11-04-10

Maak er maar "Het Spel Des Overvloeds" van!

Tijdens mijn wanhopige levensloop heb ik van medewanhopigen van uiteenlopend pluimage interessante en bruikbare tips gekregen om kommer en kwel te verzachten en alles in het juiste perspectief te plaatsen. De belangrijkste zijn: relativeer, geloof niets van wat men u zegt, geloof de helft van wat u met uw eigen ogen ziet, pas op voor vrouwen die weten dat ze mooi zijn, besef dat als het er echt op aankomt iedereen alleen aan zichzelf denkt en - misschien de belangrijkste van allemaal - als u Mousline aardappelpuree maakt moet u roeren en mag u nooit, maar dan ook nooit, kloppen. Toch tips die een mens kan gebruiken tijdens het meespelen in die ongelooflijk slechte film die leven heet.

Er er is er tenslotte nog eentje die men mij - en waarschijnlijk ook u - tottentreure door de strot probeert te rammen: echte schoonheid zit van binnen. Deze laatste wordt, daar moet u eens goed op letten, altijd uitgesproken door lieden die er zelf heel goed uitzien en de uitspraak is altijd gericht naar lieden die tijdens hun assemblage onderdelen uit de doos met opschrift “alleen te gebruiken bij noodgevallen” kregen toegewezen. Echte schoonheid zit vanbinnen, beste medespeler, is dan ook hypocriet geleuter van de bovenste plank.

Maar nu ben ik toch beginnen twijfelen.

Door een spelletje godbetert.

De deugniet in kwestie heet Cornucopia.

Een eigenlijk ziet het er niet uit. Maar het is schoon vanbinnen.

Het is klein, lelijk, nodigt niet echt uit tot spelen en schreeuwt u vanuit het winkelrek toe: “Loopt u maar snel in een verre boog om mij heen hoor, hier is niks te zien, ik ben uw geld echt niet waard.” Kortom: gedoemd van bij de geboorte.

En dat verdient deze kleine opdonder niet.

De twijfel manifesteerde zich na een spelsessie waarbij Cornucopia, als opener nota bene, moest concurreren tegen kleppers als Cyclades, Keltis - Das Orakel, Ad Astra, Rattus en - akkoord, als klepper is dit al heel wat minder - Arcana. Cornucopia gaf ze allemaal het nakijken.

Hoe kwam dat?

Misschien moet ik eerst beginnen met aan te geven waardoor het alvast niet kwam.

Het kwam zeker niet door het thema. Geef toe, rieten mandjes vullen met een melange van groenten en fruit is niet bepaald een bezigheid waarmee men trillend van opwinding een vrije zaterdag aanvat. En, weliswaar stevige, kaarten met daarop die groenten en fruit op nogal infantiele manier afgebeeld zijn ook niet van die aard dat ze u doen mijmeren van: “Dit moet ik over dertig jaar aan mijn kleinkinderen vertellen.” U krijgt er ook nog gele, rode en blauwe fiches bovenop die lijken te zijn weggesprongen uit het eerste het slechtste vlooienspel op de plaatselijke rommelmarkt en het spelregelboekje blinkt ook niet bepaald uit in leesmij-overredingskracht en duidelijkheid. En als u de namen van de ontwerpers leest bekruipt u het ongemakkelijke gevoel dat de maffia een nieuwe nicheactiviteit heeft aangeboord.

Samengevat: het zit al onmiddellijk tegen.

Gelukkig heb ik mij daaraan niet laten vangen.

Want vanaf deze zin, beste medespeler, zal ik u eens duidelijk maken waarom Cornucopia de bovengenoemde spellen, toch niet van de minste, wél uit de wielen reed.

Samengevat gaat Cornucopia erom vijf rieten manden met vijf identieke of verschillende soorten groenten en fruit te vullen. Dat wordt allemaal uitgebeeld door middel van kaarten. Bij aanvang van het spel liggen de manden klaar en werd elke mand door een welwillende teler al van twee stuks fruit of groente voorzien. Daar kan men al wat mee. Eén mand is speciaal. Daar mogen alleen groenten of fruit van dezelfde soort in. De andere manden geven de actieve speler, tot op zekere hoogte toch en afhankelijk van wat de welwillende teler er al in heeft gestopt, tijdens het vullen de keuze: alles wat erin zit hetzelfde of alles verschillend.

Naast de manden liggen ook stapeltjes biedkaarten, gaande van 1 tot 6. Die gaan aangeven hoeveel kaarten de actieve speler denkt nodig te hebben om één van de vijf manden volledig te vullen. Een 1-kaart levert de meeste voordelen op (gele en/of rode fiches), een 6-kaart levert ook iets op, maar al heel wat minder.

Een trekstapel bevat de groenten en fruit (5 soorten en 11 van elke soort + 11 jokers) die we in de manden gaan stoppen. Opwindende soorten zijn het, zoals tomaten, maïskolven, druiven, pompoenen en aubergines.

Blijf toch nog maar even zitten.

