06-06-10

Co-opje onder

Matt Leacock, de nieuwe spelgoeroe die met Pandemic ervoor gezorgd heeft dat hij op regelmatige basis duizenden kwijlende volgelingen van nieuwe content moet voorzien, heeft een nieuw spelletje gemaakt: Forbidden Island. Al moet dat “nieuw” wel met een korreltje zout worden genomen. Laten we zeggen dat we hier te doen hebben met Pandemic light, met een ander thema weliswaar. Als u echter Pandemic kent zal dat het eerste woord zijn dat u te binnen schiet als u dit aan het spelen bent, mogelijk zelfs tijdens de eerste confrontatie met de spelregels.

Zoals gezegd: thematisch is het heel andere koek. U gaat als lid van een expeditie op een zinkend eiland op zoek naar vier artefacten die u, na intensief samenwerken en het maximaal benutten van uw persoonlijke eigenschappen probeert te bergen, ze vervolgens samenbrengt op het verzamelpunt alwaar de helikopter geparkeerd staat, om er daarna winnend mee weg te vliegen.

Na een 20-tal sessies met dit spelletje op een dikke 14 dagen - dat zegt iets - ga ik me hier even beperken tot hoe het zich verhoudt tot Pandemic.

Forbidden Island is eenvoudiger

U bent sneller aan het spelen en u wordt niet geplaagd door de kleine uitzonderingsregeltjes die u bij Pandemic tegenkomt. Het spelregelboekje hoeft, in tegenstelling tot dat van Pandemic, na de eerste lezing echt niet meer open.

Forbidden Island is sneller

U gaat meer sessies na elkaar kunnen spelen dan bij Pandemic. Buiten de eerste paar kennismakingssessies zijn wij nooit boven het half uurtje gezellig samen bezig zijn uitgekomen. Ik vind dat niet erg, al bestaat hierdoor wel het risico dat dit spel met het oneerbiedige etiket van tussendoortje zal worden opgezadeld. Ik vind tussendoortjes lekker, maar ik ken er in onze hobbyclub die daar hun hautaine neus voor ophalen. Laat hen maar doen. Ze dwalen. Alweer.

Forbidden Island spreekt de waarheid

Op de doos staat 30 minuten speeltijd. Daar is niks van gelogen. Het is eens wat anders. Dat niet liegen bedoel ik.

Forbidden Island is mooier

Buiten van de natuur is schoonheid ook een list van speluitgevers. Ze lokken u met een mooie doos dito inhoud en krijgt vervolgens een onnozel spel voorgeschoteld. U mag u bij Forbidden Island echter gerust laten gaan en de doos vol vertrouwen van het winkelrek graaien. U krijgt immers schoonheid mét inhoud, en is dat uiteindelijk niet de graal waarnaar wij allen op zoek zijn? Zowel de blikken doos als de inhoud en de leuke dingen die u met die inhoud kunt doen laten geen ruimte open voor gezeur. Of toch een klein beetje: de mens-erger-je-niet poppetjes heb ik in mijn exemplaar ondertussen vervangen door toepasselijker miniatuurtjes. Dat leeft makkelijker in.

Forbidden Island is variabeler

In Pandemic is het spelbord vast, in Forbidden Island wisselt het decor bij elk spel aangezien het willekeurig met tegels wordt opgebouwd. Dat is leuk. Dát, gecombineerd met het schudden der kaarten vooraf, zorgt voor een hoge graad van herspeelbaarheid.

Forbidden Ismand is vergevingsgezinder

Ik heb het gevoel dat we in Forbidden Island meer vingers krijgen toebedeeld om in de lekkende gaten te stoppen dan in Pandemic. De kans op slagen is op het eerste gezicht groter, al kunnen we ook gewoon wat meer geluk hebben gehad tijdens onze sessies. Soit, als u het allemaal te gemakkelijk vindt kunt u nog altijd de moeilijkheidsgraad aanpassen. Dan, dat garandeer ik u, gaat u wél roepen om uw moesje.

Forbidden Island is kindvriendelijker

Forbidden Island is ideaal om kinderen, zoals ik zelf heb mogen ondervinden, met succes te laten kennismaken met het coöperatieve spel. Dat is meegenomen in deze meedogenloze, geïndividualiseerde en huichelachtige samenleving waarin wij leven (hoezeer u ook van achter uw speeltafel en tegen beter weten in het tegendeel blijft beweren).

Forbidden Island is mobieler

Forbidden Island is kleiner, steviger verpakt en dus makkelijker mee te nemen. Met de spelonderdelen op zich kunt u, als u persé de doos wil thuislaten, echt een héél klein pakje maken. Handig.

Uiteraard zijn er ook overeenkomsten. De analogie met het spelsysteem van Pandemic waarover eerder sprake bijvoorbeeld. Maar ook het feit dat de grootste roeper aan tafel het spelgebeuren kan bepalen en er dus het meeste plezier eraan beleeft als u niet oppast. Maar dat laatste is eigen aan elk spel binnen de coöperatieve subgroep, daar gaan we dus niet teveel rekening mee houden. Forbidden Island is, net als Pandemic, ook uitbreidingsgevoelig. Dat is niet erg, want dat is iets om naar uit te kijken.

Hebt u Pandemic is dit geen must, hebt u Pandemic niet dan weer wél. Hebt u Pandemic én kinderen zou ik het ook binnenhalen. Hebt u kinderen en geen Pandemic móet u het binnenhalen. Bent u heel verlegen en wordt u door vlotte praters altijd in een hoekje gedrumd, laat dit dan op de schappen staan. Ga dan voor een assertiviteitscursus.

De aarde is een zinkend schip. Grote Lichten Die Het Kunnen Weten beweren dat we alleen door intensief samenwerken het tij nog kunnen keren.

Met Forbidden Island kunnen we alvast een beetje oefenen.

Dominique

 

Forbidden Island (Gamewright / Cocktail Games / Schmidt Spiele, 2010)

Matt Leacock

2 tot 4 spelers vanaf 10 jaar

30 minuten

 

 

15:53 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ondertussen is mijn copy aangekomen en heb ik het eens kunnen testen (2 personen).
Inderdaad pandemic light met een lagere instapdrempel en snel uitgelegde regels. Ideaal om een occasionele speler aan de tafel te krijgen en wie weet daarna ... pandemic.
Ons eerste potje hebben we vlot gewonnen in de laagste level. Dit komt meer op tafel, een goede koop geweest.

Gepost door: Kristof | 15-06-10

De commentaren zijn gesloten.