31-07-10

En vooral dicht bij elkaar blijven hé!

Er zijn mensen die spontaan beginnen te kwijlen bij het aanslaan van de motor van een Ferrari, er zijn er die helemaal nat worden van de wetenschap dat er een nieuw speeltje van Apple in de pijplijn zit, er zijn er die lijden aan acuut vochtverlies bij een etalageconfrontatie met het nieuwste lingeriesetje van Marie Jo en er zijn er die ongegeneerd alle lichaamssappen laten lopen tijdens het plannen van een citytrip naar Barcelona.

Maar dat is allemaal peanuts vergeleken bij de Pavloviaanse zondvloed die de gemiddelde bordspeler te verwerken krijgt bij het aanhoren van het woordje “Spiel”.

Het is wonderlijk wat zich elk jaar weer in oktober in Essen allemaal afspeelt.

Duizenden volwassen mannen en vrouwen gooien zich met ware doodsverachting op stapels dozen met daarin wat hout, plastic en een geut bedrukt papier en karton. Van over de hele wereld komen ze, tonnen gewicht aan bord- en kaartspellen van zaal naar fiets, brommer, auto, mobilhome, bus, trein, boot en vliegtuig slepend. Moest Darwin nog leven, hij vroeg zich ongetwijfeld af waar in zijn evolutietheorie het in godsnaam met de mens was fout gelopen.

Bordspelers en Spiel, het blijft één der grootste mysteries van de moderne tijd.

Ik ga geen poging doen om het fenomeen verklaren. Daar ben ik niet slim genoeg voor. Wat ik wel ga doen is u, kwijlende medespeler, een beetje proberen bij te lichten op het donkere pad dat voor u ligt. Een pad dat bezaaid ligt met wolfijzers, schietgeweren, landmijnen, valkuilen en bewust fout geplaatste wegwijzers.

Vanaf morgen wacht ik hier op u. Met een hele grote zaklamp, een aanzienlijke voorraad reservebatterijen en een stafkaart.

Als inleiding, en ook om u al een beetje een idee te geven hoe dubbel het voelt als u zich naar Spiel in Essen begeeft, het onderstaande filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=zEyatqRAFFo&feature=related

Zo dus ongeveer.

U bent gewaarschuwd. Maar u bent ook in veilige handen.

Tot morgen. En vergeet uw notitieboekje niet.

En ach, ik kan het niet laten u nog een beetje te jennen: Spiel! Spiel! Spiel! Spiel! Spiel!

Dominique

 

09:19 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-07-10

Een vluggertje?

Bent u een spellenhater en zoekt u een spel dat binnen de 5 minuten kan afgelopen zijn, waarna u lekker andere en veel leukere dingen kunt gaan doen? Zoek dan niet verder. Uw queeste is afgelopen.

Uw graal heet Gold Thief.

In Gold Thief gaat u, zoals de titel van het spel al aangeeft, op zoek naar goud. En als u het hebt gelokaliseerd gaat u het stelen.

Dat lokaliseren is een fluitje van een eurocent, het ligt namelijk voor uw neus op tafel. Er is wel een probleem: het ligt in de persoonlijke tafelruimte van uw tegenspelers. Die persoonlijke tafelruimte bedraagt - dat weet elke bord- en kaartspeler - 1200 cm². Die ruimte is - dat weet ook elke bord- en kaartspeler - niet toegankelijk voor tegenspelers. Verder hebt u, opmerkzaam als u bent, ondertussen ook vastgesteld dat uw medespelers erg begerig naar de 5 goudstukken in úw persoonlijke ruimte zitten te staren. U wordt er een beetje ongemakkelijk van.

U hebt het al lang door, het wordt geen gemakkelijke opdracht. Geukkig beschikt u over enkele onderaannemers die u het klusje zullen helpen klaren.

Het klusje bestaat erin de drie doelen die u zich hebt gesteld, doelen die bestaan uit het binnenhalen van een welbepaald aantal goudstukken, te realiseren. Het aantal goudstukken dat u moet binnenhalen staat vermeld op kaarten die u gedekt in uw persoonlijke tafelruimte legt. Uiteraard weet alleen u wat daarop staat. U krijgt wat speelruimte, want op de kaarten staan twee getallen vermeld, bijvoorbeeld 4 en 10. Dat zijn de goudstukken waar u voor gaat. U krijgt bij spelaanvang drie doelkaarten toebedeeld. Nog meer speelruimte!

U wint het spel onmiddellijk op het moment dat u uw derde doelkaart binnenhaalt.

Tijdens uw beurt doet u het volgende:

Uno: u kijkt of het aantal goudstukken dat voor uw neus ligt overeen komt met één of meerdere getallen op één of meerdere doelkaarten in uw persoonlijke tafelruimte. Is dat zo draait u ze open en scoort voor elke kaart een punt (drie is gewonnen!). Als u bij het begin van uw beurt 10 goudstukken of meer bezit mag u een doelkaart naar keuze omdraaien, ongeacht wat erop staat. Rijk zijn loont.

Due: u trekt kaarten van de actiestapel tot u er drie op hand hebt. Als u na dat (bij)trekken vaststelt dat er minstens één speler geen doelkaarten meer heeft deelt u aan iedere speler één doelkaart uit.

Tre: u speelt actiekaarten uit. U mag er zoveel uitspelen als u wilt, maar u moet er wel rekening mee houden dat de andere spelers bepaalde kaarten met andere kaarten kunnen counteren.

Dat is het.

Even over naar de onderaannemers nu.

De Dief: steelt 2 goudstukken bij een speler naar keuze, maar kan buiten beurt een dief van een tegenspeler overvallen die aan het stelen is. Hij steelt dan 1 goudstuk van de speler die de steelactie uitvoert. Zie ik daar een druppeltje kwijl aan uw linker mondhoek verschijnen?

De Fee: laat u toe tijdens uw beurt een doelkaart in te ruilen voor een andere, die u gedekt trekt van de doelkaartenstapel. De Fee kan buiten beurt ook een Heks of een Schildwacht blokkeren.

De Schildwacht: geeft 1 goudstuk weg aan een tegenspeler - ja hoor, er zijn doelkaarten met het getal 0! - en kan buiten beurt een Dief blokkeren.

De Heks: steelt 1 actiekaart van een tegenspeler en kan buiten beurt als extra Dief fungeren als een andere speler een diefactie uitvoert. Gevaarlijk dametje dit.

De Ninja: laat u toe drie kaarten te trekken voor elke Ninjakaart die je uitspeelt en kan buiten beurt een doelkaart scoren bij het begin van de beurt van een andere speler, vóór die andere speler eventueel scoort.

U begrijpt uit het voorgaande dat dit erg lichte kost is, al moet u de impact van het speltechnische aspect bluf in dit spel niet onderschatten. Mist spuien en mentale beïnvloeding zijn, ondanks de beschikbaarheid van een grote hoeveelheid actiekaarten, de meest gebruikte acties in dit spel. Er wordt veel gepraat, gemanipuleerd en in elkaars ogen gekeken. Onderschat de impact van een juiste timing van de Ninjakaart niet, vooral als er enkele spelers klaar zitten om het spel uit te maken. Aan de andere kant is het niet raadzaam er te lang mee op hand te blijven zitten want een goedgemikte Heks kan heel wat roet in je eten komen gooien. De dubbele functie van elke kaart is ook leuk, dat zorgt voor interessante dilemma’s.

Uw hersencellen worden niet zwaar op de proef gesteld hier, maar ondanks dat heeft dit spelletje, net als Saga (Yuhido), een erg hoog “nog eens” gehalte.

Het doosje is, ondanks de gevoeligheid (dun plastic), een van de leukste, origineelste en inventiefste spelverpakkingen die ik ooit heb gezien. Dat werd dan nog eens omwikkeld met stevig karton. De inhoud is dik in orde: 65 stevige kaarten (u moet wel tegen manga-achtige illustraties kunnen), duidelijke en vooral erg korte spelregels en 25 prachtige goudkleurige glasstenen waarvan het moeilijk afblijven is.

Samengevat: een kleine, snelle, lichte, leuke, eenvoudige voor als u niet teveel aan uw hoofd wilt en toch makkelijk aan goud wilt geraken.

Dominique

 

Gold Thief

Asmadi Games, 2005

Chris Cieslik

2 tot 5 spelers vanaf 10 jaar

5 tot 15 minuten

 

11:53 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-07-10

Wij zijn samen onderweg.

Medespeler,

Als u de lay-out van deze blog regelmatig ziet veranderen en u het gevoel hebt in een flipperkast te zitten, dan komt dat doordat ik volop aan het experimenteren ben met de nieuwe mogelijkheden van het blogplatform. Ik moet mijn weg nog vinden.

Volhouden alstublieft.

Commentaar geven op de berichten is ondertussen weer mogelijk. Of dat nu een goede of slechte zaak is voor mij valt te bezien. Dat hangt immers helemaal van u af.

Morgen een nieuwe bespreking. Van een alleraardigst, maar lichter dan licht, kaartspelletje.

Dominique

22:14 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-07-10

Kinderziekten. En dat hartje zomer!

Medespelers,

Even doorgeven dat je, als je "De Tafel Plakt!" volgde via een RSS feed, je vanaf nu opnieuw moet abonneren. Door de migratie naar een nieuw blogplatform werden blijkbaar alle abonnementen gewist.

De migratie heeft er ook voor gezorgd dat er momenteel geen commentaren kunnen worden gepost. De in te geven beveiligingscode wordt niet weergegeven. Daar wordt aan gewerkt.

Sorry voor het ongemak.

Dominique

11:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-10

Moniti meliora sequamur!*

Medespelers,

U weet het of u weet het niet, maar een Kristallen Bol mag enkel bij zeer speciale gelegenheden worden geraadpleegd. In de vakliteratuur spreekt men zelfs over uitzonderingsgevallen.

Bij het raadplegen dienen de volgende, belangrijke principes absoluut te worden gerespecteerd:

Eén: de Bol moet uit natuurkristal of het mineraal beril, ook bekend als maansteen, bestaan. Volmaakt zuiver en zonder enige vorm van belvorming of tekening erin.

Twee: de Bol moet op een geheime plek, ergens in het Noorden en bij een constante milde temperatuur worden neergelegd, op een plaats die alleen door de Kristalkijker gekend is.

Drie: de Kristalkijker mag de bol alleen bij nacht raadplegen en dan enkel bij wassende maan of bij volle maan, in het grootste geheim en in het bijzijn van maximum één vragensteller.

Vier: tijdens het Bolkijken mag het kristal onder geen enkel beding worden aangeraakt.

U gaat me niet geloven, beste medespeler, en het heeft wat voeten in de aarde gehad, maar aan al deze voorwaarden is voldaan. U begrijpt ondertussen uit het voorgaande ook wie de Kristalkijker is en het is geen gemakkelijke opdracht die ik mezelf heb toebedeeld. Ik zal u namelijk aan de hand van de - ik geef het toe, heel moeilijk te ontcijferen en te interpreteren - contouren die zich in mijn Bol aftekenen proberen te voorspellen wat er op Spiel 2010 in Essen gaat gebeuren. Wat goed is en wat slecht, waar de te mijden fata morgana's liggen en waar de verkwikkende oases zich bevinden die u wél aan moet doen.

Pas op, mijn methode is niet onfeilbaar - men herinnere zich het "pek en veren incident" met Erwin Broens eind 2007 - maar deze keer heb ik echt weinig aan het toeval overgelaten. Als er nu iets fout gaat is het omdat ik het kristal per ongeluk heb aangeraakt. Dat geeft naar verluidt vervormingen die de Kristalkijker kunnen misleiden. Moest u zich dus achteraf bekocht voelen: het was een ongelukje.

Mijn Bol heeft in elk geval al onthuld dat u op deze plaats vanaf 1 augustus dagelijkse voorspellingen zult zien verschijnen. Wees gerust, tijdens deze raadpleging heb ik het kristal op geen enkel moment beroerd. U kunt dus op beide oren slapen.

Om alvast op te warmen volgen er in de loop van de week die de voorspellingen voorafgaan nog enkele spelbesprekingen. Welke heeft mijn Bol mij nog niet onthuld.

Dat zal op 26 juli gebeuren.

Dan is het volle maan.

Dominique

(*) Laat ons gewaarschuwd wijzer handelen

 

12:58 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-07-10

The Famous Belgian!

Medespeler,

U weet het of u weet het niet, maar ik ben geheelonthouder.

Ik weet dan weer dat u, bepaalde bijdragen van ondergetekende lezend, uzelf regelmatig voorhoudt: “Hij heeft weer zwaar aan de drank gezeten, mogelijk erger.” 

Toch, ik zweer het u, hand op het spelershart: ik ben helemaal clean.

Meer nog, het pleit voor mij dat ik, ondanks het volledig ontbreken van ervaring aangaande het fabriceren en utiliseren van alcoholhoudende dranken, hier de handschoen opneem met als enige en nobele doelstelling u te laten kennismaken met het spel van vandaag: Brewmaster: The Craft Beer Game.

Ik ben de uitdaging trouwens al een keertje aangegaan. Met Goldbraü, op 26 augustus 2007. Zwalpend van terras naar terras kon u me toen op dat spelbord aantreffen. En dat allemaal voor u.

Het materiaal van Brewmaster, dat zich in een relatief kleine doos bevindt - denk aan het formaat van de doosjes van de Gryphon Games reeks - is degelijk, niet meer of niet minder. Een 80 kaarten tellende kaartendeck, 40 grote plastic fiches in 5 kleuren, een zeszijdige dobbelsteen, minuscule trofeeën en een spelbord. Dat laatste valt wat tegen. Geplastificeerd dun karton krijgen we hier voorgeschoteld. Wat meer “bord” had hier zeker gemogen, maar het is wel afwasbaar, wat gezien het thema dat hier aangesneden wordt wel eens de belangrijkste technische realisatie in dit spel zou kunnen zijn. Ik had graag de testsessies met het prototype bijgewoond, ik vermoed dat de drinkgelagen die ermee gepaard gingen de noodzaak tot plastificatie vrij snel hebben aangetoond.

We hebben dus te maken met een spel waarop u naar believen kunt morsen.

Hoe spelen we dat nu, Brewmaster?

Wel, om te beginnen wordt de kaartendeck onderverdeeld in een ingrediëntenstapel (75) en een gebeurtenisstapel (15). Deze stapels worden op de voorziene locaties op het geplastificeerde spelbord gelegd. Vervolgens neemt elke speler 6 ingrediëntkaarten op hand, legt de fiches in zijn lievelingskleur voor zich op tafel en wacht vervolgens in spanning af wie de dobbelsteen als startspeler aanduidt. De trofeeën, 7 in totaal, worden uitreikklaar binnen handbereik geplaatst.

Na het wegschieten uit de startblokken doet elke speler dit: hij trekt een kaart (verplicht), hij brouwt indien hij dat wenst bier, trekt een gebeurteniskaart als hij deze beurt bier heeft gebrouwen (verplicht) en voert die uit, hij legt een kaart op de aflegstapel (verplicht) en vult vervolgens zijn handkaarten aan tot 6 (verplicht). U leest het al, u moet veel en mag weinig. Net InBev. Indien een speler niet tevreden is met de kaarten die hij op hand heeft mag hij ze allemaal omruilen, mits hij een volledige beurt overslaat.

Brouwen, de enige manier om tot scoren te komen, is op zich erg simpel. U legt van een bepaald soort bier (ale, lager, stout, porter, wheat of Belgian) een setje ingrediëntkaarten af en het begint al vrolijk te schuimen. Ingrediënten bestaan uit malt, hop en gist. Het Belgisch bier is ook in dit spel heel speciaal. U moet er twee gistkaarten voor afleggen, dus een setje van vier kaarten in totaal. Lukt het u een biertje te brouwen mag u op het corresponderende veld op het geplastificeerde spelbord een fiche van uw kleur leggen. Dat is belangrijk voor het scoren later. Op elke biersoort mogen er in totaal slechts drie fiches liggen. Hebt u er geen meer in voorraad moet u ze bij een reeds gebrouwen biersoort weghalen. Dat kan, geloof me, aanvoelen als een zware kater. Liggen er al drie fiches speelt u de bovenste, of hoogst in de stapel liggende, van een tegenspeler weg. Dat is dan weer wél leuk.

Na het brouwen trekt u een gebeurteniskaart en voert die uit, ten goede of ten kwade. Zo is er bijvoorbeeld een brouwersconferentie die u extra ingrediënten kan opleveren en als u extra persaandacht krijgt mag u een fiche van een tegenstander op een biersoort inruilen tegen de uwe. Een minder leuke is de verdwenen, groene schuurspons die in een of andere ketel in uw brouwerij is terechtgekomen waardoor u uw hele brouwproces moet stilleggen omdat uw bier groen kleurt, aan het poetsen moet en een volledige beurt aan uw neus ziet voorbijgaan.

Tussen de 15 gebeurteniskaarten bevinden zich 5 festivalkaarten. Wordt er zo eentje getrokken wordt er gedobbeld. De dobbelsteenworp bepaalt welke biersoort, en daardoor ook welke brouwer, in de prijzen valt. De speler met de meeste fiches op die biersoort krijgt een trofee. Is er een gelijkstand wint de speler die zijn fiche bovenaan ligt. In de prijzen vallen betekent een minuscule trofee ontvangen. Waarde: 1 minuscuul punt.

Zodra de zevende trofee is uitgereikt eindigt het spel. Dat lukt in minder dan een uurtje. Elke speler telt zijn trofeeën en zijn fiches die zich nog op het geplastificeerde spelbord bevinden op en vergelijkt het totaal met dat van zijn tegenspelers. Wie het hoogste scoort en nog op zijn benen kan staan wint.

U hebt al lang begrepen dat dit spel een aanzienlijke geluksfactor kent. De festivalkaarten initiëren een dobbelsteenworp die bepaalt welk bier gaat worden geëvalueerd. Het is dus zaak om een beetje te spreiden en zoveel mogelijk verschillende soorten bieren te brouwen. Timing bij het wegspelen van fiches van tegenspelers is hierbij een leuke tactische overweging. Af en toe kunt u handig gebruik maken van een joker-ingrediëntkaart en als u een beetje in bent voor risico kunt u het wagen een “adjunct malt” in de ketel te gooien waardoor u de kans loopt uw hele brouwproces in het honderd te sturen.

De ingrediëntkaarten zijn aan de sobere kant en hadden wat meer variatie kunnen gebruiken, maar aan de andere kant zorgt hun doorgedreven uniformiteit er wel voor dat u ten allen tijd het overzicht behoudt.

Belgicistische chauvinisten onder ons zullen mogelijk opleven als ze vaststellen dat in dit spel “The Famous Belgian” als het hoogst bereikbare staat aangeschreven. En net als in de echte branche moet u om die hoge top te ronden daar extra moeite voor doen, al levert het geen extra punten op.

Vanaf 16 jaar, staat er op de doos. Niet omwille van de intellectuele vermogens die aan die leeftijd kunnen worden gelinkt, wel omwille van de puriteinse benadering van het land waarin dit spel werd ontworpen en geproduceerd. Als u tijdens het spelen echter de link naar het echte gerstenat wil leggen door bij elke geslaagde brouwactie een Obilix 45° van Bierbrouwer Jan Nijboer van ‘t Koelschip uit Almere binnen te werken zou ik die ondergrens dan weer wel respecteren. En een ambulance stand-by houden.

Dit, beste medespeler, is een spel voor de bierliefhebbers onder ons. Ik meen te weten dat dat er nogal wat zijn. Het is lichte kost, er zit een goeie geut geluk in, het speelt/spoelt lekker weg en het ontspant. Net zoals, naar het schijnt, een lekker glas bier. En zelfs als u zichzelf een beetje tipsy voelt worden blijft dit lekker speelbaar.

Een ideaal vakantiespel.

Dominique

 

Brewmaster: The Craft Beer Game

Cold Creek Publishing Co., 2001

Mike White & Chris White

2 tot 5 spelers vanaf 16 jaar

60 minuten

 

15:07 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-07-10

Kleine dingen.

Vainglorious Games, het blijft voor velen onder ons een nobele onbekende.

Edoch, bij mijn terugblik op het gezegende spellenjaar 2008 slaagde Cambria er moeiteloos in een “De Tafel Plakt!-Award” in de wacht te slepen. Die van het dobbelspel van het jaar.

Ik citeer even uit het juryrapport, dat ik op 24 januari 2009 neerschreef:

“Cambria steekt alle Heckmeckjes, Gockelwocks, Shangaeiens, Burgenlandjes, Risk Expressjes, Los Bandidootjes, Hoppladi Hopplada’s en Drachenwurfjes moeiteloos in zijn achterzak. Niet door zijn vormgeving, o nee. In de categorie "vormgeving van het jaar" huppelt Cambria hopeloos achterop, in de bezemwagen zelfs. Maar in de categorie "dobbelspel van het jaar", toevallig de categorie waarover het hier gaat, excelleert dit kleinood als was het een Ferrari Testarossa naast een Ford Cortina (bouwjaar 1966) vlak nadat het licht op groen is gesprongen.”

Zoals u uit het voorgaande kunt opmaken is de stoffelijke manifestatie van dit spel niet bepaald iets om over naar huis te schrijven. Meer zelfs, er is een subtiele combinatie van heldenmoed én voorzichtigheid vereist wil men dit zonder ongelukken uit de spellenkast trekken. Bij de bezitters van dit spel zit de schrik voor volledige desintegratie tijdens het manipuleren er dan ook goed in, niet in het minst voor de doos die het spel omsluit. Denk in dit verband aan de verpulvering van het Morgulzwaard op het moment dat Aragorn het uit de borst van Frodo trekt.

U bent niet van gisteren, dus u begrijpt dat een spel dat in de categorie “verschijningsvorm” zo manifest onderuit gaat wel érg goed moet zijn wil het alsnog de titel van dobbelspel van het jaar binnenhalen. Cambria is dat.

Het zou wel eens goed kunnen, beste medespeler, dat Armorica, de nieuwste telg van Vainglorious Games, de titel “Kaartspel Van Het Jaar 2010” binnenhaalt. Want het is even goed, zoniet beter, dan Cambria. En de uitvoering - buiten wat plaatselijke gladheid, waarover later meer - mag er dit keer wél zijn.

Veel kon er ook niet mislopen tijdens de productie. We hebben immers te maken met een kaartspel. Een kaartspel dat in een klein doosje zit en bestaat uit 63 kaarten en een korte meertalige handleiding.

Het spellenuniversum is een universum waarin ik niet snel van iets onder de indruk ben, beste medespeler, maar voor Armorica maak ik graag een uitzondering. Indrukwekkend hoeveel speelplezier de inhoud van dit kleine, erg vakantievriendelijk doosje, genereert. Il faut le faire. Wel, Eric B. Vogel hééft het klaargespeeld en alsof het nog niet genoeg was heeft hij ook maar meteen het artwork voor zijn rekening genomen. Kwestie van kosten te sparen.

We bevinden ons in het jaar 100 na Christus in Armorica (Brittanië) en we leven onder het koloniale juk van de Romeinse overheerser. Om het prestige van Armorica nog wat de hoogte in te jagen proberen de plaatselijke machtshebbers zoveel mogelijk Romeinse immigranten te lokken.

U begrijpt dat het letterlijk lokken van Romeinse immigranten nogal omslachtig zou zijn. Daarom opteerde Eric B. Vogel ervoor een kaartendeck te gebruiken.

In de spellenwereld geldt het adagio: “Eenvoud met diepgang siert.” Dit adagio, beste medespeler, zal door u worden uitgesproken na uw eerste kennismaking met dit spel. Daar steek ik uw handen voor in het vuur.

De opzet is simpel. Er worden twee kaartenrijen uitgelegd van 6 kaarten elk, een rij Romeinen en een rij Galliërs. Daaruit mag elke speler om beurt uit elke rij één kaart kiezen. De kaarten die je mag kiezen worden bepaald door icoontjes op die kaarten en het aantal iconen bepaalt het aantal kaarten die voor je keuze in aanmerking komen, te tellen vanaf de rechterkant van de kaartenrij. De Galliërkaarten vragen graansymbolen en de Romeinen vragen dan weer andere, meer gespecialiseerde, symbolen zoals olijven. Na het kiezen van een kaart schuiven de andere kaarten door naar rechts en wordt de rij vanaf links aangevuld.

Na het kiezen van een kaart leg je ze rechts in je persoonlijke display aan, deels de vorige kaart overlappend. Elke kaart heeft twee zuilenrijen met symbolen. Deze blijven altijd zichtbaar en bepalen, zoals gezegd, welke keuzemogelijkheden je in de Romeinse en Gallische rij hebt.

Op het einde van je beurt kijk je even na of je wel voldoende voedsel in huis hebt om je onderdanen te voeden. Dat doe je door je amfora’s te tellen. Voor elke amfora die je te kort hebt moet je een kaart naar keuze uit je display verwijderen.

Dat, beste medespeler, is een beurt.

U werkt die erg leuke beurten af tot op het het einde van de ronde dat een rij niet meer kan worden aangevuld. Daarna gaat u tellen.

U scoort punten voor elke set van verschillende kleuren die u in uw display naast elkaar hebt liggen, van links naar rechts. Voor elke set krijgt u punten. 1 kaart levert u bijvoorbeeld 1 punt op, 3 leveren 6 punten op en de volle 6 garanderen u 21 punten.

Verder worden er nog bonuspunten (4 en bij gelijke stand 2) uitgedeeld voor de spelers die de meerderheid hebben in bepaalde iconen, zijnde druiven, olijven en schapen. Tenslotte krijg je voor elk goudicoon in je display 1 punt.

Dit kaartspelletje heeft troeven in huis die mij erg kunnen plezieren. Eenvoud en diepgang bijvoorbeeld, zoals ik al heb aangegeven. Maar ook het kiesprincipe, het spelend uitbreiden van je keuzemogelijkheden, het verzamelen van setjes, het tactisch wegspelen (bij hongersnood) van kaarten waardoor interessantere sets worden gecreëerd, het puzzelaspect, het plannen op basis van de kaarten die in de display verschijnen en stilletjes aan naar rechts opschuiven.

De uitvoering is sober en functioneel. U wordt er niet lyrisch van als u dit op tafel ziet liggen. Maar wees gerust, u wordt dat wel zodra u uw eerste sessie achter de rug hebt. De kaarten hebben die typische Amerikaanse gladheid, die sommigen van ons verfoeien, maar die ze ook weer afwasbaar maken. Het went.

Armorica geeft, ondanks zijn onderdeurig voorkomen, veel log en groot geweld dat zich in uw spellenkast bevindt vrolijk het nakijken. Besef hierbij goed, medespeler, dat we hier met een doosje van 2 cm x 9 cm x 6,5 cm te maken hebben. Het past in elke binnenzak en handtas en ik voorspel u dat het van daaruit regelmatig zal pendelen naar binnen- en buitenlandse tafels.

Geluk zit in kleine dingen. Armorica heeft dit nog maar eens aangetoond.

Dominique

 

Armorica (Vainglorious Games, 2010)

Eric B. Vogel

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

 

12:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

14-07-10

NUTS!

S'quarrels: A Game Of Absolute Nuts (Home Latern Games LCC, 2007)

De menselijke ziel wordt gevormd door nieuwe ervaringen.

Deze wijze uitspraak indachtig kroop ik niet zo lang geleden in de huid van een Amerikaanse eekhoorn.

We hebben hier immers te maken met een kaartspel waarbij je, eekhoorn zijnde, zoveel mogelijk eikels probeert te verzamelen voor de winter begint.

U start met 7 kaarten op hand en uw beurt is heel simpel: u trekt, u stockeert en u legt af.

Trekken doet u tot u maximaal 7 kaarten op hand hebt. Hebt u die al in uw handje bij het begin van uw beurt trekt u er sowieso eentje bij.

Stockeren doet u door 3 eikelkaarten van dezelfde waarde (1 tot 5) in uw eigen voorraad te leggen. Daarmee scoort u op het einde van een ronde.

Afleggen doet u op het einde van uw beurt. U kiest één handkaart en legt die in de algemene voorraad, de zogenaamde “hoard“. Met een beetje geluk kunt u deze algemene voorraad later in het spel - mag het volgende werkwoord letterlijk nemen - aanslaan. Lees voor verdere details gerust verder.

Als u een actiekaart trekt voert u deze onmiddellijk uit. Er zitten leuke dingen tussen zoals de “quarrel”, die u verplicht in duel te gaan met uw tegenspelers. Elke speler legt dan 1 kaart af en die met de hoogste waarde mag ze allemaal op hand nemen. Quarrels winnen, beste medespeler, is in dit spel zeer belangrijk.

Ook een leuke is de “whirlwind”, de wervelwind, waarbij alle handkaarten van alle spelers worden ingezameld en opnieuw gedeeld. “Ambush”-kaarten zitten er ook tussen. Die laten je toe bij elke tegenspeler een kaart te trekken. Maar de leukste van allemaal is toch “the hoard”. Als een speler deze openlegt moeten de andere spelers zo snel mogelijk letterlijk de algemene voorraad aanslaan. Wie dat het eerst doet mag deze voorraad op hand nemen. Deze kan het hele scala aan hoeveelheid kaarten omvatten, zijnde van heel weinig tot heel veel.

Als u beseft dat er van elke actiekaart meerdere kopieën in de trekstapel circuleren kunt u al een kleine inschatting maken van wat er zich tijdens een sessie S’quarrels aan tafel allemaal afspeelt.

Twee leukerds zijn de Gouden Eikel en de Rotte Eikel. Goud levert u 5 pluspunten op aan het eind van het spel, rottigheid 5 minpunten. Deze twee eikels mag u niet afleggen. Ze blijven in uw handjes zitten. Goud is erg interessant bij een Quarrel omwille van het feit dat die alle andere kaarten in waarde overklast maar Rot eigenlijk ook omdat ze de laagste waarde is en je ze dus gegarandeerd doorgeeft een een tegenspeler, waarna iedereen weet wie dit gedrocht op hand heeft. De Gouden Eikel is een andere kwestie. meestal weten er wel een paar eekhoorns wie deze op hand heeft, namelijk de eekhoorn die hem tijdens een ambush is kwijtgespeeld en de eekhoorn die hem tijdens een ambush heeft getrokken. Spelers die weten waar de Gouden en Rotte eikel zich bevinden kijken meestal verlangend uit naar ambushkaarten en wervelwindjes. Ik raad u tijdens een ambush dan ook stellig aan de gelaatsuitdrukkingen van zowel de trekkende spelers als de spelers bij wie getrokken wordt goed te observeren. In bepaalde gevallen spreken die boekdelen. Op olympisch niveau. Als u die boekdelen waarneemt, soms qua grootte vergelijkbaar met de omvang van het volledige oeuvre van Franz Kafka, wees dan maar gerust dat er een Gouden of een Rotte eikel in het spel is. Heerlijk.

Wordt de winterkaart getrokken is de ronde ten einde. Elke speler telt de punten van elke set - 3 kaarten van 2 punten leveren 2 punten op - en de volgende ronde kan beginnen. Dit laatste garandeer ik u. Hand op het hart.

Die winterkaart wordt gewoon in de stapel geschud. Die kan dus heel snel komen of heel laat of ergens tussenin. Wij vonden dat allemaal een leuk gegeven. Puristen die graag wat te doen hebben voor de winter intreedt kunnen uiteraard naar eigen goeddunken de winterkaart in het onderste gedeelte van de trekstapel schudden.

S’quarrels, beste medespeler, is eenvoudig, kindvriendelijk en als een kleine splinterbom inslaand bij de niet veelspeler.
Illustratief: onlangs in familieverband - allemaal niet veelspelers - bijna een hele avond gespeeld en vervolgens uitgeleend aan een neef die het ondertussen niet meer wil teruggeven.
Hilarisch bij momenten - ik verwijs even naar de kaart wervelwind, die inderdaad dát met uw handkaarten en die van uw medespelers doet - en schuine opmerkingen bij het bekomen van de Gouden Eikel zijn absoluut niet te vermijden. Om over de Rotte nog maar te zwijgen.

Ondanks de eenvoud en het kinderlijke uitzicht worden hier toch opvallend interessante tactische mogelijkheden geboden. Een hoog Can't Stop gehalte ook, omdat je probeert de kaarten met een hoge waarde te verzamelen en maar blijft bijtrekken tot je die derde voor je setje trekt waardoor je hebzucht je meer dan eens in het "absolute niets universum" doet verzeild geraken. Timing is dus belangrijk.

Het is de bedoeling dat u om ter eerste een vooraf afgesproken aantal punten verzamelt. U bepaalt dus zelf hoe lang of hoe kort u eekhoorn wil zijn. Voortgaand op de avondvullende familiale ervaring die ik met dit spel hebt moet u zeker geen rekening houden met wat u in de regels wordt aangeraden, zijnde 50 punten. Ik raad u eerder aan voor de volle 1000 te gaan. U bent dan wel een tijdje bezig maar u bent wel leuk bezig.

Met die korte, schattige voorpootjes van u.

Dominique

 

S’quarrels: The Game Of Absolute Nuts

Home Latern Games LLC., 2007

Bryan R. Lovell

2 tot 6 spelers vanaf 6 jaar

15 minuten (per ronde)

 

 

18:55 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-07-10

En loop vooral niet weg! (2)

Medespeler,

Van de week kreeg ik een mailtje van Skynet Blogs met de mededeling dat de 200.000 Skynet Blog-gebruikers in de nacht van zaterdag 10 juli op zondag 11 juli naar een gloednieuw platform worden gemigreerd.

Vanaf 10 juli even voor middernacht tot 12 juli in de namiddag zullen de Skynet Blogs niet beschikbaar zijn.

Ik weet niet hoe het met u zit, beste medespeler, maar ik hou mijn hart al vast. Ik heb horrorverhalen gehoord over soortgelijke migraties. Migraties die voor bepaalde blogs een enkeltje twilightzone betekenden. Er werd nooit meer iets van hen gehoord.

Voor het geval dat “De Tafel Plakt!” tijdens het weekend voorgoed in de nevelen des tijds zou verdwijnen sta ik er nu toch even op u te bedanken voor alle keren dat u digitaal mee aanschoof: dank u wel!.

Mocht “De Tafel Plakt!” de migratieprocedure echter overleven hoop ik u vanaf maandag 12 juli opnieuw aan mijn tafel te treffen. Wees gerust, ze zal rijkelijk worden gedekt met een aantal interessante besprekingen van niet bepaald voor de hand liggende spellen. Tevens ga ik stilaan aan mijn voorbeschouwingen van Spiel 2010 beginnen zodat u gewapend met het juiste geschut in oktober naar Essen kunt vertrekken. Naar verluidt bevindt zich daar ook een soort Arkham Horror-achtige twilight zone die u voor de rest van uw leven kan tekenen.

Teveel poorten te dichten daar.

En we weten allemaal hoe dat afloopt.

Hopelijk tot maandag.

Dominique

 

21:23 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-07-10

En loop vooral niet weg!

Op donderdag 1 juli vond ik in mijn brievenbus voor de verandering eens geen aanmaning tot betaling. Integendeel, ik werd verblijd met een aanbod tot hulp. Van niemand minder dan de Heer Bacary, die zich had voorgenomen mij eens snel uit de drek te trekken.

Ik citeer:

“Geen leven zonder problemen. Geen problemen zonder oplossing. Mr. Bacary. Groot helderziende en medium. Internationaal met veel ervaring. Bekend om mijn uitstekend werk en doeltreffendheid. Ik los al uw problemen op, zelfs de hopeloze problemen: definitieve terugkeer van uw geliefde, partnertrouw, bescherming tegen slechte invloeden in uw leven, succes in zaken, werk, examen en impotentie. Genezing van al uw complexen en al uw emotionele problemen. Snel en 100% resultaat gegarandeerd binnen 1 week.”

Ik moet het de Heer Bacary nageven, hij weet de aandacht te trekken.

Mijn hart maakte een sprongetje. Eindelijk gelukkig. Binnen de week! Tot ik de tekst nader bestudeerde en tot de verbijsterende vaststelling kwam dat het oplossen van mijn grootste probleem, het verliezen van bordspellen, niet in het aanbod zat. Blijkbaar waagt de Heer Bacary, Groot Helderziende En Medium Met Internationale Ervaring, zich daar niet aan.

Waaruit ik concludeer dat zelfs het bovennatuurlijke liever een blokje om loopt als ik het voor mijn probleem zou aanroepen.

Verdoemd ben ik.

Voort dus maar met verliezen. Deze wetmatigheid werd tijdens de sessies met het onderstaande spel weer tot in den treure bevestigd.

Politiko: The Fall Of Caesar (Small Box Games)

Een zeer leuk, interactief en bedrieglijk eenvoudig kaartspel voor 3 tot 5 machtswellustelingen hebben we hier, waarbij je als senator probeert zo snel mogelijk 13 aanhangers te vinden bij de invloedrijkste burgers van het oude Rome, zijnde de legionairs, de filosofen, de artiesten en de senatoren. Met als enige doel de macht van Caesar, de loser van dienst, over te nemen.
Wie als eerste 13 aanhangers rond zich heeft verzameld, waarin elk soort burger minstens 1 keer vertegenwoordigd is, wint onmiddellijk. Lukt dat niet binnen de 10 ronden eindigt het spel gelukkig ook en wordt de winnaar bepaald door de waarde van de supporters die u tot dan toe hebt verzameld samen te tellen, waarbij u moet rekening houden met de geldende hiërarchie (een senator is meer waard dan aan filosoof, die op zijn beurt meer waard is dan een legionair, die op zijn beurt nog net iets meer betekent dan een artiest).

Zeer leuk omdat je tijdens elke beurt goed moet afwegen welke actie je gaat ondernemen, manipuleren of overtuigen. Elke kaart heeft twee functies bij deze acties en afhankelijk van wat je kiest kun je supporters om je heen verzamelen (overtuigen) of het spel in je voordeel beïnvloeden door handkaarten uit te spelen als actiekaart (manipuleren). Al dat moois wordt mede beïnvloed door één van de 10 supporterkaarten die bij het begin van een ronde wordt omgedraaid. Dit trekstapeltje fungeert tegelijkertijd als rondeteller.

Ook leuk omwille van de hoge graad aan interactie die hier geboden wordt. Actiekaarten als - ik hou me even aan het Engelstalig jargon - “a different perspective”, “veto”, “join the discussion”, “join the debate”, “great minds”, “tax”, “masquerade”, “for enlightenment”, “an undesirable fate”, “a ban on assembly”, “reassign the ranks”, “great progress”, en “for entertainment” laten aan verbeelding niets te wensen over.

Maar het allerleukste is dit: als u op een bepaald moment van een bepaalde soort burgers meer dan 7 voetenkussers rondom u geschaard hebt gaan die er allemaal vandoor. Vergelijk het een beetje met de status van een slechte charmezanger, daar wil u ook niet in de buurt gezien worden. Dit eenvoudige, maar tevens briljante, gegeven zorgt ervoor dat u meer dan eens tijdens het spel in een situatie terechtkomt die u opspant als een veer. Want u wilt natuurlijk die overwinning en het is lang niet zeker dat u die lauwerkrans binnen de 10 ronden binnen hebt. Daarom is het belangrijk dat u, moest het tot een telling komen, zoveel mogelijk supporters om u heen hebt verzameld. Voelt u de bui al hangen? Als u dat dan combineert met de manipulatieve effecten die de actiekaarten (zie één alinea hoger) allemaal met u kunnen uithalen spreken we eigenlijk niet meer over een buitje, maar over een orkaan van klasse S-5, die in het Algemeen Nederlands ook wel eens wordt bedacht met de term catastrofaal.

Bedrieglijk eenvoudig omwille van het eenvoudige regelwerk - twee velletjes in grote druk - en het feit dat u bij het doorlezen daarvan zichzelf de vraag stelt alwaar in godsnaam de diepte zich dan wel mag bevinden. Wees gerust, u zult tijdens het spelen snel ontdekken waar de klepel van de overwinning hangt en hoe moeilijk u die in dit universum aan het luiden krijgt.

Toppertje.

Dominique

 

Politiko: The Fall Of Caesar (Small Box Games, 2010)

John Clawdus

3 tot 4 spelers (leeftijd niet aangegeven)

30 tot 45 minuten

 

11:37 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |