20-07-10

Kleine dingen.

Vainglorious Games, het blijft voor velen onder ons een nobele onbekende.

Edoch, bij mijn terugblik op het gezegende spellenjaar 2008 slaagde Cambria er moeiteloos in een “De Tafel Plakt!-Award” in de wacht te slepen. Die van het dobbelspel van het jaar.

Ik citeer even uit het juryrapport, dat ik op 24 januari 2009 neerschreef:

“Cambria steekt alle Heckmeckjes, Gockelwocks, Shangaeiens, Burgenlandjes, Risk Expressjes, Los Bandidootjes, Hoppladi Hopplada’s en Drachenwurfjes moeiteloos in zijn achterzak. Niet door zijn vormgeving, o nee. In de categorie "vormgeving van het jaar" huppelt Cambria hopeloos achterop, in de bezemwagen zelfs. Maar in de categorie "dobbelspel van het jaar", toevallig de categorie waarover het hier gaat, excelleert dit kleinood als was het een Ferrari Testarossa naast een Ford Cortina (bouwjaar 1966) vlak nadat het licht op groen is gesprongen.”

Zoals u uit het voorgaande kunt opmaken is de stoffelijke manifestatie van dit spel niet bepaald iets om over naar huis te schrijven. Meer zelfs, er is een subtiele combinatie van heldenmoed én voorzichtigheid vereist wil men dit zonder ongelukken uit de spellenkast trekken. Bij de bezitters van dit spel zit de schrik voor volledige desintegratie tijdens het manipuleren er dan ook goed in, niet in het minst voor de doos die het spel omsluit. Denk in dit verband aan de verpulvering van het Morgulzwaard op het moment dat Aragorn het uit de borst van Frodo trekt.

U bent niet van gisteren, dus u begrijpt dat een spel dat in de categorie “verschijningsvorm” zo manifest onderuit gaat wel érg goed moet zijn wil het alsnog de titel van dobbelspel van het jaar binnenhalen. Cambria is dat.

Het zou wel eens goed kunnen, beste medespeler, dat Armorica, de nieuwste telg van Vainglorious Games, de titel “Kaartspel Van Het Jaar 2010” binnenhaalt. Want het is even goed, zoniet beter, dan Cambria. En de uitvoering - buiten wat plaatselijke gladheid, waarover later meer - mag er dit keer wél zijn.

Veel kon er ook niet mislopen tijdens de productie. We hebben immers te maken met een kaartspel. Een kaartspel dat in een klein doosje zit en bestaat uit 63 kaarten en een korte meertalige handleiding.

Het spellenuniversum is een universum waarin ik niet snel van iets onder de indruk ben, beste medespeler, maar voor Armorica maak ik graag een uitzondering. Indrukwekkend hoeveel speelplezier de inhoud van dit kleine, erg vakantievriendelijk doosje, genereert. Il faut le faire. Wel, Eric B. Vogel hééft het klaargespeeld en alsof het nog niet genoeg was heeft hij ook maar meteen het artwork voor zijn rekening genomen. Kwestie van kosten te sparen.

We bevinden ons in het jaar 100 na Christus in Armorica (Brittanië) en we leven onder het koloniale juk van de Romeinse overheerser. Om het prestige van Armorica nog wat de hoogte in te jagen proberen de plaatselijke machtshebbers zoveel mogelijk Romeinse immigranten te lokken.

U begrijpt dat het letterlijk lokken van Romeinse immigranten nogal omslachtig zou zijn. Daarom opteerde Eric B. Vogel ervoor een kaartendeck te gebruiken.

In de spellenwereld geldt het adagio: “Eenvoud met diepgang siert.” Dit adagio, beste medespeler, zal door u worden uitgesproken na uw eerste kennismaking met dit spel. Daar steek ik uw handen voor in het vuur.

De opzet is simpel. Er worden twee kaartenrijen uitgelegd van 6 kaarten elk, een rij Romeinen en een rij Galliërs. Daaruit mag elke speler om beurt uit elke rij één kaart kiezen. De kaarten die je mag kiezen worden bepaald door icoontjes op die kaarten en het aantal iconen bepaalt het aantal kaarten die voor je keuze in aanmerking komen, te tellen vanaf de rechterkant van de kaartenrij. De Galliërkaarten vragen graansymbolen en de Romeinen vragen dan weer andere, meer gespecialiseerde, symbolen zoals olijven. Na het kiezen van een kaart schuiven de andere kaarten door naar rechts en wordt de rij vanaf links aangevuld.

Na het kiezen van een kaart leg je ze rechts in je persoonlijke display aan, deels de vorige kaart overlappend. Elke kaart heeft twee zuilenrijen met symbolen. Deze blijven altijd zichtbaar en bepalen, zoals gezegd, welke keuzemogelijkheden je in de Romeinse en Gallische rij hebt.

Op het einde van je beurt kijk je even na of je wel voldoende voedsel in huis hebt om je onderdanen te voeden. Dat doe je door je amfora’s te tellen. Voor elke amfora die je te kort hebt moet je een kaart naar keuze uit je display verwijderen.

Dat, beste medespeler, is een beurt.

U werkt die erg leuke beurten af tot op het het einde van de ronde dat een rij niet meer kan worden aangevuld. Daarna gaat u tellen.

U scoort punten voor elke set van verschillende kleuren die u in uw display naast elkaar hebt liggen, van links naar rechts. Voor elke set krijgt u punten. 1 kaart levert u bijvoorbeeld 1 punt op, 3 leveren 6 punten op en de volle 6 garanderen u 21 punten.

Verder worden er nog bonuspunten (4 en bij gelijke stand 2) uitgedeeld voor de spelers die de meerderheid hebben in bepaalde iconen, zijnde druiven, olijven en schapen. Tenslotte krijg je voor elk goudicoon in je display 1 punt.

Dit kaartspelletje heeft troeven in huis die mij erg kunnen plezieren. Eenvoud en diepgang bijvoorbeeld, zoals ik al heb aangegeven. Maar ook het kiesprincipe, het spelend uitbreiden van je keuzemogelijkheden, het verzamelen van setjes, het tactisch wegspelen (bij hongersnood) van kaarten waardoor interessantere sets worden gecreëerd, het puzzelaspect, het plannen op basis van de kaarten die in de display verschijnen en stilletjes aan naar rechts opschuiven.

De uitvoering is sober en functioneel. U wordt er niet lyrisch van als u dit op tafel ziet liggen. Maar wees gerust, u wordt dat wel zodra u uw eerste sessie achter de rug hebt. De kaarten hebben die typische Amerikaanse gladheid, die sommigen van ons verfoeien, maar die ze ook weer afwasbaar maken. Het went.

Armorica geeft, ondanks zijn onderdeurig voorkomen, veel log en groot geweld dat zich in uw spellenkast bevindt vrolijk het nakijken. Besef hierbij goed, medespeler, dat we hier met een doosje van 2 cm x 9 cm x 6,5 cm te maken hebben. Het past in elke binnenzak en handtas en ik voorspel u dat het van daaruit regelmatig zal pendelen naar binnen- en buitenlandse tafels.

Geluk zit in kleine dingen. Armorica heeft dit nog maar eens aangetoond.

Dominique

 

Armorica (Vainglorious Games, 2010)

Eric B. Vogel

2 tot 4 spelers vanaf 12 jaar

30 minuten

 

 

12:56 Gepost door Dominique | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

'Daar steek ik uw handen voor in het vuur'. Mooi niet!

Maar nu nog zien te spelen. Ben benieuwd.

Gepost door: thea | 20-07-10

Thea,

Als ik mijn handen in het vuur zou steken zou dat ontegensprekelijk schade toebrengen aan de regelmatige update van deze blog. Dat kan ik dus jammer genoeg niet maken.

Ik moet dus op veilig spelen, al blijf ik zeker van mijn stuk.

Gepost door: Dominique | 20-07-10

Sinds twee dagen Armorica in huis en inderdaad: ik ben onder de indruk. Regels in 30 seconden uitgelegd en dan kan het beginnen: prachtig spel!

Gepost door: Olav | 22-07-10

De commentaren zijn gesloten.