Elke speler krijgt nog enkele fiches: drie blauwe om te wedden en twee rode die je kunt gebruiken om tijdens het vullen der manden een niet speelbare of, belangrijker, een kaart die men niet wíl spelen, om te ruilen voor een andere. Iedere speler krijgt ook een wedkaart waarmee hij buiten zijn beurt blauwe fiches kan inzetten op het al dan niet welslagen van het vullen van manden door andere spelers.

Een beurt is simpel. De actieve speler selecteert een biedkaart en geeft daarmee aan hoeveel kaarten hij denkt nodig te hebben om één van de vijf manden, rekening houdend met de voorwaarden (groenten en fruit van dezelfde of verschillende soort), te vullen. De andere spelers kunnen nu wedden op het al dan niet welslagen van die onderneming door het inzetten van 1 tot 3 blauwe wedfiches op de yes of no-kant van zijn wedkaart.

Daarna gaat de actieve speler met trillende handen aan de slag en draait steeds een groente- of fruitkaart om die hij dan ook onmiddellijk in een mand naar keuze moet aanleggen. Kan of wil hij dat niet mag hij één keer tijdens zijn beurt een rode fiche inleveren om zijn zojuist getrokken kaart op de aflegstapel te leggen en een nieuwe in de plaats te trekken. Is een kaart onspeelbaar en heeft de actieve speler geen rode fiche moet hij een gele fiche inleveren en zijn beurt beëindigen, tot groot jolijt van de “nee-wedders”. Lukt het wél en wordt een mand gevuld eindigt de beurt onmiddellijk en krijgt de actieve speler de biedkaart die hij had gekozen met de daarop vermelde voordelen, gele en/of rode fiches afhankelijk van het soort mand dat hij heeft gevuld. De kaarten van de gevulde mand worden op de aflegstapel gelegd en de mand in kwestie wordt opnieuw voorzien van twee stuks groenten en/of fruit.

Wie juist gokte op de uitkomst van de actie van de actieve speler krijgt uiteraard zijn inzet extra uitbetaald. Wie daar niet in slaagde is zijn inzet kwijt.

Twee keer de trekstapel doortrekken of drie stapeltjes van de biedkaarten weggespeeld en het spel is gedaan. Wie de meeste punten heeft verzameld wint.

Punten krijg je aan de hand van de verzamelde fiches: elke gele fiche is 1 punt waard, 3 blauwe fiches zijn ook 1 punt waard (en kunnen tijdens het spel ten allen tijde tegen 1 gele fiche worden ingeruild en omgekeerd), de speler met de meeste rode fiches krijgt 6 bonuspunten en de tweede 3. Tenslotte worden er nog bonuspunten uitgedeeld op basis van de setjes biedkaarten die je tijdens het spel als actieve speler hebt verzameld (een beetje op poker geënt).

Hoe voelde dit spel nu aan?

Een onzettend leuke, eenvoudige, subtiele ondertoon herbergende, hoogst interactieve, meeslepende “push your luck-kloon”. Kloon is eigenlijk een oneerbiedig etiket want ik durf gerust te stellen dat Can’t Stop en andere voorgangers nu toch even plaats moeten maken op het hoogste schavotje. Deze verdient immers zijn plaatsje in de spotlights.

Leuk is ook dat je, ondanks de verraderlijke eerste indruk die anders suggereert, echt wel invloed uit kan oefenen op het hele gebeuren. Hoge kaarten, die ogenschijnlijk weinig rode en/of gele fiches opleveren kunnen toch dat setje biedkaarten vervolledigen dat je aan het maken bent en daardoor toch nog extra bonuspunten opleveren aan het einde van het spel. Het manipuleren van de rode fiches met het daaraan gekoppelde dilemma van de keuze tussen de bonuspunten op het einde van het spel of het creëren van meer mogelijkheden tijdens het vullen van de manden is een erg leuke bezigheid. Gele en rode fiches heb je echt wel nodig tijdens het spel dus je moet ook biedkaarten zien te winnen en daardoor - eerder ongebruikelijk bij dit soort spellen - af en toe eens op zekerheid spelen. Ook het feit dat je buiten je eigen beurt wat extra’s kunt verdienen betekent dat je voortdurend bij het spel bent betrokken.

Heel raar, maar dit eenvoudige spel heeft naar mijn aanvoelen nog een aantal verborgen subtiliteiten die pas bij meerdere sessies duidelijk zullen worden. Vannacht lag ik in bed nog te denken dat ik in die beurt beter dat had gedaan en die biedkaart had gekozen en als ik die had gekozen was die ramp niet gebeurd en had ik mezelf een grote dienst bewezen en die andere groenten- en fruithandelaars aan tafel niet. Dat wil wel wat zeggen.

Mijn mening over Cornucopia? Een op het eerste gezicht lelijke eend die u, als u tijdens het uitlachen ervan niet oppast, als sierlijke zwaan door de vingers glipt en wegvliegt.

Morgen maar snel naar de dierenwinkel voor een eendenhok. Met hangslot.

Dominique

 

Cornucopia (Gryphon Games, 2010)

Carlo A. Rossi en Lorenzo Tarabini Castellani

2 tot 5 spelers vanaf 8 jaar

45 tot 60 minuten

 

 

 

 

12:03 Gepost door Dominique in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |