29-10-10

Pechverhelping is onderweg.

De nasleep van Spiel moet even op de pechstrook.

Ik zal u schrijven waarom.

Ik heb onlangs mijn exemplaar van Alien Frontiers  (Clever Mojo Games) ontvangen en gespeeld en ik móét u er gewoon over berichten.

Want dit, beste medespeler, is samen met London het beste spel van deze jaargang.

Ik ben er helemaal weg van.

Alien Frontiers was op Spiel nergens te bespeuren. Dat komt door het feit dat het spel vóór Spiel al uitverkocht was - de 1000 preorders waren zó de deur uit - en daarbovenop is Clever Mojo Games een kleine Amerikaanse uitgever wiens haalbare reisonkosten dit boekjaar niet verder reiken dan de bushalte aan het parochiecentrum van Edmonds, drie straten verder dan hun uitvalsbasis.

De gekheid die dit spel bij mij teweegbrengt heeft meerdere oorzaken. Ik som ze even op:

Het thema

In Alien Frontiers hebben we een vreemde planeet ontdekt. Een planeet, zo leert ons eerste onderzoek, waar zich eigenaardige zaken afspelen en waar al even eigenaardige restanten van een vreemde beschaving terug te vinden zijn. Deze restanten bevinden zich op de planeet zelf, maar fladderen ook in een baan rond de planeet. Wij zouden niet menselijk zijn als we niet onmiddellijk besloten heel dat geval te koloniseren, en dan nog liefst zo snel mogelijk. Uiteraard wil elke kolonisator als eerste daarmee klaar zijn en gaat daarom iedereen met elkaar in competitie. Al is de eerste die het klusje klaart lang niet zeker dat hij of zij het lintje van de president op zijn of haar revers geprikt krijgt. 

Het kolonisatieproces wordt ondersteund door het inzetten van ruimteschepen (dobbelstenen) die de satellietlocaties aandoen die rond de planeet zweven, erts gaan ontginnen op de plaatselijke maan en de energie van de lokale zon omzetten in brandstof. Erts en brandstof zijn nodig om onze kolonies op de planeet op te starten. Acht regio's zijn er op de planeet en elke regio herbergt buitenaardse technologie die we goed kunnen gebruiken om onze snelheid en efficiëntie van koloniseren aanzienlijk op te krikken.

De schoonheid

Als u dit op tafel ziet liggen gaat u zich amper kunnen voorstellen dat dit kleinood het resultaat is van de noeste arbeid van een bedrijfje dat bestaat uit een man en een paardenkop. De doosillustratie op zich is al een lust om naar te kijken.  En dan heb ik het nog niet gehad over de inhoud: een prachtig en erg functioneel spelbord, al even prachtige alienkaarten, dikke en stevige regiofiches, een scorebord, drie stevige field generator-fiches, prachtig houten materiaal (erts, brandstof en kolonies in de vier spelerskleuren), 25 dobbelstenen (vier keer zes in de spelerskleuren en één doorzichtig en  interessant en vooral erg bruikbaar alienexemplaar) en een goed gestructureerd, kleurrijk spelregelboekje.

De eenvoud

Dit spel is fluitend uit te leggen en al tijdens de eerste spelronde fluit heel uw gezelschap vrolijk en toonvast mee. Verder zijn het spelbord, de alienkaarten en de regiofiches van een zodanige overzichtelijke en eenvoudige iconografie voorzien dat het regelboekje tijdens het spelen werkloos in de doos ligt te verkommeren. Moest u toch nog vragen hebben tijdens het spelen biedt de achterkant van het regelwerk zeker soelaas.

Het spelmechanisme

Het spelmechanisme hebben we al eens eerder gezien, in Kingsburg meerbepaald. Daar houdt de vergelijking ook onmiddellijk op, want al lijkt de opzet hier eenvoudiger, we hebben hier te maken met een heel ander spel. Er wordt inderdaad gedobbeld, maar in tegenstelling tot Kingsburg, waarin een hoge worp altijd valt te prefereren boven een lage, is de hoogte van uw worp hier veel minder determinerend. U hebt altijd wel de mogelijkheid iets leuks te doen met uw schepen en bepalen wàt en wanneer is niet bepaald een eenvoudige aangelegenheid.

Blokkeren is hier ook een constant te overwegen tactische actie. Uw dobbelstenen (ruimteschepen) en die van uw tegenspelers blijven gewoon op het bord liggen tot u weer aan de beurt bent. En dat, beste medespeler, is écht leuk. Want dat biedt een aantal interessante tactische mogelijkheden, waarin één constante steeds weer opduikt: het jennen van uw tegenspelers.

U gooit dus met uw vloot dobbelstenen - u begint met drie eenheden en u kunt in de loop van het spel uitbreiden tot zes - waarna u de door u gekozen locatie aandoet.

Laten we de mogelijkheden even overlopen:

"Alien Artifact"

Landt u daar mag u voor elke dobbelsteen, verder (ruimte)schip genoemd, die u daar plaatst de drie openliggende alienkaarten ruilen voor drie nieuwe. Heel handig als u naar een bepaalde kaart op zoek bent. Als u er dobbelstenen plaatst met een totale waarde van 8 of meer mag u een alienkaart kiezen en vanaf dan de voordelen daarvan benutten. Er zijn er 22 in het spel, 12 verschillende. Ze bieden u, mits betaling van erts en/of brandstof of de kaart zelf, leuke voordelen. Zo is er de Booster Pod bijvoorbeeld, die u onder andere toelaat voor één brandstof de waarde van één van uw ruimteschepen met één te verhogen. Er handig als u net dat ene cijfertje nodig hebt.  Er is plaats voor slechts vier ruimteschepen op deze locatie. U weet dus wat u te doen staat.

"Colonist Hub"

Hier bevinden zich vier lanceerplatformen, één voor elke speler, van waar u uw kolonies naar de planeet afschiet. Voor elk schip dat u er plaatst mag u uw kolonie één veld opschuiven richting lancering. Dat lukt niet in één beurt want u moet daar zeven velden voor overbruggen. U bent dus even zoet met dit proces. Bij de lancering moet u één erts en één brandstof inleveren, maar het levert u uiteindelijk wel altijd een punt voor de kolonie op. Eén punt, beste medespeler, is in dit spel erg belangrijk.

"Colony Constructor"

Als u hier drie schepen van dezelfde waarde "dockt", uiteraard tijdens uw huidige beurt gegooid, mag u onmiddellijk een kolonie stichten op de planeet. Dat gaat uiteraard veel sneller dan het gedoe in de "Colonist Hub" hierboven, maar het kost u wel drie erts.

"Lunar Mine"

Hier mag u landen als uw ruimteschip een gelijke of hogere waarde heeft dan het ruimteschip met de hoogste waarde dat er al ligt. Voor elk ruimteschip mag u een erts naar uw eigen voorraad overhevelen. Hier is plaats voor vijf schepen. Aan erts is in dit spel moeilijk te komen. Het is maar dat u het weet.

"Maintenance Bay"

Hier plaatst u uw ruimteschepen als u niet in staat bent - u hebt ook àltijd pech - om ze op lucratieve locaties onder te brengen. Het is een soort parkeerplaats alwaar uw ruimteschepen wachten tot u weer aan de beurt bent. Plaats genoeg voor iedereen hier.

"Orbital Market"

Twee schepen van dezelfde waarde moet u hier posteren. En liefst van een zo laag mogelijke waarde want u mag dan brandstof ruilen voor erts aan de ruilwaarde die door de gegooide ogen van één van de dobbelstenen wordt aangegeven. Gooit u twee enen mag u dus één brandstof omzetten in één erts. Er is plaats voor twee paartjes ruimteschepen hier.  

"Raiders Outpost"

Een sequentie van drie dobbelstenen moet u hier plaatsen, 1-2-3 bijvoorbeeld. Doet u dat mag u een combinatie van erts en brandstof, vier in totaal, stelen van uw tegenspelers. U mag daarbij spreiden naar keuze. Er is slechts plaats voor drie ruimteschepen hier en deze zijn enkel weg te spelen als een sequentie van drie wordt gegooid die hoger is dan degene die er al ligt. De weggespeelde schepen gaan dan gewoon naar de Maintenance Bay.

"Shipyard"

Hier kunt u extra schepen bouwen. U moet er wel twee schepen van dezelfde waarde plaatsen. Afhankelijk van het hoeveelste schip u bouwt moet u dan erts en brandstof betalen om het te fabriceren. Uw vierde schip kost één brandstof en één erts, het vijfde kost twee van elk en het zesde vraagt drie erts en drie brandstof). Hier is plaats voor drie koppeltjes. U kunt dit spel met z'n vieren spelen. Hebt u 'm?

"Solar Converter"

Hier slaat u brandstof in. U krijgt brandstof uitbetaald op basis van de waarde van elk schip, naar boven afgerond. Een drie en een vier leveren bijvoorbeeld elk twee brandstofeenheden op. Acht schepen kunnen hier tegelijkertijd gestationeerd zijn. Aan brandstof is relatief makkelijk te komen. Het is maar dat u het weet.

"Terraforming station"

Eén schip met waarde zes kunt u hier kwijt. Maar dat levert wel wat op. Met één erts en één brandstof kunt u dan onmiddellijk een kolonie stichten op die planeet daar beneden. Uw ruimteschip wordt tijdens dit proces wel helemaal omgebouwd en is niet meer bruikbaar. Het gaat terug naar de algemene voorraad wat betekent dat u het opnieuw zult moeten bouwen door gebruik te maken van de Shipyard. U mag deze actie niet kiezen als u slechts over drie schepen beschikt.

De snelheid

De snelheid van spelen is dik oké. U bezit tenslotte een hoop ruimteschepen. En als uw beurt wat langer duurt is dat enkel en alleen te wijten aan uw onvermogen om tot een beslissing te komen. Na de eerste paar ronden beginnen bepaalde locaties ook goed gevuld en geblokkeerd te raken zodat u minder mogelijkheden hebt en sneller tot een beslissing komt, maar tegelijkertijd ook meer frustratie oploopt. Heerlijk.

De herspeelbaarheid

Ik ga hier niet teveel verklappen maar ik kan u garanderen dat er meerdere wormholes zijn die naar de overwinning leiden. U gaat meerdere sessies nodig hebben om ze allemaal te ontdekken en elke nieuwe sessie zal beroep doen op uw adaptieve vaardigheden teneinde de juiste combinaties voor uw succes aaneen te weven.

De fluctuerende scorepionnen

Tijdens het spel gaat uw telsteen vrolijk op en neer. Na elke beurt moet u even evalueren of u punten hebt gescoord of bent kwijtgespeeld en ook uw tegenspelers moeten dat doen. Geen paniek, het is allemaal een fluitje van een cent en de spanning zit er van bij aanvang flink in.

De duidelijkheid

Om te winnen moet u op het moment dat een speler zijn laatste kolonie op de planeet plaatst het meeste punten hebben. Simpel.

Die punten zijn gemakkelijk te bepalen: u krijgt een punt voor elke kolonie die u hebt gesticht, een punt voor elke regio die u controleert (u hebt er de meeste kolonies) en een punt indien u de regio controleert waar zich het positronveld bevindt. Daarbovenop kunt u nog een punt extra verdienen als u op het einde van het spel de kaarten "alien city" en/of "alien monument" bezit (een punt per kaart). Geen zware teloefening hier op het einde. Dat biedt ook het voordeel dat u ten allen tijde tijdens het spel in een oogopslag ziet hoe iedereen ervoor staat zodat u uw meest aangewezen actie kunt bepalen.

Als die dobbelstenen nu maar wilden meewerken.

De ode aan de grote science-fiction schrijvers

Asimov, Bradbury, Burroughs, Heinlein, Herbert, Lem, Pohl, Van Vogt, ze maken allemaal deel uit van het spel, want de regio's op de planeet zelf zijn naar hen vernoemd. En als u de controle over een regio bezit krijgt u een extra voordeel dat mooi staat aangeven op een grote en dikke fiche die aan de regio in kwestie is gelinkt. Controleren betekent meer kolonies hebben in een regio dan uw tegenspelers. Bij een gelijke stand moet u de fiche weer inleveren. Controleert u het Bradbury Plateau bijvoorbeeld krijgt u één erts korting als u tijdens uw beurt de Colony Constructor activeert. Erg interessant wordt het als u de Burroughs Desert controleert. Daar bevindt zich een alien ruimteschip dat u, mits betaling van één erts en één brandstof, tijdens uw beurt als extra schip mee kunt inzetten. Geloof me, ze hebben alle acht hun belang en kunnen een cruciale rol spelen als u het spel naar uw hand wilt zetten.

Het retrogevoel

De illustraties in dit spel, van spelbord tot alienkaart, stuwen science fiction-nostalgie langs alle porieën naar buiten. Heerlijk om naar te kijken en een verademing tussen al die ruimtespellen die zichzelf op dit vlak veel te serieus nemen. Flash Gordon zou in dit universum niet hebben misstaan. U moet dit lezen als een compliment.

De hang naar meer

Na de eerste sessie gaat u onmiddellijk opnieuw willen spelen om iets anders uit te proberen. Doet u dat niet ligt u 's nachts wakker. Het is maar dat u het weet.

De bedenker van dit exploot heet Tory Niemann. Hou deze naam in gedachten als u 's avonds laat uw blik naar de sterrenhemel richt.

Dominique

 

Alien Frontiers

Clever Mojo Games (2010)

Tory Niemann

2 tot 4 spelers vanaf 13 jaar

 

12:37 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (6) | Tags: alien frontiers, clever mojo games |  Facebook |

Commentaren

Lap, 't is weer van dat... Bij de grote sf schrijvers wordt Jack Vance weer schromelijk over het hoofd gezien.

Gepost door: Benny | 29-10-10

Ik begrijp wat je bedoelt, Benny, maar met meer odes werden de regio's echt wel te klein en dan paste er geen fiche meer in. Mogelijk daagt Jack nog op in een uitbreiding.

Gepost door: Dominique | 29-10-10

Ik kom niet verder dan: OMG, een spacespel met dobbelstenen! Je moet er dus van houden, en dat doe ik niet. Verder heb je erg veel tekst nodig om uit te leggen hoe goed het spel wel niet is, en daar word ik extra achterdochtig van. Verder is Asimov de grootste sf-schrijver. Daarna komt een zwart gat waarin de rest zich bevindt. En Jack Vance draait vast weer ergens anders cirkels.

Gepost door: Richard van Vugt | 29-10-10

Richard,

Geeft niet hoor, dat je niet van dobbelstenen houdt. Ik hou ook niet van pindakaas.

Waar het hart vol van is, daar loopt de pen van over. Ik vind het gewoon een fantastisch spel. Dat is mijn goed recht, net zoals het jouw goed recht is dat niet te vinden, ook al heb je het spel nog niet eens gezien, laat staan gespeeld.

Ik maak me wel en beetje zorgen over die achterdocht van je, die steekt al eens meer de kop op. Dat zegt meer over jou dan over mij. Ik heb het spel gewoon voorbesteld en betaald hoor, als je dat bedoelt. Je moest je schamen.

Gepost door: Dominique | 30-10-10

Nee Dominique, ik bedoelde dat een goed spel ondanks je enthousiasme ervoor niet zoveel tekst nodig zou moeten hebben; verdere suggesties over duistere relaties met sympathieke uitgevers waar ik je van zou betichten, nee, dat bedoelde ik helemaal niet. Druk me niet in een hoek waar ik niet thuishoor.

Alle gerecenseerde spellen op Gamepack zijn recensieexemplaren; maar dat betekent ook niet dat ik iemand naar de mond schrijf, zoals bij meerdere recensies (Glen More, Jerusalem, Macao), geheel tegen de mening van andere opinieurs in, het geval is. We blijven allebei onze eigen, soms ongezouten mening verkondigen, maar ik zal nooit stoten onder de gordel uitdelen.

Gepost door: richard van Vugt | 30-10-10

Richard,

Soms gaat mijn enthousiasme over een spel met mij aan de haal en dus ook met mijn tekstverwerker. Het is sterker dan mezelf.

Bedankt voor je verduidelijking. Ik begrijp het nu.

Beschouw mijn reactie op jouw bericht dan ook als onbestaande.

Gepost door: Dominique | 30-10-10

De commentaren zijn gesloten.