29-10-10

Pechverhelping is onderweg.

De nasleep van Spiel moet even op de pechstrook.

Ik zal u schrijven waarom.

Ik heb onlangs mijn exemplaar van Alien Frontiers  (Clever Mojo Games) ontvangen en gespeeld en ik móét u er gewoon over berichten.

Want dit, beste medespeler, is samen met London het beste spel van deze jaargang.

Ik ben er helemaal weg van.

Alien Frontiers was op Spiel nergens te bespeuren. Dat komt door het feit dat het spel vóór Spiel al uitverkocht was - de 1000 preorders waren zó de deur uit - en daarbovenop is Clever Mojo Games een kleine Amerikaanse uitgever wiens haalbare reisonkosten dit boekjaar niet verder reiken dan de bushalte aan het parochiecentrum van Edmonds, drie straten verder dan hun uitvalsbasis.

De gekheid die dit spel bij mij teweegbrengt heeft meerdere oorzaken. Ik som ze even op:

Het thema

In Alien Frontiers hebben we een vreemde planeet ontdekt. Een planeet, zo leert ons eerste onderzoek, waar zich eigenaardige zaken afspelen en waar al even eigenaardige restanten van een vreemde beschaving terug te vinden zijn. Deze restanten bevinden zich op de planeet zelf, maar fladderen ook in een baan rond de planeet. Wij zouden niet menselijk zijn als we niet onmiddellijk besloten heel dat geval te koloniseren, en dan nog liefst zo snel mogelijk. Uiteraard wil elke kolonisator als eerste daarmee klaar zijn en gaat daarom iedereen met elkaar in competitie. Al is de eerste die het klusje klaart lang niet zeker dat hij of zij het lintje van de president op zijn of haar revers geprikt krijgt. 

Het kolonisatieproces wordt ondersteund door het inzetten van ruimteschepen (dobbelstenen) die de satellietlocaties aandoen die rond de planeet zweven, erts gaan ontginnen op de plaatselijke maan en de energie van de lokale zon omzetten in brandstof. Erts en brandstof zijn nodig om onze kolonies op de planeet op te starten. Acht regio's zijn er op de planeet en elke regio herbergt buitenaardse technologie die we goed kunnen gebruiken om onze snelheid en efficiëntie van koloniseren aanzienlijk op te krikken.

De schoonheid

Als u dit op tafel ziet liggen gaat u zich amper kunnen voorstellen dat dit kleinood het resultaat is van de noeste arbeid van een bedrijfje dat bestaat uit een man en een paardenkop. De doosillustratie op zich is al een lust om naar te kijken.  En dan heb ik het nog niet gehad over de inhoud: een prachtig en erg functioneel spelbord, al even prachtige alienkaarten, dikke en stevige regiofiches, een scorebord, drie stevige field generator-fiches, prachtig houten materiaal (erts, brandstof en kolonies in de vier spelerskleuren), 25 dobbelstenen (vier keer zes in de spelerskleuren en één doorzichtig en  interessant en vooral erg bruikbaar alienexemplaar) en een goed gestructureerd, kleurrijk spelregelboekje.

De eenvoud

Dit spel is fluitend uit te leggen en al tijdens de eerste spelronde fluit heel uw gezelschap vrolijk en toonvast mee. Verder zijn het spelbord, de alienkaarten en de regiofiches van een zodanige overzichtelijke en eenvoudige iconografie voorzien dat het regelboekje tijdens het spelen werkloos in de doos ligt te verkommeren. Moest u toch nog vragen hebben tijdens het spelen biedt de achterkant van het regelwerk zeker soelaas.

Het spelmechanisme

Het spelmechanisme hebben we al eens eerder gezien, in Kingsburg meerbepaald. Daar houdt de vergelijking ook onmiddellijk op, want al lijkt de opzet hier eenvoudiger, we hebben hier te maken met een heel ander spel. Er wordt inderdaad gedobbeld, maar in tegenstelling tot Kingsburg, waarin een hoge worp altijd valt te prefereren boven een lage, is de hoogte van uw worp hier veel minder determinerend. U hebt altijd wel de mogelijkheid iets leuks te doen met uw schepen en bepalen wàt en wanneer is niet bepaald een eenvoudige aangelegenheid.

Blokkeren is hier ook een constant te overwegen tactische actie. Uw dobbelstenen (ruimteschepen) en die van uw tegenspelers blijven gewoon op het bord liggen tot u weer aan de beurt bent. En dat, beste medespeler, is écht leuk. Want dat biedt een aantal interessante tactische mogelijkheden, waarin één constante steeds weer opduikt: het jennen van uw tegenspelers.

U gooit dus met uw vloot dobbelstenen - u begint met drie eenheden en u kunt in de loop van het spel uitbreiden tot zes - waarna u de door u gekozen locatie aandoet.

Laten we de mogelijkheden even overlopen:

"Alien Artifact"

Landt u daar mag u voor elke dobbelsteen, verder (ruimte)schip genoemd, die u daar plaatst de drie openliggende alienkaarten ruilen voor drie nieuwe. Heel handig als u naar een bepaalde kaart op zoek bent. Als u er dobbelstenen plaatst met een totale waarde van 8 of meer mag u een alienkaart kiezen en vanaf dan de voordelen daarvan benutten. Er zijn er 22 in het spel, 12 verschillende. Ze bieden u, mits betaling van erts en/of brandstof of de kaart zelf, leuke voordelen. Zo is er de Booster Pod bijvoorbeeld, die u onder andere toelaat voor één brandstof de waarde van één van uw ruimteschepen met één te verhogen. Er handig als u net dat ene cijfertje nodig hebt.  Er is plaats voor slechts vier ruimteschepen op deze locatie. U weet dus wat u te doen staat.

"Colonist Hub"

Hier bevinden zich vier lanceerplatformen, één voor elke speler, van waar u uw kolonies naar de planeet afschiet. Voor elk schip dat u er plaatst mag u uw kolonie één veld opschuiven richting lancering. Dat lukt niet in één beurt want u moet daar zeven velden voor overbruggen. U bent dus even zoet met dit proces. Bij de lancering moet u één erts en één brandstof inleveren, maar het levert u uiteindelijk wel altijd een punt voor de kolonie op. Eén punt, beste medespeler, is in dit spel erg belangrijk.

"Colony Constructor"

Als u hier drie schepen van dezelfde waarde "dockt", uiteraard tijdens uw huidige beurt gegooid, mag u onmiddellijk een kolonie stichten op de planeet. Dat gaat uiteraard veel sneller dan het gedoe in de "Colonist Hub" hierboven, maar het kost u wel drie erts.

"Lunar Mine"

Hier mag u landen als uw ruimteschip een gelijke of hogere waarde heeft dan het ruimteschip met de hoogste waarde dat er al ligt. Voor elk ruimteschip mag u een erts naar uw eigen voorraad overhevelen. Hier is plaats voor vijf schepen. Aan erts is in dit spel moeilijk te komen. Het is maar dat u het weet.

"Maintenance Bay"

Hier plaatst u uw ruimteschepen als u niet in staat bent - u hebt ook àltijd pech - om ze op lucratieve locaties onder te brengen. Het is een soort parkeerplaats alwaar uw ruimteschepen wachten tot u weer aan de beurt bent. Plaats genoeg voor iedereen hier.

"Orbital Market"

Twee schepen van dezelfde waarde moet u hier posteren. En liefst van een zo laag mogelijke waarde want u mag dan brandstof ruilen voor erts aan de ruilwaarde die door de gegooide ogen van één van de dobbelstenen wordt aangegeven. Gooit u twee enen mag u dus één brandstof omzetten in één erts. Er is plaats voor twee paartjes ruimteschepen hier.  

"Raiders Outpost"

Een sequentie van drie dobbelstenen moet u hier plaatsen, 1-2-3 bijvoorbeeld. Doet u dat mag u een combinatie van erts en brandstof, vier in totaal, stelen van uw tegenspelers. U mag daarbij spreiden naar keuze. Er is slechts plaats voor drie ruimteschepen hier en deze zijn enkel weg te spelen als een sequentie van drie wordt gegooid die hoger is dan degene die er al ligt. De weggespeelde schepen gaan dan gewoon naar de Maintenance Bay.

"Shipyard"

Hier kunt u extra schepen bouwen. U moet er wel twee schepen van dezelfde waarde plaatsen. Afhankelijk van het hoeveelste schip u bouwt moet u dan erts en brandstof betalen om het te fabriceren. Uw vierde schip kost één brandstof en één erts, het vijfde kost twee van elk en het zesde vraagt drie erts en drie brandstof). Hier is plaats voor drie koppeltjes. U kunt dit spel met z'n vieren spelen. Hebt u 'm?

"Solar Converter"

Hier slaat u brandstof in. U krijgt brandstof uitbetaald op basis van de waarde van elk schip, naar boven afgerond. Een drie en een vier leveren bijvoorbeeld elk twee brandstofeenheden op. Acht schepen kunnen hier tegelijkertijd gestationeerd zijn. Aan brandstof is relatief makkelijk te komen. Het is maar dat u het weet.

"Terraforming station"

Eén schip met waarde zes kunt u hier kwijt. Maar dat levert wel wat op. Met één erts en één brandstof kunt u dan onmiddellijk een kolonie stichten op die planeet daar beneden. Uw ruimteschip wordt tijdens dit proces wel helemaal omgebouwd en is niet meer bruikbaar. Het gaat terug naar de algemene voorraad wat betekent dat u het opnieuw zult moeten bouwen door gebruik te maken van de Shipyard. U mag deze actie niet kiezen als u slechts over drie schepen beschikt.

De snelheid

De snelheid van spelen is dik oké. U bezit tenslotte een hoop ruimteschepen. En als uw beurt wat langer duurt is dat enkel en alleen te wijten aan uw onvermogen om tot een beslissing te komen. Na de eerste paar ronden beginnen bepaalde locaties ook goed gevuld en geblokkeerd te raken zodat u minder mogelijkheden hebt en sneller tot een beslissing komt, maar tegelijkertijd ook meer frustratie oploopt. Heerlijk.

De herspeelbaarheid

Ik ga hier niet teveel verklappen maar ik kan u garanderen dat er meerdere wormholes zijn die naar de overwinning leiden. U gaat meerdere sessies nodig hebben om ze allemaal te ontdekken en elke nieuwe sessie zal beroep doen op uw adaptieve vaardigheden teneinde de juiste combinaties voor uw succes aaneen te weven.

De fluctuerende scorepionnen

Tijdens het spel gaat uw telsteen vrolijk op en neer. Na elke beurt moet u even evalueren of u punten hebt gescoord of bent kwijtgespeeld en ook uw tegenspelers moeten dat doen. Geen paniek, het is allemaal een fluitje van een cent en de spanning zit er van bij aanvang flink in.

De duidelijkheid

Om te winnen moet u op het moment dat een speler zijn laatste kolonie op de planeet plaatst het meeste punten hebben. Simpel.

Die punten zijn gemakkelijk te bepalen: u krijgt een punt voor elke kolonie die u hebt gesticht, een punt voor elke regio die u controleert (u hebt er de meeste kolonies) en een punt indien u de regio controleert waar zich het positronveld bevindt. Daarbovenop kunt u nog een punt extra verdienen als u op het einde van het spel de kaarten "alien city" en/of "alien monument" bezit (een punt per kaart). Geen zware teloefening hier op het einde. Dat biedt ook het voordeel dat u ten allen tijde tijdens het spel in een oogopslag ziet hoe iedereen ervoor staat zodat u uw meest aangewezen actie kunt bepalen.

Als die dobbelstenen nu maar wilden meewerken.

De ode aan de grote science-fiction schrijvers

Asimov, Bradbury, Burroughs, Heinlein, Herbert, Lem, Pohl, Van Vogt, ze maken allemaal deel uit van het spel, want de regio's op de planeet zelf zijn naar hen vernoemd. En als u de controle over een regio bezit krijgt u een extra voordeel dat mooi staat aangeven op een grote en dikke fiche die aan de regio in kwestie is gelinkt. Controleren betekent meer kolonies hebben in een regio dan uw tegenspelers. Bij een gelijke stand moet u de fiche weer inleveren. Controleert u het Bradbury Plateau bijvoorbeeld krijgt u één erts korting als u tijdens uw beurt de Colony Constructor activeert. Erg interessant wordt het als u de Burroughs Desert controleert. Daar bevindt zich een alien ruimteschip dat u, mits betaling van één erts en één brandstof, tijdens uw beurt als extra schip mee kunt inzetten. Geloof me, ze hebben alle acht hun belang en kunnen een cruciale rol spelen als u het spel naar uw hand wilt zetten.

Het retrogevoel

De illustraties in dit spel, van spelbord tot alienkaart, stuwen science fiction-nostalgie langs alle porieën naar buiten. Heerlijk om naar te kijken en een verademing tussen al die ruimtespellen die zichzelf op dit vlak veel te serieus nemen. Flash Gordon zou in dit universum niet hebben misstaan. U moet dit lezen als een compliment.

De hang naar meer

Na de eerste sessie gaat u onmiddellijk opnieuw willen spelen om iets anders uit te proberen. Doet u dat niet ligt u 's nachts wakker. Het is maar dat u het weet.

De bedenker van dit exploot heet Tory Niemann. Hou deze naam in gedachten als u 's avonds laat uw blik naar de sterrenhemel richt.

Dominique

 

Alien Frontiers

Clever Mojo Games (2010)

Tory Niemann

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

 

12:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) | Tags: alien frontiers, clever mojo games |  Facebook |

27-10-10

London Calling.

London.

Voorwaar, het is een mooie stad. Een wereldstad zelfs.

Een kleine 350 jaar geleden was het daar heel andere koek. Toen brandde het hele zootje tot aan de grond af. 13.200 huizen en 37 kerken gingen eraan. Drie dagen nadat de eerste vlammetjes het huis van bakker Farrinor verlieten was het klusje geklaard. 80% van de stad ging uiteindelijk in de vlammen op.

Dat kan tellen.

Of ze dáár in die tijd goed konden tellen valt echter zeer te betwijfelen. Het telraam van dienst kwam niet verder dan 9 tot 16 slachtoffers. Er moeten wel heel weinig mensjes in die 13.200 huizen hebben gewoond.

Twee Spielse spellen hielden verband met deze grote brand: The Great Fire Of London 1666 (Prime Games) en London (Treefrog). Strikt genomen zou u eerst aan de slag moeten met The Great Fire, waarin het hele zootje - vooral dat van uw tegenspelers, want dàt soort spel is het - tegen de grond gaat om u daarna rustig te zetten aan de wederopbouw, wat het onderwerp is van London. Het lijkt me iets voor een thema-avond. Ten huize van wordt die dan ook eerstdaags ingepland.

Martin Wallace heeft de heropbouw aan onze vaardige handen toevertrouwd middels een bordspel. Alhoewel, de benaming kaartspel lijkt me de lading beter te dekken. Want jongleren met kaarten en vooral met wat daarop staat is de hoofdactiviteit die u tijdens dit spel uitoefent. U begint te klussen in 1666 en u eindigt uw werkzaamheden in het jaar des Heren 1900. Wallace heeft er gelukkig voor gekozen de bouwtijd in te korten tot anderhalf uurtje.

London vertoont, tot mijn grote vreugde, nogal wat overeenkomsten met San Juan. Zo moet u een stad uitbouwen door gebouwkaarten voor u op tafel uit te spelen en om deze kaarten uit te spelen moet u ze betalen met handkaarten van dezelfde kleur, al dan niet aangevuld met geld (de centrale bank houdt regelmatig het handje op). Later in het spel kunt u deze gebouwen activeren zodat ze voor u mooie dingen gaan doen, geld of overwinningspunten genereren bijvoorbeeld. Dat kost dan ook weer kaarten of geld of allebei of, als u geluk hebt, niets. Er zitten kaarten tussen die bestemd zijn voor eenmalig gebruik en er zijn er ook waarvan u kunt blijven genieten. Een deck van 110 kaarten krijgen we hier voor de kiezen, verdeeld over een A-, een B- en een C-deck die getrouw en chronologisch de inhoudelijke en visuele evolutie van de werderopbouw evoceren. En waar u heel voorzichtig en goed doordacht mee moet omgaan. Voorzichtigheid en doordachtheid is vooral geboden tijdens het selecteren van de kaarten waarmee u betaalt. Die komen namelijk niet op een aflegstapel terecht, maar op het centrale spelbord alwaar ze door de gretige vingertjes van uw tegenspelers kunnen worden weggegraaid.

Dat centrale spelbord - heel overzichtelijk en functioneel trouwens - bevat ook nog 20 disctricten die  u tijdens het spel  de uwe kunt maken door er welgeteld één gebouw uit uw voorraad op neer te zetten, één gebouw per district. Claimen heet dat. Geclaimd betekent voorgoed van u, geen tegenspeler kan u vervoegen op dat lapje grond. U voelt ergens achter in uw hersenpan het woord "blokkeren" al opkomen. Dat hebben uw hersenen goed begrepen. Grond claimen kost geld, maar levert u ook wat op: een handvol overwinningspunten aan het einde van het spel en, naargelang de locatie van het district, enkele handkaarten. Maar mogelijk nog belangrijker: elk district dat u hebt geclaimd geeft u een bonus bij het bepalen van uw armoedepeil, waarover later meer. Wordt er tijdens het spel een metrolijn in uw disctrict(en) gebouwd levert u dat per metrolijn op het einde van het spel nog eens twee extra punten op. Die metrolijnen bouwt u door het activeren van gebouwenkaarten in uw stad. U zorgt er dan ook bij voorkeur voor dat u deze kaarten op hand krijgt zodat u de aanleg zelf een beetje kunt sturen. Het voelt immers niet echt lekker te zijn overleverd aan de goodwill van uw tegenspelers. De Theems, die de stad doorkruist, speelt ook een belangrijke rol. Bepaalde gebouwen zijn ermee gelinkt en het als u de rivier onderdoor moet met uw metrolijn kost u dat extra geld.

Tijdens uw beurt trekt u eerst verplicht een kaart van de trekstapel of u neemt er eentje van het centrale spelbord. Vervolgens leunt u oncomfortabel achterover en begint u met het dilemmatisch bepalen van de actie die u gaat uitvoeren: uw stad verder uitbouwen (kaarten uitspelen), een district claimen, uw stad "runnen" of gewoon drie kaarten op hand nemen van de trekstapel en/of het centrale spelbord. Het runnen van de stad, waarbij u naar believen gebouwenkaarten mag activeren, is waar de niet bepaald kleine adder onder het (gr)as zit. Na het runnen telt u immers uw stapels stadkaarten bij elkaar op op (u kunt kaarten op elkaar leggen om het aantal verschillende stapels, en daardoor de grootte van uw stad, zo klein mogelijk te houden) en voegt daar uw aantal handkaarten aan toe. Van dat getal trek je je aantal geclaimde districten op het centrale spelbord af. Het resultaat van dat op- en aftellen is HET AANTAL ARMOEDEBLOKJES DAT JE UIT DE ALGEMENE VOORRAAD MOET NEMEN. Dat het voorgaande in hoofdletters staat is geen toeval. Als u niet oppast groeien die blokjes uit tot een vulkaan die op het einde van het spel in volle glorie uitbarst en u vervolgens van tafel blaast. Teveel armoedeblokjes in voorraad hebben op het einde van het spel is dodelijk. Dat is, tenzij je tegenspelers het ongeveer even slecht hebben gedaan, een brandje dat niet meer te blussen is. LET DAAR VOOR OP! Blijf qua armoede ongeveer op gelijke hoogte als je tegenspelers. Op het einde mag hij of zij die het minste armoedeblokjes bezit ze immers allemaal afleggen, waarna de andere spelers een gelijk aantal blokjes mogen dumpen. Wat dan overblijft levert strafpunten op waarvan u het aantal mooi kunt aflezen van een heel overzichtelijke tabel op het spelbord. Ik raad u aan verder te lezen en u lekker te verkneukelen in wat dat bij mij persoonlijk teweegbracht. Het is toch bijna Sinterklaas.

Geld, daar hebben we nog zoiets. U hebt uiteraard nooit genoeg Engelse ponden in voorraad, waardoor u in de verleiding komt om te gaan lenen. Soms - maar dan moeten ze het wel heel slim spelen - dwingen uw tegenspelers u tot een lening. U moet uw ontleende bedragen op het einde wel zien terug te betalen, met intrest uiteraard, want anders krijgt u - wat zingen wij in koor? - STRAFPUNTEN!

Als de actieve speler de laatste kaart van de trekstapel neemt krijgen de andere spelers elk nog één beurt et voila: London staat er weer!

De beste wederopbouwer moet dan nog worden bepaald, kwestie van iemand te hebben om te huldigen. Eerst betaalt u uw lopende leningen zoveel mogelijk af, vervolgens neemt u nog een armoedeblokje uit de voorraad voor eke handkaart die u nog bezit, wordt er 1 overwinningspunt toegekend voor elke 3 pond die u op dat moment in voorraad hebt, krijgt u de punten voor uw geclaimde districten (eventueel aangevuld met de bonuspunten voor de metrolijnen), voegt daarbij de overwinningspunten van de gebouwenkaarten die u in uw stad hebt uitgespeeld (ook de gebouwkaarten die door andere kaarten bedekt zijn) en voegt bij al die puntenfiches het stapeltje dat u tijdens het spel al hebt verzameld.

De strafpunten dan: elke niet terugbetaalde lening kost u 7 strafpunten. De speler met het minst aantal armoedeblokjes mag deze met een brede glimlach allemaal terugsturen naar de centrale voorraad, waarop de andere spelers een even groot aantal mogen afleggen. Vervolgens bepalen de spelers die dan nog armoedeblokjes overhouden hun aantal strafpunten aan de hand van de handige tabel op het spelbord, waarvan eerder sprake.

London, beste medespeler, is het beste spel dat dit jaar op Spiel te vinden was. Het is in mijn ogen ook het beste spel van Martin Wallace, met een verrassende toegankelijkheid die toch voldoende weerhaken bevat om het u knap lastig te maken. Als u eraan begint lijkt het allemaal zo eenvoudig, een fluitje van een cent als het ware. U gaat dat Londens varken even snel wassen. Tot u geconfronteerd wordt met de armoedeblokjes, de slechts één actie per beurt pesterij, uw falende bouwplannen, het uitbalanceren van de grootte van uw stad, uw chronisch geldtekort, het lekkers dat u moet neerleggen voor uw tegenspelers en ook wel de soms dodelijke interactie met dat stelletje ongeregeld. Het voelt een beetje als bordjongleren in het circus, met dat verschil dat er maar bordjes blíjven bijkomen en dat u het nare gevoel hebt iets te missen dat u daarbij erg van pas kan komen, namelijk handen.

Het materiaal is dik in orde. U mag met mooie en erg functionele kaarten aan de slag en het spelbord laat niets te wensen over. De spelregels zijn duidelijk en overzichtelijk en absoluut niet moeilijk. Ik heb het bij de heer Wallace ooit anders gezien. Of niet gezien, het is maar hoe u het bekijkt. Het houten materiaal van de gelimiteerde editie biedt zeker een tactiele en visuele meerwaarde, maar het standaardmateriaal staat het speelplezier zeker niet in de weg. Daarvoor is dit spel te leuk.

Met veel enthousiasme vloog ik er samen met mijn twee medespelers in. De winnaar had meer dan 80 punten, de tweede in de 60 en ik - dát weet het nog heel precies - 2. U mag even lachen. Ik had 59 strafpunten omwille van mijn veel te groot armoedepeil. Ik raad u stellig aan voor spelaanvang het tabelletje rechts boven op het spelbord aandachtig te bestuderen. Daar staat op hoeveel strafpunten u krijgt voor hoeveel armoedeblokjes. En als u niet in uw dagje bent hakt dat erin als de kettingzaag in The Texas Chainsaw Massacre. Ik zou er ook voor zorgen dat er geen kettingzaag in de buurt is als u met uw eindresultaat wordt geconfronteerd. Uw tafel zou er wel eens aan kunnen gaan. 

Na De Afgang heb ik een halve nacht liggen nadenken. Hoe ik het de volgende keer zal aanpakken, maar vooral hoe niet. Ik heb al een plan. Voor zover ik het nu kan beoordelen heeft het kans op slagen. Ik hang het briljante concept hier niet aan uw neus, maar ik beloof u dat ik iets laat weten als ik het ten uitvoer heb gebracht.

Dat zal, als het van mij afhangt, niet lang meer duren. Want het brandt vanbinnen.

Een heerlijk spel.

Dominique

 

London

Treefrog (2010)

Martin Wallace

2 tot 4 spelers (leeftijd niet aangegeven)

90 minuten

 

17:23 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) | Tags: london, treefrog, martin wallace |  Facebook |

25-10-10

Spellen uit Essen: Zwalp like an Egyptian!

Egypte.

Ik ben er nooit geweest en ik zal er omwille van chronisch geldgebrek ook nooit komen. Dàt soort dingen doet een beurs als Spiel dus met mensen.

Gelukkig zijn er goedkope sluipwegen, spelletjes op keukentafels bijvoorbeeld.

Zo bevond ik mij op zaterdag 23 oktober langs de Nijl, een dikke 2000 jaar geleden zelfs, en mat ik mijzelf de rol aan van een plaatselijke handelaar die zaakjes deed in de steeds rijzender schaduw van de in aanbouw zijnde tempel van Sobek.

Sobek is een worp van Asmodée. Een kleine worp overigens, maar daarom geen minderwaardige. Ik heb in mijn spellenkast heel wat kleine doosjes staan waarvan de bescheiden inhoud tot grootse dingen in staat bleek. Ik denk in deze context bijvoorbeeld aan Dynasties, een Oosters getint oorlogsspelletje voor twee dat ook door Asmodée werd heruitgegeven en dit jaar in Essen werd gepresenteerd onder de naam Sun Tzu. Ik hoop dat u het meegenomen hebt. Indien niet hebt u toch nog alle geluk van de wereld want Asmodée is een grote uitgever.

Sobeks doosje is ongeveer van dezelfde maat als dat van Sun Tzu en ik garandeer u dat u bij de eerste opening ervan een "oooo"-kreetje niet zult kunnen onderdrukken. Dat kreetje ontsnapt uw mondholte nadat u de spelregels hebt verwijderd en de structuur van de inlay de synapsen van uw oogzenuwen vrolijk betokkelt. Hier is over nagedacht. Ik vind het een zegen, uitgevers die nadenken over een inlay. Tien op tien hier voor Asmodée.

De inhoud van deze verrassend leuke inlay stelt ook al niet teleur. Stevige, mooi geïllustreerde goederen- en karakterkaarten, een langwerpig spelbord met daarop een kronkelig scorespoor tot honderd, vier deskundig opgeborgen telstenen, een spelregelboekje dat qua duidelijkheid niets te wensen overlaat  en vier corruptiezakfiches (ik vond er echt geen ander woord voor) met daaronder erg vernuftig weggestopt de bonus/actiefiches. Nogmaals, hier is over nagedacht.

In dit spelletje transformeert u zonder enige moeite in een Egyptische handelaar die zaakjes doet op de vele marktjes langs de Nijl. U propt uw pakhuizen vol met ivoor, graan, marmer en meer van dat leuks dat door het plaatselijke expeditiebedrijf aan de kaaien wordt aangeleverd. Deze goederen worden voorgesteld op mooi geïllustreerde kaarten die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten. Ze worden willekeurig langs de oevers van de Nijl open neergelegd en u hebt ze tijdens uw beurt gewoon voor het oprapen. In de kaartenstapel bevinden zich ook karakterkaarten. Die worden gedekt mee in de rij van de goederenkaarten gelegd. U weet dus niet wat voor lekkers zich daaronder bevindt, maar lekker ìs het. U kunt deze karakterkaarten als goederenkaart gebruiken maar er ook voor kiezen de speciale vaardigheid van het personage in kwestie te benutten, wat betekent dat u kunt gaan klooien met uw tegenspelers, de spelregels of uzelf.

Als u de eerste kaart van de uitlage neemt mag u dat gratis. Vanaf de tweede moet u corruptiepunten incasseren en wel zoveel als er kaarten liggen vóór de kaart die u op handen neemt. U geeft uw aantal corruptiepunten aan door de voorliggende kaarten onder uw corruptiezakfiche te leggen. Corruptiepunten zijn absoluut te mijden, tenzij u er zeker van bent dat u er op het einde van een ronde niet het meeste van hebt.

Goed, u verzamelt goederen en neemt die op hand. Hebt u tijdens het verzamelen een setje van minstens drie dezelfde goederen in uw Egyptische knuistjes mag u die voor u op tafel afleggen. In uw virtueel pakhuis zeg maar. Met een beetje geluk wordt dat een beetje vergemakkelijkt door het mee uitspelen van jokerkaarten. U mag eventueel reeds afgelegde setjes ook aanvullen, ook weer minstens met setjes van drie. Op het einde van een ronde mag u eventuele sets die u nog op handen hebt afleggen (die brengen wel beduidend minder op) en verkoopt u elke eerder afgelegde set aan een prijs die bepaald wordt door het aantal scarabeeën die op de kaarten van elke set staan vermeld  te vermenigvuldigen met het aantal kaarten dat de set in kwestie bevat. Dat tikt soms lekker aan. De uitbetaling gebeurt middels overwinningspunten, zoals iedereen die opgelet heeft tijdens de lessen geschiedenis weet, de in de oudheid gangbare munt in Egypte.

Tijdens elke verkoop wordt verlangend uitgekeken naar welke speler de meeste corruptiepunten heeft verzameld (de tijdens de ronde verzamelde corruptiepunten worden eerst aangevuld met de  handkaarten die niet meer konden worden afgelegd). Hij gaat voor elke tien punten die hij tijdens de verkoop heeft verdiend evenveel keer achteruit naar hetzelfde symbool waarop zijn telsteen zich na de uitbetaling bevindt, en dat komt niet bepaald overeen met het getal één. U weet dus wat u (niet) te doen staat. Speelt u dit twee keer klaar tijdens het spel bent u gegarandeerd het Egyptisch haasje. 

Na drie ronden, of als er een speler tijdens het spelen voorbij de magische honderdpuntengrens schiet, is het spel gedaan. En uiteraard wint u, wat dacht u?

Sobek is mooi, snel, elegant, interactief en als u niet oppast erg snel gedaan. En er zit meer in dan u op het eerste gezicht vermoedt. Tactiek meerbepaald.  

Toch even vitten: enkele overzichtskaartjes met wat uitleg over de karakters en de bonus/actiefiches waren zeer welkom geweest. Nu ging het spelregelboekje tijdens het spelen een beetje te frequent van hand tot hand en open en dicht. Dat haalde de schwung een beetje uit het spel. De illustraties bij de uitleg van de karakters en fiches zijn ook te klein. De aanwezigheid van een leesloep strekt tot aanbeveling. De telsteentjes hadden ook iets groter gemogen, temeer daar u er miniscule klevertjes van figuurtjes die een Egytian Walkje bezigen moet op aanbrengen. Hier strekken dan weer babyhandjes tot aanbeveling. Deze kleine ergernissen zorgen toch voor een beetje puntenaftrek.

Maar niet voldoende om dit spel links te laten liggen.

Samengevat: Sobek is een kaartspel waarin uw als handelaar uw voordeel probeert te doen tijdens de bouw van de tempel van Sobek. U doet dat door setjes van goederen(kaarten) te verzamelen, liefst zo uitgebreid mogelijk, om deze op het einde van elke ronde te verkopen. De leukste goederen liggen meestal net op die plaatsen waar je ook corruptiepunten incasseert waardoor je tijdens de verkoop wel eens zwaar de mist in kunt gaan, wat in dit spel synoniem staat voor een niet bepaald galante achterwaartse beweging op het scorespoor. Drie ronden speelt u en het kunnen er ook minder zijn als u of een uwer medespelers prematuur de honderdpuntengrens overschrijdt. Speciale karakterkaarten en bonusfiches laten u toe wat te rommelen met de spelregels en ook wel met uw tegenspelers. Het nemen van risico's, het goed in de gaten houden van uw tegenstanders, het slim gebruiken van de karakterkaarten die u verzamelt en het geluk met beide handen vastgrijpen wanneer het zich aandient  zijn de vaardigheden die u in dit spel mogelijk naar de overwinning zullen leiden.

Mij is dat tot op heden niet gelukt.

Dominique

 

Sobek

Asmodée / GameWorks (2010)

Bruno Cathala

2 tot 4 spelers vanaf 8 jaar

40 minuten

 

 

21:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sobek, asmodée |  Facebook |

24-10-10

Messescherp!

Medespeler, 

Ik ben al een tijdje bezig aan een nieuwe nachtelijke leesmarathon van "De Beproeving" van Stephen King. De herwerkte en uitgebreide  versie. Ik mag me graag onderdompelen in het, zij het fictieve, leed van anderen. Ik ben ook maar een mens.

Toen ik mij enkele dagen geleden voortbewoog op de Messe Essen heb ik meermaals aan dat boek moeten denken. Iedereen, maar dan ook iedereen, die zich in die hallen bevond werd immers blootgesteld aan ongemakken die de vergelijking met de plagen van Egypte kunnen doorstaan.

Een kleine bloemlezing:

Het meest had ik te doen met de bemanning van het slagzij makende scheepje van Japon Brand. "The Games ale not deliveled yet. They ale somewhele in a containel. We don't really know whele they ale now. Solly, velly velly solly. Maybe come back tomollow? Let's play that they allive then." En dat allemaal onder begeleiding van een gebetonneerde glimlach en de obligatoire buiging. Ik was erbij toen de dozen op vrijdagmiddag werden afgeleverd. Als er zoiets als collectief menselijk geluk bestaat, ècht menselijk geluk, dan heb ik dat daar en op dat moment zelf mogen aanschouwen. Op de gezichten van een handvol Japanners.

De aan een milde vorm van obesitas lijdende bemanner van de stand van das Östereichiches Spiele Museum dan. In hal 9, op donderdag. De gratis extra tegels van Asara stonden ergens in enkele dozen in een vrachtwagen in een file, dubbel gefixeerd als het ware. Een vrij lange file blijkbaar want op vrijdagmiddag waren de verlossende dozen nog steeds nergens te bespeuren. Daar kwam nog bovenop dat de arme man zodanig veel andere gratis uitbreidingen moest uitdelen - die dan ook nog erg ergonomisch onderaan en erg diep in zijn desk waren weggestopt - dat zijn exponentieel toenemende kortademigheid tot in hal 12 te horen was, alwaar het verkeerdelijk werd aanzien als een hinderlijke ruis op het luchtverversingssysteem. Op vrijdag was de arme man volledig van het toneel verdwenen. Ik vrees het ergste.

De begrafenisstemming op de stand van Iello. Op die stand heb ik geleerd dat een depressie van een medemens letterlijk voelbaar kan zijn. Korte zinnetjes van een demoër met overslaande stem, tranen in de ogen: "Biblios niet tijdig klaar. Enkel een demo-exemplaar." Vervolgens afwezig in de verte starend. Op die enkele vierkante meter was het ook beduidend kouder dan elders op de beurs.

De promofilmpjes van de Conquest Mega Events dan, in hal 6. Mooi gedaan, maar met een zodanige aan overacting lijdende voice over dat het lachwekkend werd. Tijdens het aanschouwen van dit filmpje at ik een pizza salami. Hij kwam er van het lachen bijna onmiddellijk weer uit.

En hebt u ze ook gezien, die eenmansstandjes? Standjes van ongeveer twee vierkante meter oppervlakte waarin één man of vrouw zit, aan één tafel met één stoel met daarop uitgestald één spel en géén geïnteresseerden? Ze zijn meestal druk aan het schrijven, zoals een toptrainer van een voetbalploeg tijdens de wedstrijd. Ik vraag me steeds weer af wàt ze neerschrijven op dat papiertje. Zijn ze bezig aan een roman? Is het een liefdesbrief? Een boodschappenlijstje? Sudoku? Of is het een soort doelloos neerschrijven van zinnen als: "Ik verveel me hier dood. Niemand houdt van mij. Had ik maar een drankje. Zoveel leuke spellen vlakbij en ik mag mijn plek niet verlaten. Dit nooit meer." Volgend jaar ga ik het zeker vragen. Ik wìl het weten.

Het gepeupel dan. Wijzelf. Het kwijlende koopvee. Ook wij worden op de beurs niet gespaard. Een greep uit de plagen die op òns werden losgelaten:

De lange gezichten van de London voorbestellers, waaronder ondergetekende. Je haalde ze er zo uit. Meer dan 50 euro voorafbetaald om uiteindelijk met enig afgrijzen vast te stellen dat de niet voorbestellers - ze moesten snel zijn, dat wel - de gelimiteerde editie eerder en goedkoper in handen kregen dan jijzelf. Het wrong duidelijk. Wat dit nog erger maakte is het feit dat London - ik heb het ondertussen gespeeld - mogelijk het beste spel is dat dit jaar op Spiel te krijgen was.

De hoeveelheid waarmee we moesten zien om te gaan. Meer dan 650 nieuwe titels bevonden zich in de hallen, zo heb ik me laten vertellen. Het woord liefhebber krijgt dan plots een wel erg wrange bijsmaak. Liefhebben wordt dan een vloek.

De koopjes. Het is elk jaar weer hetzelfde. Men denkt dat men de slag van zijn of haar leven heeft geslagen tot men achteraf ergens op een forum leest dat hetzelfde spel door iemand anders voor nòg minder euro's van eigenaar wisselde.

De gevechten onder de waterlijn in de stand waar de koopjes te halen waren. Naar analogie met waterpolo ontaardt de anders zo gemoedelijke en naar eigen zeggen sociaal voelende bordspeler daar in een heimelijk en trappen uitdelend consumptiedier dat, naar analogie met de bankwereld dan weer, het woord graaicultuur ongegeneerd in de praktijk brengt. Ik zag een Duitssprekend exemplaar bezig waarvan ik dacht: die moet dringend tegen zichzelf worden beschermd en alle andere koopjesjagers tegen hem. Verbijsterend.

De drukte. Op donderdag was het nog redelijk te doen, maar vrijdag was het toch weer alle hens aan dek, waarbij het dek bij momenten toch neigde naar gevaarlijk uitpuilen. Buiten het zeer lokale ijsblok van Iello was er gelukkig geen andere ijsberg in de buurt.

De fluctuaties van de BGG-polls en de exit polls van Fairplay. Ik weet wat een jojo is, maar wat sommige spellen op die lijsten deden was jojo-en in het kwadraat. Ik beklaag de liefhebbers die op basis van die polls, geldbeugel in de aanslag, tussen de stand van BGG en de opgehemelde uitgeverijen pendelden.  

En dan heb ik het nog niet eens gehad over het geldtekort, het nachtelijk binnensmokkelen van de gekochte spellen, de rugpijn, de hoofdpijn, dat enerverende "ik ben een spel vergeten mee te nemen, maar ik weet niet meer welk" gevoel en ik kan zo nog wel een tijdje blijven doorgaan. 

Spiel, beste medespeler, is een beproeving. Het is als een lange, uitputtende voettocht naar Santiago de Compostella. Dat geldt voor iedereen die zich in en zelfs buiten die hallen bevindt, van uitgever tot demoër tot vuilniszakleegmaker tot  ticketverkoper tot ticketscheurder tot nummerplaatafroeper tot restauranthouder tot hoteleigenaar (je zult ze maar over de vloer krijgen, al dat ongewassen schorem dat tot diep in de nacht spellen zit de spelen in de lobby en het betere cliëntèle wegjaagt) tot parkingwachter tot pendelbusbestuurder (je zult ze maar door je klapdeuren heen krijgen, dat ongewassen, hyperventillerende schorem dat is volgepakt met plastic zakken, trolleys en dozen) tot partners die thuis plots tot de vaststelling moeten komen dat er weer een hele hoop spellen zijn bijgekomen (hun genotsgevoel dat opkwam bij de betrapping tijdens het binnensmokkelen van de buit ebde na de confrontatie met de omvang ervan al snel weer weg) tot de collega's op het werk waarop je de naweeën van je post-Spiel-ruzie met je partner op maandagochtend gaat uitwerken.

Het moet zijn dat we enorm veel van spellen houden.

Morgen - of beter: vanaf morgen - het goede nieuws. En dat wat u ècht interesseert: de spellen.

Dominique

 

15:27 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (10) | Tags: spiel 2010 |  Facebook |

15-10-10

Elementaire kwaadheid

Thunderstone: Wrath Of The Elements

Een bespreking van "Thunderstone: Wrath Of The Elements" zou kunnen opgevat worden als een fictieve les waarvan de inhoud bestaat uit het confronteren van de grondlegger van Het Principe met een voormalige pupil, die De Leraar En Zijn Principe ondertussen op alle vlakken heeft overklast.

De inhoud van zo'n eerste les zou dan ongeveer klinken als volgt:

"Welkom, Dominion, in ons speelklasje. Vandaag gaan we je leren hoe je het moet aanpakken als je jezelf functioneel wilt uitbreiden. We doen dat aan de hand van een voorbeeld uit de praktijk. Een voorbeeld dat aantoont hoe het wél moet.

Het voorbeeld dat we gaan bekijken is "Thunderstone: Wrath Of The Elements" van Alderac Entertainment Group. En bekijk het goed, want je kunt er interessante lessen uit trekken. Lessen die belangrijk kunnen zijn voor jouw toekomst.

Los van het inhoudelijke richten we onze aandacht eerst even op de fysieke verschijningsvorm.

De fysieke verschijningsvorm van "Thunderstone: Wrath Of The Elements" is niet minder dan fantastisch. De doos, prachtig geïllustreerd en onderverdeeld in twee compartimenten en in totaal toch 416 kaarten omvattend, is kleiner dan het basisspel en bevat enkele blokken zachte, zwarte materie die u zich doet afvragen: "What the hell?" Het woordje hell is echter verkeerd gekozen, het is eerder de hemel waarnaar uw uitroep zou moeten verwijzen. Deze zachte materie, een soort zwarte mousse, zorgt ervoor dat uw kaarten, ook die van het basisspel, mooi en onbeschadigd én gefixeerd in uw doos blijven zitten. Dat daar nooit eerder iemand is opgekomen. Verder vindt u voor alle kaarten van het basisspel én deze uitbreiding zogenaamde dividers, die het sorteren en uitzoeken van de kaarten die tijdens het spel de tafel op moeten een fluitje van een cent maken. De dividers zijn verschillend naargelang het om kaarten uit het basisspel of deze uitbreiding gaat - u behoudt ten allen tijde het overzicht - en zijn een waar plezier om te hanteren. Er is zelfs een divider voorzien voor de promokaarten die zijn verschenen en nog gaan verschijnen. Het feit dat deze promodividers erin zitten, daar heb ik echt geen voorspellingselixir voor nodig, bewijst dat er nog veel leuks op komst is.

De doos biedt, nadat u haar zowel met de kaarten van het basisspel als de uitbreiding hebt gevuld, nog voldoende ruimte voor enkele toekomstige uitbreidingen. Het Doomsgate Legion is in trouwens al in aantocht en zal zich graag en comfortabel tegen uw zachte zwarte mousse komen neervleien.

Ook de spelregels werden onder handen genomen, niet in het minst wat de grootte betreft. Het boekje is kleiner dan dat van het basisspel en ook beter geschreven. Het papier is van dezelfde prima kwaliteit. Een stap vooruit.

Deze uitbreiding is qua functionaliteit zelfs zó goed dat u zich na de verhuis naar het kleinere optrekje gaat afvragen: "Wat moet ik nu in godsnaam met die doos van het basisspel? Daar zult u zelf een creatief antwoord op moeten vinden.

Ga nu, Dominion, laat dit goed bezinken en leer het allemaal van buiten. Volgende week toets, met als enige vraag: hoe breid ik mezelf functioneel uit en waar haal ik daarvoor de mosterd?"

In de lessen die daarop volgen zouden dan de volgende onderwerpen aan bod kunnen komen:

De illustraties op de kaarten die, alweer, van een zelden geziene schoonheid zijn. Soms laat ik ze 's avonds gewoon voor het plezier door mijn handjes gaan en probeer ik mentaal al enkele combo's en strategieën uit. Voor later, als het er echt toe doet.

Het spel zelf. Thunderstone is, zoals ik hier ooit al eens heb geschreven, Dominion met ballen. U moet goed nadenken waar u mee bezig bent en uw beurtactie zorgvuldig overwegen. Rust ik, breng ik een bezoekje aan het dorp of trek ik onverschrokken met getrokken wapens - en vooral: met voldoende lichtbronnen -  de kerkers in? U beslist en draagt de, in bepaalde gevallen rampzalige, gevolgen. Een rampzaligheid die in bepaalde gevallen zelfs over uw medespelers kan neerdalen, zoals u hieronder kunt lezen.

In Wrath Of The Elements wordt u namelijk met enkele nieuwe verschrikkingen geconfronteerd. De valstrikken bijvoorbeeld, die mee in het monsterdeck worden geschud en  soms zelfs uw tegenspelers in uw ongeluk kunnen meesleuren. Zorg voor een dief in uw heldenparty als u ongemakken aangericht door valstrikken wilt voorkomen, of koop u wat voorspellingselixir zodat u in een soort toekomsttrance en zonder gevaar voor lijf en leden om het hoekje van de kerker kunt kijken. Aan de andere kant leveren deze valstrikken u soms ook een voordeeltje op, bijvoorbeeld als u een gevangen held van een tegenspeler tijdens uw kerkeractie bevrijdt waarna die zich zonder enige wroeging bij uw gezelschap aansluit. Dat bespaart u weer een level-upje in het dorp.

De Horde is ook zo'n verschrikking die vroeg of laat uw pad zal kruisen. En hoe meer kruisingen hoe verschrikkelijker dit stelletje ongeregeld wordt, wat gelijkstaat met hoe moeilijker uitroeibaar. Dat kan ook moeilijk anders met een gezondheid van 12. "Kunt u snel lopen?" is dan ook de eerste vraag die u moet stellen tijdens de sollicitatiegesprekken die het samenstellen van uw heldengroep voorafgaan.

De Wachters staan nóg een trapje hoger op de hiërarchie van de nachtmerries die u tijdens uw zondagse uitstapjes naar de kerker zoal tegenkomt. Bloeddoorlopen ogen, zowel ruiter als paard, en niet bepaald van het huismustype want als ze rang 1 in de kerker bereiken galopperen ze vrolijk met getrokken zwaard richting dorp. En laat dat nu net de plaats zijn waar u zich al eens te ruste legt. Deze sujetten hebben eigenschappen waarvoor ik mij hoed ze hier uit te spreken. Laat ik me beperken tot het feit dat hun effecten op alle spelers betrekking hebben. Met alle gevolgen van dien. Vliegt er een wachtertje uit het kerkernest onstaat er een eigenaardig soort dynamiek aan tafel, een dynamiek die zich vooral uit door het constant aankijken van elkaar, met slechts één wanhopige vraag in ieders ogen: "Wie gaat dat onuitspreekbare in godsnaam te lijf?"

Thunderstone solo dan. Nooit gedacht dat ik hier zo voor overstag zou gaan. Spannend, interessant, druk genererend (u moet op het einde sterker zijn dan de massa monsters die uw lieflijke dorpje bedreigen) en- het klinkt heel gek maar het is niet anders - een soort coöperatief-solo-spelgevoel creërend. Ik zou niet weten hoe ik het anders moet omschrijven. Soit, u moet het zelf maar ervaren. U zou trouwens een zware vergissing maken als u dat niet zou doen.

Buiten de solovariant krijgt u nog andere meerspelervarianten aangeboden. Wat bijvoorbeeld te denken van de Epische Campagne (verdere uitleg overbodig) en De Odyssee?

Rest de speelduur die, ten aanzien van Dominion en andere Dominionklonen, aan de hoge kant blijft (al moet u eens een avondje Dominionistisch Alchemistje spelen, daarna spreken we elkaar weer). Bepaalde spelers maken daar problemen over. Ik heb er hier geen enkele moeite mee aangezien ik mij kostelijk amuseer, maar sommigen onder ons blijven kaartspellen maar associeren met een korte speelduur en hangen daar met een soort autistische hardnekkigheid aan vast dat het niet mooi meer is. Kaartspellen, lengte en diepgang, het kán hoor.

Samengevat: "Thunderstone: Wrath Of The Elements" is een kaartspel uit de Dominionfamilie dat met het basisspel al voldoende afstand nam van de oermoeder en met deze uitbreiding een frisse nieuwe weg inslaat. Een weg die toch voldoende vertrouwdheid uitstraalt om zonder veel aanpassingsmoeilijkheden aan de slag te gaan en daarbovenop nog tonnen speelplezier creëert ook. Meer nog: ook qua functionaliteit laat deze uitbreiding zien hoe men in deze familie best aan gezinsuitbreiding doet. Men doet dat namelijk bij voorkeur middels een zekere vorm van gezinsplanning. Getuige daarvan deze fantastische spruit.

Men zegge het voort.

Dominique

 

Thunderstone: Wrath Of The Elements

Mike Elliott

Alderac Entertainment Group, 2010

2 tot 5 spelers vanaf 12 jaar

45 minuten

 

15:44 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-10-10

Mama!

Space Hulk: Death Angel - The Card Game

Het lijkt me wel wat, voorzien van het laatste van het laatste nieuwe en makkelijk draagbaar militair wapentuig monsterachtige wezens afknallen in vreemde locaties op verre planeten. Een marinier zijn van het type "eerst schieten dan praten", gekenmerkt door een coolheid die op de thuisplaneet aarde enkel is weggelegd voor Nick Cave & The Bad Seeds.

Wel, ik heb ondertussen enkele poetsbeurten op die verre planeten achter de rug en aangezien ik het nog kan navertellen wil ik gerust mijn bevindingen met u delen. Ik doe dat weer aan de hand van de voorbeschouwing op Spiel die ik op 16 september postte.

Moet u een macho zijn om van dit spel te genieten?

Neen, dat moet niet. Het helpt wel om de inleving makkelijker te maken. Als u geen macho bent daarentegen zult u het na enkele beurten in dit spel wél worden.

Moet u echt schieten alvorens te praten?

Verzoenend praten terwijl u door die donkere gangen loopt, ondertussen met uw rechterhand het vredesteken makend, zal u niet veel helpen. Dat kan misschien handig zijn als u een regering of kabinet wil vormen maar hier komt u daar niet mee weg. Gewoon omdat de tegenpartij dat ook niet doet. Als u niet schiet doen zij het wel, t.t.z. zij schieten niet maar bijten en verscheuren en dat aan een verrassend hoge snelheid.

Praten moet u wél met uw collega's mariniers. Heel veel praten zelfs. Dat levert het volgende soort communicatie op: "Kun jij me dekken en dat zootje Genestealers daar afknallen zodat ik ondertussen die deur daar kan activeren? Wat? Ben jij nog aan het herladen? Wie kan naar me toe bewegen om me in de rug te dekken? Jongens, als ik hier geen support krijg gaat het hier niet lukken, hoor! Claudio, doe dan toch een range-aanval godverdomme! Ik word bedreigd langs alle kanten! Dat artefact daar, kan iemand even nachecken wat dat eigenlijk is? Kunnen we daar iets mee? Vooral niet bewegen jij, we moeten de huidige formatie proberen te behouden. God, ze vallen aan! En er zit een Overlord bij! Ik heb altijd van je gehouden schat! Aaaargh! Mama!!" 

Het kiezen van uw actie tijdens de planfase zal u dwingen uw mond open te doen. U wordt namelijk geconfronteerd met het ongemakkelijke feit dat na het uitvoeren van een actie deze tijdens de volgende beurt even niet beschikbaar is, dat u na een schietbeurt een hele ronde nodig hebt om te herladen bijvoorbeeld. Daar komt nog eens bovenop dat elke actiekaart een volgnummer heeft en dat deze volgnummers van laag naar hoog worden afgewerkt. Over die volgnummers mag u niets zeggen. Dat betekent, beste medespeler, dat u wel weet welke actie u en uw medespelers kiezen, maar niet helemaal zeker bent wanneer ze worden uitgevoerd. Soms wordt men in spellen met erg vervelende situaties geconfronteerd en dit is een van de vervelendste die ik ooit ben tegengekomen. 

Kom ik ook aan mijn trekken als ik geen leidersfiguur ben?

Reken maar van ja. Dit coöperatieve spel, beste medespeler, geeft u de kans die roeper in al die andere coöperatieve spellen eindelijk eens op zijn of haar plaats te zetten. Op de plaats zetten betekent hier: de dood in jagen. Dat komt omdat u tijdens de planfase in het geheim één van uw drie actiekaarten (aanvallen, bewegen en/of activeren, ondersteunen) moet kiezen en gelul van aan de overzijde van de tafel of niet, u doet toch uw eigen zin. U kunt dan mogelijk de overwinning definitief op uw buik schrijven, maar who cares. Zo'n kans gaat u toch niet laten liggen zeker?

Ook de gebeurteniskaarten geven u, indien er uitdrukkelijk "instinct" op staat vermeld, de mogelijkheid naar eigen goeddunken een bepaalde handeling te stellen. Meestal is die handeling niet bepaald vrolijk van aard. Dat kan, in geval van uw roeper-wraakoefening, heel handig zijn, zelfs op een heel venijnige en subtiele manier. 

Zijn die gangen echt zo donker en dichtbevolkt met aliens?

Wees gerust. Dit is geen spel voor broekjes. Het straalt een vanzelfsprekende onheilspellendheid uit waarbij u vanaf de beginfase al begint te denken: " Waar ben ik in godsnaam aan begonnen?"

Wat die bevolkingsexplosie van die aliens - ze hebben een soortnaam hoor: Genestealers - betreft is er één woord dat u tijdens dit spel voordurend in gedachten moet houden: zwerm. Genestealers opereren niet graag in hun eentje, ze opereren in groep. Opereren mag u trouwens letterlijk nemen, in de betekenis van snijden. Ze komen met veel tegelijk op u af en verplaatsen zich ook in groep. Een geïsoleerd exemplaar zult u in dit spel zelden tegenkomen. Denk daaraan als u een aanvalsactie kiest, wetende dat zij weten dat u tijdens uw volgende herlaadbeurt een makkelijke prooi bent.

Speelt dit snel?

Wel, als u daarmee bedoelt dat u snel dood bent kan ik u bevestigend antwoorden. Of u nu cool bent of niet, u gaat roepen om uw moesje. Maar mits een beetje ervaring - u kunt trainen in mooi opgezette solossessies - gaat u het er steeds beter van afbrengen. U maakt vorderingen, net als een marinier in opleiding. En ook als u uw einddoel bereikt, die laatste kamer met die laatste opdracht, zult u niet langer dan een uur aan de slag zijn geweest. Met de nadruk op slag.

Is dit moeilijk te winnen?

Geven koeien melk? Gaat u op Spiel teveel geld uitgeven? Het antwoord op deze twee vragen is hetzelfde tweeletterwoord dat tevoorschijn komt als u antwoordt op de vraag die hierboven wordt gesteld. U moet zwaar aan de bak.

Deze kan dus solo?

Inderdaad, heel goed solo zelfs. Maar het blijft wel even moeilijk, denk vooral niet dat u op uw eentje aan een plezierreisje begint.

Is dit vrouwonvriendelijk?

Als uw vrouw van het type is dat onlangs vrolijk met haar vriendinnen naar de première van Sex And The City 2 is gehuppeld denk ik niet dat u haar dit moet voorleggen. Sluit ze eerder aan bij het type Margaret Tatcher denk ik dat u meer kans maakt. Die schoot ook eerst alvorens vragen te stellen.

Hoe zit het met de herspeelbaarheid?

Wel, ik vrees dat u het na een tijdje allemaal wel gezien hebt, met een beetje geluk zelfs de overwinning. Het aantal lokaties die u moet aandoen in het spel zijn beperkt en niet erg variabel. De gebeurteniskaarten maken veel goed maar er had toch wat meer afwisseling in het spel gemogen. Maar u zult blijven terugkomen totdat u die eerste overwinning hebt geboekt en dat zal, dat garandeer ik u, wel een tijdje duren.

Ik vermoed ook dat men al zit te broeden op uitbreidingen.

Zijn er nóg minpunten?

Ja, u kunt uit het spel worden gebeten. Als u een beetje geluk hebt kunt u door een medemaat uit de doden worden opgewekt, maar ik zou er niet op zitten wachten. Troost u, voor ieder teamlid dat dood op de gangvloer ligt zal de speeltijd van de overlevenden exponentieel afnemen. En dan kunt u voor de volgende sessie weer aansluiten.

De handleiding lezen is ook een marteling. Niets vergeleken met wat een Genestealer u aandoet in een donker hoekje, maar toch. Ik vermoed zelfs dat het voorlezen van de eerste regels van deze handleiding aan een Genestealer voldoende is om hem in paniek op de vlucht te doen slaan. Er zit geen structuur in, u bent voortdurend vooruit en achteruit aan het bladeren in die meer dan 30 bladzijden en als u dat allemaal gedaan hebt moet u er nóg eens aan beginnen om het hele plaatje in het juiste perspectief te krijgen. Heel erg, want eigenlijk zijn de regels poepsimpel.

De setting van het spel is erg donker, u mag dat ook letterlijk nemen. Vrolijk wordt u er niet van, van die kaartillustraties. Soms is het ook moeilijk om in kunstlicht bepaalde mariniers in de formatie te identificeren.

Vat u als afsluiter het spel nog even kort samen en vermeldt u daarbij ook nog even de pluspunten?

Space Hulk: Death Angel - The Card Game is een coöperatief kaartspel dat zich afspeelt in het Warhammer 40.000 universum waarin u de kans krijgt hopen aliens, Genestealers genaamd, een lelijke kop kleiner te maken, daarbij uw eindopdracht niet uit het oog verliezend. Wat voor dit spel spreekt zijn de snelheid van handelen, de compacte verpakking, de coöperatieve inslag, de spanning, de onzekere volgorde waarin de gekozen acties worden afgehandeld, de eenvoud van de gevechten, de speciale eigenschappen van de mariniers, het dweilen met de kraan open, de uitdaging en het gejuich als u naar de volgende locatie kunt. Om over het gejuich als u wint nog maar te zwijgen.

Dominique

 

 

Space Hulk: Death Angel - The Card Game

Fantasy Flight Games, 2010

Corey Koniezcka

1 tot 6 spelers vanaf 13 jaar

30 minuten

 

16:17 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-10-10

De "De Tafel Plakt!" Spiel 2010 Koopwijzer!

Ik heb u wel horen mompelen hoor, achter uw computerscherm: "Hij maakt het zich weer gemakkelijk met zijn voorbeschouwingen op Spiel. Voor en tegens opsommen en zelf geen stelling innemen. Zo kan ik het ook!" 

U hebt gelijk, twee wegwijzers met hetzelfde opschrift in tegengestelde richtingen plaatsen is niet mooi. In het Nederlandse Leusden is naar het schijnt al een werkgroep opgericht om uit te vlooien wat er nu in godsnaam moet gedaan worden met die pek en veren: trakteren of niet?  Daarom als afsluiter, op basis van de 50 spellen die ik heb voorbeschouwd, een koopadvies. Let wel, het gaat om de spellen die u wel en niet vanuit Essen zult meebrengen als u op 21 oktober aanstaande enkele dagen in mij zou transformeren. Ik weet het, u mag er niet aan denken maar doe het toch maar even. Voor de duur van deze bijdrage.

Daar gaan we:

1655: Habemus Papam (DDD Verlag GmbH)

Gezien mijn goede ervaringen met deze uitgever, het erg aanlokkelijke thema, de vermoedelijke schoonheid en het feit dat het hier om een kaartspel gaat ben ik geneigd deze aan mijn verzameling toe te voegen.

Mijn advies: KOPEN!

7 Wonders (Repos Production)

Ik weet niet hoe het met u zit maar ik heb mijn exemplaar (mét Manneken Pis) al voorbesteld. Eén sessie met het prototype was genoeg om mij helemaal overstag te doen gaan en voor zover mijn glazen bol, na al mijn voorbeschouwingen, nog naar behoren functioneert wordt dit dé hit van Essen. De Belgische sombrero's van Watermaal-Bosvoorde gaan Spiel helemaal binnendoen dit jaar, let maar op.

De mooie presentatie (die grote kaarten! die wereldwonderen!), de snelheid van uitvoering, de leuke links-rechtsinteractie, de enerverende dilemma's en de meerdere wegen naar de overwinning smaken als de rozijnen in de Coupe Cheval die ik tijdens de zomermaanden op het terras van de Kievithoeve in Engsbergen pleeg te nuttigen: heerlijk!

Advies: KOPEN!

Alex & Co (ESG)

Het thema - u gaat op zoek naar uw favoriete spellen van uw favoriete spelauteurs en scoort daar uiteindelijk punten mee - mag dan lekker klinken, ik vrees een beetje voor de magerte van het speltechnisch concept. Een veredelde memory is niet bepaald het soort kraker waarnaar ik in Essen op zoek ga. Als u trouwens op zoek bent naar de edelste der memory's raad ik u Drakenschat van Winning Moves aan. Elke ouder die naam waardig zou dat in zijn spellenkast moeten hebben staan. Met Sinterklaas in aantocht weet u wat u, sléchte ouder, te doen staat.

Advies: NIET KOPEN!

Alhambra: The Card Game (Queen Games)

Dit is gewoon Alhambra zonder spelbord hoor, of er nu Belgium of The Netherlands op die doos staat gedrukt maakt geen ene moer uit.

Advies: NIET KOPEN!

Antics! (Fragor Games)

Allemaal mooi, die buzz die vóór Spiel door de langgerokte Lamont brothers wordt gegenereerd, maar dat is allemaal nog geen garantie voor een goed spel. Het spelbord is trouwens van een zodanige blubberigheid dat ik daar nooit mijn weg op ga kunnen (terug)vinden.

Mijn twijfel is te groot.

Advies: NIET KOPEN!

Asara (Ravensburger)

Een familiespel van Kramer/Kiesling dat niet bepaald positief wordt onthaald door de verwende veelspeler. Gek genoeg blijkt deze globale afwijzing bij ondergetekende dan weer een vaag gevoel van "misschien is dat dan toch iets voor mij" te triggeren. De vergelijking die sommige kenners met Australia maken doet me ook enigszins opveren.

Ik waag de gok.

Advies: KOPEN!

Ascension: Chronicle Of The Godslayer (Gary Games)

Dit heeft al enkele keren mijn keukentafel gehaald en is meer dan goed bevonden. U wordt niet overbevraagd hier maar u moet er toch wel uw gedachten bijhouden. Gewoon leuk.

Advies: KOPEN!

Basilica (Rebel.pl)

De mooie doosillustratie gaat me toch niet over de streep trekken. Het leggen en activeren van tegels is niet bepaald een activiteit die mijn bijniermerg ertoe aanzet om hopen adrenaline te produceren. Rebel.pl heeft trouwens op Spiel een ander spel op de schappen staan dat dat wel doet. We lopen het straks nog tegen het lijf.

Advies: NIET KOPEN! 

Biblios (IELLO)

Ik heb de lelijke oerversie meermaals gespeeld en ik durf u recht in de ogen kijken terwijl ik de volgende woorden, ietwat theatraal,  uitspreek: "Koop dit of u gaat er achteraf spijt van krijgen!"

Advies: KOPEN!

Cadwallon: City Of Thieves (Fantasy Flight Games)

Dit valt naar mijn persoonlijk aanvoelen onder de categorie "listige schoonheden". Ik bedoel daarmee dat dit een bloedmooi spel is dat u, naar analogie met een bloedmooie vrouw, verleidt om u vervolgens zwaar teleur te stellen. Ik heb al betrouwbare geruchten opgevangen over de nefaste gevolgen van de Cadwallon verleidingstruc en ik raad u dan ook aan hier erg voor op te passen.

Advies: NIET KOPEN!

Das Letzte Abendmahl (GameHeads)

Als u de spellenscene een beetje volgt weet u dat we, na de coöperatieve boom, aan het evolueren zijn naar de weerwolvenkloon-boom. The Resistance en Das Letzte Abendmahl zijn daar exponenten van. Ze hebben allebei hun charmes, maar het laatste avondmaal verliest, ondanks de prachtige kaarten die het spel op gang trekken, toch wat van zijn pluimen omdat het uiteindelijke doel, de moordenaar naast de koning krijgen door hem naast diens troon te laten plaatsnemen, een heel fysiek gedoe is. Dat proces houdt namelijk in dat u veel van stoel moet wisselen en door mekaar moet lopen. Ik vind dat niet leuk.

Advies: NIET KOPEN!

Defenders Of The Realm (Eagle Games)

U weet wat ik over dit spel denk en ik ga u hier niet vervelen door erover te blijven doorbomen.

Advies: KOPEN!

Defenders Of The Realm: Dragon Expansion (Eagle Games)

Hebt u Defenders Of The Realm in uw kast staan zou u gek zijn als u deze horror aan u voorbij laat gaan. Hou rekening met het feit dat uw frustratietolerantiedrempel zwaar op de proef zal worden gesteld en er kan u niks gebeuren. Het prijskaartje is wel een afknapper. 49,99 euro is niet niks. Dat dilemma moet u zelf zien op te lossen en aangezien u spelmatig regelmatig met dilemma's wordt geconfronteerd heb ik daar alle vertrouwen in.

Advies: KOPEN!

Defenders Of The Realm: The Barbarian (Eagle Games)

Geen must deze, maar wel leuk om grijpklaar in de doos te hebben zitten voor als de nood het hoogst is.

Advies: NIET KOPEN (en de kleine 5 euro die u uitspaart mee spenderen aan de Dragon Expansion)

De Vulagri Eloquentia (Giochix.it e.a.)

Verleidelijk en lonkend maar ik ben serieus op mijn hoede. Siena heeft mij indertijd behoorlijk ontgoocheld en ik meen in de spelmechanismen gelijkaardige afknaprisico's te ontwaren.

Advies: NIET KOPEN!

Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel (Kosmos)

Een slagenspel voor 3 tot 4 spelers met ballen waarin u probeert zowel uw eigen werkvolk binnen te halen als de grondstoffen waarmee dat volk aan de slag kan. Aan de slag kunnen betekent hier grondstoffen omzetten in overwinningspunten. Speciale karakters laten u toe uw tegenstanders strafpunten aan te smeren. U kunt leuke dingen doen met Prior Phillip, Regan Hamleich, William Hamleigh, Bisschop Waleran  en de Koning himself. Lady Aliena en Alfred Builder verplichten u dan weer om minder leuke handelingen te stellen. Liefhebbers van De Kathedraal gaan zich hier, niet alleen omwille van de prachtige vormgeving, onmiddellijk thuisvoelen. Zit vol subtiliteiten, niet in het minst omdat u ook met het werkvolk van uw tegenspelers speelt, en spanning. Dit laatste tot op het eind. Wat u wanneer doet en vooral met wie is iets dat zorgvuldig moet worden overwogen. Laat u ook niet afschrikken door de, relatief eenvoudige, Duitse tekst op de kaarten. U komt er gegarandeerd uit.

Enig minpuntje: het bijhouden van uw grondstoffen doet u aan de hand van kaarten en dat is nogal een gedoe. De keuze daarvoor is begrijpelijk aangezien het hier tenslotte om een kaartspel gaat en men het doosje persé klein en economisch verantwoord wou houden, maar wij hadden toch meer plezier door de grondstoffen van De Kathedraal als alternatief te gebruiken. Dat gooit zo lekker.

Voor de prijs van 4,99 euro moet u het ook niet laten.

Bargain Hunter, een heruitgave op Spiel waarvan ik u de belangrijkheid niet hoef toe te lichten, gaat moeten oppassen. Het zou wel eens kunnen worden afgetroefd door "Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel".

Een korte omschrijving van Die Saulen Der Erde: Das Kartenspiel? Heel veel spel in een klein doosje.

Advies: KOPEN!

Die Speicherstadt Erweiterung (Eggert Spiele)

Dit is een makkelijke en hier kunnen ze me in Leusden (nog) niet op pakken: niet kopen! Niet omdat deze uitbreiding niet goed zou zijn maar omdat ze op Essen nog niet te krijgen is. De streefmaand is opgeschoven naar februari 2011.

Advies: NIET KOPEN!

DungeonQuest (Fantasy Flight Games)

Lang geleden heb ik dit graag gespeeld, maar de tijden zijn veranderd. Teveel geluk, de mogelijkheid tot een snelle dood en lange wachttijden tijdens de gevechten zijn allemaal elementen die meespelen om dit spel de toegang tot mijn spellenkast te ontzeggen.

Advies: NIET KOPEN!

Fabula (Asmodée / Libellud)

Als u een aanhanger van Dixit bent - dat zijn er naar het schijnt nogal wat - moet u een aankoop zeker overwegen. Dixit is een spel waarvan ik een sessie niet zal afslaan maar het hoeft niet persé in mijn spellenkast.

Advies: NIET KOPEN!

Forbidden Island (Gamewright / Schmidt Spiele / Asmodée)

Snel, coöperatief, mooi, functioneel en vooral leuk. U hebt het hier allemaal al eens kunnen lezen.

Advies: KOPEN!

Friesematenten (Amigo)

Ik vind de illustraties op kaarten van de eerste editie leuker, maar hun functionaliteit in de nieuwe editie is beter. Wel jammer dat men weer de setjestoer opgaat, ik had liever alles in een grote doos gezien. Ondanks deze kleine schoonheidsfoutjes en mede door de lage prijs en de geslaagde inhoudelijke bijsturing, een aanrader.

Advies: KOPEN!

Gosu (Moonster Games)

Als u veel met z'n tweeën speelt is het een echte aanrader. Met drie of vier spelers wordt het een beetje onoverzichtelijk. Ook de te kleine tekst op de kaarten is een minpunt. Het spel zelf maakt echter veel, zoniet alles, goed. En in de doos zit nog genoeg lucht voor de op handen zijnde uitbreiding(en).

Advies: KOPEN!

Grimoire (Japon Brand - One Draw)

Dank u, One Draw! In de loop van deze week leest u hier een gedetailleerde bespreking.

Advies: KOPEN!

Heroes Of Graxia (Petroglyph)

Leuk, maar het voortdurend optellen en aftrekken van uw aanvals- en verdedigingskracht is toch een beetje een afknapper. U hebt bij momenten het gevoel in het vijfde leerjaar in het lesuur bewerkingen te zitten.

Avies: NIET KOPEN!

Hornet (Z-Man Games)

Leuk thema, die rondzoemende bijtjes, maar te abstract naar mijn mening. Ik hou niet zo van abstracte spellen, zeker niet als ze thematisch vermomd zijn. Dat is uiteraard uiterst subjectief en u doet ermee wat u wilt, maar besef wel dat u zich op dit moment nog steeds in mijn huid bevindt.

Advies: NIET KOPEN

Intrigo (Asmodée / Hazgaard Editions)

Gespeeld en de apathie bij elke speler na, de wel heel plotse,  afloop sprak boekdelen. Er zit iets in, de vraag is alleen wat en waar. Niet voor herhaling vatbaar.

Advies: NIET KOPEN!

Isla Dorada (Funforge / Fantasy Flight Games)

Helemaal mijn ding en visueel erg aantrekkelijk, net als ikzelf eigenlijk. Het thema, het zoeken naar schatten op een afgelegen paradijselijk eiland,  spreekt me ook erg aan en het manipuleren van de gezamenlijke route die daarvoor best gevolgd wordt evenzeer. Ik hou van gevloek en gesar aan een speeltafel, dus laat maar komen dat eiland.

Advies: KOPEN!

Jäger Der Nacht (Kosmos)

Ga voor de originele versie, Shadow Hunters van Z-Man Games. Die is goedkoper, kleiner in omvang  en heeft een knaller van een uitbreiding als u aan het basisspel niet genoeg hebt.

Advies: Jäger Der Nacht: NIET KOPEN! Shadow Hunters: WEL KOPEN!

 K2 (Rebel.pl)

Een intrigerend en niet zo vaak voorkoend thema en daarom alleen al het bekijken waard. Ik heb lang geleden op vakantie eens een bergbeklimmersspel in Zwitserland gekocht en het op de terugweg op de trein laten liggen. Dit spel gaat na al die jaren dat verschrikkelijke trauma compenseren.

Advies: KOPEN!

Key Market (R & D Games)

Te kleurrijk en daardoor onoverzichtelijk. En allemaal al eens eerder gezien. Niet mijn ding.

Advies: NIET KOPEN!

King Of Tokyo (IELLO)

Intrigerend en aanlokkelijk, niet in het minst door de naam Richard Garfield op de doos en ook wel door wat u in het spel allemaal kunt doen. Het materiaal ziet er echter niet uit. Bordkartonnen monstermutaties? Qué?

Advies: NIET KOPEN!

London (Treefrog Games)

U zou uw voorbestelling al lang moeten geplaatst hebben. Deed u dat niet zult u mogelijk in Essen van een kale kermis thuiskomen (tenzij u dit verlies compenseert met de kermis Rummelplatz van Eggert Spiele). Wallace gaat hier de familietoer op. Weliswaar families waar iedereen minstens een hogeschooldiploma heeft, maar toch, hij evolueert in de goede richting. Ik bespeur een vleugje San Juan - nog steeds het beste spel aller tijden - in de manier waarop de kaartafhandeling gebeurt en dat alleen al heeft mijn voelhorens extremely op scherp gezet. Verder lijkt het koortdansen met de minpunten een prikkelende uitdaging, doet de één-actie-per-beurt het spel lekker vooruitgaan en de volumineuze en mooie kaartendeck maakt het feest compleet. Enige minpunt: de leningen die u tijdens het spel kunt aangaan. Ik háát lenen in spellen, maar bij deze knijp ik een oogje dicht.

Advies: KOPEN!

Luna (Hallgames)

Stefan Feld kan sinds Notre Dame bij ondergetekende heel weinig verkeerd doen. Maar hij is aan het afglijden. Luna bevindt zich naar mijn aanvoelen neerwaarts op dat hellend vlak waarop Feld zich momenteel bevindt. Ook grafisch, weer subjectief uiteraard, een miskleun van formaat.

Advies: NIET KOPEN!

Magical Athlete (Z-Man Games)

Enkele kenmerken - ik schrijf uit ervaring -  die dit spel typeren: u lacht zich te pletter, u schreeuwt uw atleten naar de finish, u bibbert zich het pleuris als er een assassin in de selectie zit, u gokt zich berekenend naar puntenwinst, u ziet knarsetandend uw favoriete loper voor uw neus weggegraaid worden, u komt één muntstuk te kort om dat prachtexemplaar te kopen en u zindert van spanning in de laatste rechte lijn. U doet maar hoor, maar ík zou het wel weten.

Advies: KOPEN!

Malta! (Z-Man Games)

Ontgoocheling heeft een naam, beste medespeler, en die naam is Malta! Kijk, er is chaos en chaos. En "Malta!" doet daar nog een schep bovenop. Ik raad u dit ten stelligste af als u een dwangmatige aandrang voelt om elke vorm van chaos in uw leven onmiddellijk met orde te counteren en ik wens u oprecht veel geluk als u het aandurft de chaos die zich hier manifesteert te beteugelen. Meer zelfs, ik zie u na afloop graag terug op de afdeling hopeloze gevallen van het psychiatrisch ziekenhuis waarnaar uw huisarts systematisch doorverwijst.

Advies: NIET KOPEN!

Nile (Minion Games)

Een leuk licht kaartspel, maar de kaartkwaliteit laat enorm veel te wensen over. Is eigenlijk niet speelbaar zonder sleeves en ik speel niet graag met sleeves. Ik heb dan het onaangename gevoel dat ik met glijmiddel in mijn handen zit en dat is een suspensie die ik toch liever op andere locaties gebruik dan aan mijn keukentafel. Elk, maar dan ook elk kaartspel zou door de perfect afgestelde machinerie van de beste speelkaartenproducent ter wereld, onze eigen Cartamundi (hoofdzetel Turnhout, België), moeten worden geproduceerd. Dan zaten we niet te knoeien met dit soort ondingen.

Advies: NIET KOPEN EN WACHTEN OP DE TWEEDE EDITIE MET KWALITATIEF BETERE KAARTEN!

Norenberc (White Goblin Games)

Medespeler, ik weet het echt niet. Dit is weer zo'n spel dat we in ontelbare andere gedaanten op onze gezellige keukentafel hebben zien passeren. Ik twijfel dan ook aan de meerwaarde. Grafisch ben ik ook niet echt onder de indruk, maar dat zegt uiteraard niets over het speelplezier. Het prijskaartje, zich naar verluidt situerend rond de 45 euro, is ook niet bepaald van de poes Ik wacht nog even af.

Advies: NIET KOPEN!

Railways Of The World: The Card Game (Eagle Games)

Heerlijk kaart/legspel dat perfect het gat opvult tussen Age Of Steam en Ticket To Ride. Werd door mijn persoonlijke spellenvriendenkring na een eerste kennismaking massaal ingeslagen. Dat zegt genoeg want het zijn allemaal kenners.

Advies: KOPEN!

Rallyman (Rallyman)

Rallyrijden met een hoog Can't Stop gehalte. De persmap bedriegt u met dat zogenaamde gedoe met uw copiloot maar dat zal de pret niet drukken. U doet hier erg leuke dingen met seconden en dobbelstenen en net als in een echte rally durft u hierbij al eens risico's nemen. Over enkele weken zelfs in een Nederlandstalige versie beschikaar en mijn exemplaar is al voorbesteld. De aard van dit opgefokte beestje maakt dat het ook op een erg aangename manier solo speelbaar is.

Advies: KOPEN!

Rummelplatz (Eggert Spiele)

Bitter weining weet ik hierover en bitter weinig is een meetbare hoeveelheid waarmee ik niet graag naar Essen afzak. Vele kleintjes maken een groot, zo gaat het spreekwoord, maar ik weet uit ervaring dat dit in de spelwereld niet echt opgaat.

Advies: NIET KOPEN!

Show Business (SINONIS)

Ik droom er nog altijd van hoor, dat Stevie Nicks op een door haar vrij te kiezen ochtend, zittend aan het voeteinde van mijn bed, mij met het nummer Sara (liefst The Cleaning Lady Version) de dag in zingt. Maar het zal er nooit van komen. Net zoals het er niet van zal komen dat ik dit spel aan mijn verzameling toevoeg. Rock & Roll vertrouw je toe aan een podium of een platenspeler, niet aan bordkarton en wat plastic gitaartjes.

Advies: NIET KOPEN!

Sobek (GameWorks / Asmodée)

Aangezien ik een liefhebber van (mooie) kaartspellen ben, het Oude Egypte wel een bekoorlijke locatie vindt en GameWorks mij tot op heden nog nooit heeft ontgoocheld ben ik geneigd tot aankoop over te gaan.

Advies: KOPEN!

Space Hulk: Death Angel - The Card Game (Fantasy Flight Games)

Kwam gemengd aan bij mijn favoriete medespelers, maar ikzelf ben er helemaal weg van. Hondsmoeilijk, onvergeeflijk en bij momenten erg oncontroleerbaar. Maar is controleerbaarheid geen synoniem voor een gegarandeerde winst? En is het leuk aanschuiven als u vooraf al wéét dat u gaat winnen? Ik dacht het niet. Weet u trouwens vooraf wat die gekke en op bloed beluste genestealers van plan zijn als u hen in een donkere gang in een militaire basis op een vreemde planeet tegen het lijf loopt? Ze gaan het u niet van naaldje tot draadje en met behulp van een plattegrond uitleggen hoor.

Ook solo erg leuk.

Advies: KOPEN!

The Lord Of The Rings: The Card Game (Fantasy Flight Games)

Erg verleidelijk, een coöperatief kaartspel in Midden-Aarde. Maar de eerste reacties lopen niet bepaald over van enthousiasme. Het "Pas op, Sauron staat achter je!" gevoel komt niet op. Erger nog, men sleept zich als een Gandalf met een looprekje naar het einde. De woorden slepen en spellen, hoewel ze uit dezelfde letters bestaan, kom je beter niet tegen in dezelfde zin, iets wat hier dus blijkbaar wel het geval is.

Advies: NIET KOPEN!

The Resistance (Indie Boards & Cards)

Wie in is voor Weerwolven gaat hier zeker zijn gading vinden. U doet lekker mee tot op het einde, de paranoïa zou naar verluidt nog weliger tieren dan in Weerwolven en op Spiel krijgt u er nog een extra setje actiekaarten bovenop  zodat het gerecht nog pikanter wordt opgediend. Bent u verantwoordelijk voor een spellenclub is het moment aangebroken om uw verantwoordelijkheid eindelijk eens op te nemen.

Advies: KOPEN!

Thunderstone: Wrath Of The Elements (Alderac Entertainment Group)

Wie Thunderstone liefheeft gaat hier ook van houden en, zoals het een goede geliefde betaamt, er steeds weer naar terugkeren. U leest er hier binnenkort meer over.

Advies: KOPEN!

Tornado Alert! (Hyptic)

Spellen die gebaseerd zijn op reactiesnelheid gaat u in mijn spellenkast niet of nauwelijks terugvinden. Das Bettspiel misschien, maar dat bevindt zich in mijn slaapkamer en niet in mijn spellenkast, dus die telt niet. De geruchten over het niet af zijn maken me ook ongerust. In de liefde betekent "niet af" "aan" en dat voelt lekker, in de spellenwereld is het absolutely not done. U weet dus wat u te doen staat.

Advies: NIET KOPEN! 

Trollland (Ludocortex Editions)

Ik denk dat u wel meerdere kaartspellen uit hetzelfde segment in uw spellenkast hebt staan - het segment waartoe ook de spellen Coloretto, 6 Nimmt en Mow behoren - waardoor de vraag kan worden gesteld: moet dit? Neen, dit moet niet want u hebt het waarschijnlijk al.

Advies: NIET KOPEN!

Vinhos (What's Your Game)

Het thema, wijnbouw, spreekt me totaal niet aan en de stoffelijke verschijningsvorm van dit spel, een spreadsheet waarop u voornamelijk met getallen en kolommen aan de slag gaat, is voor ondergetekende een afknapper van formaat. Voor de spelers onder ons die zch graag ergens in vastbijten is dit waarschijnlijk een feestmaal. En voor mij eigenlijk ook want ik spaar hier een respectabele hoeveelheid euro's uit die ik met plezier aan een ander spel zal uitgeven.

Advies: NIET KOPEN!

 

Hier, beste medespeler, eindigt mijn voorbeschouwing van Spiel 2010. Ik hoop dat u er iets aan had. Ik blijf niet stilzitten hoor, u gaat hier de volgende dagen en weken nog meer interessante dingen lezen. Pre-Spiel spelbesprekingen bijvoorbeeld en ook een bijdrage over - ik overdrijf niet - mogelijk het beste spel van 2010, waarnaar u jammer genoeg in Essen tevergeefs op zoek zult gaan.  En als er echt nog iets nieuws aangaande Spiel te melden valt zal ik dat zeker niet laten. Loop dus niet te ver weg.

En als u dan toch over die beurs loopt over een kleine drie weken, bedolven onder de plastic zakken, doe het dan zingend en op het ritme van het onderstaande lied. Dan herken ik u als ik u tegenkom. Het werkt trouwens aanstekelijk. Beeld u nu eens in dat de beursbezoekers op die dag, alle 35.547, vanaf het tweede couplet massaal invallen. Hoe ver, beste medespeler, is de wereldvrede dan van Essen verwijderd denkt u?

http://www.youtube.com/watch?v=Tj1RjbiXqNA

Du kannst atmen, du kannst gehen, dich ann allem freu'n und alles sehn.

Inderdaad.

Ik wens u veel plezier, daar in Essen.

Dominique 

 

15:02 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (8) | Tags: voer sleutelwoorden in |  Facebook |

01-10-10

Spiel 2010: een vooruitblik (deel 50)

Jäger Der Nacht (Kosmos)

Een bordspel voor 4 tot 8 spelers waarin u, door het wrede lot als weerwolf of vampier of mens op aarde geworpen, probeert zo lang mogelijk in leven te blijven terwijl u uw tafelgenoten, of toch een aanzienlijk deel daarvan, om zeep helpt. Slaagt u daarin wint u dit spel.

Reserveer alvast uw plaats in de wachtrij want:

Dit is een Duitse en visueel aantrekkelijker bewerking van het heerlijke Shadow Hunters (Z-Man Games) en dat spel heeft u altijd al geïntrigeerd.

U houdt van spellen met verborgen agenda's waarbij u een bepaalde opdracht moet vervullen.

Een avondje paranoia voor gevorderden schrikt u hoegenaamd niet af.

U houdt van spellen waarin u op zoek moet gaan naar informatie over uw tegen/medestanders, mist moet spuien over uzelf en ten gepaste tijde zwaar moet uithalen.

U gelooft mij op mijn woord als ik u zeg dat ik dit lieverdje al gespeeld heb en nooit, maar dan ook nooit, een voorstel tot vrolijk samenzijn in dit universum zal afslaan.

U houdt ervan blikken van verstandhouding met andere spelers uit te wisselen, vooral als die spelers van de vrouwelijke kunne zijn. U kunt eindelijk eens ongestraft knipogen.

U bent het beu om door uw Ameritrashvrienden, omwille van uw voorliefde voor het omzetten van grond- of andere stoffen in overwinningspunten, altijd maar weer als zeuro te worden bestempeld. U wilt hen eindelijk eens uw andere kant laten zien, die van de leuke en communicatief vaardige medespeler.

Loop vrolijk zwaaiend de stand van Kosmos voorbij want:

De al even heerlijke expansion kit gaat u naar verluidt in deze editie niet vinden. Als u voor het volle orgasme wilt gaan moet u dus op jacht naar de Z-Man editie en het daarmee compatibele aanhangsel.

De doos is, in tegenstelling tot die van Shadow Hunters, een beetje te groot voor wat erin zit. U haat het als u voor lucht moet betalen.

Deze editie mag dan wel visueel aantrekkelijker zijn dan het origineel, wat de prijs betreft moet het voor dat origineel onderdoen. Dat stemt u tot boekhoudkundig nadenken met als resultaat dat u voor het origineel gaat. 

Er staat nogal wat tekst op de kaarten en uw lees-Duits is niet bepaald je dat.

U moet minstens met z'n vieren zijn om hier tenvolle van te genieten en liefst met meer. Dat is een gemiddelde dat u aan uw keukentafel niet of amper haalt.

U haat het als u uit een spel wordt geknikkerd

Dominique

 

18:45 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |