ook gekòcht, anders was het geen Hidden Gem. Zo komt het ook dat een Hidden Gem van speler tot speler kan verschillen.

Wat mij betreft luistert The Hidden Gem van Spiel 2010 naar de naam Mai-Star.

Mai-Star is een kaartspel voor drie tot zes spelers van Japon Brand, de stand die u op Spiel eigenlijk altijd als eerste moet aandoen. Ik heb ook dit jaar weer enkele spelletjes van onze Japanse vrienden meegenomen en ik kan u nu al zeggen: hou deze blog, en vooral dat gele gevaar, goed in de gaten. U gaat nog aangenaam verrast worden.

Mai-Star is de (schijnbare) eenvoud zelve. U bent een bloedmooie, kleinvoetige geisha die er alles aan doet om het uw gasten naar de zin te maken. Een erezaak is dat. Daar moet u wel eerst gasten voor over de vloer krijgen natuurlijk, maar daarvoor hebt u een hele trukendoos achter uw prachtige waaier klaar zitten.

U kunt in dit spel met maximum zes bloedmooie schoonheden aan de slag - die lelijke gezichten van uw mannelijke tegenspelers denkt u maar even weg - en elk hebben ze hun eigen vaardigheden, zijnde gedienstigheid (altijd meegenomen), prestaties (behoeft echt geen verdere uitleg hoor) en intelligentie. Met deze vaardigheden proberen de schoonheden zoveel mogelijk gasten naar hun ongetwijfeld naar lentebloesem ruikende vertrekken te lokken. Ze hebben elk ook een unieke eigenschap, een eigenschap die het leven van een geisha enigszins makkelijker maakt. Iets waardoor zij haar werkelijkheid naar eigen goeddunken kan bijboetseren. Dat is meegenomen als u de mooiste en de leukste en de bekwaamste en de slimste en vooral de rijkste wilt zijn op het einde van het spel.

Tijdens uw beurt - u begint, naargelang de ronde, het spel met vijf, zes of zeven handkaarten en uw bloedmooie andere ik voor u op tafel - kunt u één actie doen. U kunt kiezen uit: een gast uitspelen, adverteren, introduceren, wisselen en zoeken.

Adverteren en gasten uitnodigen zijn de belangrijkste. Als u adverteert legt u een handkaart (voornamelijk mannen) rechts naast uw geisha en neemt vervolgens een nieuwe kaart van de trekstapel op hand. Deze kerels genereren geen punten, maar ze gaan wel rondbazuinen hoe goed u wel bent, met die kleine voetjes van u. Afhankelijk van de invloed van de uitgespeelde "adverteerder" gaan bepaalde vaardigheden van uw geisha de hoogte in, wat een andere mogelijke actie, het lokken van gasten, dan weer makkelijker maakt. Hoe verleidelijk en noodzakelijk ook, adverteren houdt een risico in. U moet immers een kaart van de trekstapel nemen en elke kaart die u op het einde van een ronde nog op hand hebt confronteert u met de onwelriekende geur van twee strafpunten.

Het lokken van gasten doet u eveneens door het uitspelen van handkaarten, maar tijdens deze actie legt u ze in een rijtje boven uw geisha. Deze kerels willen niet liever dan van uw gunsten gebruik maken en ze betalen er rijkelijk voor. In dit spel zijn geld en overwinningspunten synoniemen van elkaar, een niet onbelangrijk detail. Uw gasten hebben zo hun voorkeuren en eisen dan ook dat u voldoende vaardigheid in het bevredigen van hun verlangens bezit. Ze hebben ook allemaal een eigenschap die u kunt activeren zodra u de kaart uitspeelt (als u ze als adverteerders uitspeelt kunt u deze eigenschap niet gebruiken). Daar zitten erg interessante handigheidjes tussen die u, geloof me vrij, heel erg van pas kunnen komen.

Introduceren doet u door twee handkaarten op de aflegstapel te leggen en er twee nieuwe voor in de plaats te trekken. Handig als u naar een bepaald manspersoon op zoek bent.

Wisselen betekent dat u een uitgespeelde adverteerder opnieuw op hand neemt en deze vervangt door een nieuwe uit uw hand. Handig voor als u tijdens het spelen een karakter van adverteerder wilt upgraden naar gast of als u tijdens het spelen merkt dat u zich van kaart vergist hebt.

Zoeken staat voor het op hand nemen van een kaart van de trekstapel. U vraagt zich af wat het nut hiervan is aangezien u dan toch beter kunt adverteren, dan krijgt u bovenop uw toenemende vaardigheden immers ook een kaart op hand. Geloof me, er zijn momenten in het spel waarin deze actie van groot belang kan zijn. Hou dit dus maar lekker in uw achterhoofd.

Een ronde eindigt op het moment dat een speler zijn laatste handkaart uitspeelt of op het einde van de ronde waarin de trekstapel leeg is getrokken, waarna u de goudwaarde op de gastenkaarten als overwinningspunten noteert en uw resterende handkaarten als strafpunten in mindering brengt a rato van twee punten per kaart.

Alles in dit spel draait om de afweging of u voor een adverteerder gaat of een gast. Een adverteerder jaagt uw aantal handkaarten de hoogte in, maar verhoogt dan wel uw reputatie èn de kans lucratievere gasten uit te spelen. Een gast daarentegen laat u toe uw hand leeg te spelen èn, indien u dat wenst zijn speciale eigenschap te gebruiken. Met een handelaar bijvoorbeeld kunt u een andere speler verplichten twee kaarten te laten trekken. Of u kunt een prostituee onder uw gasten droppen, waardoor u twee gasten van dezelfde kleur kunt uitspelen en zo een beetje tijdsdruk op uw bevallige tegenspelers zet. Of de sumoworstelaar sommeren (arme geisha) waarmee u een kaart uit de handen van een tegenspeler kunt wegspelen. Uw gasten zijn ook de enige kaarten die geld (punten) opleveren aan het einde van een ronde. Naar goede gewoonte wordt u dus ook hier geconfronteerd met enkele interessante dilemma's.

Op elk potje past een dekseltje hebben ze mij geleerd. Geisha's hebben geloof ik een andere interpretatie van dit spreekwoord ingelepeld gekregen, een variant waarin van de premisse wordt uitgegaan dat één pot meerdere deksels aankan. Daar valt wat voor te zeggen en als u deze filosofie tijdens het spelen niet durft te hanteren eindigt u gegarandeerd als Mai-Flop.

Speelkaarten die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten, een vloeiend spelverloop, een goeie geut interactie, gegarandeerde spanning, tonnen tactiek en zes bloedmooie vrouwen. En dat allemaal in een klein doosje waarmee u zonder enig probleem elke grenspost passeert. Er zijn er met minder goede punten in mijn kaartspellenkast geraakt.

Als u er niet tegenop ziet om uw vrouwelijke kant aan te spreken, een avond kleine voetjes te hebben en bloemen in uw haar moet u Mai-Star zeker eens proberen. Wie weet ontdekt u uw andere ik.

Knalt u liever vijandelijke eenheden uit de lucht raad ik u aan iets anders te proberen. Besef dan wel dat u een catfight op het scherp van de snee mist.

Catfight? Inderdaad: A Hidden Gem

Dominique

 

Mai-Star

Japon Brand (2010)

Seiji Kanai

3 tot 6 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

14:00 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mai-star, japon brand |  Facebook |