12-06-10

Uitademen niet toegestaan!

Luna Llena: Full Moon (Gen-X Games, 2009)

Samengevat: u bent met enkele vrienden gezellig aan het kamperen in een uitgestrekt bos. Op een ochtend wordt u bij het ontwaken met de onaangename vaststelling geconfronteerd dat twee van uw medekampeerders zijn verdwenen. En laat toch net die knappe blonde met die grote borsten erbij zijn zeker! Verontrustend zijn de grote plukken wolvenhaar die in de tent van de ongelukkigen zijn achtergebleven. Het nachtelijk gehuil dat door enkele kampgenoten werd waargenomen krijgt daardoor plots een heel andere dimensie. Nóg veel erger is het feit dat uw toegangsticket tot de bewoonde wereld, uw stafkaart, ook nergens meer te bespeuren valt.

Kortom: er zit niets anders op dan de plukjes wolvenhaar te volgen in de hoop dat u bij het laatste plukje uw ontvoerde kampgenoten en uw stafkaart terugvindt om er daarna allemaal als een speer vandoor te gaan, liefst nog bij daglicht. En vooral heel erg levend.

The Blair With Project op uw keukentafel. Daarmee kunt u dit het best vergelijken.

Mijn bevindingen aan de hand van enkele kernwoorden:

Spelregels

Dit is een zogenaamd horror-survivalspel. Nu moet u hier zelfs niet aan het spelen gaan om de horror en de survival aan den lijve te ondervinden. Dat kan vooraf ook al. Bij het lezen van de spelregels namelijk en vooral het mentaal verwerken daarvan. Edgar Allen Poe had over dit regelwerk een beststeller kunnen schrijven van hier tot ginder.

Spelregeluitleg

Het vorige hoofdstuk in acht genomen zal het u niet verwonderen dat het omzetten van al dat geschrevene in klanken die in verstaanbare woorden resulteren ook niet van de poes is. Hoedje af voor de spelregeluitlegger van dienst die hiermee aan de slag moet. Wij hadden geluk, wij konden beroep doen op iemand die deze kunst goed beheerst. Maar nóg duurde de uiteenzetting een dikke drie kwartier. Dat is een hele zit. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit ritueel, indien het orakel van dienst het niet zo nauw neemt met het bestuderen van de regels vooraf en verbaal niet erg begaafd is, tot gevolg kan hebben dat de animo voor de spelavond als een pudding in elkaar zakt. Waarna men zonder enige schroom overschakelt op de avondwedstrijd van de wereldbeker voetbal.

De aanhouder wint echter. Zit u de zit uit wordt u achteraf beloond. Door het spel zelf zelfs. Wanhoop dus niet, beste medespeler, en hou vol.

Speelduur

Het is een erg lange zit, en die neemt aanzienlijk toe met meer spelers. Ik durf er echt niet aan denken welke fenomenen er optreden als dit met z’n zevenen wordt benaderd. Aan de andere kant daalt de speeltijd met de ervaring. Als men het spel in de vingers heeft kan het heel wat sneller. Wij deden er met z’n drietjes een dikke drie uur over en we zijn dan nog voor de grote finale noodgedwongen gestopt. Hadden we doorgespeeld was er afgeklokt op vier uur. Dat is lang. Zeer lang.

Spelmechanismen

Interessant en fascinerend zijn woorden die ik aan de spelmechanismen zou linken. Het zit, als de aanvankelijke chaos onder uw hersenpan na enkele beurten is verdwenen, toch wel goed in elkaar. Logisch in elkaar zelfs. Dat doet u waarschijnlijk de wenkbrauwen fronsen na het lezen van het voorgaande, maar toch. Na enkele ronden hebt u een spelbeurt helemaal in de vingers. Of klauwen, als u de weerwolf van dienst bent.

Voorbeelden? De kaartgestuurde gevechten bijvoorbeeld zijn erg leuk en spannend. Ook het plannen van de acties, eveneens kaartgestuurd en te doen in een bepaalde volgorde, laat niets te wensen over. En het invallen van de nacht en de boost die dat aan de weerwolvenroedel geeft is ook leuk gevonden. De kans op besmetting na een wolvenbeet is ook een hele leuke. Samengevat: “Dit spel heeft iets.”

Opzoekwerk

Tijdens het spelen moet u op zoek. Niet alleen naar uw ontvoerde kampgenoten, de stafkaart en de schuilplaats van vadertje wolf, maar ook naar antwoorden in het regelboek. Dat vertraagt en is vervelend. Erger is het feit dat het opzoekwerk soms zonder succes blijft. Ik raad dan ook tijdens het spelen een laptop met een directe link naar Boardgamegeek te voorzien zodat u eventuele vragen snel kunt oplossen.

Gepriegel

Mensen met dokwerkershanden: onthoud u van dit spel! Bepaalde fiches in dit spel zijn zo klein dat zelfs de kleinste luchtverplaatsing een ware ravage kan aanrichten, waarbij u op handen en voeten op de keukenvloer eindigt. Op zoek naar microscopisch kleine kartonnen dingetjes. Dat kán leuk zijn met z’n zevenen, maar het is waarschijnlijk niet wat u in gedachten had op het moment dat u de afreis naar uw spellenbroeders en -zusters aanvatte.

Waarschijnlijk geplaytest door Smurfen en lieden die luisteren naar namen als Plop, Kwebbel en Klus. Het is maar dat u het weet.

Een goede raad: zoek in uw doos met reserveonderdelen naar vervanging.

Noteren

Het aanduiden (schrijven met het bijgeleverde en goed geslepen potlood) op een overzichtsblaadje van wat je op welke tegel gedaan hebt is erg onhandig, bijvoorbeeld het bijhouden van gevonden items. De voorraad ongevonden voorwerpen is immers niet onuitputtelijk. Je moet dus onthouden welke bosgebieden je al hebt onderzocht. Dat is een gedoe op zo’n klein overzichtsblaadje. Dit is echter heel eenvoudig op te lossen door gewoon blokjes op de bosdelen te leggen en ze weg te nemen als u een item hebt gevonden. Eenvoudig, overzichtelijk en in één oogopslag te evalueren. Maar niet standaard in het spel. Het zou niet mogen, dat we zelf aan patchwork moeten doen. We zijn tenslotte niet met computerspellen bezig.

Uitgang

Het ontsnappen uit het bos nadat de schuilplaats van de weerwolf is ontdekt is een onnodige tijdrekker. Oké, u hebt uw maatjes weergevonden, de map ook en eventueel zelfs een quad waarmee u in volle vaart naar de uitgang kunt scheuren. Thematisch allemaal dik in orde, maar qua tijdsinvestering toch een beetje te veel van het goede. Daar komt nog bij dat u de juiste actiekaarten op hand moet hebben om die dingen allemaal te vinden terwijl de weerwolf van dienst, al helemáál in zijn element in zijn eigen huisje, aanval na aanval uitvoert. Het kan dus een tijdje duren vooraleer dat scheuren naar de uitgang kan beginnen. Die uitgang wordt dan nog eens bewust op zekere afstand van de wolvenschuilplaats gehouden. Thematisch ook dik in orde, maar het had niet gehoeven.

Vliegen

Tijd is relatief. Dit spel, beste medespeler, is daarvan een verschijningsvorm. Drie uur gespeeld, maar ze vlogen wel. Dat zegt iets. Iets goeds. Iets waar u rekening mee moet houden als u na lezing van het voorgaande aan het denken bent: “Niks voor mij.”

Praten

Liefhebbers van coöperatieve spellen zouden toch ook hier eens moeten naar kijken vooraleer ze naar de gemakkelijkheidoplossing “Forbidden Island” grijpen. Dit is een spel met tonnen interactie, die nog intenser wordt beleefd omdat de vijand, Meneertje Opperwolf, meeluistert terwijl u aan het beraadslagen bent hoe u met hem de vloer denkt aan te vegen. Er is echt wel overleg nodig tussen de kampeerders willen ze het spel levend afsluiten. Zwijgen is doodgaan, zo simpel is het.

Onderdelen

Buiten de te kleine fiches valt er op het spelmateriaal weinig aan te merken. De zeshoekige bosdelen die tijdens het spel langzaamaan het speelveld opbouwen hadden iets groter gemogen, het formaat van De Kolonisten ware ideaal geweest, maar het kon allemaal nog erger. Ondanks de redelijke hoeveelheid van bosdelen kan dit op een gewone tafel. Als u er maar met z’n zevenen omheen kunt.

Slecht

Maak maar een vreugdesprongetje. U mag alle slechtheid die - vanzelfsprekend - in u huist volledig op uw medespelers loslaten. Als weerwolf uiteraard, golven van meedogenloze en bloeddorstige aanvallen op uw weerloze slachtoffers lancerend, maar ook als mens, als u de gijzelaars aan het einde van het spel om uw eigen vege lijf te redden gewoon in de steek laat. Dikke borsten of niet.

Tellen

Het up to date houden van de rondeteller zorgde bij ons voor nogal wat problemen. Wij gingen zo in het spel op dat we dat regelmatig over het hoofd zagen, waardoor de weerwolf van dienst wel erg lang moest wachten tot de nacht, en zijn daaraan verbonden extra mogelijkheden, inviel.

Besluit

Een semi-coöperatief spel dat heel wat te bieden heeft, maar door een onduidelijk en overdadig regelwerk waarschijnlijk niet veel tafels zal halen. Maar als je je daar doorheen wurmt en de FAQ (bijna even lang als het regelwerk zelf) eens goed doorneemt zal uw doorzettingsvermogen worden beloond.

Ik raad Gen-X Games dan ook aan met grote spoed een aangepast en overzichtelijk regelwerk te voorzien. Ik voorspel dat zij en u gaan daar geen spijt van gaan hebben.

Dominique

 

21:02 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-06-10

Dank u, Earl Tupper!

Heroscape Master Set: Battle For The Underdark (Hasbro / Wizards Of The Coast, 2010)  

Sommigen onder ons hunkeren in hun vrije tijd naar ondergrondse activiteiten die zich manifesteren onder de vorm van het verkennen van grotten en kerkers, het trappen in vallen en afgeslacht worden door monsters in uiteenlopende formaten met een stinkende adem. In het spel waarover we het nu hebben doen ze dat onder pseudoniemen als Tandros Kreel, Erevan Sunshadow, Darrak Ambershard en Ana Karithon, met als enig doel: Het Redden Van De Wereld.

In onze wereld wordt u na het in het openbaar uiten van één der bovengenoemde namen onmiddellijk opgesloten in een gesloten psychiatrische afdeling. In Valhalla echter, de natuurlijke biotoop van hun eigenaars, worden ze met ontzag uitgesproken.

Opgehangen aan Dungeons & Dragons - u weet wel, dat rollenspelgedoe waarin niemand door het bos de bomen nog ziet, de spelleiders incluis - krijgen we hier een wel erg leuke kerkerkruiper voor de kiezen. Leuk omdat het een feest is om naar te kijken - die voorbeschilderde figuren, die schoonheid en functionaliteit van de componenten! - en te manipuleren en nog véél leuker omdat er toch wat moet nagedacht worden vooraleer u, held van dienst zijnde, uw zetje doet. Het heeft echt geen zin breed zwaardzwaaiend als een gek de donkerte in te rennen. Tenzij u in bent voor een enkeltje kerkhof. Om ondergronds te slagen neemt u dan ook best een goeie geut tactiek mee in uw rugzak. En een setje dobbelstenen dat u een beetje gunstig gezind is.

Goedkoper én mooier én sfeervoller én actierijker én leuker én sneller dan de dungeoncrawlers die ik tot nu toe heb gespeeld. Alleen jammer dat je als je, zoals het een echte dungeoncrawler betaamt, een aantal kamers na elkaar wil spelen je wel wat moet afbreken en weer opbouwen. Al blijft dat afbreken en opbouwen wel een leuke tactiele bezigheid. Weliswaar nog altijd geen partij voor seks, maar toch.

Ook interessant: het bepalen van “the line of fire”. Nergens zo leuk en zoveel discussies uitlokkend als in Heroscape.

En bent u op het kerkerkruipen een beetje uitgekeken combineert u dit toch gewoon met uw andere Heroscape-onderdelen zeker? Want wat herspeelbaarheid betreft, neem dat gerust van mij aan, speelt Heroscape vlotjes mee in de hoofdklasse.

Heroscape, u moet het allemaal niet te serieus nemen en er gewoon van genieten. En laat u vooral niet afschrikken door de vermelding op de doos dat dit alleen maar met z’n tweeën kan. Heroscape wordt pas echt leuk als u het in teams doet. Dat geldt zeker voor deze versie.

Over dozen gesproken, ook hier het ondertussen legendarische Heroscape Minpunt: na het openen van de indrukwekkende en tot kopen aanzettende verpakking krijgt u uw gerief er nooit meer in. U moet dan noodgedwongen de afrit Tupperware en aanverwanten nemen. Voor de meeste mannen onder ons doemt dan het schrikbeeld op van een demonstratieavond met vrouwlief en vriendinnen, maar dat moet u erbij nemen. Als u uw snoezepoes van een extra microgolfovenbestendig plastic cadeau voorziet kunnen er misschien zelfs bruggen worden geslagen. Bruggen naar spelavonden bijvoorbeeld.

Genoeg gezeurd. Voelt u een zekere affiniteit met de personages van de lichtelijk fantastische sitcom “The Big Bang Theory”, Penny uitgezonderd, kunt u met dit spel weinig verkeerd doen. U ziet hen hieronder trouwens onweerstaanbaar aan de slag met een digitale variant:  

http://www.youtube.com/watch?v=FJoJn5M2Ov8

Battle For The Underdark heeft mijn hang naar partijtjes Heroscape weer een lekkere boost gegeven. U moet het ook eens proberen en u eens goed laten gaan. Stinkende adem of niet.

Dominique

  

 

18:25 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-06-10

Vrouwen en kinderen en ratten eerst!

Abandon Ship (Alderac Entertainment Group, 2010)

“Verlaat het schip!” Het is een bedenking die regelmatig bij me opkomt na mijn zoveelste nederlaag. “Laat al dat gedoe met die bord- en kaartspellen toch voor wat het is, zoek een andere hobby,” denk ik dan. En toch word ik er steeds waar naartoe getrokken, naar die onbevredigende vrijetijdsbesteding van me, als een mot naar een vlam. Om steeds weer opnieuw mijn vleugels te verbranden en smeulend en kreunend ten gronde te storten.

Ik ben écht goed gek.

Gelukkig kreeg ik onlangs de kans om de stap naar mijn definitieve afscheid van de spellenwereld mentaal al eens te zetten. Dat gebeurde, hoe kan het ook anders, middels een spel: Abandon Ship.

‘t Is te zeggen, ik speelde de Duitse versie: Verlasst Das Schiff!

Ik geef u gelijk, dat klinkt voor geen meter. Laten we het dus maar bij de Engelse versie houden.

In dit spel mogen wij de rol spelen van het dier waarmee de mens misschien wel de meeste overeenkomsten heeft: de rat. Dit spel moet onze soort dus liggen.

Wij bevinden ons op een Titanic-achtig gevaarte dat om een of andere reden is lekgeslagen. Zoals het goed opgevoede ratten betaamt bevinden wij ons benedendeks. Zodra we het wassende water gewaar worden is het echter alle héns aan dek. Met onze drie familieleden proberen we zo snel mogelijk het bovendek te bereiken, maar nu ook weer niet te snel, anders bestaat het gevaar dat de panikerende passagiers ons vertrappelen.

Onze familie bestaat uit drie ratten die, net zoals in het echte leven, genetisch toevallig aan elkaar werden gekoppeld. De verplaatsing naar het bovendek gebeurt door het dobbelen met 8 gekleurde, speciale dobbelstenen waarvan we er eentje kiezen en waarmee we een gelijkgekleurde rat gaan verplaatsen. Of een andere rat, als u een speciaal symbool gooit of de speciale witte dobbelsteen kiest. U mag dus met alle ratten, zeven zijn het er, aan de slag. Na het kiezen van de dobbelsteen en het verplaatsen van de rat, soms zelfs achteruit, gaat de gekozen dobbelsteen uit de voorraad en is de volgende speler aan de beurt. Tot er nog één dobbelsteen overblijft en we overgaan naar de zinkfase (wat een woord). Onderweg naar boven - u bent en blijft tenslotte een rat - peuzelt u op de grond gevallen kaasstukjes op. Die leveren extra punten op aan het einde van het spel. Bengelt één uwer ratjes te ver achteraan op het moment dat het schip weer een geut water binnenkrijgt vliegt het brave beest, samen met de bijbehorende dobbelsteen, rechtstreeks de (veel te grote) speldoos in. Alwaar het kan bekomen en zich kan afdrogen. Alleen leveren de werkwoorden bekomen en afdrogen geen punten op.

Dat zinken is een heel gedoe en ook niet erg praktisch, want u moet gaan schuiven met lange repen kartion. Dat is geen lachertje, zeker niet aan een doorsnee keukentafel. Kan ook moeilijk anders als u er een kartonnen replica van de Titanic op kwijt moet. Meer nog, we hebben hier te maken met een schip met niet minder dan 36 verdiepingen. En die kunnen in theorie allemaal onder water komen te staan. Niet voor onder de voortent op de camping hoor, dit.

De rat die als eerste het bovendek haalt wordt daarvoor niet beloond. Die wordt doodleuk vertrappeld door de op hol geslagen passagiers en levert dus ook geen punten op. De drie ratten die na de eerste arriveren krijgen respectievelijk 5, 3 en 2 punten, aangevuld door de waarden van de kaasfiches die de spelers onderweg hebben verzameld. Die kaasfiches laat u best niet liggen onderweg. De waarden gaan van 8 tot 2. U weet dus wat u te doen staat.

Moet dit? Neen, dit moet niet. Mag het? Het mag, maar nu ook weer niet te dikwijls.

Als u persé kopje onder wil gaan raad ik u trouwens Forbidden Island aan. Daar doet u het in stijl. En in een mooier decor. En breed glimlachend. En stukken goedkoper. En op een campingtafel.

Dominique

 

19:18 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-06-10

Co-opje onder

Matt Leacock, de nieuwe spelgoeroe die met Pandemic ervoor gezorgd heeft dat hij op regelmatige basis duizenden kwijlende volgelingen van nieuwe content moet voorzien, heeft een nieuw spelletje gemaakt: Forbidden Island. Al moet dat “nieuw” wel met een korreltje zout worden genomen. Laten we zeggen dat we hier te doen hebben met Pandemic light, met een ander thema weliswaar. Als u echter Pandemic kent zal dat het eerste woord zijn dat u te binnen schiet als u dit aan het spelen bent, mogelijk zelfs tijdens de eerste confrontatie met de spelregels.

Zoals gezegd: thematisch is het heel andere koek. U gaat als lid van een expeditie op een zinkend eiland op zoek naar vier artefacten die u, na intensief samenwerken en het maximaal benutten van uw persoonlijke eigenschappen probeert te bergen, ze vervolgens samenbrengt op het verzamelpunt alwaar de helikopter geparkeerd staat, om er daarna winnend mee weg te vliegen.

Na een 20-tal sessies met dit spelletje op een dikke 14 dagen - dat zegt iets - ga ik me hier even beperken tot hoe het zich verhoudt tot Pandemic.

Forbidden Island is eenvoudiger

U bent sneller aan het spelen en u wordt niet geplaagd door de kleine uitzonderingsregeltjes die u bij Pandemic tegenkomt. Het spelregelboekje hoeft, in tegenstelling tot dat van Pandemic, na de eerste lezing echt niet meer open.

Forbidden Island is sneller

U gaat meer sessies na elkaar kunnen spelen dan bij Pandemic. Buiten de eerste paar kennismakingssessies zijn wij nooit boven het half uurtje gezellig samen bezig zijn uitgekomen. Ik vind dat niet erg, al bestaat hierdoor wel het risico dat dit spel met het oneerbiedige etiket van tussendoortje zal worden opgezadeld. Ik vind tussendoortjes lekker, maar ik ken er in onze hobbyclub die daar hun hautaine neus voor ophalen. Laat hen maar doen. Ze dwalen. Alweer.

Forbidden Island spreekt de waarheid

Op de doos staat 30 minuten speeltijd. Daar is niks van gelogen. Het is eens wat anders. Dat niet liegen bedoel ik.

Forbidden Island is mooier

Buiten van de natuur is schoonheid ook een list van speluitgevers. Ze lokken u met een mooie doos dito inhoud en krijgt vervolgens een onnozel spel voorgeschoteld. U mag u bij Forbidden Island echter gerust laten gaan en de doos vol vertrouwen van het winkelrek graaien. U krijgt immers schoonheid mét inhoud, en is dat uiteindelijk niet de graal waarnaar wij allen op zoek zijn? Zowel de blikken doos als de inhoud en de leuke dingen die u met die inhoud kunt doen laten geen ruimte open voor gezeur. Of toch een klein beetje: de mens-erger-je-niet poppetjes heb ik in mijn exemplaar ondertussen vervangen door toepasselijker miniatuurtjes. Dat leeft makkelijker in.

Forbidden Island is variabeler

In Pandemic is het spelbord vast, in Forbidden Island wisselt het decor bij elk spel aangezien het willekeurig met tegels wordt opgebouwd. Dat is leuk. Dát, gecombineerd met het schudden der kaarten vooraf, zorgt voor een hoge graad van herspeelbaarheid.

Forbidden Ismand is vergevingsgezinder

Ik heb het gevoel dat we in Forbidden Island meer vingers krijgen toebedeeld om in de lekkende gaten te stoppen dan in Pandemic. De kans op slagen is op het eerste gezicht groter, al kunnen we ook gewoon wat meer geluk hebben gehad tijdens onze sessies. Soit, als u het allemaal te gemakkelijk vindt kunt u nog altijd de moeilijkheidsgraad aanpassen. Dan, dat garandeer ik u, gaat u wél roepen om uw moesje.

Forbidden Island is kindvriendelijker

Forbidden Island is ideaal om kinderen, zoals ik zelf heb mogen ondervinden, met succes te laten kennismaken met het coöperatieve spel. Dat is meegenomen in deze meedogenloze, geïndividualiseerde en huichelachtige samenleving waarin wij leven (hoezeer u ook van achter uw speeltafel en tegen beter weten in het tegendeel blijft beweren).

Forbidden Island is mobieler

Forbidden Island is kleiner, steviger verpakt en dus makkelijker mee te nemen. Met de spelonderdelen op zich kunt u, als u persé de doos wil thuislaten, echt een héél klein pakje maken. Handig.

Uiteraard zijn er ook overeenkomsten. De analogie met het spelsysteem van Pandemic waarover eerder sprake bijvoorbeeld. Maar ook het feit dat de grootste roeper aan tafel het spelgebeuren kan bepalen en er dus het meeste plezier eraan beleeft als u niet oppast. Maar dat laatste is eigen aan elk spel binnen de coöperatieve subgroep, daar gaan we dus niet teveel rekening mee houden. Forbidden Island is, net als Pandemic, ook uitbreidingsgevoelig. Dat is niet erg, want dat is iets om naar uit te kijken.

Hebt u Pandemic is dit geen must, hebt u Pandemic niet dan weer wél. Hebt u Pandemic én kinderen zou ik het ook binnenhalen. Hebt u kinderen en geen Pandemic móet u het binnenhalen. Bent u heel verlegen en wordt u door vlotte praters altijd in een hoekje gedrumd, laat dit dan op de schappen staan. Ga dan voor een assertiviteitscursus.

De aarde is een zinkend schip. Grote Lichten Die Het Kunnen Weten beweren dat we alleen door intensief samenwerken het tij nog kunnen keren.

Met Forbidden Island kunnen we alvast een beetje oefenen.

Dominique

 

Forbidden Island (Gamewright / Cocktail Games / Schmidt Spiele, 2010)

Matt Leacock

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

15:53 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |